Douchen Met Mijn Zoon

De maan hing laag en zilver boven het stille huis in de buitenwijk. Anita werd wakker zoals ze de laatste maanden zo vaak wakker werd: met een warme gloed laag in haar buik, een soort zoete onrust die zich nooit helemaal liet wegslapen.

Ze was 58. Nog altijd een lichaam dat wist wat het wilde. Nog altijd borsten die zwaar en zacht in haar nachthemd lagen, heupen die rondingen hadden gekregen door de jaren, maar nog altijd met diezelfde zachtheid waarmee ze ooit Erik had gezoogd. De tijd had haar niet harder gemaakt. Integendeel. Ze was zachter geworden. Rijper. Alsof haar huid de herinneringen aan alle aanrakingen had vastgehouden.

Ze lag op haar zij, het dekbed tot aan haar middel, en luisterde.

Eerst was er alleen het vertrouwde huis-geluid: de koelkast die zuchtte, een tak die tegen de regenpijp tikte in de lichte nachtwind. Maar toen hoorde ze het.

Het zachte, ritmische kraken van Eriks bed.

Het was geen harde, haastige beweging. Het was langzaam. Behóedzaam. Alsof twee mensen elkaar probeerden te proeven zonder de hele wereld wakker te maken. Een zacht, vochtig geluid van huid op huid. Een ingehouden zuchtje. Een meisjesstem die iets fluisterde wat Anita niet verstond, maar waarvan ze de toon herkende: dat speciale soort smeken dat alleen hoort bij iemand die helemaal verloren is in verlangen.

Lisa was er vannacht.

Anita’s hart sloeg een slag over, niet van jaloezie, maar van iets veel ingewikkelders. Een mengeling van tederheid, trots, en dat oude, diepe herkennen. Want zij kende dat geluid. Zij wist hoe Erik klonk als hij zich overgaf. Ze wist hoe zijn adem stokte vlak voordat hij zich liet gaan, hoe zijn vingers zich vastgrepen in lakens of in huid, hoe zijn stem laag en schor werd als hij naam fluisteren…..

Ze lag heel stil, ogen dicht, en liet de geluiden over zich heen spoelen.

Het was geen harde porno-achtige seks die ze hoorde. Het was liefde. Jong, onhandig soms, maar oprechte liefde. Lisa’s zachte kreuntjes waren hoog en breekbaar, alsof ze bang was om te veel te voelen. Erik antwoordde met lage, kalmerende bromgeluidjes, geruststellend, beschermend. Anita hoorde hoe hij haar vasthield, hoe hij haar gezicht kuste tussen de stoten door, hoe hij fluisterde: “Ik heb je… ik heb je…”

Niet hard. Niet duidelijk. Maar wel. Heel zacht, bijna alsof hij het per ongeluk liet ontsnappen.

Lisa giechelde even, een klein, ondeugend geluidje. Toen klonk haar stem, hees en plagend:neem me.

Een korte stilte. Alleen het zachte klappen van lichamen die elkaar vonden.

Toen Erik, met die stem die altijd al te oud leek voor zijn achttien jaar:

Anita voelde hoe haar keel zich dichtkneep. Niet van pijn. Van iets veel groters. Van herkenning. Van het besef dat wat tussen hen was gegroeid – dat stille, verboden, maar o zo tedere iets – nooit echt was weggegaan. Het leefde nog. Het ademde. Het zat ook in hém.

Haar rechterhand gleed langzaam over haar buik. Onder de rand van haar nachthemd. Onder het zachte, al een beetje versleten gele katoen van haar slipje. Ze hoefde niet te zoeken. Haar lichaam wist de weg blindelings.

Haar vingers vonden de gevoelige, gezwollen knop die al nat was voordat ze hem zelfs maar had aangeraakt.

Ze hield haar adem in.

Het was geen haastige zelfbevrediging. Het was een soort strelen, een soort liefkozen. Alsof ze zichzelf vasthield zoals Erik haar vroeger vasthield. Langzaam. Met eerbied. Met liefde.

Ze hoorde hoe het tempo bij hen naastaan iets versnelde. Hoe Lisa’s kreuntjes hoger werden, wanhopiger. Hoe Erik zijn tanden op elkaar zette om niet te luid te kreunen.

En Anita bewoog mee op datzelfde ritme. Niet om te komen. Nog niet. Gewoon om erbij te zijn. Om deel te zijn van die nacht, van die liefde, van dat intense, zachte, bijna heilige samenzijn dat een paar meter verderop plaatsvond.

Haar middelvinger gleed over haar knopje, rondjes, kleine, trage rondjes, terwijl tranen van ontroering over haar slapen gleden.

Ze was niet alleen.

Ze was nooit alleen geweest.

Haar zoon hield van haar.

Nog steeds.

Altijd.

En op dat moment, terwijl ze luisterde naar zijn liefde voor een ander meisje, voelde Anita dat haar eigen liefde voor hem groter was dan ooit.

Haar hand lag stil in haar gele slipje, vingers licht rustend op haar kloppende, gevoelige knopje…

De ochtend was nog schemerig, het soort grijs dat de wereld zacht maakt en alle harde randen wegneemt. Het huis ademde stilte, op het zachte tikken van de verwarmingsbuizen na. Lisa was al weg – Anita had de voordeur heel zachtjes horen dichtvallen, gevolgd door het verre geluid van een fiets die over de stoep wegreed. Ze had niet opgestaan om gedag te zeggen. Dat voelde niet nodig. Niet vandaag.

Anita bleef nog even liggen, de lakens nog warm van haar eigen lichaam, haar hand nog steeds rustend op de plek waar ze zichzelf vannacht had getroost terwijl ze luisterde. Ze voelde zich niet schuldig. Alleen… vol. Alsof er iets in haar eindelijk weer adem mocht halen.

Ze stond op, trok haar doorschijnende gele kanten topje die al jaren te dun was geworden – en liep op blote voeten naar de badkamer. De tegels voelden koud onder haar voetzolen.

Toen ze de deur opendeed, stond Erik daar.

Hij had net gedoucht. Een handdoek hing laag om zijn heupen, waterdruppels gleden nog traag over zijn borst en buik. Zijn haar was nat en donkerder dan normaal, plukken vielen voor zijn ogen. Hij keek op, verrast, maar niet geschrokken. Er verscheen een kleine, bijna verlegen glimlach.

“Mam.”

Zijn stem was nog heser van de nacht, lager dan normaal.

Anita bleef in de deuropening staan, de klink nog in haar hand. Ze voelde hoe haar hart een slag oversloeg, maar het was geen schrik. Het was thuiskomen.

Ze liet haar ogen over hem heen glijden, langzaam, zonder schaamte. De brede schouders die hij het laatste jaar had gekregen. De lichte schaduw van haar op zijn kin. De manier waarop zijn borst nog een beetje rood was van het hete water.

“Hoi jongen,” zei ze zacht.

Hij deed een stapje naar voren. Niet groot. Gewoon genoeg om de ruimte tussen hen kleiner te maken.

“Je bent vroeg wakker,” mompelde hij.

“Jij ook.”

Een stilte. Niet ongemakkelijk. Meer alsof ze allebei wisten dat woorden nu niet de belangrijkste taal waren.

Erik tilde zijn hand op, aarzelend, en streek een pluk haar achter haar oor. Zijn vingertoppen bleven even hangen bij haar wang.

“Ik hoorde je vannacht ademen,” zei hij, bijna fluisterend. “Je lag wakker, hè?”

Anita knikte. Heel klein. Haar ogen werden vochtig, maar ze knipperde het weg.

“Ik hoorde jullie ook,” antwoordde ze. “Het was… mooi.”

Zijn duim gleed over haar onderlip, alsof hij zich haar vorm nog herinnerde.

“Was het niet erg? Dat Lisa hier was?”

Ze schudde haar hoofd. “Nee. Het was… zoals het hoort. Jij bent achttien. Je mag liefhebben. Met wie je wilt.”

Hij slikte. Zijn adamsappel bewoog zichtbaar.

“Maar ik hou nog steeds het meest van jou.”

De woorden vielen als druppels in een stille vijver. Ze maakten rimpelingen die Anita tot in haar tenen voelde.

Ze deed een stap naar voren. Nu waren ze dichtbij. Zo dichtbij dat ze de zeepgeur op zijn huid rook, vermengd met zijn eigen vertrouwde geur. Die geur die ze al kende vanaf het moment dat hij een baby was.

Haar handen kwamen omhoog. Legden zich plat op zijn blote borst. Warm. Nog nat. Ze voelde zijn hartslag, snel en sterk.

“Erik…”

Hij boog zijn hoofd, voorhoofd tegen het hare.

“Ik mis je als je niet bij me bent,” fluisterde hij. “Zelfs als iemand anders in mijn bed ligt. Zelfs dan.”

Anita sloot haar ogen. Voelde hoe een traan toch ontsnapte en over haar wang gleed.

Zijn armen gleden om haar heen, langzaam, voorzichtig, alsof ze van glas was. De handdoek bleef hangen, maar gleed iets lager. Ze voelde de warmte van zijn buik tegen de hare, door de dunne stof van haar kamerjas heen.

Ze stonden daar, in de badkamer, in het schemerlicht dat door het matglas viel. Geen haast. Geen woorden meer nodig.

Alleen twee lichamen die elkaar herkenden.

Alleen een zoon en zijn moeder die elkaar vasthielden zoals alleen zij dat konden.

Zijn lippen vonden haar voorhoofd. Bleven daar rusten. Een kus die meer een belofte was dan een aanraking.

En Anita liet haar hoofd tegen zijn schouder zakken, ademde hem in, en wist dat wat er ook gebeurde in de wereld buiten deze muren – dit hier, dit stille, tedere, verboden thuis – altijd zou blijven bestaan.

De douche stond nog aan, het water viel in een zachte, constante straal over de tegels. Stoom vulde de kleine ruimte, maakte alles onscherp en warm. Erik had de handdoek laten vallen zodra Anita de deur achter zich dichttrok. Geen woorden meer. Alleen dat stille, wederzijdse weten.

Ze stond met haar rug tegen de koele tegels, haar topje al op de grond. Haar lichaam glansde van het vocht dat in de lucht hing, haar borsten zwaar en vol, tepels strak van de plotselinge hitte en de spanning. Erik drukte zich tegen haar aan, zijn handen aan weerszijden van haar gezicht, en kuste haar. Niet zacht meer. Dit was honger. Tongen die elkaar vonden, tanden die zachtjes beten, adem die snel en heet werd.

Hij tilde haar ene been op, haakte het over zijn heup. Ze voelde hem hard tegen haar buik drukken, kloppend, klaar. Met een kleine beweging van haar heupen leidde ze hem naar binnen. Hij gleed soepel, diep, in één lange, trage stoot. Anita hapte naar adem, haar nagels groeven in zijn schouders. Het water stroomde over hen heen, spoelde het zweet meteen weer weg.

Hij bewoog langzaam eerst, liet haar wennen aan zijn dikte, aan hoe volledig hij haar vulde. Elke stoot was gecontroleerd, maar krachtig. Ze voelde hem tot in haar buik. Haar hoofd viel achterover tegen de tegels, mond open, ogen half dicht. “Ja… zo… precies zo…”

Na een tijdje – minuten die als uren voelden – trok hij zich langzaam terug. Anita kreunde zacht van gemis. Erik draaide haar om, zacht maar beslist. Haar handen kwamen tegen de muur, billen iets naar achteren. Het water liep nu over haar rug, langs haar taille, tussen haar billen door.

Hij spuugde in zijn hand, liet het over haar stuitje glijden, verder naar beneden. Zijn vingers vonden haar daar, cirkelden eerst alleen maar, zacht duwend, aftastend. Anita ademde scherp in, maar ontspande meteen weer. Ze vertrouwde hem. Volledig.

“Wil je dit?” vroeg hij, stem laag bij haar oor.

“Ja.”

Hij drukte de eikel tegen haar, heel langzaam. Ze duwde terug, hielp hem. Er was weerstand, een korte, scherpe prik, en toen gleed hij naar binnen. Centimeter voor centimeter. Anita beet op haar lip, kreunde laag en lang. Het voelde groot, intens, bijna te veel – maar precies goed.

Erik hield haar heupen vast, bewoog nauwelijks. Liet haar wennen. Pas toen haar ademhaling rustiger werd, begon hij te stoten. Klein eerst. Dan dieper. Regelmatig. Het water maakte alles glibberig, glad, intenser.

Anita’s ene hand gleed naar beneden, vond haar clitoris, begon kleine, snelle rondjes te draaien. Ze voelde hem in haar achterste, voelde tegelijk hoe haar kutje samentrok van verlangen. Dubbele sensatie. Overweldigend.

Erik leunde voorover, drukte zijn borst tegen haar rug, zijn mond bij haar oor. “Je bent zo mooi… zo fucking mooi als je dit toelaat…”

Zijn stoten werden sneller, harder. Niet ruw, maar wel diep. Anita’s kreunen werden hoger, wanhopiger. Haar vingers bewogen razendsnel over haar clitoris. Ze voelde het opkomen, dat witte, hete licht dat van binnenuit explodeerde.

“Ik kom… Erik… ik…”

Hij hield haar stevig vast, stootte nog drie, vier keer diep in haar kont, en toen voelde ze hem ook klaarkomen. Warm, pulserend, diep in haar. Ze schreeuwde het uit – niet hard, maar rauw – terwijl haar eigen orgasme door haar heen sloeg, golf na golf, tot haar benen trilden en ze bijna door haar knieën zakte.

Hij hield haar overeind. Trok zich langzaam terug. Draaide haar weer om. Kuste haar voorhoofd, haar ogen, haar mond. Het water bleef maar stromen, waste alles weg, maar niets van wat er net gebeurd was.

Ze stonden daar een hele tijd, voorhoofden tegen elkaar, armen om elkaar heen, terwijl het water langzaam kouder werd.

Pas toen Anita zacht lachte – een klein, vermoeid, gelukkig geluidje – draaide Erik de kraan dicht.

“Kom,” zei hij. “We gaan in bed liggen. Gewoon liggen. De hele ochtend.”

Ze liepen zwijgend de badkamer uit, hand in hand, vingers zacht verstrengeld.

De gang was nog schemerig, het huis ademde de stille warmte van een ochtend die nog niet helemaal wakker wilde worden. Erik duwde de deur van zijn kamer open met zijn schouder. Het bed lag nog rommelig van de nacht met Lisa: het laken half van het matras, een kussen op de grond, de geur van haar parfum nog vaag in de lucht. Maar geen van beiden leek het te zien. Het was alsof de kamer zichzelf al had herschreven op het moment dat zij binnenstapten.

Anita bleef even staan in de deuropening, keek naar het bed, toen naar hem.

Hij liet de handdoek vallen. Geen theatrale beweging, gewoon een zachte val van textiel op hout. Naakt stond hij voor haar, nog vochtig van de douche, zijn lichaam strak van spanning en tegelijkertijd zo open dat het bijna pijn deed om naar te kijken.

“Kom,” zei hij zacht. Geen bevel. Een uitnodiging.

Ze liet haar handdoek van haar schouders glijden. Het ding viel als een fluistering op de grond.bloot zoals ze was, zonder schaamte, zonder haast. Haar lichaam was zwaarder dan het zijne, voller, rijper. Maar toen ze naar hem toe liep voelde ze zich licht. Alsof al die jaren gewicht hadden verloren op het moment dat zijn ogen haar weer vonden.

Hij ging op de rand van het bed zitten, trok haar zachtjes tussen zijn knieën. Zijn handen gleden over haar heupen, langzaam, alsof hij de contouren van haar lichaam opnieuw in zich opnam.

Toen keek hij op, een kleine, bijna jongensachtige glimlach.

“Die naaldhakken met tijgerprint,” zei hij hees. “Die je altijd draagt als je je mooi voelt. Wil je… wil je die nu aandoen? Voor mij?”

Anita voelde hoe haar adem stokte. Niet van schrik. Van herkenning.

Die hakken stonden al jaren in de kast onder de trap. Zwarte lak met tijgerstrepen, veel te hoog voor dagelijks gebruik, maar ooit had ze ze gedragen toen ze nog met hem alleen in huis was, op avonden dat Erik al sliep. Dan liep ze ermee door de woonkamer, alleen voor zichzelf, en soms… soms had ze gevoeld dat hij wakker lag en luisterde naar het tikken van die hakken op de plavuizen.

Ze knikte.

Zonder iets te zeggen liep ze naar de kast, boog voorover – bewust langzaam – en pakte de schoenen. Toen ze terugkwam ging ze op het bed zitten, naast hem. Hij zakte op zijn knieën voor haar neer.

Met een bijna plechtige aandacht schoof hij de eerste hak aan haar voet. Zijn vingers streken langs haar enkel, langs haar kuit. De tweede hak. Toen ze stond, torende ze ineens boven hem uit, de tijgerprint glanzend in het schemerlicht dat door de gordijnen viel.

Hij keek naar haar op, ogen donker van iets wat verder ging dan lust.

“Mam…”

Ze legde een vinger op zijn lippen.

“Sst.”

Ze duwde hem zachtjes achterover op het bed. Hij liet zich vallen, armen wijd, lichaam open. Anita klom over hem heen, langzaam, de hakken nog aan. Het bed kraakte onder haar gewicht. Ze voelde hoe hard hij was, hoe hij trilde toen ze zich over hem heen liet zakken, eerst alleen met haar buik tegen de zijne, borst tegen borst, voorhoofd tegen voorhoofd.

“Ik wil je voelen,” fluisterde ze. “Helemaal. Zoals vroeger. Zoals altijd.”

Ze bewoog haar heupen, liet hem heel langzaam naar binnen glijden. Geen haast. Geen show. Alleen dat diepe, warme, bekende thuiskomen. Hij kreunde laag in zijn keel, armen om haar heen, vingers in haar rug gedrukt alsof hij bang was dat ze zou verdwijnen.

Ze bewogen samen, traag, diep, alsof de tijd zelf zich had opgerekt. De hakken tikten zacht tegen de zijkant van het bed bij elke beweging. Zijn adem werd onregelmatig, zijn handen grepen haar heupen steviger vast.

“Ik ga…” hijgde hij. “Ik… mama…”

“Ja,” fluisterde ze, lippen tegen zijn slaap. “Geef het aan mij. Alles. Geef het maar.”

Toen hij kwam was het niet wild, niet hard. Het was een soort zuchten, een lange, bevrijdende golf die door zijn hele lichaam trok. Ze voelde hem pulseren, warm en diep in haar, voelde hoe hij zich helemaal aan haar overgaf, hoe hij haar vulde met alles wat hij had: zijn zaad, zijn liefde, zijn jarenlange stille verlangen.

Anita hield hem vast terwijl hij nabeefde. Haar handen in zijn natte haar, haar mond tegen zijn voorhoofd.

“Ik hou van je,” zei ze zacht, bijna onhoorbaar. “Zo veel. Meer dan woorden ooit kunnen dragen.”

Hij sloeg zijn armen steviger om haar heen, begroef zijn gezicht in haar nek.

“Jij bent mijn thuis,” mompelde hij. “Altijd geweest.”

Ze bleven zo liggen, verstrengeld, de tijgerprint-hakken nog aan haar voeten, zijn zaad langzaam uit haar sijpelend op het al verkreukelde laken.

Buiten begon de ochtend eindelijk licht te worden. Maar binnen, in die kamer, was het nog nacht. Een zachte, verboden, eeuwige nacht waarin alleen zij tweeën bestonden.

Anita

Trefwoord(en): Moeder, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!