Een Veilige Haven - 2

Dit keer vertellen Mitzy en Robbie om beurten hun verhaal.

Mitzy

Ik ben klaarwakker, hoewel het nog vroeg is, pas vier uur. Toch voel ik me al volledig uitgerust, ik denk omdat ik gisteren na ons vertrek uit Wenen de rest van de dag ook al heb geslapen. Meteen komt opnieuw het besef binnen dat ik vríj ben, dat ik zelf weer kan bepalen wat ik met mijn leven doe! Het gevoel golft als het ware door me heen, ik voel me zo enorm opgelucht, ik ben veilig! Met een rilling bedenk ik me aan wat voor afschuwelijk leven ik ben ontsnapt. Hoewel ik nog maar enkele weken tippelde kreeg ik al tientallen kerels op en in mijn lichaam. Als ik Robbie niet had leren kennen denk ik niet dat ik oud geworden zou zijn, want zó wilde ik niet meer leven…


Het bed is smal, ik lig op mijn rug en Robbie ligt op zijn zij tegen me aan. Zijn ene been heeft hij over mijn bovenbenen heen gevouwen, een arm ligt onder mijn hoofd en de andere hand ligt over een van mijn borsten. Het voelt zo veilig, zo warm, ik schurk me extra tegen hem aan, om hem goed te voelen. Sinds die nacht in het hotel heb ik een gevoel voor hem dat in de buurt komt van verliefd zijn. Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet, omdat ik denk dat het toch vooral te maken heeft met dat hij me opving, me bevrijdde. Ik heb best even getwijfeld of ik wel seks met hem wilde, maar er was niet aan te ontkomen. Hij is zo lief en ik was zo dankbaar, dat hij me uit die sneeuwstorm haalde, me weer zag als een mens en niet als een hoertje!

Ik weet heel zeker dat hij me niet zoals al die andere kerels gebruikt, dat het hem niet om de seks te doen was, maar juist daarom wilde ik graag met hem vrijen. Maar tegelijk besef ik ook best wel dat dat waarschijnlijk geen liefde is, bij hem niet en bij mij ook niet. Dat het te maken had met de stress die van me afgleed, met de sfeer rond Kerstmis, met het gevoel van ‘thuis’ dat hij me gaf. En toen daarna gisteren, hoe hij me bij mijn pooier weg wist te krijgen, ik was zó bang en hij was zó stoer. Opnieuw voel ik de adrenaline door mijn lichaam stromen, als ik daaraan terugdenk. Ik ben vrij!

En nu zijn we dan onderweg naar zijn land en naar zijn eigen thuis, waar hij me een plekje aanbood en waarvan zijn ouders hebben laten weten dat ik welkom ben. De vroegere Mitzy zou daar heel erg zenuwachtig voor zijn geweest, maar na de afgelopen tijd kan er niks meer erger of moeilijker zijn dan wat ik allemaal al heb meegemaakt. En dus ben ik vooral nieuwsgierig, wat voor leven me te wachten staat en of ik me wel nuttig kan maken op de boerderij van zijn ouders. Het belangrijkste is dat ik niet in de valkuil trap dat ik denk dat Robbie verliefd is op me. Hij heeft me gered, vind me leuk, heeft graag seks met me, maar meer zal het wel niet zijn. Ik moet weer leren op mijn eigen benen te staan en niet zo afhankelijk te zijn van een man. Maar nu nog even niet, nu wil ik nog dicht bij hem zijn en daarvan genieten!

Het is alsof Robbie aanvoelt dat ik aan hem denk, want een beetje onrustig mompelt hij wat in zichzelf, terwijl hij zijn lichaam nog iets steviger tegen me aanklemt. En daarmee ook zijn lul, die tegen mijn dij geklemd ligt en nu ineens overduidelijk aan het groeien is. De vonken schieten door mijn lijf en omdat ik me realiseer dat we vandaag al bij hem thuis aankomen en dit misschien wel de laatste keer is dat we seks hebben, besluit ik dat ik hem nog éen keer mezelf wil geven. Heel even schiet door me heen dat dit misschien wel een typische reactie van een hoertje is, dat ik alleen nog maar seks als ruilmiddel ken, maar druk die gedachte meteen weer weg.

Zachtjes duw ik Robbie op zijn rug, wat hij een beetje kreunend accepteert, waarna hij weer doorslaapt. Ik leg mijn hand over zijn lul die nu al best wel hard is, maar ook heel plakkerig aanvoelt. Afgelopen nacht zijn we met Robbie nog in me in slaap gevallen en hebben we ons niet meer schoon gemaakt. Ik kruip voorzichtig omlaag, om daar iets aan te doen.

Robbie

Het is iets na half vijf uur als ik wakker word, ruim voor zes uur, de tijd die ik op de wekker heb gezet. En dat wakker worden heeft een reden, want Mitzy is onder het dekbed met mijn pik bezig, ze is hem zo’n beetje aan het schoonlikken. Als ik het dekbed optil en haar aankijk giechelt ze een beetje verlegen, alsof ik haar betrap: ‘het was nogal nodig na gisteravond.’ Ze ziet er zo lief uit, met die warrige krullenbol en grote blauwe ogen. Het valt me wel op dat ze me een beetje onzeker aankijkt, alsof ze iets stouts doet. Ik zeg met een big smile ‘Grüszt Gott, Liebchen’ en vraag haar dan naar boven te komen, waarna ik haar een ochtendzoen geef. ‘Kom maar bij me’ zeg ik dan, waarna ik haar als een lepeltje tegen mijn lichaam trek. Ik maak haar kutje vochtig en breng mijn pik achterlangs tussen haar kutlipjes, waarna ik me langzaam bij haar naar binnen schuif.

Mitzy reageert als een zich wellustig in de warmte wentelend poesje, ze zucht van genot en beweegt zich door haar bekken te kantelen, zodat ik volledig bij haar kan binnenkomen. Dit is echt lekker om zo wakker te worden, met een meisje dat me verwent en waar ik direct alweer seks mee heb. Ik begin haar steeds leuker te vinden, maar nog steeds vraag ik me of ze dit niet allemaal doet om zo haar dankbaarheid te tonen. Misschien is dit wel wat ze als hoertje geleerd heeft, dat je kerels op deze manier beloont. Jeetje Robbie, hou eens op zeg ik dan tegen mezelf, geniet ervan nu het nog kan! En dat doe ik vanaf dat moment, ik beweeg me zachtjes in haar op en neer, terwijl ik om beurten haar tietjes bewerk.

Het fijne aan seks op deze manier is dat je het lekker slow kan doen, ideaal als je nog niet helemaal wakker bent. Ik druk me nog wat steviger tegen Mitzy’s lijf aan en steek m’n neus in haar krullen, die zo lekker naar haar ruiken, een beetje kruidig, zwoel. Ik zou zo weer in slaap kunnen vallen, heel relaxed word ik naar een plek getrokken waar er geen haast is en waar ik alleen maar hoef te genieten van dit lijfelijke contact. Mitzy laat het gebeuren, op een gegeven moment ligt ze stil tegen me aan en zo soezen we allebei nog even weg, innig verbonden door mijn pik in haar.

Dit keer is het wél de wekker die ons wakker maakt. Als reactie trekt Mitzy me op zich en dan neem ik haar. Langzaam duw ik me in haar en ga haar dan neuken, relaxed, misschien wel als een stelletje dat al lang bij elkaar is en zo samen de dag begint, ontspannen, nog even in elkaars armen zijn voordat de ratrace weer begint. Als ik voel dat Mitzy me bij mijn heupen pakt en me stimuleert een iets hoger tempo te pakken, doe ik dat en niet veel later ben ik me flink op haar aan het uitleven. Zo ongeveer tegelijk komen we klaar en wat langzamer doorneukend laat ik dat zo lang mogelijk duren. Opnieuw spuit ik haar flink vol en na nog even in elkaars armen te hebben gelegen moeten we eruit, douchen in de sanitair ruimtes van het Rasthof en dan rijden.

Meestal ontbijt ik ‘s-morgens in de wagen en vandaag doen we dat ook zo. In de koeling liggen nog genoeg broodjes en ik zeg Mitzy hoe ze met het cupjes-apparaat verse koffie kan zetten. Even later ruikt het al lekker in de cabine en genietend van een broodje en een goed kopje koffie zet ik koers richting Holland. Het is bijna genoeglijk zo, samen en ik realiseer me dat ik onderweg toch vaak best wel alleen ben. Snel druk ik die gedachte weg, want dit is mijn werk, tot nu toe vind ik dat hartstikke leuk en dat wil ik graag zo houden. Ik neem me voor me om me als we eenmaal thuis zijn niet aan Mitzy te gaan hechten. Ik houd van mijn ongebonden leventje en voorlopig kan ik daar nog geen meisje in gebruiken. Bovendien vind ik dat Mitzy eerst maar eens moet ontdekken wat ze zelf verder wil. Het zal nog wel even duren voordat ze zich van deze ervaring heeft losgemaakt, en daar kan ze geen pottenkijker zoals ik bij gebruiken, lijkt me.

Mitzy

De seks was een fijn begin van de dag en ook dit samen ontbijten in de cabine van de vrachtwagen is leuk, het voelt alsof we samen een klein huisje hebben. Maar Robbie is stil, alsof hij ergens mee zit.
‘Waar denk je aan?’ vraagt ik.
Robbie kijkt me aan, alsof hij eerst niet wil antwoorden. Dan: ‘aan jou eigenlijk, dat ik hoop dat je snel deze nare tijd achter je kan laten.’
Zijn antwoord maakt me blij. ‘Dat hoop ik ook. En ik ben benieuwd hoe het bij jou thuis is, en wat je ouders ervan zeggen dat je ineens met een Oostenrijks meisje aan komt zetten.’
Robbie grinnikt. ‘Ohw, ze zijn wel wat gewend van me, hoor.’
Ik weet niet of ik blij moet zijn met dit antwoord, maar ja, voordat hij mij ontmoette had hij natuurlijk ook al een leven.
Maar ik kan het niet laten, ik móet het weten: ‘heb je een vriendin?’
Robbie grinnikt even: ‘nieuwsgierig hè?’ Het jaagt het bloed naar m’n hoofd en dan: ‘sorry Mitzy, plaagstootje. Maar nee, geen vriendin dus, dat is geen doen met dit leven als vrachtwagenchauffeur. Te vaak moet ik lang of onverwacht op pad, dat geeft maar gedoe.’
Vreemd, dit lucht me op, alsof hij al een beetje van mij is. Maar ik maak me geen illusies, Robbie is een te leuke vent om het niet aan te leggen met de dames, hij zal best aan zijn trekken komen.

Het is even stil tussen ons, waarna Robbie verder gaat: ‘ik denk dat het je wel zal bevallen bij mijn ouders.’ En dan vertel hij me over hun boerderij. Dat ze eigenlijk nog maar net het hoofd boven water konden houden, door alle beperkingen vanwege het klimaat en de stikstof en de mest. ‘Eigenlijk gaat het pas weer beter sinds we officieel een zorgboerderij zijn, wat een idee van mijn moeder was. Er zijn altijd vijf tot zes mensen die bij ons logeren en dan komen er ook nog eens een aantal overdag. Een aantal helpt mijn vader op het land en met de dieren, en de anderen werken met mijn moeder afwisselend in de boerderijwinkel en in het voedselbos. Het zijn allemaal mensen die wat hebben meegemaakt en bij ons weer tot zichzelf komen. Ze worden begeleid door enkele coaches van een of andere zorginstelling, waar mijn ouders een contract mee hebben.’

‘En op die manier kan ik dus ook een tijdje bij jullie wonen?’ vraag ik dan.
Robbie knikt: ‘ja, mijn moeder regelt dat daar een vergoeding voor komt en dan kan je voorlopig blijven tot je je weer oké voelt en weet wat je verder wilt gaan doen. Of weet je dat nu al?’
Ja, dat is een goede vraag: ‘…ehm…, nee, eigenlijk niet. Ik vind het fijn om voorlopig zeker te zijn van een dak boven mijn hoofd. En daarvoor werk ik graag mee bij jullie thuis, wat mij betreft is ieder klusje oké.’
Robbie steekt dan zijn duim op waarbij hij me breed grijnzend aankijkt.
‘Hoe lang ben je hierna thuis?’ vraag ik dan.
In principe heb ik nu vier volle dagen vrij, als mijn baas me ten minste met rust laat. Soms komt er een spoedlevering tussen en dan belt hij wie er vrij is. Het is dan lastig om te weigeren, het hoort er nou eenmaal bij, vooral tegen het einde van het jaar komt dat vaak voor.’

Ohw, ja, snap ik, zijn werk gaat dan voor. Bovendien moet ik me erop instellen dat het na vandaag heel anders wordt tussen ons. Ik zwijg verder en ga een beetje in mezelf zitten mijmeren, ondertussen af en toe naar buiten kijkend. Het is toch wel gaaf als je zo hoog boven de weg zit, alsof je iedereen de baas bent.

Robbie

Mitzy is opvallend stil en ik laat haar maar een tijdje met rust. Ik denk dat ze alles nog een beetje moet verwerken, en ook haar leventje bij ons thuis zal haar wel bezig houden, hoe dat gaat worden en zo. De stilte tussen ons voelt best oké, wat wel fijn is, want ik heb een behoorlijke hekel aan meiden die kwebbelen om het kwebbelen.

Tot een eind voor Keulen rijdt het goed door, maar daar is het zoals vaak de laatste tijd een behoorlijke opstopping, wat toch vooral komt door al dat werk aan de wegen. We hobbelen in éen gigantische file eindeloos lang van wegversmalling naar wegversmalling en veel later dan ik hoopte passeren we de Nederlandse grens. Het is dan ook al donker als we in de buurt van Utrecht het immens grote terrein van mijn bedrijf bereiken. Ik manoeuvreer de wagen tussen enkele andere van de langste bakbeesten en check me dan eerst uit. Het kantoor is al gesloten maar er is altijd iemand stand-by, waarmee ik via de app communiceer. Als dat is afgerond zoek ik mijn spullen bij elkaar, zeg Mitzy dat ook te doen met de hare, en haal het bed af om het beddengoed in de was te doen, waarna we ieder een koffer van haar achter ons aantrekkend naar mijn eigen auto lopen. Brr, het is koud in dat ding, na de warmte van de cabine is dit wel even een afgang. Gelukkig is het niet ver rijden naar mij thuis. Ik had het Mitzy gegund dat het nog licht zou zijn, dan kom je toch anders aan dan in deze donkerte, maar het is niet anders.

Mitzy

Het is moeilijk om de veilige cabine van de vrachtwagen te moeten verlaten. Het voelde als een klein huisje waar wij samen een eigen leven hadden. Al een tijdje verbaas ik me erover hoe plat dit land is. In Oostenrijk kennen we ook wel wat plattere stukken, maar toch zijn altijd overal de bergen allesoverheersend, je ziet ze in de verte of zit er volledig tussenin. Het lijkt me hier wat saaier, hoewel het fijne van dat platte wel is dat je nooit hoeft te klimmen. Robbie vertelde er al over, dat iedereen hier fietst, wat daar wel mee te maken zal hebben.

Ik had het niet verwacht maar ik krijg toch de bibbers als Robbie zijn auto parkeert en het zo ver is dat ik zijn ouders ga ontmoeten. We komen binnen in een ruime betegelde hal met een lange rij haken aan de muur waaraan overalls hangen en op de grond staan allerlei werkschoenen en laarzen. Als Robbie hier ook zijn jas uittrekt volg ik zijn voorbeeld en dan wijst hij me op een rek met sloffen. We trekken allebei onze schoenen uit en even later lopen we op sloffen een ruime keuken binnen, waar in het midden een grote tafel staat waar heel mensen aan kunnen zitten. Maar nu is er niemand te zien en Robbie gaat me voor naar de woonkamer, waar zijn ouders en nog enkele andere mensen tv zitten te kijken.


Als ze ons binnen zien komen gaat die meteen uit. Zijn moeder komt als eerste op ons af en geeft eerst Robbie een lange knuffel, waarna ze iets tegen elkaar zeggen in die taal waar ik niets van begrijp. Dan komt ze naar mij toe, steekt me haar hand toe en zegt, gelukkig in het Duits: ‘welkom in ons huis!’ Terwijl ik haar de hand schud stel ik me voor: ‘aangenaam, ik ben Michaela, maar iedereen noemt me altijd Mitzy.’ Waarop ze vriendelijk lacht en zich voorstelt als Thea. Dan is het de beurt aan zijn vader, hij heet Dorus. Dan is het de beurt aan de andere mensen, ik schud iedereen de hand en stel me steeds weer voor. Als dat voorbij is gaan we zitten en ik ben blij dat ik naast Robbie terecht kan, ik heb nog wel even behoefte aan zijn nabijheid. 'Is je zusje er niet?' vraag ik dan. 'Nee, die is er alleen in het weekend. Ze studeert en woont doordeweeks op kamers. Ze komt overmorgen, dan is het oudjaar.' Ik was wel benieuwd naar haar, maar nu herinner ik me weer dat hij dat vertelde. Nog even wachten dus.


Dan praat Robbie een tijdje met zijn ouders en de andere mensen, en ik versta er letterlijk niets van. Ik neem me daarom voor dat ik zo gauw mogelijk hun taal ga leren, als ik me hier thuis wil gaan voelen zal ik met hen moeten kunnen communiceren. Terwijl ik een kop thee naar binnen werk voel ik pas hoe moe ik ben. Als ik zo’n beetje aan éen stuk begin te gapen kijkt Robbie me lachend aan en zegt hij ‘volgens mij moet jij nodig naar bed.’ Ik knik, als dat zou kunnen. Ik begrijp dat zijn moeder vertelt welke kamer voor mij is en even later leidt Robbie me daar binnen. Hij is niet groot, er passen maar net een bed en een kleine tafel met stoel in, maar er is wél een kleine eigen badkamer. Ik ben er blij mee, en vlieg Robbie om de nek. Nadat hij me nog even mijn koffers heeft gebracht wenst hij me welterusten, waarna hij vertrekt en hij me alleen achterlaat…


Liefs,
Zazie

Trefwoord(en): Boerderij, Met Familie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!