Verleidelijk Aanbod - 2

De donderdag erop ging ik gewoon zoals altijd naar meneer De Jong. Geen tas in de hal, geen jurkje klaar, geen briefje, geen extra woorden. Ik kwam binnen, zei “Dag meneer De Jong”, en begon mijn ronde: keuken, badkamer, stof afnemen, stofzuigen. Alles precies zoals het hoorde. Hij zat in zijn fauteuil, krant op schoot, en keek af en toe op met die rustige, waterige ogen. We spraken er niet over. Niet over de vorige keer, niet over Sem, niet over wat er boven was gebeurd. Alsof het een droom was geweest die we allebei besloten hadden niet hardop uit te spreken.

Ik voelde zijn blik wel, natuurlijk. Niet zwaar, niet eisend. Gewoon… aanwezig. En ik voelde mezelf ook anders bewegen die middag: iets bewuster, iets langzamer, alsof mijn lichaam nog herinnerde hoe het was om bekeken te worden terwijl ik deed alsof er niets aan de hand was. Maar we hielden het bij de rituelen. Toen ik klaar was, waste ik mijn handen, hing de dweil op, en liep naar de deur.

Hij kwam langzaam overeind, pakte de envelop van het dressoir en gaf hem aan me. Onze vingers raakten elkaar even, zoals altijd. Hij zei alleen: “Dank je, Anita. Tot volgende week.”

Ik knikte. “Tot volgende week.”

In de auto maakte ik hem open. Vijfhonderd euro, netjes in briefjes van vijftig. Geen briefje erbij. Geen vraag. Alleen het geld, en de stilte die eromheen hing.

Thuis kroop ik tegen Erik aan zoals elke donderdagavond. Hij vroeg niet waarom ik later was, vroeg niet waarom mijn huid nog een beetje gloeide. Hij trok me gewoon tegen zich aan, kuste mijn nek, en we lieten de rest van de wereld even buiten de deur.

De week daarna, de donderdag erop, stond er wél een kort briefje in de envelop die hij me de vorige keer had gegeven – ik had het pas die ochtend gevonden, verstopt tussen de biljetten.

Anita,

Volgende week donderdag komt Sem weer. Ik vraag of je hem weer les wilt geven, zoals de vorige keer. Alles zoals jij het wilt, in de logeerkamer, alle tijd.

Maar ik vraag iets extra’s, alleen als jij het goed vindt. Mag ik kijken? Stil, in de hoek van de kamer. Ik doe niets. Ik zeg niets. Ik blijf helemaal aan de kant, in de schaduw bij de deur. Jullie merken me nauwelijks op. Ik wil alleen zien hoe mooi het is, hoe jij hem leidt, hoe hij leert. Het zou veel voor me betekenen.

Geen verplichting. Zeg maar ja of nee als je binnenkomt. Ik respecteer wat je kiest.

Met dankbaarheid,

J. de Jong

Ik las het briefje een paar keer, vouwde het dicht, stopte het weg. Mijn hart bonsde niet van schrik, maar van iets anders: een stille, diepe nieuwsgierigheid. Het idee dat hij daar zou zitten, zwijgend, kijkend, zonder te mogen aanraken… het voelde niet als een stap verder gaan, maar als een andere laag van hetzelfde verlangen. Gezien worden, maar nu ook iemand laten zien hoe ik gezien word.

Ik heb nog niet besloten wat ik ga antwoorden als ik volgende week binnenkom. Misschien zeg ik ja. Misschien zeg ik nee. Misschien zeg ik niets en laat ik het aan mijn lichaam over om te kiezen op het moment zelf.

De donderdag daarop voelde het huis anders aan toen ik binnenkwam. Niet omdat er iets veranderd was aan de geur van oud hout en aftershave, niet omdat de gordijnen anders hingen. Het was de stilte die zwaarder was, verwachtingsvoller. Ik zei “Dag meneer De Jong” zoals altijd, en hij knikte alleen maar, een klein, dankbaar glimlachje. Hij wees met een lichte beweging van zijn hand naar de trap. “Hij wacht boven. Ik kom zo.”

Ik kleedde me om in de hal, trok het zwarte latex jurkje weer aan – het zat inmiddels als een tweede huid, koud en glad bij de eerste aanraking, warm en plakkerig zodra mijn lichaam het opwarmde. Geen hakken vandaag; blote voeten op de houten treden, elke stap een zacht gekraak dat door het stille huis galmde.

Boven in de logeerkamer zat Sem op de rand van het bed, precies zoals de vorige keer. Hij keek op toen ik binnenkwam, ogen donker en kalm, geen blos meer, alleen nog maar een rustige honger. Hij stond niet op. Hij wachtte.

Achter me hoorde ik de deur zachtjes opengaan. Meneer De Jong kwam binnen, liep zonder een woord naar de hoek van de kamer, de stoel die daar altijd stond een stukje naar achteren geschoven. Hij ging zitten, handen in zijn schoot, rug recht, ogen op ons gericht. Hij zei niets. Hij bewoog niet. Hij keek alleen.

Ik liep naar Sem toe, langzaam. Legde mijn handen op zijn schouders, duwde hem zachtjes terug op het bed zodat hij half lag. Ik knielde tussen zijn benen, ritste zijn broek open, trok zijn boxer omlaag. Hij was al hard, kloppend, de huid strak en warm onder mijn vingers. Ik keek even opzij naar meneer De Jong – zijn gezicht onbeweeglijk, maar zijn ogen glansden in het schemerlicht.

Ik nam Sem in mijn mond, langzaam, diep. Mijn lippen sloten zich om hem heen, tong plat langs de onderkant, keel ontspannen zodat ik hem helemaal kon opnemen. Hij kreunde laag, zijn hand gleed in mijn haar, niet trekkend, alleen vasthoudend. Ik zoog hem rustig, liet hem wennen aan het ritme: diep naar binnen, dan langzaam terug, tong die rond de eikel cirkelde, lippen die strak sloten bij de schacht. Elke keer als ik hem helemaal inslikte, voelde ik zijn heupen schokken, hoorde ik zijn adem stokken. Ik keek weer even naar de hoek – meneer De Jong zat roerloos, maar zijn ademhaling was dieper, zijn borst ging iets sneller op en neer.

Toen Sem begon te trillen, liet ik hem los, likte hem schoon, keek hem aan. “Nu jij,” fluisterde ik. “Ik wil dat je me neukt zoals ik op mijn knieën zit. Precies zoals ik het je leer.”

Ik stond op, draaide me om, ging op handen en knieën op het bed. Kont omhoog, jurkje omhoog geschoven tot mijn middel, string opzij getrokken. Sem kwam achter me staan, handen op mijn heupen. Hij aarzelde even, maar toen voelde ik zijn eikel tegen mijn ingang drukken – nat, heet, klaar. Hij duwde langzaam naar binnen, één lange, diepe stoot tot hij helemaal in me zat. Ik kreunde zacht, duwde terug, liet hem voelen hoe ik om hem heen samentrok.

Hij begon te bewegen: eerst traag, diep, elke stoot helemaal tot de bodem, dan weer terug. Zijn handen grepen mijn heupen steviger vast, vingers in mijn vlees. Ik liet mijn hoofd zakken, billen hoger, zodat hij dieper kon komen. “Harder,” hijgde ik. “Voel hoe ik je pak. Blijf diep.”

Hij versnelde, stoten werden krachtiger, het geluid van huid op huid vulde de kamer. Mijn borsten zwaaiden mee bij elke stoot, tepels hard tegen de lakens. Ik reikte naar beneden, vingers op mijn clit, kleine snelle cirkels terwijl hij me nam. Het bouwde op, heet en strak, tot ik kwam – hard, schokkend, kut knijpend om zijn pik. Hij hield niet in, bleef stoten, diep en ritmisch, liet me erdoorheen trillen.

Ik keek opzij. Meneer De Jong zat er nog precies zo, ogen groot, lippen licht vaneen, maar hij bewoog geen millimeter. Alleen kijken. Alleen dat.

Sem kreunde diep, zijn stoten werden onregelmatiger. “Anita… ik…”

“Kom in me,” zei ik hees. “Laat het gaan.”

Hij stootte nog een paar keer, hard, diep, en toen voelde ik het: warme golven, pulserend, alles in me. Hij hield zich vast aan mijn heupen, trilde, kreunde laag tegen mijn rug. Ik kneep om hem heen, melkend, tot hij leeg was.

We bleven even zo, hij nog half in me, mijn lichaam slap en voldaan. Toen gleed hij eruit, warm vocht droop langs mijn dijen. Ik draaide me om, kuste hem zacht op zijn mond, streelde zijn wang. “Goed gedaan.”

Meneer De Jong stond langzaam op. Zonder een woord liep hij de kamer uit, de deur zacht achter zich dichttrekkend.

Beneden, toen ik me had aangekleed en mijn tas oppakte, lag het envelopje al klaar op het dressoir. Ik stopte het in mijn tas zonder te kijken. Buiten, in de auto, maakte ik het open. Zeshonderd euro. En een klein briefje, zijn handschrift bibberig maar duidelijk:

Anita,

Dank je. Voor de les. Voor de schoonheid. Voor het laten zien.

Tot volgende week.

J. de Jong

Ik vouwde het dicht, startte de motor en reed naar huis.

Die vrijdag lag er een crèmekleurig envelopje in de brievenbus, geen postzegel, alleen mijn naam in dat keurige, bibberige handschrift. Ik nam het mee naar boven, ging aan de keukentafel zitten met een mok thee die al koud werd. Erik was nog op college. Het huis was stil.

Ik scheurde het open. Eerst een klein bedankbriefje, op hetzelfde oude postpapier:

Anita,

Dank je voor donderdag. Voor de les, voor de schoonheid, voor het vertrouwen dat je me gaf. Ik zag alles, en het was mooier dan ik ooit had durven dromen. Je bent een geschenk.

Met diepe dankbaarheid,

J. de Jong

Daaronder, op een los velletje, het verzoek:

Anita,

Als je volgende week donderdag komt, ligt in de hal een rood glimmend minirokje klaar – kort, strak, glanzend als verse lak. Ernaast staan witte naaldhakken, precies jouw maat. Trek ze aan voor Sem. Hij wacht boven op je, zoals altijd.

En als hij je op je knieën neemt… wil je dan mij ook pijpen? Ik vraag het voorzichtig, zonder druk. Alleen als jij het wilt. Ik blijf beneden, in de woonkamer. Jij komt naar me toe als je klaar bent met hem. Ik doe niets wat je niet zelf toelaat. Alleen dat ene, als het je iets doet. Beloning zal er zijn, ruimer dan voorheen.

Denk erover na. Zeg ja of nee als je binnenkomt. Ik respecteer alles.

J.

Ik las het twee keer, drie keer. Mijn maag draaide om. Die oude man – tachtigvier, trillende handen, waterige ogen – zijn pik in mijn mond? Nee. Echt nee. Ik voelde walging opkomen, een koude rilling over mijn rug. Ik had jong vlees geproefd, strakke huid, gretige stoten, de geur van een jongen die nog maar net leert hoe hard hij kan verlangen. Sem was puur, warm, leerzaam. Meneer De Jong… hij was een echo van een leven dat al bijna voorbij was. Ik wilde dat niet in mijn mond. Ik wilde het niet ruiken, niet proeven, niet voelen hoe hij zou beven en kreunen terwijl ik knielde.

Ik frommelde het briefje in elkaar, gooide het in de prullenbak. De envelop met het geld – zevenhonderd euro deze keer – liet ik liggen op tafel. Ik staarde ernaar, maar het voelde vies. Niet het geld zelf, maar wat eraan vastzat.

Zaterdag en zondag ging alles door zoals altijd. Erik en ik, de avonden op de bank, zijn handen overal, zijn pik diep in me terwijl ik zijn naam kreunde. Maandag en dinsdag werkte ik mijn ronde af, lachte met mevrouw Van Dijk, liet meneer De Jong in mijn hoofd sluimeren als een verre droom die ik niet meer wilde aanraken.

Woensdagmiddag kwam ik thuis en hoorde het: een rare, gorgelende klik uit de bijkeuken. De wasmachine. Dood. Water stond stil in de trommel, de motor maakte alleen nog een zwak, nutteloos gepiep. Ik opende het deurtje – natte was, kletsnat, koud. Ik probeerde hem aan te zetten, weer uit, resetten. Niets. Kapot. Gewoon kapot.

Ik ging zitten op de vloer, rug tegen de muur, en begon te huilen. Niet alleen om de wasmachine. Om alles. De rekeningen die al hoog waren, de buffer die slonk, het idee dat ik weer een nieuwe schuld zou moeten aangaan of wekenlang handwas zou moeten doen. En toen dacht ik aan dat briefje. Aan de beloning die hij beloofde. Ruimer dan voorheen.

Ik viste het verfrommelde papier uit de prullenbak, streek het glad op mijn been. Las het nog eens. Walging was er nog steeds, maar eronder lag nu iets anders: pragmatisme. Koude, harde noodzaak.

Ik vouwde het briefje netjes op, stopte het in mijn nachtkastje, naast de foto van Erik en mij op het strand.

Volgende donderdag zou ik naar binnen gaan. Ik zou het rode minirokje aantrekken, de witte naaldhakken. Ik zou Sem lesgeven zoals hij verdiende. En daarna… daarna zou ik naar beneden gaan. Naar meneer De Jong. En ik zou knielen.

Niet omdat ik het wilde. Niet omdat het me opwond. Maar omdat de wasmachine kapot was, en omdat ik, op mijn achtenvijftigste, nog steeds alles deed om het hoofd boven water te houden.

Die donderdag kwam ik binnen zoals altijd, maar mijn hart bonsde anders. De deur viel zacht achter me dicht, en daar stond het al in de hal: het rode minirokje, glimmend als verse lakverf, kort genoeg dat het amper over mijn billen zou vallen. Ernaast de witte naaldhakken – strak, hoog, bijna pornografisch. Ik keek ernaar en voelde een mengeling van walging en resignatie. De wasmachine stond nog steeds dood in de bijkeuken, de rekening van de monteur lag op tafel, en ik had geen keus meer. Niet echt.

Ik kleedde me uit in de hal, langzaam, alsof ik tijd rekte. Mijn gewone kleren vouwde ik netjes op de kapstok. Toen trok ik het rokje aan. Het was strak, rekte over mijn heupen, kroop meteen omhoog toen ik me bewoog. Mijn string was zichtbaar als ik bukte, mijn billen half bloot. De stof glansde onder het halogeenlicht, elke beweging een rood schijnsel. Ik stapte in de hakken – ze pasten perfect, natuurlijk – en voelde hoe mijn kont omhoog kwam, hoe mijn benen langer leken, hoe ik ineens liep als iemand die wist wat ze deed, ook al voelde het vanbinnen als een toneelstuk.

Ik liep de trap op, hakken klikkend op het hout, elke tree een aankondiging. Boven duwde ik de deur van de logeerkamer open. Sem zat op het bed, al half uitgekleed, broek open, pik hard en klaar. Hij keek op en zijn ogen werden donkerder. Geen woorden nodig. Hij stond op, kwam naar me toe, kuste me hard, handen meteen onder het rokje, vingers die mijn string opzij trokken.

We begonnen zoals altijd: hij leerde snel. Eerst missionary op het bed. Ik lag op mijn rug, benen wijd, rokje omhoog geschoven tot mijn middel. Hij gleed erin, diep, traag eerst, toen harder. Ik kreunde zacht, greep zijn schouders, liet hem het ritme vinden. Hij stootte precies zoals ik het hem geleerd had: diep, draaiend met zijn heupen, zodat hij dat plekje raakte. Mijn eerste orgasme kwam snel – een warme golf die door mijn buik trok, kut knijpend om hem heen, nagels in zijn rug. Hij hield niet in, bleef stoten, liet me erdoorheen trillen.

Toen draaide ik me om. Op handen en knieën, kont omhoog, rokje als een rode vlag. Hij kwam achter me, greep mijn heupen, gleed weer naar binnen. Deze keer harder, sneller. Het geluid van huid op huid vulde de kamer, mijn borsten zwaaiden mee, tepels hard tegen de lakens. Ik reikte naar beneden, vingers op mijn clit, cirkels terwijl hij me nam. Tweede orgasme bouwde op als een storm – ik kreunde luider, duwde terug, voelde hoe ik samentrok, hoe mijn dijen trilden. Hij gromde mijn naam, stootte diep, hield zich vast tot ik klaar was.

Toen gleed hij eruit, nog hard, glanzend van mij. Ik stond op, benen slap, rokje nog omhoog, string scheef. “Goed gedaan,” hijgde ik. Hij glimlachte, een beetje trots, een beetje uitgeput.

Ik liep de trap af, hakken klikkend, rokje nog steeds omhoog geschoven, dijen nat van mezelf en hem. Beneden zat meneer De Jong in zijn fauteuil, precies zoals beloofd. Broek open, pik half slap in zijn hand. Hij keek op toen ik binnenkwam, ogen groot, waterig, maar niet gulzig. Meer… dankbaar. Alsof hij niet kon geloven dat ik er echt was.

Ik zei niets. Knielde gewoon voor hem neer, tussen zijn knokige benen. De geur was oud, muskusachtig, zeep en aftershave en iets wat naar ouderdom rook. Ik pakte hem vast – zacht, warm, nog niet helemaal stijf. Ik leunde voorover, nam hem in mijn mond. Langzaam. Mijn lippen sloten zich om de eikel, tong die zachtjes likte, probeerde hem op te peppen. Hij maakte een klein geluidje, half zucht, half kreun. Zijn handen bleven op de leuningen liggen, trilden licht.

Ik zoog hem rustig, diep waar het ging, maar hij werd niet echt harder. Half slap bleef hij, pulserend een beetje, maar geen echte erectie. Ik voelde zijn ballen samentrekken, een zwakke golf, en toen kwam hij – dun, warm, nauwelijks iets. Ik slikte het door, likte hem schoon, liet hem langzaam los. Hij keek me aan met tranen in zijn ogen, niet van lust, maar van iets diepers. Dankbaarheid. Verdriet. Misschien schaamte.

“Dank je,” fluisterde hij. “Dank je, Anita.”

Ik stond op, trok mijn rokje recht, veegde mijn mond af met de rug van mijn hand. Liep naar de hal, pakte mijn tas. Op het dressoir lag het envelopje al klaar – dikker dan ooit. Ik stopte het weg zonder te kijken.

Buiten op de stoep voelde ik het nog: zijn smaak op mijn tong, Sems zaad dat langzaam uit me droop, de hakken die mijn kuiten lieten branden. Ik liep naar de auto, startte de motor en reed naar huis.

De donderdag erop voelde ik me als iemand die een afspraak heeft met iets onvermijdelijks. Ik reed erheen met de radio uit, alleen het geruis van banden op nat asfalt en mijn eigen ademhaling. De envelop van vorige week lag nog ongeopend in mijn tas – ik had niet gekeken hoeveel erin zat, wilde het niet weten tot het voorbij was. De wasmachine was nog steeds kapot; de monteur had gebeld dat het een nieuwe motor zou kosten, meer dan ik in een maand verdiende. Dat maakte de keuze makkelijker, of in ieder geval minder pijnlijk.

Ik kwam binnen. De hal rook naar hetzelfde als altijd: oud hout, een vleugje aftershave, en nu ook iets zoets, misschien van de rode lakstof die daar al lag te wachten. Het minirokje hing over de kapstok, glimmend rood, nog korter dan ik me herinnerde. De witte naaldhakken stonden er keurig onder, hakken als messen. Ik kleedde me uit zonder te aarzelen – blouse, broek, beha, string – alles netjes opgevouwen. Toen trok ik het rokje aan. Het kroop meteen omhoog, spande over mijn heupen, liet de onderkant van mijn billen bloot als ik bewoog. Geen slipje vandaag; ik had het expres thuisgelaten. De hakken gingen aan, en ineens stond ik daar: benen gestrekt, kont omhoog, borsten zwaar en vrij onder mijn dunne blouse die ik half open liet hangen.

Ik liep de trap op. Klik-klik-klik. Sem wachtte al in de logeerkamer, op het bed, naakt, pik hard en omhoog wijzend. Hij glimlachte niet breed, maar zijn ogen zeiden genoeg: hij had geoefend, hij wist wat hij wilde, en hij wist dat ik het hem ging geven.

Ik ging naar hem toe, kuste hem lang, liet mijn tong diep in zijn mond glijden terwijl mijn hand zijn pik vastpakte en langzaam begon te strelen. Hij kreunde zacht tegen mijn lippen. We begonnen traag, zoals altijd. Eerst op mijn rug: benen wijd, rokje omhoog geschoven tot mijn middel. Hij gleed erin, langzaam, helemaal tot de bodem, en bleef even stil liggen, diep in me, zodat ik hem kon voelen kloppen. Toen begon hij te bewegen – lange, diepe stoten, heupen draaiend, precies zoals ik het hem geleerd had. Mijn handen op zijn billen, nagels erin, duwend, trekkend. Ik kreunde laag, voelde het opbouwen. Eerste orgasme kwam als een stille golf: mijn kut samentrekkend om hem heen, dijen trillend, adem stokend. Hij hield zijn tempo aan, liet me erdoorheen, bleef diep stoten.

We draaiden door. Ik op mijn zij, been over zijn heup, hij achter me, arm om me heen, hand op mijn borst knedend. Hij stootte traag maar hard, raakte precies dat plekje binnenin. Ik reikte naar mijn clit, vingers nat en snel. Tweede orgasme kwam scherper, luider – ik beet in het kussen, lichaam schokkend, kut pulserend in lange golven. Hij gromde mijn naam, hield me vast, bleef bewegen.

Toen ik op handen en knieën ging, kont omhoog, rokje als een rode vlag over mijn rug, kwam hij achter me staan. Hij greep mijn heupen, duwde zich langzaam naar binnen, en begon te neuken – echt neuken nu. Hard, diep, ritmisch, het bed kraakte mee. Mijn borsten zwaaiden, tepels schuurden langs de lakens, elke stoot een schok door mijn lichaam. Ik duwde terug, kreunde harder, voelde hoe nat ik was, hoe hij helemaal in me gleed en eruit, glanzend, heet. Ik was dichtbij weer, maar hield het tegen – ik wilde langer voelen, langer laten duren.

En toen hoorde ik de deur zacht opengaan. Meneer De Jong kwam binnen, liep naar de stoel in de hoek, ging zitten. Broek al open, pik half slap in zijn hand. Hij zei niets. Keek alleen.

Ik keek even opzij, onze ogen ontmoetten elkaar. Toen richtte ik me weer op Sem, duwde mijn kont hoger. “Blijf zo,” hijgde ik tegen hem. “Harder.”

Sem versnelde, stootte diep, handen strak om mijn heupen. Ik voelde het opbouwen, heet en strak. Maar ik wachtte nog even. Toen, zonder op te kijken naar de hoek, kroop ik iets naar voren op het bed, zodat meneer De Jong dichterbij kon komen. Hij stond op, kwam langzaam naast het bed staan. Ik draaide mijn hoofd, opende mijn mond.

Hij stapte dichterbij. Zijn pik hing half slap voor mijn gezicht – oud, gerimpeld, geurend naar zeep en ouderdom. Ik nam hem in mijn mond, zachtjes, lippen sluitend, tong die hem probeerde op te peppen. Hij maakte een klein, trillend geluidje. Ondertussen bleef Sem achter me stoten, diep, onverstoorbaar, zijn handen nog steeds op mijn heupen.

Ik zoog meneer De Jong langzaam, diep waar het ging, terwijl Sem me bleef neuken – een vreemd, surrealistisch ritme: voor en achter tegelijk. Mijn lichaam schokte bij elke stoot van Sem, mijn mond gleed over de pik van zijn opa. Het was niet opwindend. Het was… mechanisch. Noodzakelijk. Ik voelde Sem harder worden, zijn stoten onregelmatiger. Ik kneep om hem heen, duwde terug, liet hem voelen hoe strak ik was.

Sem kreunde diep, stootte nog een paar keer hard, en kwam – warm, pulserend, golf na golf diep in me. Ik kneep door, melkend, tot hij leeg was. Pas toen liet ik meneer De Jong los – hij was niet klaargekomen, bleef half slap, een druppel vocht aan de top. Hij keek me aan, ogen vochtig, mompelde “dank je” en liep terug naar de stoel.

Ik liet Sem langzaam uit me glijden, warm vocht droop langs mijn dijen. Ik stond op, trok het rokje recht, benen slap. Kuste Sem zacht op zijn mond, streelde zijn wang. “Goed gedaan.”

Beneden lag het envelopje klaar op het dressoir – zwaarder dan ooit. Ik pakte het, liep naar buiten, stapte in de auto. Pas daar opende ik het: acht honderd euro, en een klein briefje.

Anita,

Je bent onvervangbaar. Dank je voor vandaag. Voor alles.

Tot volgende week.

J.

Ik vouwde het dicht, startte de motor en reed naar huis. De smaak van hem nog op mijn tong, het zaad van Sem nog in me, de hakken die mijn voeten lieten branden.

Twee dagen daarna, op zaterdagmiddag, stond ik net de was op te hangen – handwas, omdat de machine er nog steeds uit lag – toen de bel ging. Ik verwachtte niemand. Erik was naar vrienden, Irene had ik al weken niet gesproken. Ik liep naar de deur in mijn oude joggingbroek en T-shirt, haren in een rommelige knot, en opende hem.

Daar stond Sem. Niet zoals ik hem kende: geen zelfverzekerde blik, geen stille honger in zijn ogen. Hij zag er jonger uit, kleiner bijna. Zijn gezicht bleek, ogen rood en dik. In zijn handen hield hij een dikke, bruine envelop, dichtgeplakt met doorschijnend tape. Hij keek me aan en zei zacht, bijna fluisterend: “Anita… opa is gisteren overleden.”

De woorden landden als een klap. Ik voelde mijn knieën knikken, greep de deurpost vast. “Wat… hoe?”

“Gewoon in zijn slaap. Hartstilstand, zei de dokter. Hij was al een tijdje zwak, maar… niemand had het zien aankomen. Niet echt.”

Ik liet hem binnen. We gingen aan de keukentafel zitten. De envelop legde hij tussen ons in, alsof het iets was dat hij niet durfde vast te houden. Hij vertelde het in horten en stoten: hoe hij ’s ochtends was langsgegaan omdat opa niet opnam, hoe hij hem vond in bed, stil, gezicht ontspannen, bijna glimlachend. De ambulance, de buren die kwamen kijken, de familie die uit alle hoeken kwam. Hij praatte over de begrafenis die volgende week zou zijn, klein, alleen familie. “Hij had een briefje achtergelaten. Voor mij. En voor jou.”

Hij schoof de envelop naar me toe. “Dit is van hem. Voor jou. Hij zei… hij zei dat ik het persoonlijk moest brengen. Dat het belangrijk was.”

Ik opende hem met trillende vingers. Er zat een brief in, op dat oude roze postpapier, zijn handschrift bibberiger dan ooit.

Anita,

Als je dit leest, ben ik er niet meer. Ik heb het niet lang meer, dat wist ik al een tijdje. Maar jij hebt mijn laatste maanden mooier gemaakt dan ik ooit had durven hopen. Niet alleen de momenten boven, niet alleen wat je Sem hebt gegeven – maar elke donderdag. Je lach, je zorg, de manier waarop je naar me keek alsof ik nog iemand was. Dat jurkje, die hakken, die foto’s… het was niet alleen lust. Het was leven. Bedankt dat je me dat gaf.

In deze envelop zit genoeg om die wasmachine te vervangen, en meer. Niet als betaling. Als dank. En alsjeblieft: stop ermee als het ooit niet meer goed voelt. Je bent te waardevol om iets te doen wat je breekt.

Sem weet ervan. Hij begrijpt het niet helemaal, maar hij zal het respecteren. Laat hem los als het moet. Hij is jong. Hij heeft nog een heel leven.

Dank je, Anita. Voor alles.

Met meer liefde dan woorden kunnen dragen,

J. de Jong

Ik vouwde het briefje dicht. Tranen rolden over mijn wangen, stil, zonder geluid. Sem keek naar de tafel, zei niets. Na een tijdje stond hij op. “Ik ga. De begrafenis is dinsdag. Als je wilt komen… je bent welkom. Maar ik begrijp het als je niet komt.”

Ik knikte alleen maar. Hij liep naar de deur, draaide zich nog even om. “Dank je… voor alles wat je me hebt geleerd. Niet alleen… je weet wel. Maar ook hoe je naar iemand kijkt. Alsof ze ertoe doen.”

Toen was hij weg.

Ik heb de begrafenis niet bijgewoond. Ik kon het niet. Te veel ogen, te veel vragen, te veel herinneringen aan dat huis, die trap, die logeerkamer. Ik stuurde een kaartje naar het adres dat Sem me had gegeven, met een paar regels: “Rust zacht, meneer De Jong. Dank je voor het gezien worden.”

De envelop bevatte vierduizend euro. Contant, in briefjes van honderd en vijftig. Genoeg voor een nieuwe wasmachine, genoeg om de buffer weer op peil te brengen, genoeg om een paar maanden adem te halen. Ik stopte het in de kluis onder mijn bed, naast de foto van Erik en mij.

Sem heb ik daarna nooit meer gezien of gehoord. Geen berichtje, geen belletje, geen klop op de deur. Misschien schaamde hij zich. Misschien wilde hij vergeten. Misschien was het beter zo. Ik vroeg er ook niet naar. Erik merkte dat ik stiller was die weken, maar hij vroeg niets – hij hield me gewoon vast, zoals altijd.

Soms, als ik alleen ben, denk ik aan die donderdagen. Aan het rode rokje, de witte hakken, de geur van latex en zweet en jong zaad. Aan de oude man in de hoek die alleen maar keek,de handeling die bij hem deed.

Dit waargebeurde verhaal speelde begin december 2025 af.

Het is moeilijk om dit te delen.

Voel me vies betaald ook voor mij net over de grens.

Ik heb er echt mee gezeten. Niet zozeer de seks met Sem – die was eigenlijk best fijn – maar vooral wat er daarna gebeurde met meneer De Jong… bah, ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan denk.

Voordat ik het verhaal online durfde te plaatsen, heb ik alles eerst uitgebreid met Irene doorgenomen. Ik heb haar de hele tekst laten lezen, letter voor letter. Ze luisterde aandachtig, stelde vragen, en toen ze klaar was, keek ze me aan met die warme blik van haar.

‘Die seks met Sem? Dat vond ik juist heerlijk klinken,’ zei ze zacht. ‘Dat andere… vergeet dat zo snel mogelijk. Hou het geld in je achterhoofd, en laat de rest los.’

Ze trok me dicht tegen zich aan, streelde mijn haar en fluisterde dat ik het goed had gedaan. En toen… troostte ze me op de allerfijnste manier. Ze liet zich langzaam zakken, kuste een spoor over mijn buik naar beneden en gaf me een heerlijke, trage beurt met haar mond. Precies wat ik nodig had. Al het nare smolt even weg onder haar tong.”

Wat verder die avond nog gebeurde zal geen verrassing voor jullie zijn.

Kijk ook eens op mijn profiel voor meer info

Anita

Trefwoord(en): 50 Plus, Dikke Billen, Grote Borsten, Jong En Oud, Naaldhakken, Opa, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!