We kwamen bij in de rust van de limousine na ons intense avontuur in het vliegtuig, en Eden nestelde zich comfortabel tegen me aan. Ze keek naar voren en instrueerde Joshua via het intercomsysteem: "Joshua, kun je een toeristische route nemen naar Saint-Tropez? Dus absoluut niet over de autoroute. We hebben nog de hele middag de tijd."

"Prima, ga ik doen," antwoordde Joshua direct via de speaker. Hij dacht even na en vroeg toen: "Zal ik de route van twee jaar geleden nemen?"

Eden glimlachte bij de herinnering en vond dit een uitstekend idee. "Ja, perfect. Kun je ons over een kwartiertje ook bij een goed restaurant afzetten langs die route? We hebben inmiddels wel weer trek gekregen."

"Komt in orde, ik weet precies wat jullie zoeken," zei Joshua met een veelzeggende toon in zijn stem. De limousine verliet de drukke hoofdwegen en stuurde soepel de vlakkere kustwegen op, waar het uitzicht op de glinsterende Middellandse Zee direct voor een lome, ontspannen sfeer in de cabine zorgde.

Ik doezelde zelf ook even weg door het monotone gezoem van de limousine, maar de verandering in het rijritme maakte me meteen klaarwakker. De statige wagen draaide soepel een smal, schilderachtig zijstraatje in van het pittoreske kuststadje en minderde vaart.

Joshua bracht de wagen elegant tot stilstand vlak voor de chique entree van het restaurant. De chef-kok en de maître stonden daar al op de stoep te wachten, alsof ze onze aankomst minutieus hadden getimed. Met een soepele beweging stapte Joshua uit en opende het portier. Hij tikte kort tegen zijn pet, maakte een kleine, respectvolle buiging en zei met een rustige stem: "We zijn gearriveerd, meneer."

Ik stapte als eerste uit de koele cabine de warme buitenlucht in. Met een overdreven galant gebaar reikte ik mijn hand naar binnen en begeleidde de dames een voor een naar buiten. Dit spontane toneelspelletje miste zijn uitwerking niet; de maître, die het tafereel vanaf de drempel gadesloeg, boog zó diep dat zijn neus bijna zijn knieën raakte toen we de drempel overstapten.

Binnen hing een sfeer van ingetogen luxe, met gedempt licht en de geur van verse mediterrane specialiteiten die ons direct tegemoet kwam.

Met een onderdanige buiging vroeg de gérant of we binnen in het restaurant wilden plaatsnemen, of op het dakterras met het spectaculaire uitzicht. De keuze viel unaniem op het dakterras.

De gérant ging ons voor naar de lift en leidde het gezelschap naar boven. Hij had absoluut niet gelogen; zodra de deuren van de lift openden en we het terras op stapten, was het uitzicht adembenemend. We keken weids uit over de karakteristieke daken van het sfeervolle stadje, met direct daaronder het levendige vissershaventje waar de bootjes zachtjes op de golven deinden. Daarachter strekte de azuurblauwe zee zich uit zover het oog reikte, schitterend onder de warme middagzon.

De gérant begeleidde ons naar een prachtig gedekte tafel aan de rand van het terras, zodat we optimaal van de omgeving konden genieten. De dames namen plaats en lieten de indrukken van het Franse kustlandschap op zich inwerken, terwijl de ober alvast dichterbij kwam met de menukaarten.

De gérant schonk meteen koel bronwater in en liet ons rustig de omgeving in ons opnemen. Het dakterras bleek feitelijk meer een weelderige daktuin te zijn; overal stonden robuuste terracotta potten met grote, bloeiende oleanders die de tafels van elkaar scheidden en voor een intieme, beschutte sfeer zorgden. De roze en witte bloemen staken scherp af tegen de diepblauwe lucht en de azuurblauwe zee in de verte.

De zachte bries speelde door de bladeren van de struiken, wat een lichte, aangename verkoeling bracht. Eden leunde behaaglijk achterover, nam een slok van het water en keek met een voldane blik naar de menukaart die de ober zojuist had overhandigd, terwijl Rianne en Mirjam genoten van de rustige, chique ambiance hoog boven het Franse kuststadje.

De gérant knikte goedkeurend toen de keuze unaniem op de verrassing van de chef viel. Het gaf de keuken alle ruimte om uit te pakken met de meest verse ingrediënten van de dag.

Aan een tafeltje vlakbij zat een bejaard echtpaar. Hun kleding en ingehouden maniertjes straalden in alles pure chic en waarschijnlijk oud geld uit. Het viel me echter meteen op dat de oude heer, ondanks zijn deftige uitstraling, zijn blik nauwelijks bij zijn eigen tafel kon houden. Hij had eigenlijk alleen maar oog voor de mooie dames in ons gezelschap.

Telkens wanneer zijn echtgenote even wegkeek of haar glas pakte, dwaalden zijn ogen met een hernieuwde, ondeugende belangstelling af naar Eden, Rianne en Mirjam.

Eden merkte de dwingende blik van de man als eerste op en wierp me een veelzeggende, geamuseerde blik toe. De sfeer op de zonovergoten daktuin bleef weldadig en ontspannen, terwijl we wachtten op de eerste gang van de chef.

Eden stootte Mirjam zachtjes aan en fluisterde: "Zie je dat fossiel daar en hoe hij ons continu aanstaart?"

"Ja," fluisterde Mirjam met een onderdrukte lach terug. "Volgens mij geniet hij een stuk meer van ons dan van zijn echtgenote en het eten."

Mirjam kreeg meteen een ondeugende glinstering in haar ogen en keek de oude heer strak en uitdagend aan. De man sloeg geschrokken zijn ogen neer toen hij merkte dat hij was betrapt, zijn wangen kleurden heel licht rood. Mirjam hield de blik echter vol en week geen moment. Haar geduld werd beloond; even later, toen zijn echtgenote met een verveelde blik over de azuurblauwe zee staarde, keek de oude man weer op. Met een snelle, heimelijke beweging hief hij heel stiekem zijn glas in de richting van Mirjam, een ondeugende glimlach om zijn mond.

Ik volgde het schouwspel vanaf de andere kant van de tafel en genoot van de stille verleiding die zich hier op de daktuin afspeelde, terwijl de gérant in de verte al aan kwam lopen met de eerste amuses van de chef.

De amuses waren een schot in de roos en lieten zien dat de keuken de verfijnde, mediterrane smaken perfect beheerste. Maar aan onze tafel was de aandacht alweer volledig verschoven naar het geraffineerde spel dat zich tussen de tafels afspeelde.

Gesterkt door zijn stiekeme toost ging Mirjam demonstratief een stap verder met het verleiden van de oude heer. Ze leunde ietwat achterover, hield haar blik onafgebroken op hem gericht en begon zich met een trage, sensuele beweging met één hand over haar borst te strelen. De man werd zichtbaar nog roder, zijn ademhaling hikte even en hij schoof onrustig heen en weer op zijn stoel, alsof de hitte van de middagzon hem plotseling te veel werd.

Zijn echtgenote, die met haar rug naar ons toe zat, was op dat moment net verdiept in het bestuderen van de wijnkaart en keek geconcentreerd naar de suggesties van de sommelier. Dat was het moment dat Mirjam toesloeg. In een fractie van een seconde, met een vloeiende en trefzekere beweging, trok ze de bovenkant van haar jurkje een stukje omlaag. De oude man kreeg precies genoeg tijd om haar volledig blote borsten te aanschouwen voor het stof weer omhoog gleed alsof er niets gebeurd was.

De reactie was goud waard. De oude heer sperde zijn ogen wijd open, greep instinctief naar zijn glas water en nam een flinke slok om te voorkomen dat hij zich zou verslikken, terwijl zijn vrouw volkomen nietsvermoedend opkeek van de kaart en hem vroeg of hij de voorkeur gaf aan een lokale rosé of een droge witte wijn. Eden en Rianne moesten hun best doen om het niet uit te proesten van het lachen, terwijl de maître in de verte al klaarstond met het voorgerecht.

Hij serveerde met de nodige egards de zalmtartaar, die inderdaad vergezeld ging van een uiterst verfijnde, frisse honing dille saus. De smaken pasten perfect bij de mediterrane middag, maar Mirjam had haar zinnen alweer op een heel andere vorm van amusement gezet.

"Eens kijken hoever die man gaat," fluisterde ze met een ondeugende fonkeling in haar ogen naar ons, terwijl ze haar bestek neerlegde.

Ze stond met een soepele beweging op van haar stoel en liep met een lichte, heupwiegende gang naar de hoek van de daktuin. Ze positioneerde zich strategisch bij de balustrade; precies op een punt waar de oude heer een onbelemmerd uitzicht op haar had, terwijl zijn echtgenote met haar rug volledig naar de andere kant toe zat.

Mirjam leunde langzaam voorover en boog zich diep over de stenen rand, alsof ze de bootjes in de haven beneden wilde bestuderen. Door deze beweging schoof de lichte stof van haar jurkje een flink stuk omhoog langs haar bovenbenen. Aangezien ze onder het jurkje geen slipje droeg, werd haar vochtige kutje door de gewaagde hoek bijna helemaal zichtbaar in het felle zonlicht.

De uitwerking op de oude man was direct en destructief. Hij man nam net op dat moment een flinke slok van zijn gekoelde wijn en verslikte zich nu echt heel serieus. Hij begon luidruchtig te proesten en te hoesten, terwijl zijn gezicht vuurrood aanliep. Zijn
vrouw schrok op en sloeg met haar hand op tafel, terwijl de gérant verschrikt kwam aanlopen om te zien of alles wel goed ging met de deftige gast.

Eden hield haar hand voor haar mond om het niet uit te proesten en Rianne keek met grote ogen toe hoe Mirjam zich met een volstrekt onschuldig gezicht weer omdraaide en rustig terugliep naar onze tafel.

Mirjam wist precies wat ze deed; die blik in haar ogen voorspelde weinig goeds voor de rust van die oude heer. Terwijl ze met die grote grijns aan onze tafel bleef staan, hield ze zijn reactie scherp in de gaten. Haar handgebaren lieten er geen misverstand over bestaan. Toen ze zich omdraaide en met een quasi-dringende pas naar binnen liep richting de toiletten, wist iedereen aan tafel hoe laat het was.

Onze ogen bleven natuurlijk strak gericht op het bejaarde echtpaar. Het was fascinerend om de innerlijke strijd op zijn gezicht te zien. Zijn vrouw zat nog steeds rustig aan haar wijn te nippen, volledig onwetend van de spanning die een paar meter verderop hing. Het duurde inderdaad nauwelijks drie minuten voordat de oude man zijn servet pakte, zijn mond demonstratief afveegde en met een deftige, verontschuldigende knik iets tegen haar zei.

Hij stond op, rechtte zijn jasje om zijn waardigheid nog enigszins te bewaren, en liep met een opvallend kwieke pas de daktuin af, achter Mirjam aan het koele restaurant in.

Eden leunde meteen over de tafel, haar ogen glinsterden van de pret. "Dit meen je niet," fluisterde ze hees. "Die oude gaat er gewoon echt achteraan. Gaan we kijken of laten we haar haar gang gaan?"

"Laat die tortelduifjes maar even met rust, Eden," zei ik met een grijns. "Wie weet met wat voor sappig verhaal ze dadelijk weer aan tafel verschijnt."

De gérant wilde net met de volgende gang het terras op stappen, maar Eden reageerde alert. In perfect, vloeiend Frans vroeg ze hem vriendelijk om de bediening heel even te pauzeren.

"Bien entendu, madame," antwoordde hij met een galante buiging, waarna hij plichtsgetrouw met het eten terugkeerde richting de keuken.

Ik schonk de glazen nog eens vol met de gekoelde wijn. Terwijl de warme middagbries over de daktuin blies en de geur van de oleanders meevoerde, leunden we comfortabel achterover. Het speculeren kon beginnen; met geamuseerde blikken keken we naar de halfopen klapdeuren waarachter Mirjam en de chique, bejaarde heer zojuist waren verdwenen.

"Ik geef hem twee minuten voor zijn hartslag de kritieke grens bereikt," grapte Rianne, terwijl ze van haar wijn nipte. "Als Mirjam hem daar bij de wasbakken klemzet, weet die man echt niet wat hem overkomt."

“Nou, daar zeg je wat. Die man heeft een opvallend fitte indruk voor zijn leeftijd.” Zei ik. Er was geen spoor van een stramme, bejaarde gang zodra de jacht geopend was. Oud geld betekent vaak ook een leven lang de beste zorg, goede genen en blijkbaar een onvermogen om een verleidelijk aanbod af te slaan. Die tred van hem verraadde dat er onder dat chique maatkostuum nog heel wat vuur zat.

Terwijl we daar zo zaten te speculeren met ons wijntje, hielden we de klapdeuren natuurlijk scherp in de gaten. De rust op het terras bleef bewaard, de echtgenote staarde nog altijd sereen over de azuurblauwe zee, totaal onbewust van het feit dat haar vitale echtgenoot binnen waarschijnlijk de schrik—of de rit—van zijn leven kreeg.

Het was een meesterlijke zet van Eden. Precies op het moment dat de sfeer aan dat tafeltje dreigde om te slaan in achterdocht of irritatie, stapte ze naar voren om de situatie volledig te ontwapenen. De manier waarop ze die chique dame benaderde, liet zien dat ze de kunst van het manipuleren en charmeren in die kringen tot in de puntjes beheerste.

Vanaf onze eigen plek konden we het schouwspel perfect gadeslaan. Wat begon met een formele opening—waarschijnlijk een compliment over haar smaak of een vlijmscherpe opmerking over de Franse Riviera—veranderde binnen een mum van tijd in een levendige, geanimeerde conversatie. De strakke, ietwat gereserveerde houding van de oudere vrouw smolt als sneeuw voor de zon. Haar ogen begonnen te stralen en ze begon wild met haar handen te gebaren, volledig opgetogen door de aanwezigheid van de jonge, beeldschone Eden.

Toen ze Eden uitnodigde om plaats te nemen en haar zelfs even vertrouwelijk bij de arm pakte, moesten Rianne en ik onze lach inhouden. Eden zat daar met het gezicht van een engel de perfecte bliksemafleider te spelen, dachten wij, terwijl haar echtgenoot een paar meter verderop in het gebouw waarschijnlijk de meest intense ervaring van zijn pensioen doormaakte met Mirjam.

"Die meid is goud waard," fluisterde Rianne met een brede grijns, terwijl ze haar glas weer naar haar lippen bracht. "Ze heeft haar compleet in haar zak. Nu kan Mirjam binnen ten minste rustig haar werk afmaken zonder dat er een jaloerse echtgenote de boel komt verstoren."

Eden speelde het spel fantastisch. Ze hield de chique dame volledig in haar ban, tot ze in haar ooghoek Mirjam met een veelzeggende big smile het terras weer op zag komen lopen. Alsof er niets gebeurd was, streek Mirjam haar jurkje glad en nam met een uiterst voldane blik weer plaats aan onze tafel.

Een paar minuten later verscheen ook de oude heer weer op de daktuin. Van de eerdere benauwdheid of het gehoest was absoluut niets meer te merken; de man verkeerde in een opperbeste, haast jeugdige stemming en zijn ogen glinstereden voluit. Eden, die nog altijd aan hun tafel zat, reageerde alert en begroette hem charmant alsof ze elkaar al jaren kenden.

De sfeer aan hun tafel werd met de seconde geanimeerder. De herwonnen energie van de oude man was aanstekelijk, en plotseling hoorden we hem met een luid, theatraal gebaar roepen: "Mais quelle coïncidence!"

Rianne en ik keken elkaar aan en moesten lachen. Hoewel we natuurlijk brandden van nieuwsgierigheid naar wat Mirjam daarbinnen allemaal met die vitale krasse knar had uitgespookt, trok dat luidruchtige tafereel aan de overkant op dit moment alle aandacht. Het was overduidelijk dat Eden daar een snaar had geraakt die voor een enorme golf van enthousiasme zorgde bij het bejaarde echtpaar. Wat voor een toeval er ook was, het werkte als een magneet.

Eden keek heel even onze kant op met een blik die verraadde dat ze de situatie volledig onder controle had, terwijl de oude heer galant nog een glas wijn voor haar liet inschenken door de gérant, die inmiddels ook weer met een brede glimlach rondliep.

Nou, dat was me het schouwspel wel daar aan de overkant. Het is fascinerend om te zien hoe snel zo’n chique, gereserveerde sfeer kan omslaan in een warm bad zodra er blijkbaar een snaar uit het verleden geraakt wordt.

Eden nam na een minuut of vijf elegant afscheid met de mededeling dat ze zich weer bij haar gasten moest voegen. Het bejaarde echtpaar liet haar echter niet zomaar gaan; ze stonden alle drie op en namen afscheid met een stevige hug en de traditionele drie stevige zoenen op de wang. Het leek bijna of ze als familie uit elkaar gingen, vlak voordat ze definitief loslieten, gaf de oude heer haar nog een visitekaartje.

Met een mysterieus, bijna triomfantelijk gezicht liep Eden terug naar onze tafel en nam weer plaats tussen ons in. Het echtpaar maakte zich klaar voor vertrek en liep richting de lift, maar niet voordat ze ons alle vier nog een keer hartelijk toezwaaiden. De verdeling van hun aandacht was daarbij perfect: de blik van de oude man was overduidelijk nog volop gericht op Mirjam, terwijl de vrouw met een brede glimlach naar Eden zwaaide.

Zodra de liftdeuren achter hen dichtvielen, schuifelde iedereen meteen wat dichter naar elkaar toe. De spanning was om te snijden. "Oké," begon Rianne, terwijl ze over de tafel leunde. "Eerst dat kaartje. Wat is dit in vredesnaam voor een 'coïncidence'?"

Eden legde het visitekaartje met een theatraal gebaar midden op de tafel, alsof ze een aas bij het kaarten liet zien. Haar ogen glinsterden van de pure adrenaline.

"Kijk, dit geloof je niet," zei ze, terwijl ze met haar vingertop op het zware, chique papier tikte waar met gouden letters Comte et Comtesse de Roany op gedrukt stond. "Die wereld is soms bizar klein. Ik begon gewoon een beetje onschuldig te babbelen over het weer en of ze hier uit de buurt kwamen. Ze vertelden heel gemoedelijk dat ze onderweg waren naar hun kleindochter. Maar toen ze haar naam noemde—Elyse de Roany—gingen bij mij echt meteen alle alarmbellen af."

Rianne en Mirjam leunden nog dichter naar voren, vólledig gegrepen door het verhaal.

"Die Elyse," vervolgde Eden met een glimlach, "heeft dus bij mij op die exclusieve kostschool in Zwitserland gezeten. Ze zat twee klassen hoger en iedereen noemde haar daar altijd al gekscherend 'de barones'. Pas veel later ontdekte ik dat ze ook echt van adellijke afkomst was en uit precies deze streek stamde. Nou, toen de gravin vervolgens naar mijn naam vroeg, klaarde haar hele gezicht op. Ze vroeg meteen of ik familie was van Eugene van Pannerden."

Eden keek mij met een veelzeggende blik aan. "Ja, dat was mijn grootvader dus. Wat blijkt nou? Mijn grootvader heeft destijds flinke stukken landerijen van hún adellijke familie gekocht. Door die transactie werden die families destijds heel goed bevriend, en dat is ook meteen de reden waarom onze villa, die al meer dan tweehonderd jaar in familie bezit is een officieel landgoed werd. Nog een heel stuk groter dan de villa aan de Maas. Maar goed, dat gaan jullie vanzelf zien als we er dadelijk aankomen."

Ze leunde triomfantelijk achterover en nam een flinke slok van haar wijn. "Bij het afscheid stonden ze er dus op dat we een keer langskomen in deze vakantie op Château de Selle waar de Comte en Comtesse wonen en een wijngoed hebben. Een officiële uitnodiging van de hoogste adel van de streek."

Rianne schoot in de lach en keek toen met een ondeugende blik naar Mirjam. "Nou, Mirjam... dan mag jij dan op het kasteel de vriendschapsbanden nóg strakker aanhalen met de graaf. Vertel op, wat heb jij in vredesnaam met die man uitgespookt bij de toiletten terwijl Eden zijn vrouw aan het inpakken was?"

De sfeer aan tafel bereikte een absoluut kookpunt toen Mirjam haar verhaal begon. We schaterden het uit van het lachen, vooral om die timing van het 'adellijke' tintje.

"Nou ja," begon Mirjam, terwijl ze haar glas wijn wiegde en een ondeugende blik door de daktuin wierp, "bij mij ging het er inderdaad heel wat minder adellijk aan toe. Ik was op het damestoilet—nou ja, toilet... Het leek eigenlijk meer op een waanzinnig luxe badkamer of boudoir, maar dan zonder bad of douche. Er stond zelfs een pluche canapé in die ruimte. Nou, ik was daar amper binnen of de deur vloog al open. Hij kwam binnen zonder te kloppen."

Eden leunde grijnzend naar voren en hield ondertussen discreet haar hand op voor de gérant, die in de verte al klaarstond. Ze seinde hem met een klein knikje in dat hij de volgende gang nu wel mocht uitserveren, zodat we ondertussen ongestoord naar de rest van de climax konden luisteren.

"En geloof me," vervolgde Mirjam met glinsterende ogen, "die man verspilde echt geen seconde. Meteen greep hij me vast met die verrassend sterke armen van hem en kuste me diep, vol overgave. Daarna pakte hij de zoom van mijn jurkje en trok het met één krachtige ruk helemaal naar beneden tot op mijn enkels. Hij nam niet eens de tijd om me uitgebreid te bekijken; hij pakte meteen een van mijn tieten heel hard beet om er vervolgens wild aan te zuigen en op te kussen."

Rianne hield haar adem bijna in van de spanning, terwijl Mirjam lachend doorging. "In no time liet hij zijn eigen broek zakken... en daar vloog zijn nobele lul zo de hoogte in! Ik weet echt niet waarom ik die term op dat moment in mijn hoofd had, maar nu met Edens verhaal begrijp ik het tenminste: die lul was gewoon van adel, en hij was nog behoorlijk imposant ook!"

De gérant zette met een onberispelijk gezicht de dampende borden op tafel, volkomen onwetend van de stormachtige details die Mirjam zojuist in het Nederlands over het linnen strooide. De soep bleek een authentieke bouillabaisse volgens traditioneel Marseillaans recept te zijn. Met gezwollen trots begon hij aan zijn presentatie, wijzend op de perfect gegaarde stukken roodbaars, zeeduivel en de glimmende mosselen die in de rijke, saffraangele bouillon dreven. De geur van knoflook, venkel en verse vis steeg heerlijk op van de borden. De man had werkelijk geen flauw idee in wat voor schaamteloos gesprek hij zojuist was ingebroken.

De soep was overigens subliem, een culinair hoogstandje dat de wereldfaam van dit soort restaurants direct eer aandeed. De rijke, diepe smaak van de bouillon gleed gloeiend heet naar binnen, maar Mirjam liet zich door al die gastronomische pracht absoluut niet van haar stuk brengen. Terwijl ze een stukje stokbrood met rouille insmeerde, praatte ze met een volstrekt natuurlijk volume door.

"Toen ik hem dus die lekkere blowjob gaf..." ging ze onverstoorbaar verder.

De gérant, die op dat exacte moment over de tafel boog om een karaf water recht te zetten, verstijfde halverwege zijn beweging. Zijn Franse flegma verdween als sneeuw voor de zon. De man trok ineens zijn wenkbrauwen zo hoog op dat ze bijna in zijn haarlijn verdwenen. Bij het horen van die overduidelijke Engelse term viel het kwartje bij hem onmiddellijk, en hij begreep plotseling waar de rode wangen van de zojuist vertrokken graaf en dit hele luidruchtige gesprek over gingen.

Met een discrete, ietwat geforceerde kuch herstelde hij zijn houding, boog kort en maakte dat hij wegkwam, terwijl wij zowat stikten van het lachen in de eerste hap vissoep. Mirjam keek hem met een onschuldige blik na en nam toen zelf een sierlijk lepeltje van haar bouillabaisse.

Na twee happen bouillabaisse pakte Mirjam de draad van haar verhaal weer moeiteloos op, alsof ze het over het weer had. "Met een kracht die ik absoluut niet van die man verwacht had, gooide hij me ineens voorover op de canapé. Voor ik het wist, doorboorde hij me van achteren met een paar ferme stoten."

Eden en Rianne luisterden ademloos, hun lepels halverwege hun borden stilgehouden.

"Ik wist op dat moment echt even niet waar ik het zoeken moest, zo gespiesd op die twintig centimeter," vervolgde Mirjam met een glinstering in haar ogen. "Maar heerlijk dat het was! Het duurde dan ook niet lang of ik kreeg een mega orgasme dat minutenlang leek aan te houden. Maar daar had die man natuurlijk geen boodschap aan; die ramde gewoon in een strak tempo door tot hij uiteindelijk ook zijn hele zaakje diep bij mij gedeponeerd had. En de rest is historie," sloot ze af met een volstrekt triomfantelijk gezicht.

Ze leunde behaaglijk achterover en liet haar blik over de zonovergoten daktuin en de azuurblauwe Middellandse Zee glijden. Even leek ze in gedachten te verzinken, keek voor zich uit en stamelde zachtjes: "Dit is serieus voor het eerst van mijn leven dat ik door een echte heer van stand ben geneukt…"

De sfeer aan tafel was compleet laconiek en vol overgave. We namen allemaal een flinke slok van de gekoelde wijn om deze adellijke ontknoping te vieren, terwijl de gérant in de verste hoek van het terras bleef staan, alsof hij bang was om nog één woord te missen van ons gezelschap.

Nadat we de inmiddels opgediende entrecote provençale, die fantastisch smaakte en supermals was, hadden verorberd, kwam het toetje op tafel. Dat was voor iedereen een flink stuk Tarte Tropézienne—de beroemde specialiteit met heerlijke room die destijds in de jaren vijftig door Brigitte Bardot werd ontdekt tijdens een filmopname in Saint-Tropez.

Het gebak smaakte voortreffelijk en vormde de perfecte afsluiting van deze gedenkwaardige lunch. We genoten nog heel even in alle rust van het spectaculaire uitzicht over de azuurblauwe zee en het haventje, terwijl we nipten van een kopje heerlijke, sterke koffie.

Daarna was het tijd om op te stappen. We namen hartelijk afscheid van de chef en van de gérant—die inmiddels discreet een glimlach liet zien en Joshua alvast had ingeseind. Toen we naar buiten liepen, stond de glimmende limousine inderdaad alweer keurig voor de chique entree op ons te wachten, met Joshua paraat bij het geopende portier.

We stapten met een voldaan gevoel weer in de koele limousine. Terwijl we achteroverleunden om uit te buiken van de zware, maar fantastische lunch, zette Joshua de wagen soepel in beweging. Het pittoreske kuststadje gleed langzaam aan ons voorbij en al snel reden we de bebouwde kom uit, terug de rustige, toeristische route op richting Saint-Tropez.

De sfeer in de cabine was loom en uiterst ontspannen. De combinatie van de warme zon, de uitstekende wijn, de bouillabaisse en de adellijke escapades van Mirjam zorgde voor een behaaglijke stilte. Eden keek met een glimlach naar buiten naar de voorbijtrekkende olijfbomen en rotspartijen, terwijl Rianne nog eens grinnikte om de herinnering aan de gezichtsuitdrukking van de gérant.

"Nou," verbrak Rianne de stilte, terwijl ze haar benen languit strekte, "dat was met recht een enerverende tussenstop. Als de rest van de middag ook zo verloopt, komen we vanavond met een heel boekwerk aan verhalen aan."

De limousine minderde vaart toen we over de rustige, zonovergoten kade van het vissersdorpje reden. Hier was de hectiek van de Côte d’Azur in geen velden of wegen te bekennen; de sfeer was authentiek, loom en puur.

Rianne zat met haar kin in haar hand een beetje verveeld uit het raam te kijken naar de voorbijglijdende vissersnetten en houten kratten, toen ze plotseling rechtop schoot. "Joshua, nú stoppen!" riep ze met een dwingende stem.

Joshua reageerde instinctief. Met knarsende banden en piepende remmen bracht hij de loodzware, kapitale limousine abrupt tot stilstand. De schok schudde ons heel even door elkaar.

Voordat iemand kon vragen wat er aan de hand was, wees Rianne met een strakke wijsvinger naar een specifieke plek op de kade. Daar lag een klein, ietwat verweerd vissersbootje aan de kant. Twee jonge, zongebruinde Franse jongemannen, gehuld in simpele T-shirts en met de mouwen opgestroopt, waren net klaar met het lossen van hun vangst. Ze waren nu druk bezig de netten te klaren en het dek schoon te spuiten voor de volgende dag. Hun bezwete lichamen glansden in de namiddagzon, en het was meteen duidelijk welk 'uitzicht' Riannes aandacht zo plotseling had getrokken.

Toen zag Eden het ook. Ze keek Rianne met een ondeugende, volstrekt begrijpende blik aan. "Wacht maar meid, ik zal het woord wel voeren," zei ze zelfverzekerd tegen Rianne.

Zonder aarzelen gooide ze het portier open. Eden en Rianne stapten gehaast uit de koelte van de limousine, terwijl Mirjam en ik in stomme verbazing achterbleven op de achterbank. We zagen hoe het tweetal met resolute pas op de twee jonge vissers afliep.

Er ontspon zich meteen een levendig gesprek op de kade. De jongens, die verdacht veel op elkaar leken en net zo goed broers konden zijn, reageerden eerst wat overvallen. Met hun donkere haar, gespierde lichamen en diep gebronsde huid leken het wel Corsicanen. Er werd van beide kanten druk gebaard, waarbij Eden overduidelijk haar charmes in de strijd gooide en Rianne met fonkelende ogen toekeek.

Het duurde echter niet lang of de aanvankelijke gereserveerdheid van de hardwerkende vissers smolt als sneeuw voor de zon. Er verscheen een dikke, trotse glimlach op hun zongebruinde gezichten en ze begonnen instemmend ja te schudden.

Nog geen minuut later draaide het viertal zich om. Rianne en Eden kwamen met een volstrekt triomfantelijk gezicht teruglopen naar de auto, ieder stevig een van die gespierde knullen aan de arm, die met een brede grijns naar de kapitale limousine keken.

Zodra de deuren van de limousine met een zware klik in het slot vielen en Joshua de wagen weer soepel in beweging kreeg, introduceerde Eden zichzelf aan de twee onverwachte gasten. Daarna was Rianne aan de beurt. De sfeer in de auto sloeg meteen om naar een typisch Franse, hartelijke gemoedelijkheid; de jongens begroetten de dames direct met drie gulle zoenen op de wangen.

Eden nam vervolgens het woord en wees naar ons. "En dit zijn John en die andere mooie dame daar is Mirjam," vertelde ze met een charmante glimlach.

De tweeling liet er geen gras over groeien. Ze kropen wat dichterbij en gaven achter elkaar ook mij en Mirjam drie stevige zoenen op de wang. Die Franse traditie van de bise haalde meteen alle resterende ijskoepels tussen ons weg.

Toen Rianne nieuwsgierig naar hun namen vroeg, antwoordden ze precies tegelijk met een zwaar, melodieus accent dat ze Marius en Darius heetten. Terwijl de limo over de kustweg gleed, nam Eden het verhoor glimlachend over. Ze ondervroeg hen in rap Frans, in een tempo dat voor ons nauwelijks te volgen was, om vervolgens de sappige details voor de rest van de achterbank te vertalen.

"Ze heten dus Marius en Darius," begon Eden, terwijl ze zich half omdraaide naar ons. "Het zijn eeneiige tweelingen, twintig jaar oud. Geboren en getogen in het vissersdorpje waar we net stopten, en ze wonen nog altijd samen bij hun moeder. Ze vissen inmiddels al vijf jaar samen op de open zee, sinds hun vader helaas bij een zware storm om het leven is gekomen. De familie van vaderskant was ooit van Corsicaanse afkomst, vandaar die donkere look, maar ze wonen hier inmiddels al zeker vier generaties."

Darius onderbrak haar verhaal plotseling met een verontschuldigend gebaar en diepte zijn telefoon op uit zijn broekzak. Hij toetste snel een nummer in en er ontspon zich aan boord een kort, vurig gesprek in een lokaal dialect waar zelfs Edens perfecte Frans geen touw aan vast kon knopen.

Toen we het tweetal vragend en met opgetrokken wenkbrauwen aankeken, liet Darius zijn telefoon zakken, keek ons met een brede, ontwapenende grijns aan en mompelde simpelweg: "Ma Mère."

Er ging een golf van begrip en gelach door de limousine. Het was meteen glashelder: hij had zojuist zijn moeder gebeld om te melden dat de jongens voorlopig nog even niet thuis zouden komen voor het eten.

Na de noodzakelijke plichtplegingen lieten Eden en Rianne er geen gras meer over groeien; beide meiden namen direct een van de broers stevig 'in bezit'. Het praten maakte snel plaats voor actie. Ze begonnen elkaar over en weer te strelen, en het duurde niet lang of de cabine van de limousine vulde zich met het geluid van intieme, hartstochtelijke kussen. Marius en Darius, die dit luxueuze avontuur overduidelijk met open armen ontvingen, lieten zich de aandacht van de twee beeldschone dames welgevallen.

Tijdens een korte adempauze, waarin de lippen heel even van elkaar scheidden, keek Eden met een ondeugende glinstering naar haar vriendin. "Rianne," stelde ze met een schorre stem voor, "laten we eens even wisselen. Dan kunnen we dadelijk mooi vergelijken wie van de twee de beste kandidaat is."

Rianne lachte uitdagend en stemde meteen in. Terwijl de limousine met een constante vaart over de Franse kustweg bleef zoeven, wisselden de meiden behendig van plaats op de brede lederen achterbank. Mirjam en ik keken vanaf onze kant nog steeds vol verrassing en amusement toe hoe soepel deze spontane partnerruil zich vlak voor onze neus voltrok.

Zodra de wisseling een feit was, doken de meiden opnieuw vol overgave op hun nieuwe adonis, klaar om het vergelijkend warenonderzoek voort te zetten.

De limousine vulde zich direct met een broeierige, opgewonden sfeer toen de meiden hun besluit hadden genomen. Zonder verdere aarzeling en met een vloeiende, geoefende beweging trokken Eden en Rianne met een ruk hun jurkjes uit. Daar zaten ze dan op het donkere leer van de achterbank, volledig naakt op hun chique pumps en een paar glinsterende sieraden na.

Marius en Darius wisten werkelijk niet wat hen overkwam. Hun donkere ogen sperden zich wijd open van pure verrukking bij het zien van zoveel onbedekt, vrouwelijk schoon in de luxe cabine. Ze keken elkaar een fractie van een seconde met een brede, ongelovige grijns aan, alsof ze wilden vieren dat dit hun geluksdag was, en doken toen vol overgave op de meiden.

Beide broers begonnen direct gretig aan de stevige borsten van de meiden te knabbelen en te zuigen, terwijl Eden en Rianne zachtjes achteroverleunden en genoten van de vurige aandacht. Intussen lieten de meiden hun handen ook niet onbetuigd; hun vingers gleden resoluut naar de ritsen van de spijkerbroeken van de jonge vissers om alvast te onderzoeken wat voor vlees ze vlees in de kuip hadden.

Mirjam en ik keken geamuseerd toe hoe de temperatuur aan boord in recordtempo steeg, terwijl Joshua de wagen met een onverstoorbare blik op de weg voorwaarts stuurde.

De broers lieten er geen gras over groeien en ontdeden zich met een paar behendige bewegingen van hun kleding. Binnen een mum van tijd lagen de vier lichamen volledig naakt en verstrengeld op de brede, lederen achterbank van de limousine, de gespierde, zongebruinde lichamen van de jonge vissers in fel contrast met de lichte huid van de meiden.

Als op commando drukten de jongens de meiden diep in de zachte kussens, maar Eden en Rianne namen al snel weer de regie over. Ze draaiden zich soepel om en knielden vlak voor de broers neer op het donkere leer. Wat volgde was een vurige, intens vochtige pijpbeurt die zich recht voor onze ogen afspeelde. De cabine vulde zich al snel met het zwoele geluid van luidruchtig soppende geluiden, terwijl Marius en Darius hun ogen sloten en hun handen door de haren van de meiden lieten glijden, genietend van de onverwachte wending die hun middag had genomen.

Mirjam en ik keken ademloos toe hoe de temperatuur in de wagen naar een absoluut kookpunt steeg, terwijl Joshua met een onverstoorbare blik de limousine over de Franse wegen bleef sturen.

De torso's van de knapen spanden zich strak aan, alsof ze ter plekke transformeerden in doorgewinterde bodybuilders. Hun borstspieren stonden snaar strak onder de spanning, met daaronder een loepzuiver, perfect gedefinieerd wasbordje dat glansde van het zweet.

Precies op het moment dat de meiden voelden dat de twee broers hun absolute hoogtepunt naderden, stopten ze abrupt. Met een vloeiende beweging draaiden Eden en Rianne zich om en gingen wijdbeens voor de tweeling liggen.

Aanvankelijk verstrakte de blik van Marius en Darius door deze plotselinge onderbreking; de opgebouwde spanning gierde door hun lijven. Maar de meiden lieten er met duidelijke gebaren en een uitdagende blik geen misverstand over bestaan: zij wilden nu ook wel eens heel dringend een beurt.

Het kwartje viel direct bij de jonge vissers. Het was hun beurt om te knielen. Zonder te aarzelen bogen de gespierde broers zich voorover tussen de gespreide benen van de meiden om hen oraal het absolute walhalla in te slingeren. De cabine vulde zich opnieuw met een koortsachtige intensiteit.

Het was fascinerend om te zien hoe bizar synchroon die twee te werk gingen. Alsof ze een onzichtbare, perfect afgestelde klok in hun hoofd hadden tikken—wat natuurlijk die eeneiige tweeling-connectie alleen maar extra bevestigde. Elke beweging, elke ademtekening liep gelijk, en de reactie van Eden en Rianne was daardoor net zo perfect getimed.

Kort na elkaar begonnen de meiden wild met hun heupen te kronkelen, grepen ze zich vast aan de leren bekleding en gilden ze het tegelijkertijd uit van puur genot. Het geluid echode hard door de cabine van de limousine.

Die plotselinge, loeiharde climax was blijkbaar zó intens dat zelfs Joshua achter het stuur er even van leek te schrikken. De grote, zware auto maakte ineens een korte slingerbeweging op de strakke kustweg. Gelukkig herstelde zijn ijzeren discipline zich binnen een fractie van een seconde; met een minieme correctie trok hij de limousine weer kaarsrecht in het spoor, alsof er absoluut niets gebeurd was, terwijl het daarbinnen op de achterbank nog volop nazinderde.

De meiden namen rustig de tijd om weer op adem te komen, maar ze lieten de jongens absoluut niet los. Terwijl ze behaaglijk achteroverleunden, hielden ze de tweeling onder druk door hen zachtjes en ritmisch af te trekken. Pas nu ze daar zo open en bloot in de cabine lagen, zag ik pas goed hoe groot en fors die pikken in werkelijkheid waren.

Ik keek mijn ogen uit, tikte even met mijn elleboog tegen Mirjam aan en fluisterde met een grijns: "Zeg Mirjam... zijn die nou net zo groot als die van de graaf, die je net nog in de badkamer heeft genomen?"

Mirjam keek met een uiterst kritische, schattende blik naar het gereedschap van de twee vissers. Ze kneep haar ogen een beetje samen en deed net alsof ze heel diep en lang moest nadenken over de vergelijking, alsof ze een stel kostbare vazen aan het taxeren was.

"Nou," zei ze ten slotte met een vlijmscherpe, ondeugende blik in haar ogen, "ik denk dat we met deze maatjes een heel eind in de buurt komen van die adellijke deugd, John. Het scheelt in elk geval niet veel!"

De sfeer op de achterbank bereikte inmiddels een ongekende intensiteit. Eden en Rianne lieten er geen gras meer over groeien en maakten onmiddellijk aanstalten om de neukpartij naar de ultieme climax te loodsen. Ze begonnen de broers weer stevig en vol overgave te kussen, terwijl hun handen en monden de boel nog eens extra op scherp zetten. Met een soepele beweging draaiden de meiden hun heupen en gingen dwars op de gespierde vissers zitten. Ze leidden de imposante gevaartes resoluut richting hun natte kutjes en lieten zich er met een diepe, volstrekt voldane zucht in één keer overheen zakken.

Nu wilden de Franse binnenwegen daar in het zuiden nog wel eens behoorlijk te wensen overlaten. Dit stuk wegdek zat vol kuilen en onverwachte hobbels, waardoor Joshua voorin alle zeilen bij moest zetten om de zware limousine door de scherpe bochten te manoeuvreren. Zelfs met de hydraulische vering van die peperdure wagen zorgde dat hobbelige parcours voor een heel apart en ritmisch cachet. Elke kuil in de weg zorgde voor een extra diepe, onverwachte stoot, wat het gekreun en het soppende geluid op de achterbank alleen maar heftiger maakte.

Terwijl dat rauwe schouwspel zich vlak voor onze ogen afspeelde, voelde ik hoe de temperatuur tussen Mirjam en mij ook gevaarlijk begon te stijgen. Haar ademhaling werd met de seconde sneller, dieper en hoorbaarder. Haar hand, die net nog ontspannen op haar schoot lag, gleed nu langzaam en doelgericht over de stof van mijn broek, recht naar mijn kruis. Ze begon me daar met stevige, dwingende grepen te masseren, terwijl ze me met grote, donkere ogen vol pure lust aankeek. De vraag in haar blik was onmiskenbaar.

Ik legde mijn hand op haar achterhoofd, trok haar gezicht naar het mijne en fluisterde tegen haar lippen: "Volgens mij kunnen wij hier niet langer lijdzaam blijven toekijken, wat jij?"

Ik trok Mirjam stevig naar me toe, en binnen een fractie van een seconde vonden onze lippen elkaar. Wat begon met een hongerige aanraking veranderde al snel in een diepe, intense zoen waarin onze tongen elkaar in een behendige achtervolging vonden. De warmte gierde door mijn lijf.

Terwijl we elkaar bleven kussen, draaide ze haar lichaam soepel op de bank helemaal naar me toe. Haar blik dwaalde echter nauwelijks af van de heftige, ritmische neukpartij die zich nog altijd aan de overkant van de limousine afspeelde; met grote, glanzende ogen bleef ze strak naar Eden en Rianne kijken, die luid kreunend de twee vissersbroers aan het berijden waren.

Zonder haar ogen van dat geile schouwspel af te wenden, gleden haar vingers trefzeker naar de knopen en de rits van mijn broek. Ze maakte hem met een paar vlotte bewegingen open, gleed met haar hand naar binnen en bevrijdde met een stevige greep mijn eigen, ook absoluut niet onaanzienlijke lul. De koele lucht van de airco raakte mijn verhitte huid, maar de stevige, warme grip van Mirjams hand maakte dat ik meteen nog strakker overeind ging staan.

Ze begon me langzaam en ritmisch te masseren, precies in de cadans van de schokkende bewegingen die de auto maakte door de kuilen in de Franse binnenweg. "Zo," fluisterde ze hees tegen mijn lippen, terwijl ze haar grip verstevigde. "Nu gaan we er pas echt een feestje van maken."

Precies op dat moment kreunde Eden met een hese, luide stem het woord: "Changer!"

De twee vissersbroers hadden door hun eeneiige connectie meteen door wat ze bedoelde, en ook Rianne aarzelde geen seconde. Zonder de intense ritmische beweging van de limousine te onderbreken, schuifelden de meiden over het gladde leer van de achterbank. Het was een vloeiende, geoefende beweging midden in de hitte van de strijd.

Binnen een paar tellen hadden ze van positie gewisseld. Eden liet zich met een diepe zucht op de imposante lul van Darius zakken, terwijl Rianne de strakgespannen torso van Marius beklom en zijn gevaarte diep in haar natte kutje leidde. De plotselinge verandering van partner bracht een gloednieuwe golf van opwinding door de cabine, en het felle gekreun begon weer helemaal van vooraf aan.

Ondertussen hield Mirjam haar blik strak op het schouwspel gericht, terwijl haar hand mijn lul in een stevig, dwingend tempo bleef opzwepen. De geur van seks en zweet vulde de wagen, versterkt door elke hobbel en kuil die Joshua met de zware auto trotseerde.

Mirjam boog zich soepel over me heen, haar haren die zachtjes langs mijn bovenbenen streelden, en nam mijn lul vol overgave in haar mond. De pijplessen van Eva, was ze in ieder geval nog lang niet vergeten. Ze begon uiterst precies en met een enorme passie te zuigen, waarbij ze alle variaties en technieken die ze had geleerd feilloos toepaste.

Met haar lippen stevig om de schacht gleed ze ritmisch op en neer, terwijl haar tong subtiel de gevoeligste plekjes masseerde. De warme, vochtige sensatie was overweldigend. Mirjam keek me tijdens het pijpen af en toe met een intense, ondeugende blik van onder haar wimpers aan, genietend van de directe impact die haar vaardigheid op mij had.

Ondertussen zinderde het aan de overkant van de limousine onverminderd voort. Het ritmische gekraak van het leer, de schokkende bewegingen van de auto en het zwoele, luide gekreun van Eden en Rianne vormden de perfecte achtergrondmuziek voor de intense orale verwennerij die Mirjam me op dat moment gaf. Haar hand gleed ondertussen naar beneden om mijn ballen zachtjes te masseren, waardoor de spanning in mijn hele lichaam naar een absoluut kookpunt steeg.

Ik waarschuwde Mirjam nog net op tijd dat ik op het punt stond van spuiten, maar daar had ze volkomen maling aan. Ze hield mijn lul stevig vast en bleef onverminderd hard door zuigen.

Op precies hetzelfde moment dat ik de verzengend hete stroom door mijn onderlijf voelde jagen en ik Mirjams bekkie helemaal volspoot, barstte de bom ook aan de tegenoverliggende kant van de wagen. Marius en Darius bereikten synchroon hun absolute kookpunt en lieten hun zaad met krachtige pulsen achter in Eden en Rianne.

De cabine explodeerde in een ongekende kakofonie van geluiden. Het luide, gutturale gekreun van de twee vissersbroers, de hoge, schorre extase-kreten van de meiden en het zwoele, soppende geluid van Mirjam die gulzig mijn sperma opving, vulden de ruimte tot aan het plafond. Het leer van de achterbank kraakte vervaarlijk onder de laatste, heftige stoten, terwijl de limousine nog eenmaal over een diepe kuil in de Franse binnenweg denderde en de hele bende ritmisch door elkaar schudde.

Toen de storm eindelijk ging liggen, bleef iedereen hijgend en bezweet achter. Mirjam slikte de laatste druppels lachend door, keek me met een triomfantelijke blik aan en veegde met haar duim subtiel haar mondhoek af, terwijl Eden en Rianne uitgeput tegen de gespierde torso's van de tweeling aan zakten.

Toen we weer wat tot rust waren gekomen, trok Eden de ingebouwde koelkast van de limousine open en deelde ijskoude flesjes frisdrank uit. De koele drank deed wonderen; daar waren we na dit intense avontuur allemaal ontzettend aan toe. Tijdens het drinken zochten we kledingstukken bij elkaar en kleedden we ons weer aan. Binnen een mum van tijd was de rust hersteld en leek er aan de buitenkant niets meer op dat hier zojuist een wilde orgie had plaatsgevonden.

Eden klopte driemaal op het tussenschot, dat daarop geruisloos naar beneden schoof. Ze gaf Joshua kort instructies. Bij het eerstvolgende dorpje stuurde Joshua de grote wagen soepel naar de kant. Hij stapte even uit, keek op zijn horloge en gaf door het open tussenschot aan dat we nog een minuut of tien hadden voor de lokale autobus zou arriveren.

De jongens dronken op hun gemak hun drankjes leeg, waarna we uitgebreid afscheid van elkaar namen—precies zo hartelijk en met de Franse slagen als bij hun stormachtige aankomst. Joshua opende ondertussen het kleine, discrete kluisje onder zijn bestuurdersstoel. Het bleek dat hij daar standaard enkele duizenden euro's aan contanten voorraad ter beschikking had, speciaal voor de post onvoorziene uitgaven. Hij telde vlot twee mooie stapeltjes bankbiljetten uit en stopte Marius en Darius elk hun welverdiende beloning in de hand, die het dankbaar aanpakten. Terwijl Joshua de bedragen zorgvuldig en met een strak gezicht noteerde in zijn kasboekje, bleven wij nog even napraten.

In de verte zagen we al snel de blauwe contouren van de gammele streekbus aankomen. De jongens stapten met een uiterst voldane en dankbare blik uit de luxe limousine en gingen netjes bij de halte staan. Even later opende de bus zijn deuren, ze stapten in en terwijl ze enthousiast en heftig naar ons zwaaiden door de ruiten, vertrokken de jonge vissers weer richting het dorpje en hun moeder. In hun zakken het geld waar ze anders een maand voor moesten vissen.

Toen de bus na een scherpe bocht definitief uit het zicht verdween, zette Joshua de limousine weer op een strak en comfortabel tempo. Een kwartier later draaide de grote wagen soepel de vertrouwde heuvels in en passeerden we het zwaar beveiligde, smeedijzeren hek aan het begin van het immense landgoed, dat de lange toegangsweg naar de villa aankondigde…

Was getekend: John Adams