Zo Stil Was Ze Niet - 9

Natsuki en ik blijven elkaar tongzoenen, zij steeds gretiger. Ze wil duidelijk meer. Mijn hand rust hoog op haar dij, net onder de zoom van haar kleding, waar haar huid warm aanvoelt onder mijn vingers. Haar ogen zijn gesloten, haar wimpers trillen licht bij elke ademhaling. Haar tong kronkelt met geduld, voorzichtig maar nieuwsgierig, alsof ze elk detail van mij wil onthouden.

Ze beweegt niet haastig. Alles wat ze doet, gebeurt met aandacht. Haar lippen openen zich iets verder, haar adem mengt zich met de mijne. Ik voel hoe haar lichaam tegen me aan leunt, hoe ze haar gewicht subtiel verplaatst om dichterbij te komen. De kus is niet meer aftastend; hij is zoekend geworden, onderzoekend, bijna hongerig — maar nog altijd met die typische terughoudendheid die bij haar hoort.

Haar hand om mijn lul voelt warm en vastberaden. Ik blijf hard, gespannen van alles wat er al is gebeurd en alles wat nog kan gebeuren. Ze beweegt nauwelijks, maar af en toe drukt ze haar vingertoppen steviger tegen mijn gespannen huid, alsof ze wil testen hoe ik reageer. Mijn adem stokt telkens wanneer haar grip net iets verandert. Ik kreun zacht in haar mond en voel hoe ze daar verlegen om glimlacht, haar lippen kort trillend tegen de mijne.

We zijn dit samen aan het ontdekken — zoekend, tastend, lerend hoe het moet. Geen van ons neemt echt de leiding; we volgen elkaar, reageren op kleine signalen. Mijn duim maakt cirkels op haar dij, haar hand sluit zich iets vaster om mij heen. Het is onwennig en opwindend tegelijk, een spel van vertrouwen dat zich seconde voor seconde verdiept.

Eveline zit aan de andere kant dicht tegen haar aan, kust haar hals en kijkt mee hoe wij dit beleven. Ze stoort geen moment. Integendeel: ze lijkt juist te genieten van het tempo dat Natsuki bepaalt. Af en toe glijden haar vingers over Natsuki’s arm, haar schouder, haar zij — geruststellend, bemoedigend. Haar aanwezigheid is voelbaar, warm, maar niet opdringerig. Ze bewaakt het evenwicht tussen ons.

Het is onwerkelijk hoe normaal het voelt dat zij hier zo bij betrokken is, alsof dit altijd al de bedoeling was geweest. Alsof we niet pas sinds kort proberen te begrijpen wat dit is, maar al langer onderweg zijn naar dit punt. Haar blik is aandachtig, soms speels, soms bijna trots wanneer ze ziet dat Natsuki zichzelf verder durft te laten gaan.

Waarom ze zich weer had aangekleed, wist ik niet precies. Misschien om het tempo te breken. Misschien om te laten zien dat dit geen haastige herhaling hoefde te zijn van wat eerder gebeurde. Feitelijk zijn we allemaal nog gekleed — alleen mijn lul ontbloot, verscholen achter de vingers van Natsuki. Dat contrast maakt het intiemer. Het voelt minder als een overgave aan lust en meer als een zorgvuldig gekozen stap.

Natsuki onderbreekt de kus even, haar voorhoofd rust tegen het mijne. Haar adem is sneller nu. Ze kijkt me aan — niet onzeker, maar onderzoekend. Alsof ze wil weten of dit goed is, of ik dit echt wil, of zij het goed doet. Ik knik nauwelijks zichtbaar, en ze begrijpt het meteen. Haar hand beweegt weer, iets zekerder dan daarnet.

Eveline leunt naar voren en kust Natsuki opnieuw, zacht maar duidelijk aanwezig. Hun monden raken elkaar, terwijl Natsuki mij blijft vasthouden. Ik zie hoe haar wangen rood kleuren, hoe ze tussen ons in beweegt, niet langer alleen toeschouwer of leerling, maar deelnemer. Eveline’s hand glijdt kort over mijn buik, niet om over te nemen, maar om me eraan te herinneren dat zij er ook is.

De avond lijkt pas net begonnen. De spanning hangt nog fris in de lucht, nog niet uitgeput of oververhit. Dat Eveline me eerder al had ontmaagd, lijkt er nauwelijks toe te doen. Alsof dat slechts de aanloop was — een opening — en dit pas echt het begin.

Want dit voelt anders. Minder explosief, minder plotseling. Dit voelt als iets wat groeit, wat zich laag voor laag ontvouwt. Drie lichamen die langzaam leren hoe ze zich tot elkaar verhouden. Geen haast, geen eindpunt dat nu bereikt moet worden. Alleen dit moment, waarin we elkaar vasthouden, proeven, aftasten.

Mijn hand schuift iets hoger langs Natsuki’s been. Ze ademt scherp in, maar trekt zich niet terug. Eveline fluistert iets in haar oor — ik hoor de woorden niet, maar ik zie hoe Natsuki knikt. Dan richt ze zich weer op mij, kust me opnieuw, langer nu, dieper. Haar hand beweegt voorzichtiger maar doelgerichter om mij heen.

We zijn nog steeds op de bank. Nog steeds volledig gekleed, op dat ene detail na. En toch voelt het alsof we een grens zijn overgestoken die niet meer teruggedraaid kan worden. Niet omdat er iets kapot is gegaan, maar omdat er iets is geopend.

Dit is geen explosie. Het is een begin dat zich uitstrekt. Een langzaam groeien van verlangen, van vertrouwen, van moed.

En ik weet: wat hier gebeurt, hoe voorzichtig ook, is groter dan alleen dit moment.

Zo zit ze tussen ons in.

Het centrum van de aandacht. En terecht.

Ik kan nog altijd niet geloven hoe knap ze is, hoe lief — en dat we dit nu werkelijk doen. Zij, temidden van ons, niet langer toeschouwer, niet langer twijfelend aan de rand van wat mogelijk is, maar precies daar waar alles samenkomt.

Mijn gedachten schieten alle kanten op. Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Wat mag ik doen? Mijn lichaam weet het allang, maar mijn hoofd blijft achter. Ik wil haar aanraken. Haar vingeren. Haar borsten strelen — die mooie, volle borsten bij dat verder zo slanke, tengere lichaam. Maar ik wacht. Ik kus haar terug, voel haar mond tegen de mijne, haar adem warm, haar lippen steeds zekerder, en toch ontglipt het initiatief me telkens weer.

Ik ben bang om te veel te doen. Bang om te weinig te doen.

Aftrekken kun je het bijna niet noemen, maar haar hand blijft me beroeren, houdt me hard en gespannen. Niet snel. Niet gulzig. Gewoon aanwezig. Haar vingers sluiten zich om me heen alsof ze wil begrijpen wat ze vasthoudt. Alsof ze wil voelen hoe ik reageer, hoe ik beweeg onder haar aanraking. Ik wil zo veel meer: haar mond, haar borsten, haar onschuld die nog over haar heen lijkt te liggen als een dunne sluier die elk moment kan vallen. Maar ik ben onervaren. Bang om iets verkeerd te doen. Bang om het moment te breken.

Eveline neemt het daardoor over.

Of dat goed is of slecht, weet ik op dat moment nog niet. Het valt in ieder geval niet stil. We gaan verder — met haar en door haar. Ze voelt aan waar de aarzeling zit en vult die moeiteloos op, zonder dat het voelt alsof ze iets overneemt. Meer alsof ze het ritme bewaakt.

We kijken allebei naar de hand van Eveline. Ze schuift langzaam langs de buik van Natsuki naar beneden. Heel langzaam. Alsof elke centimeter een vraag is. Daarbij kijkt ze haar aan. Mag dit? Gaat dit? Natsuki opent haar mond in ongeloof en kreunt dan diep wanneer de hand van Eveline onder haar pyjamabroek verdwijnt. Haar pols beweegt subtiel; haar vingers strelen waarschijnlijk onder het slipje van Natsuki.

En ik zit ernaast.

Toeschouwer en deelnemer tegelijk.

Natsuki knijpt even in mijn lul. Niet hard, maar bewust. Ik kreun zachtjes, waardoor ze allebei weer beseffen dat ik er nog ben. Dat dit ook om mij gaat. Ik was bijna vergeten. Niet gek, eigenlijk.

Eveline schuift dichter tegen Natsuki aan, zodat ze er beter bij kan. Haar hand beweegt langzaam heen en weer, en ik kan alleen maar raden wat ze precies doet. Maar het doet iets goeds. Dat zie ik meteen. Natsuki holt haar rug, duwt haar borsten naar voren, haar buik spant zich aan. Ze knijpt nog steeds teder in mijn harde erectie en kermt zachtjes van genot, op een bijna ongelovige manier, alsof ze niet helemaal kan bevatten dat dit haar lichaam is dat zo reageert.

En bij mij slaat de twijfel toe.

Ik kan niet wat Eveline kan. Ik weet niet hoe ik een vrouw moet aanraken. Ik voel me plots onhandig, alsof ik buitenspel dreig te worden gezet in mijn eigen moment. Alsof ik degene ben die hier het minst weet.

Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling.

“Help me even,” fluistert Eveline op precies het juiste moment, terwijl ze met haar andere hand het pyjamashirt van Natsuki omhoog probeert te schuiven.

Zo betrekt ze me er weer bij.

Natsuki kijkt me met grote ogen aan wanneer ik naar haar toe beweeg, terwijl ze me nog altijd vasthoudt. Er zit geen verwijt in haar blik. Alleen verwachting. Ik help Eveline. Mijn vingers glijden onder de stof, haar buik komt langzaam bloot, haar huid warm onder mijn handen, zacht en gespannen tegelijk, terwijl de andere hand van Eveline nog steeds onder haar broek beweegt.

Ik voel hoe Natsuki’s ademhaling versnelt.

En dan zie ik haar.

Die rondingen. Tegen elkaar gedrukt in een zwarte bh, waarvan Eveline het bandje aan haar kant al over Natsuki’s schouder laat glijden. De stof wijkt langzaam, onthult steeds meer huid. Ze kijkt me aan. Ze hoeft niets meer te zeggen. Ik moet hetzelfde doen. En meer. Ik moet me niet laten remmen. Niet nu. Dat hoeft niet meer.

Voorzichtig trek ik het andere bandje naar beneden. Mijn vingers trillen een fractie. De cups komen los en vallen bijna eerbiedig weg van haar prachtige, ronde borsten. Haar tepels worden zichtbaar, licht gespannen, donker tegen haar bleke huid. Ze ademt scherp in wanneer de koele lucht haar raakt. Samen trekken we het shirt helemaal uit. Haar donkere haren vallen sierlijk over haar schouders en omlijsten haar gezicht, dat rood kleurt van opwinding.

Ze kijkt naar me.

Naar hoe ik naar haar kijk.

Alsof ze wil zien wat ze in mij losmaakt. Alsof mijn blik haar bevestigt dat dit goed is.

Als het goddelijke wezen dat ze is.

Haar hand beweegt nu voor het eerst volledig langs de lengte van mijn erectie. Niet meer aarzelend, maar verkennend. Ook zij durft verder. Mijn ademhaling wordt zwaarder. Ik kreun en buig naar haar toe. Ik kus haar kort maar intens, proef haar opnieuw, terwijl ze zachtjes kreunt en kronkelt onder de aanrakingen van Eveline.

Mijn hand vindt haar borst.

Eerst voorzichtig. Dan steviger.

En dan buig ik verder naar beneden.

Ik neem een tepel in mijn mond. Zonder na te denken. Zonder analyse. Alleen instinct.

Wanneer ik er zachtjes aan zuig, slaat Natsuki haar vrije arm om me heen en trekt me dichter tegen zich aan. Haar vingers verstrengelen zich in mijn haar. Ze kermt nog net iets harder. Haar lichaam spant zich aan, haar dijen drukken tegen elkaar, haar hand om mij heen wordt even strakker.

Eveline’s hand onder haar broek beweegt nu sneller. Gerichter.

En dan — enkele tellen later — stokt haar adem.

Ik voel het eerder dan dat ik het zie.

Haar buik spant zich aan onder mijn hand. Haar vingers trekken in mijn haar. Haar heupen bewegen onwillekeurig mee tegen Eveline’s hand in. Haar hoofd valt iets naar achteren, haar mond open in een geluidloze uitroep die daarna alsnog ontsnapt.

Het laat haar klaarkomen.

En goed ook.

Haar hele lichaam trilt in korte schokken. Haar hand om mij heen ontspant en knijpt tegelijk, alsof ze niet weet waar ze haar energie kwijt moet. Ik blijf bij haar borst, zuig nog één keer zachtjes, voel hoe ze langzaam terugzakt uit die golf.

Wanneer haar adem weer rustiger wordt, blijft ze tussen ons in zitten.

Maar iets is veranderd.

Niet alleen in haar.

Ook in mij.

Het moment daarna duurt misschien wel net zo lang als wat eraan voorafging.

Niet omdat er nog iets gebeurt, maar juist omdat er niets gebeurt.

Natsuki blijft tussen ons in zitten, haar torso ontbloot, haar huid nog warm en licht glanzend. Soms slaat ze een arm voor haar borsten, bijna automatisch, alsof haar lichaam zich herinnert dat dit kwetsbaar is. Maar nooit te lang. Haar hand zakt telkens weer omlaag. Ergens vindt ze het fijn hoe ik naar haar kijk. Hoe Eveline naar haar kijkt. Die blikken bevestigen haar, geven haar stevigheid, maken haar groter dan haar onzekerheid.

Ze ademt dieper dan normaal. Haar borst gaat langzaam op en neer. Ik zie hoe ze zichzelf voelt — niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal — alsof ze net een grens heeft overschreden en nog niet weet of ze moet glimlachen of blozen.

Terwijl ze bijkomt, kussen we haar. Niet gehaast. Niet hongerig. Gewoon zacht. Eveline fluistert complimenten in haar oor — hoe mooi ze is, hoe fijn het was, hoe trots ze op haar is. De woorden komen soepel, zonder aarzeling. Ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Mijn woorden zijn minder vloeiend, minder vanzelfsprekend, maar mijn blik verraadt hetzelfde. Ik raak haar wang aan, strijk een lok haar achter haar oor, en hoop dat ze daarin leest wat ik niet zo makkelijk uitspreek.

Natsuki lijkt niet te weten wie ze moet zoenen. Ze draait haar hoofd van de één naar de ander, verlegen lachend, nog licht trillend van wat net gebeurd is. Er zit iets kinderlijks in die verwarring, maar ook iets krachtigs: ze kiest niet. Ze verdeelt. Op den duur raken onze monden elkaar tegelijk. We tongen met z’n drieën, onhandig en zacht, alsof we het moment willen verlengen zonder het opnieuw te laten escaleren. Het is geen herhaling van daarnet. Het is een nablijven. Een uitademen.

De cooling-down is begonnen.

Mijn pik is nog bloot en stuitert na van opwinding nu ze me even niet meer vasthoudt. De lucht voelt koeler tegen mijn huid. Het is een vreemd contrast: mijn lichaam nog gespannen, de sfeer juist kalmer wordend. Ik schuif iets naar achteren, maar trek me niet terug.

Natsuki’s handen glijden over haar eigen armen, haar buik, bijna dromerig, alsof ze zichzelf opnieuw leert kennen. Alsof ze test of haar lichaam nog van haar is. Het is prachtig om te zien. Niet erotisch, maar intiem. Dan pakt ze een dekentje van achter de bank en slaat het om haar schouders, half over haar borsten. Een instinctieve beweging van bescherming, maar zonder schaamte. Ze verbergt zich niet — ze bedekt zich.

Eveline had zich natuurlijk alweer aangekleed. Ze zit iets rechterop, haar ademhaling inmiddels rustig, haar haar nog licht verward. Ze kijkt naar ons met een blik die ik niet meteen kan plaatsen. Trots? Afstand? Voorzichtigheid?

Ik laat mijn erectie nog even bloot liggen, alsof ik niet wil erkennen dat dit misschien voorbij is. Alsof het zichtbaar houden ervan een manier is om het moment vast te houden.

Is het klaar?

Dat wil ik niet.

Er hangt een stilte die niet ongemakkelijk is, maar geladen. Niet met lust, maar met betekenis.

“Je blijft toch wel?” vraagt Natsuki voorzichtig wanneer Eveline op de klok kijkt. Haar stem is klein, maar doordringend. Er zit geen bevel in, alleen hoop.

Eveline haalt haar schouders op.

“Dit is van jullie,” zegt ze dan.

Wat een onzin.

Die zin snijdt dieper dan alles wat er net lichamelijk is gebeurd.

“Je moet blijven,” zegt Natsuki dringender. En dat raakt me. Het geeft me het gevoel dat dit alles nooit gebeurd zou zijn zonder haar. Alsof Eveline de motor was en wij slechts volgden. Die gedachte doet pijn — meer dan ik had verwacht. Alsof ik ineens besef hoeveel ik leun op haar lef.

Ik slik.

“Nee, jullie moeten nu door. Ik ben maar een passant,” zegt Eveline dan, bijna luchtig, maar haar ogen verraden iets anders. Ze kijkt niet naar ons wanneer ze het zegt. Ze kijkt naar haar handen.

Dat is bijna lachwekkend.

Ze maakt zich kleiner dan ze is. En ik weet wel waarom. Dit is haar manier om controle te houden: zichzelf minimaliseren voordat iemand anders dat kan doen.

Natsuki kan niet geloven wat ze hoort. Haar dekentje glijdt iets omlaag, vergeten.

En ik ook niet.

“Dit is anders,” zeg ik dan, zwaarder dan bedoeld. Ik kijk haar recht aan. “Je weet wat ik bedoel.”

Het is geen beschuldiging. Geen smeekbede. Gewoon een constatering. Wat hier is gebeurd, was geen losse avond. Geen experiment zonder gevolgen.

“Passant? Nee. Dat kun je niet menen,” zeg ik, mijn stem steviger nu. Ze heeft me net ontmaagd. Dat is geen detail. Dat is geen voetnoot. “Ik ben toch niet zomaar iemand? Geen vreemde?” vraag ik haar.

Natsuki luistert ademloos. Haar blik schiet tussen ons heen en weer.

“Natuurlijk ben je dat niet,” zegt Eveline snel, bijna geschrokken. Alsof ze zelf schrikt van hoe ze het net formuleerde.

“En zij toch ook niet?” verwijs ik naar Natsuki.

Natsuki begrijpt wat ik probeer te doen. Ze volgt mijn redenering, wacht op een oprecht antwoord. Ze zit rechterop, het dekentje nog steeds half om haar heen.

“Nee,” zegt Eveline, alsof het absurd is dat we dat überhaupt denken.

“Blijf dan. Bij ons,” dring ik aan.

De woorden klinken eenvoudiger dan ze voelen.

Ik weet waar ze bang voor is. Dat ze zichzelf te ver heeft gegeven. Dat ze opnieuw gekwetst kan worden. Dat dit straks tegen haar gebruikt kan worden. Het is misschien maar een vermoeden, maar het voelt waar. Dat dit gesprek nu volgt op wat er net gebeurde, had ik niet zien aankomen, maar het is logisch. Wat dacht ze dan? Dat ze na dit alles gewoon de deur uit kon lopen alsof het een losse avond was? Alsof ze haar rol had gespeeld en daarmee klaar was?

Daarnaast besef ik me maar al te goed dat dit alles nooit gebeurd was zonder Eveline. Dat haar vertrek een leegte zou achterlaten die Natsuki en ik niet zomaar samen kunnen opvullen. Niet nu. Misschien later. Maar niet nu.

Eveline kijkt ons aan. Lang.

Haar blik glijdt van mij naar Natsuki en weer terug. Er zit twijfel in, maar ook iets wat lijkt op opluchting. Alsof ze hoopte dat wij dit zouden zeggen. Alsof ze niet degene wilde zijn die moest vragen om te blijven.

Ze zucht diep. Bijna geëmotioneerd.

Natsuki schuift iets dichter naar haar toe, legt een hand op haar arm. Geen woorden. Alleen aanraking.

En dan knikt ze.

Niet groots. Niet dramatisch.

Gewoon een kleine, vastbesloten beweging.

Ze blijft.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!