Een Nieuw Vuur - 1

Het was een zachte herfstavond in Gent, waar de grachten glinsterden onder de oranje gloed van de straatlantaarns en de geur van verse wafels zich vermengde met de vochtige lucht van de Leie. Erik en Marianne, een getrouwd stel van begin vijftig, woonden al dertig jaar in een charmant herenhuis in het historische centrum, met uitzicht op de Sint-Michielskerk. Erik, met zijn grijzende slapen en een lichaam dat nog de contouren van zijn vroegere atletische bouw behield, werkte als accountant bij een lokaal bedrijf. Marianne was een knappe vrouw voor haar leeftijd: slank en elegant, met een gracieuze houding, fijne gelaatstrekken, glanzend bruin haar dat in zachte golven over haar schouders viel, en hazelnootbruine ogen die een jeugdige schittering behielden. Haar figuur was rank, met subtiele curves die haar een tijdloze aantrekkingskracht gaven, zonder overdreven voluptueus te zijn. Ze gaf les op een nabijgelegen basisschool, waar haar warme glimlach en geduldige natuur haar geliefd maakten bij de kinderen. Hun huwelijk was stabiel, gevuld met dagelijkse rituelen zoals wandelingen langs de Graslei en koffie in hun favoriete café, maar de passie was langzaam gedoofd. De kinderen waren het huis uit, en hun intieme momenten waren verworden tot sporadische, haast mechanische ontmoetingen – een snelle vrijpartij onder de dekens, meer uit gewoonte dan uit brandend verlangen. Erik voelde de leegte het diepst; hij miste de nachten waarin een enkele aanraking van Marianne hem kon doen sidderen van anticipatie.

Op die avond zaten ze in hun knusse woonkamer, omringd door boekenplanken vol met literatuur en souvenirs van reizen. De open haard knisperde zacht, en de geur van Marianne's jasmijnparfum hing in de lucht, vermengd met de subtiele zoetheid van haar huid. Erik had de hele dag geoefend in zijn hoofd hoe hij het onderwerp zou aansnijden. Hij zette zijn glas rode wijn neer en draaide zich naar haar toe, zijn hand licht op haar knie leggend, voelend de warmte door de stof van haar elegante rok. "Marianne," begon hij, zijn stem laag en vol emotie, "we moeten praten over ons. Over hoe het tussen de lakens gaat. Het is niet meer zoals vroeger, hè? Die vonk... die is weg."

Ze keek op van haar tablet, waar ze een recept voor stoofvlees aan het lezen was, haar bril laag op haar neus. "Wat bedoel je precies? We zijn ouder geworden, Erik. Vijftigplus, dat brengt veranderingen met zich mee. We hebben een goed leven hier in Gent – wandelingen, etentjes bij De Graslei. Is dat niet genoeg?"

"Nee," zei hij zacht, zijn vingers strelend over haar dij, voelend hoe haar huid reageerde met een lichte siddering. "Ik mis de opwinding, de manier waarop we elkaar vroeger konden laten smachten. Ik heb online iets gevonden dat ons misschien kan helpen. Iets dat de routine doorbreekt en ons dichterbij brengt."

Marianne zette haar bril af, haar wenkbrauwen gefronst in een mengeling van nieuwsgierigheid en scepsis. "Online? Wat dan? Een seksspeeltje of zo?"

Erik haalde diep adem, voelend hoe zijn hart sneller klopte. "Het heet een kuisheidskooi. Het is een klein apparaatje van metaal, ongeveer 8 centimeter lang, dat een man draagt om zijn penis te omsluiten en erecties te blokkeren. Jij zou de sleutel houden. Het bouwt spanning op, maakt elk moment intenser. Ik zou het voor jou dragen, zodat jij de controle hebt. Stel je voor: ik die de hele dag aan je denk, smachtend naar jouw toestemming."

Haar mond viel open, en ze trok haar knie zacht weg, haar wangen licht blozend. "Een kuisheidskooi? Erik, dat klinkt als iets uit een BDSM-film. We zijn een normaal Belgisch koppel, geen avonturiers uit een roman. Waarom zou ik zoiets willen? Het voelt... vernederend. Voor jou, en voor mij om dat te doen."

"Het is niet vernederend," pleitte hij, zijn ogen smekend, leunend dichterbij zodat zijn adem haar wang streelde. "Het is overgave, vertrouwen. Ik wil dat je je weer begeerd voelt, machtig. Lees erover, alsjeblieft. Het heeft koppels zoals ons geholpen." Hij boog voorover, zijn lippen borstelend tegen haar oor, fluisterend: "Denk aan hoe ik je vroeger aanraakte, hoe ik je liet sidderen. Dit kan dat terugbrengen, intenser dan ooit."

Marianne schudde haar hoofd, maar haar adem stokte even, een teken dat het idee haar niet helemaal koud liet. "Nee, Erik. Dat is niks voor mij. Ik ben geen dominatrix in leer. Laten we het houden bij een romantisch diner in een van die gezellige restaurants aan de Korenmarkt." Maar diep vanbinnen voelde ze een lichte tinteling – een mengeling van afkeer en intrige. Die nacht lag ze wakker in hun grote bed, luisterend naar het zachte tikken van de regen op het raam. Ze dacht aan hun jonge jaren, aan de passionele nachten in hun eerste appartementje in Gent, waar ze elkaar urenlang plaagden tot de climax explodeerde. Haar vingers gleden onwillekeurig over haar eigen huid, voelend hoe haar tepels hard werden bij de gedachte aan controle. Misschien was het tijd om uit hun comfortzone te stappen.

De dagen erna hing er een subtiele, elektrische spanning in huis. Erik deed extra zijn best om haar te charmeren: hij bracht verse croissants van de bakkerij om de hoek, masseerde haar schouders na een vermoeiende dag met lastige leerlingen, zijn duimen diep in haar spieren drukkend tot ze zuchtte van genot. Hij keek naar haar met een intense, hongerige blik die ze lang niet had gezien, zijn ogen glijdend over haar slanke figuur in haar elegante jurken. Marianne merkte het op, maar zweeg. Stiekem, terwijl hij aan het werk was, googelde ze op haar laptop: 'kuisheidskooi voor koppels', 'chastity play ervaringen'. Ze las forums vol verhalen van vrouwen die zich empowered voelden, hoe het hun mannen attenter maakte, hoe de opgebouwde frustratie leidde tot explosieve intimiteit. Het klonk absurd, maar ook verleidelijk sensueel. Wat als het haar liet voelen als de verleidster die ze ooit was, met haar ranke lichaam en subtiele curves die Erik vroeger wild maakten?

Een week later, tijdens een wandeling langs de grachten, waar de herfstbladeren dwarrelden in het water, bracht ze het zelf ter sprake. Ze haakte haar arm in de zijne, voelend de warmte van zijn lichaam tegen het hare. "Oké, Erik," zei ze zacht, haar stem trillend van anticipatie. "Ik heb erover nagedacht. Als je het echt wilt proberen, dan doen we het. Maar op mijn voorwaarden: we beginnen langzaam, en als het niet bevalt, stoppen we meteen. En ik houd de sleutel – geen discussie."

Eriks ogen lichtten op, en hij trok haar in een omhelzing, zijn lippen zacht op de hare drukkend in een kus vol belofte, zijn tong even plagend langs de hare strelend. "Je bent ongelooflijk, Marianne. Dit wordt ons avontuur."

Ze bestelden discreet online een kuisheidskooi – een model van glanzend roestvrij staal, 6 centimeter lang en 4 centimeter in diameter, met een ingebouwd slotje dat naadloos in het ontwerp was verwerkt, zonder opvallend hangslot. Het arriveerde in een neutraal pakketje, en die avond, in hun slaapkamer met de zware velours gordijnen dichtgetrokken, hielp Marianne hem het aan te doen. De kamer was verlicht door kaarsen, de geur van vanille hangend in de lucht, vermengd met de muskusachtige hitte van hun opwinding.

Vooraf hadden ze er uitgebreid over gepraat. Ze waren overeengekomen om het rustig op te bouwen: eerst enkele uren proberen, dan een hele dag, geleidelijk de periodes verlengen om te zien hoe zijn lichaam en geest reageerden. “We beginnen voorzichtig,” had Marianne gezegd, haar hand op zijn borst leggend. “Ik wil dat je het voelt, dat je het leert waarderen… maar alleen als het goed voelt voor ons allebei.” Erik had geknikt, zijn stem trillend van anticipatie: “Ik vertrouw je. Ik wil dit met jou.”

Erik ging naakt op het bed liggen, zijn penis half hard wordend van de anticipatie, pulserend onder haar blik. Marianne's vingers trilden licht toen ze de ring om zijn basis schoof, voelend hoe warm en zacht zijn huid was, hoe zijn aderen licht opzwollen bij haar aanraking. Ze klikte de kooi vast, het metaal koel en strak tegen zijn vlees omsluitend, en draaide het ingebouwde slotje dicht met een zachte, definitieve 'klik'. Erik hield de kleine, glanzende sleutel in zijn hand, en met een plechtige blik overhandigde hij hem aan haar. “Hier,” fluisterde hij, zijn stem hees, “neem hem. Ik geef mezelf aan jou over.”

Marianne nam de sleutel aan, en op dat moment voelde ze een soort elektrische schok door haar lichaam gaan – een tintelende golf die begon in haar vingertoppen en zich verspreidde naar haar kern, haar tepels hard makend en een warme vochtigheid tussen haar benen veroorzakend. Het was als een vonk van macht, van verboden opwinding, die haar deed sidderen. Erik had speciaal voor dit moment een delicate zilveren ketting gekocht, fijn en elegant, met een klein hangertje in de vorm van een hartje. Ze reeg de sleutel eraan en hing hem om haar hals, waar hij nestelde in de holte tussen haar sleutelbeenderen, koel tegen haar warme huid.

“Zo,” fluisterde ze, haar stem hees van een mengeling van zenuwen en opwinding. “Nu ben je helemaal van mij. Geen erecties zonder mijn toestemming. Voel je hoe het metaal je omsluit? Hoe het je herinnert aan mij, elke seconde?”

Erik ademde diep in, voelend de lichte druk van het metaal – een constante, intieme omhelzing die zijn groeiende opwinding meteen blokkeerde, een frustrerende barrière die hem deed kreunen. “Het voelt… strak, maar opwindend,” mompelde hij, zijn hand reikend naar haar. Maar Marianne schudde haar hoofd, nog weigerachtig. “Niet vanavond. Laten we het rustig opbouwen.”

Na enkele uren opende ze de kooi en liet haar vingers voorzichtig over zijn penis glijdend. Ze controleerde alles zorgvuldig: geen roodheid, geen schaafwondjes, geen irritatieplekken. Zijn huid was warm, licht gezwollen maar intact. “Alles ziet er goed uit,” zei ze zacht, haar stem vol zorg. Ze drukte een kus op zijn eikel – een vederlichte aanraking met haar lippen – voordat ze de kooibuis weer vastklikte en het slotje sloot. “Voor nu blijf je erin.”

De eerste dag verliep precies zoals afgesproken: elke paar uur opende ze de kooi kort om te checken. Na de lunch, na het middageten, na het avondeten – telkens dezelfde procedure. Ze liet hem voelen, keek, voelde met haar vingertips, drukte zachtjes, en sloot hem dan meteen weer af. “Geen irritatie,” zei ze elke keer, haar stem geruststellend maar vastberaden. “Dus blijft hij erin.”

's Avonds, vlak voor het slapengaan, checkte ze nog een laatste keer. Erik lag naakt op bed, zijn lichaam gespannen van de hele dag druk, zijn huid warm en licht bezweet van de constante, intieme spanning. Marianne knielde tussen zijn benen, haar borsten licht deinend bij elke beweging, haar ogen donker en plagend in het zachte licht van de slaapkamerlamp. Ze opende de kooi met een zachte klik, controleerde opnieuw – haar vingers gleden zorgvuldig over zijn penis, voelend aan de huid, de eikel, de basis – alles was nog steeds perfect, geen roodheid, geen schaafwondjes, geen irritatie. Zijn penis reageerde meteen op haar aanraking, licht zwellend, een dun draadje voorvocht glinsterend aan de punt.

Erik keek haar hoopvol aan, zijn stem zacht en smekend, bijna fluisterend: “Ik draag hem nu al 14 uur… misschien mag hij er nu af?”

Marianne keek op, haar ogen donker en intens, een langzame, duivelse glimlach krullend om haar lippen. Ze liet haar vingers even over zijn eikel glijden, voelde hoe hij meteen harder werd, hoe zijn hele lengte pulseerde onder haar aanraking. Ze kneep zachtjes in de basis, trok een klein beetje aan zijn ballen, en fluisterde toen, haar stem laag en verleidelijk, bijna zangerig:

“Nog maar 14 uur?” herhaalde ze, haar toon plagend, vol macht. “Lieverd… dit is toch precies wat je zo gewild hebt? Dit is jouw fantasie, die je eindelijk hebt durven uitspreken. Jij wilde dit voelen – die constante druk, die heerlijke frustratie, dat ik je helemaal in mijn macht heb. Dus nee… hij gaat er niet af. Nog lang niet.”

Ze boog zich voorover, haar borsten borstelend tegen zijn dijen, haar adem warm over zijn gevoelige huid. “Het zullen er nog veel meer worden,” vervolgde ze, haar stem nu dieper, bijna hypnotiserend. “Je gaat slapen met hem erin. Je gaat dromen van mij… terwijl hij je vasthoudt. Elke erectie die je vannacht krijgt, elke keer dat je wakker wordt omdat je hard wordt en nergens heen kunt… dat is precies wat je wilde. Dat gevoel dat ik je bezit, zelfs in je slaap.”

Ze klikte de kooibuis weer vast – langzaam, ritmisch, alsof ze hem daarmee nog even extra plaagde – draaide het slotje dicht met een zachte, definitieve klik, en hing de sleutel terug om haar hals, waar hij nestelde tussen haar borsten. Ze leunde over hem heen, kuste hem diep, haar tong dansend met de zijne, terwijl haar hand even over de kooi gleed, voelend hoe hij alweer probeerde te groeien.

“Slaap er maar mee vannacht,” fluisterde ze tegen zijn lippen. “Voel hoe hij je vasthoudt… hoe hij je herinnert aan mij… terwijl je droomt van wat ik met je ga doen. Dit is nog maar het begin, Erik. Jouw fantasie is nu werkelijkheid. En ik ben degene die beslist hoe lang hij duurt.”

Ze kroop naast hem onder de dekens, haar lichaam warm en naakt tegen het zijne, haar hand bezitterig op zijn borst leggend, terwijl de kooi een constante, koele druk bleef uitoefenen. Erik kreunde zacht, half van frustratie, half van pure opwinding – wetend dat dit precies was wat hij zo diep had gewenst. En Marianne glimlachte in het donker, haar vingers spelend met de sleutel om haar hals, klaar om hun nieuwe hoofdstuk verder te schrijven.

Erik kreunde van teleurstelling, maar ook van opwinding. Die nacht werd hij meerdere keren wakker door nachtelijke erecties die abrupt werden gestopt door het metaal. Elke keer dat hij harder werd, voelde hij de druk tegen de spijlen, een scherpe, heerlijke pijn die hem deed kreunen in het donker. Hij draaide zich om, probeerde te ontspannen, maar zijn gedachten bleven bij haar – bij haar handen, haar stem, haar macht.

De volgende morgen, zondag, herhaalde het ritueel zich. De periodes tussen de checks werden langer: eerst na het ontbijt, dan na de middag, dan pas 's avonds laat. Marianne opende de kooi telkens met dezelfde zorg, controleerde, streelde even zachtjes, en sloot hem weer af. Erik begon eraan te wennen – de constante druk, de lichte pijn die overging in een warme, pulserende sensatie, de wetenschap dat zij het slotje beheerde.

De tweede nacht met de kooi ging in. Erik sliep onrustig, wakker wordend van erecties die nergens heen konden, zijn lichaam lerend omgaan met de beperking. Maar hij voelde ook iets nieuws: een diepe, bijna meditatieve rust. Hij was van haar. Volledig.

Maandagochtend, toen hij zich aankleedde voor werk, stond hij voor de spiegel en keek naar de kooi onder zijn broek. Hij dacht dat ze hem nu wel zou bevrijden – een werkdag met dat ding leek onmogelijk. Maar Marianne kwam achter hem staan, haar armen om zijn middel slaand, haar borsten tegen zijn rug drukkend.

“Nee,” fluisterde ze tegen zijn nek, haar lippen borstelend over zijn huid. “Vandaag draag je hem gewoon mee naar kantoor. Voel hem de hele dag… tijdens elke vergadering, elke koffiepauze, elke stap door de gang. Voel hoe hij je herinnert aan mij.”

Erik's hart bonsde. “Iedereen zal het zien,” mompelde hij, half in paniek, half opgewonden.

Marianne lachte zacht. “Nee, schat. Niemand ziet het. Maar jij voelt het. Elke keer dat je zit, elke keer dat je loopt, elke keer dat je denkt aan mij… voel je hoe strak hij zit, hoe je eikel tegen de spijlen duwt, hoe je ballen zwaar worden van onvervulde behoefte.”

Ze kuste hem in zijn nek, liet haar hand omlaag glijden en drukte zachtjes op de kooi door de broek heen. “En ik stuur je de hele dag berichtjes. Om te checken of mijn kleine, opgesloten beestje het goed maakt.”

De werkdag was een kwelling. Tijdens de ochtendvergadering zat hij stil, voelend hoe de kooi drukte bij elke beweging. Toen zijn telefoon trilde:

“Hoe voelt mijn kooi nu? Is hij nog hard aan het proberen?”

Later, tijdens de koffiepauze:

“Ik zit nu zonder slipje op kantoor… en ik word nat als ik denk aan jou in die kooi. Stuur een foto van hoe rood hij is.”

Erik vluchtte naar het toilet, maakte een discreet shot: zijn penis rood en gezwollen tegen de spijlen, voorvocht glinsterend. Hij stuurde het door.

“Mmm… wat een mooi, wanhopig ding. Nog een tijdje te gaan, lieverd. Hou vol.”

Hij overleefde de dag – op het randje, maar hij overleefde het. Thuisgekomen wachtte Marianne hem op met een glimlach. “Goed gedaan,” zei ze, en ze kuste hem diep. “Je bent nu echt van mij.”

En zo begon hun nieuwe ritme – een leven waarin de kooi geen uitzondering meer was, maar een constante, intieme band tussen hen. Een band van liefde, macht, overgave… en eindeloze, heerlijke spanning.

Op de derde werkavond, na een douche, droeg ze een fijn setje lingerie van kant en zijde: een bh met delicate kanten cups die haar kleine, stevige borsten omsloten, en een bijpassend slipje van gladde zijde dat zacht over haar huid gleed, accentuerend haar ranke heupen. Ze ging op bed liggen, haar benen licht gespreid, de stof van het slipje al licht vochtig wordend. "Raak me aan," zei ze zacht, haar stem uitnodigend, haar ogen donker van opkomend verlangen.

Erik knielde naast haar, zijn handen trillend toen hij over haar armen streelde, voelend de zachte haartjes op haar huid kippenvel krijgen. Hij boog voorover, zijn lippen borstelend over haar nek, proevend de zoute smaak van haar huid, zijn tong traag likkend langs haar sleutelbeen. Zijn vingers gleden lager, over haar borsten, knedend de stevige vormen door het kant heen, zijn duimen cirkelend rond haar tepels tot ze hard en gevoelig werden, priemend tegen de stof. Marianne zuchtte diep, haar rug krommend, een zachte kreun ontsnappend aan haar lippen. "Ga door," fluisterde ze, haar hand op de sleutel drukkend. Hij kuste een spoor omlaag, over haar buik, zijn tong dippend in haar navel, proevend de lichte zweetdruppels. Toen hij bij haar dijen kwam, spreidde hij ze voorzichtig, zijn adem warm tegen haar intieme plek. Hij haakte zijn vingers in het zijden slipje en trok het langzaam omlaag, onthullend haar gladgeschoren schaamlippen, al gezwollen en glinsterend van vocht. Hij likte zacht, verkennend, zijn tong glijdend over haar clitoris in trage, sensuele cirkels, proevend haar zoete, muskusachtige smaak. Marianne kreunde luider, haar vingers in zijn haar grijpend, haar heupen opkomend om meer druk te eisen. Hij zoog zacht op haar clitoris, zijn tong diep duikend in haar natte opening, voelend hoe haar wanden samentrokken rond zijn tong. Ondertussen voelde Erik de druk in zijn kooi intensiveren: zijn penis probeerde te groeien, kloppend tegen het metaal, een pijnlijke, heerlijke frustratie die hem deed hijgen, zijn ballen zwaar en vol voelend, maar zonder ontlading. Hij bevredigde haar met pure toewijding, zijn tong sneller bewegend, zuigend en likkend tot ze klaarkwam met een sidderende golf, haar lichaam schokkend, haar sappen over zijn tong stromend, haar kreet vullend de kamer.

De teasing begon subtiel, maar bouwde op als een sensuele symfonie, zowel thuis als in het openbaar. Op een ochtend, terwijl Erik zich aankleedde, liep Marianne naar hem toe in een satijnen ochtendjas die zacht over haar naakte huid gleed. Ze drukte zich tegen hem aan, voelend de harde contouren van de kooi door zijn broek, haar borsten tegen zijn borst drukkend. "Hoe voelt het vandaag, lieverd?" plaagde ze, haar vingers strelend over de stof, voelend hoe zijn penis reageerde met een futile poging tot erectie, de druk opbouwend. "Frustrerend? Natuurlijk. Denk maar aan hoe nat ik word als ik eraan denk." Ze kuste hem diep, haar tong dansend met de zijne, haar hand licht knijpend in zijn kruis, voordat ze zich terugtrok met een knipoog. Die dag, op zijn werk, stuurde ze een bericht: "Ik draag dat rode kanten setje dat je zo leuk vindt. Stel je voor hoe het kant over mijn tepels schuurt... jammer dat je het niet kunt aanraken."

Thuis escaleerde het: tijdens het koken in de keuken leunde ze tegen het aanrecht, haar blouse licht open vallend, de sleutel glinsterend in het licht. Ze liet hem subtiel zien door met haar vingers over haar hals te strelen, de ketting optillend zodat hij de sleutel kon zien, wetend dat het hem gek maakte. "Zie je dit?" fluisterde ze, haar stem laag en verleidelijk. "Dit is wat je bevrijdt... maar niet nu." Erik voelde de druk toenemen, zijn kooi strak trekkend, een constante herinnering aan zijn gevangenschap.

In het openbaar werd het nog spannender. Tijdens een wandeling op de Vrijdagmarkt, te midden van de drukte van kraampjes met verse producten, fluisterde ze in zijn oor: "Voel je hoe de kooi je knijpt terwijl we hier lopen? Ik zou de sleutel nu kunnen pakken..." Ze liet haar hand in haar blouse glijden, subtiel de ketting tonend, de sleutel even zichtbaar makend voordat ze hem weer verborg, haar ogen twinkelen terwijl voorbijgangers niets merkten. Erik voelde een golf van druk: zijn penis zwellend tegen het metaal, een zoete marteling die hem deed blozen, zijn ballen zwaar hangend.

Het etentje bij vrienden aan de Korenlei was een van die gezellige, vertrouwde avonden die ze al jaren hadden: een lange tafel in een knus restaurant met uitzicht op het water, kaarsen die flakkerden in hun glazen houders, rode wijn die rijkelijk vloeide, en gelach dat af en toe over de tafel rolde. Liesbeth en Karel, hun beste vrienden, zaten tegenover hen, vertellend over hun recente reis naar Toscane, terwijl de ober af en toe langskwam met nieuwe flessen wijn en borden vol dampende pasta en gegrilde vis.

Dit was nog maar de tweede week dat Erik de kuisheidskooi. De kooi was nieuw, onwennig, en elke beweging herinnerde hem eraan dat hij volledig aan haar overgeleverd was. Marianne wist dat, en juist daarom koos ze dit etentje om hem voor het eerst in het openbaar met vrienden erbij te teasen – subtiel, onopvallend, maar o zo intens.

Ze zat naast hem, haar zwarte jurk elegant maar strak genoeg om haar figuur te accentueren, de halslijn diep genoeg om de zilveren ketting met de sleutel zichtbaar te laten rusten tussen haar borsten. Ze lachte mee met de verhalen, knikte op de juiste momenten, maar haar aandacht was volledig bij Erik. Ze wist precies hoe hij zich voelde: de kooi had hij al de hele dag gedragen, en de wandeling hierheen had hem al geplaagd met elke stap – het metaal dat licht drukte bij het lopen, de constante herinnering dat hij geen erectie kon krijgen zonder haar toestemming.

Onder de tafel begon het spel. Terwijl Liesbeth enthousiast vertelde over een wijnproeverij, liet Marianne haar voet – nog in de elegante pump – langzaam langs Eriks kuit glijden. Ze bewoog traag, opzettelijk, haar teen strelend over de binnenkant van zijn been, hoger en hoger, tot ze zijn kruis bereikte. Ze drukte zachtjes, precies tegen de contouren van de kooi, voelend hoe hij meteen reageerde met een lichte schok. Erik hapte naar adem, maar hield zijn gezicht in de plooi, glimlachte stijf toen Karel een grap maakte.

“Arme schat,” mompelde ze, zo zacht dat alleen hij het kon horen, haar stem laag en zwoel als fluweel. Ze liet haar hand nonchalant naar haar hals glijden, haar vingers speelden met de ketting, en trok onder het mom van een lichte kriebel haar decolté van haar jurkje een klein stukje open – net genoeg om de sleutel zichtbaar te maken, het zilver glinsterend in het kaarslicht, een seconde lang voor zijn ogen. “Kijk… hij hangt hier, warm tussen mijn borsten… hij bepaalt alles. Voel je hem? Hoe hij je vasthoudt terwijl wij gewoon zitten te eten?”

Erik voelde de druk meteen intensiveren: zijn penis probeerde te groeien, duwde pijnlijk tegen de spijlen van de kooi, zijn ballen zwaar tintelend van de constante, onvervulde behoefte. Hij kneep zijn ogen even dicht, probeerde te ademen, maar Marianne was nog niet klaar.

Ze boog zich voorover om een broodje te pakken – een onschuldig gebaar – maar liet haar voet nu harder drukken, haar teen cirkelend over de kooi, voelend hoe hij klopte. “Stel je voor hoe nat ik ben onder deze jurk,” fluisterde ze, haar lippen bijna tegen zijn oor, terwijl ze lachte om iets wat Liesbeth zei. “Geen slipje… alleen ik… warm en glanzend… terwijl jij daar zit met die kooi die je zo mooi gevangen houdt. Elke keer dat je lacht om hun grapjes, voel je hoe het metaal je knijpt… hoe je eikel tegen de spijlen duwt… hoe je smeekt om vrijheid die je nog lang niet krijgt.”

Ze trok haar voet even terug, maar liet haar hand onder de tafel glijden, kneep zachtjes in zijn binnenste dij, haar nagels licht krassend door de broek heen, vlak boven de kooi. “Je bent al rood,” mompelde ze, haar stem vol tederheid en macht. “Voel je hoe wanhopig je bent? Hoe graag je zou willen dat ik je nu bevrijd… maar dat doe ik niet. Nog niet. Dit is nog maar het begin. Straks thuis mag je me likken… maar jij blijft opgesloten. Voel maar hoe hard je wordt als je daaraan denkt… terwijl wij hier gewoon zitten te eten en te lachen.”

De vrienden lachten om een grap van Karel, onwetend van het drama dat zich onder de tafel afspeelde. Marianne trok haar hand terug, nam een slok wijn, likte langzaam over haar onderlip en keek Erik aan met een glimlach die zowel onschuldig als duivels was.

“Straks thuis,” fluisterde ze, haar voet weer plagend langs zijn been glijdend, “trek ik mijn jurk uit… en jij mag proeven hoe nat ik ben geweest… terwijl jij vastzit in die kooi. Droom er maar van vannacht.”

Erik kon nauwelijks eten. Elke hap voelde als een strijd, elke beweging een nieuwe golf van frustratie. Zijn kooi klopte, zijn ballen pijnlijk vol. Hij keek naar Marianne – lachend, pratend, stralend – en voelde hoe volledig hij van haar was. De vrienden merkten niets, maar voor Erik was de avond een lange, heerlijke kwelling – een perfecte herinnering dat zij de sleutel had, letterlijk en figuurlijk.

Toen het etentje voorbij was en ze afscheid namen, drukte Marianne zich nog één keer tegen hem aan tijdens de omhelzing met Liesbeth en Karel. “Tot snel,” zei ze lief tegen hun vrienden. Tegen Erik, in zijn oor: “Thuis mag je me likken… maar jij blijft opgesloten. Voel maar hoe hard je wordt als je daaraan denkt.”

Ze liepen naar buiten, hand in hand, de nacht koel tegen hun verhitte huid. Erik voelde elke stap: de kooi, haar hand in de zijne – en wist dat dit nog maar het begin was van een leven vol zoete, intense overgave.

Trefwoord(en): 50 Plus, Chastity, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!