Virtual Reality

Tamar zat op de versleten bank in de woonkamer, benen opgetrokken, een halflege mok koude thee naast zich. Het huis was stil voor de verandering. Sem was naar college, Noor lag waarschijnlijk nog te slapen na haar nachtdienst in de kroeg. De late middagzon viel schuin door de vieze ramen en legde een gouden streep over de salontafel.

Daar zag ze het liggen.

Een VR-bril. Zwart, glanzend, veel te mooi en te nieuw voor dit huis vol tweedehands rommel en lege pizzadozen. Geen doosje ernaast, geen kabel, geen handleiding. Alsof hij zomaar uit het niets was ontstaan.

Ze pakte hem voorzichtig op. Hij voelde zwaarder dan hij eruitzag. De banden waren zacht, bijna fluweelachtig. Op de zijkant stond in klein zilverkleurig lettertype alleen maar AETHER – v1.0. Geen merknaam die ze kende.

“Van wie zou dit zijn?” mompelde ze.

Ze keek even de gang in. Niemand. Toen, nieuwsgierig, zette ze de bril op.

Hij paste perfect. Alsof hij voor haar gemaakt was. Er klonk een zachte klik, een lichte trilling langs haar slapen, en ineens was de woonkamer weg.

Ze stond in een schemerige hotelkamer. Hoge ramen met uitzicht op een regenachtige stad die ze niet herkende. Het rook er naar natte stoep, oud leer en iets zoets, bijna muskusachtig. Haar eigen lichaam voelde… anders. Lichter. Sensitiever. Alsof haar huid opeens overal ogen had.

Voor haar stond een man. Rug naar haar toe. Lang, donker pak dat strak over brede schouders viel. Hij draaide zich langzaam om. Geen gezicht, alleen een schaduw. Maar zijn stem, laag en dichtbij, vulde haar oren alsof hij vlak achter haar stond.

“Je bent laat.”

Tamar voelde hoe haar adem stokte. Niet van schrik. Van iets anders.

Ze trok de bril af. Hart bonsde in haar keel. De woonkamer was er weer, saai en stoffig. Maar haar wangen gloeiden. Tussen haar benen voelde ze een verraderlijke warmte opkomen.

Ze keek nog één keer naar de gang. Stil. Toen stond ze op, bril stevig in haar hand geklemd, en liep zo snel mogelijk naar haar kamer zonder te rennen.

De deur van haar kamer klikte zacht achter haar dicht.

Ze liet zich op bed zakken, rug tegen de muur, benen gestrekt over de dekens. Even aarzelde ze. Toen zette ze de bril weer op.

De hotelkamer was er meteen. Alsof hij op haar had gewacht.

De man stond nu dichterbij. Nog steeds geen gezicht, maar zijn hand bewoog traag naar de knoop van zijn overhemd. Eén knoop. Twee. Tamar merkte dat ze onbewust haar eigen blouse vastpakte. De bovenste knoop schoot los. Toen de tweede. Koele lucht op haar borstbeen. Ze trok haar joggingbroek uit, langzaam, alsof de man in de bril het kon zien.

Op het scherm, of in haar hoofd, ze wist het verschil niet meer, liet de man zijn overhemd van zijn schouders glijden. Spieren bewogen onder de huid. Een litteken liep schuin over zijn ribben, oud en zilverwit. Tamar beet op haar lip. Haar hand lag stil op haar bovenbeen, maar bewoog niet verder.

Ze keek alleen. Ze keek en keek en vergat bijna adem te halen.

Ondertussen liep Rick de trap op, twee treden tegelijk.

Hij had al onder de bank gekeken, in de keukenkastjes met alle rommel, zelfs in de wasmand, je wist maar nooit met Sem. De Aether-bril was nergens. En hij werd langzaam pissig. Dat ding had hem bijna tweeduizend euro gekost. Limited edition. Niet iets wat je zomaar kwijtraakt.

Hij klopte op Sems deur. Niks. Noor’s deur. Niks.

Toen Tamar’s deur.

Hij hief zijn hand al om te kloppen, maar de deur schoof open toen zijn hand op de deur landde. Niet veel. Een centimeter of vijf. Genoeg om een reepje avondlicht en een stukje van haar bed te zien.

Rick bevroor.

Tamar zat half rechtop tegen de muur, knieën opgetrokken. Haar joggingbroek lag in een prop op de grond. Haar blouse hing open, twee knopen los, en haar borstkas lag open en bloot. Haar ogen waren verborgen achter de zwarte VR-bril. Haar lippen iets uit elkaar. Ze ademde oppervlakkig, zichtbaar.

En ze bewoog niet.

Alleen haar borst ging op en neer. En heel af en toe bewogen haar vingers, alsof ze iets vast wilde pakken dat er niet was.

Rick voelde hoe zijn keel dichtkneep.

Hij wist wat dat was. Hij herkende de bril. Hij had hem zelf besteld.

Hij had hem zelf uitgeprobeerd.

Hij wist wat ze zag.

En toch… deed hij een stap naar voren.

De deur gaf mee, geluidloos. Nog een stap. Hij stond nu in haar kamer. Drie meter bij haar vandaan. Ze had niets door. Haar wereld was ergens anders.

Rick keek naar haar. Naar de blote benen die licht gespreid op bed lagen. Naar de open blouse. Naar de lichte glans van zweet op haar sleutelbeen.

Hij wist dat hij weg moest gaan.

Tamar voelde de hotelkamer niet meer als een scherm. Het was geen film. Het was een ruimte die ademde. De regen tikte tegen de ramen, maar het geluid leek van binnenuit haar eigen borst te komen. De man zonder gezicht stond nu pal voor haar, of eigenlijk voor haar avatar, haar droomlichaam, en zijn hand zweefde vlak boven haar sleutelbeen. Hij raakte haar niet aan, maar Tamar voelde het alsof hij dat wel deed.

Ze besefte iets vreemds: wanneer ze haar hoofd een klein beetje kantelde, volgde de scène haar beweging. Toen ze haar lippen iets opende, leek de man dat te zien; zijn hoofd boog iets naar voren, alsof hij haar adem wilde proeven. Ze testte het. Ze dacht: raak mijn haar aan. En ineens gleed zijn hand door haar lokken, tilde het op en liet ze vallen over haar schouder.

Haar adem stokte. Dit was geen script. Dit las haar.

Ze legde haar handen op haar eigen borsten, over de dunne stof van haar blouse heen. De aanraking voelde versterkt, alsof de bril de zenuwuiteinden in haar vingertoppen had verdubbeld. Ze kneedde zachtjes, duim over tepel, en in de virtuele kamer deed de man precies hetzelfde: zijn handpalmen gleden over de borst van de vrouw die zijzelf leek te zijn geworden. Ze kreunde zacht, een geluid dat half in de virtuele hotelkamer bleef hangen, half in haar eigen keel ontsnapte.

Het volume van haar eigen stem verraste haar. Te hard voor een studentenkamer. Ze beet op haar lip, maar stopte niet.

Haar vingers gleden verder over haar blouse heen. Haar tepels trokken strak. In de bril zag ze hoe de man zijn hoofd boog, lippen vlak boven haar huid, adem heet en traag. Ze voelde het. Letterlijk. Alsof de bril warmteprojectie had, alsof hij haar huid kon bespelen.

Ze trok haar onderbroek uit. Ze hipte met een snelle beweging het stof onder haar billen vandaan en trok het over haar benen. De stof gleed over haar enkels en schopte het weg. Ze spreidde haar benen verder, knieën opzij, voetzolen tegen elkaar. Een uitnodiging. Een show. Ze wist niet of ze het voor zichzelf deed of voor hém, de man die geen gezicht had maar wel ogen leek te hebben, overal.

In de scène liet hij zich langzaam op zijn knieën zakken. Tamar voelde hoe haar eigen hand tussen haar benen gleed, niet dringend, alleen maar strelend langs de binnenkant van haar dijen, plagend dichtbij maar er nog niet helemaal.

Ze kreunde weer, luider dit keer. Een zachte, onwillekeurige “oh…” die door de kamer zweefde.

Rick stond drie meter verderop, nog steeds bij de kamerdeur. Zijn hart sloeg zo hard dat hij bang was dat ze het zou horen.

Hij zag alles.

De blouse die nu bijna volledig openhing. Borsten die op en neer gingen met haar ademhaling. De manier waarop haar vingers cirkels draaiden over haar tepels, hoe haar rug zich kromde toen ze harder kneep. En hoe ze haar heupen iets optilde en de onderbroek omlaag schoof. Langzaam. Alsof ze wist dat iemand keek. Alsof ze het wilde laten zien.

Zijn broek zat veel te strak. Pijnlijk strak. Hij slikte droog, keek naar haar gezicht die half verborgen zat achter de zwarte bril, lippen vochtig en iets geopend en toen keek hij naar beneden, naar waar haar hand nu rustte, vingers licht trillend tegen de binnenkant van haar dij.

Hij kon niet wegkijken.

Zijn hand ging bijna automatisch naar zijn eigen broek. Duim en wijsvinger aan de knoop. Klik. Rits omlaag, langzaam, om geen geluid te maken. De druk verdween een beetje, maar de hitte bleef. Hij voelde zichzelf hard tegen de stof van zijn boxer duwen. Hij legde zijn handpalm ertegenaan, alleen maar om de druk te stillen.

Tamar spreidde haar benen nog iets verder. Haar middelvinger gleed nu écht naar binnen, heel oppervlakkig, alleen maar om te voelen hoe nat ze was. Ze kreunde weer, dit keer met een naamloze honger in haar stem.

Rick voelde hoe zijn eigen hand onwillekeurig kneep. Eén keer. Hard.

Hij wist dat hij nú moest gaan. Dat dit niet mocht. Dat hij de deur uit moest sluipen en later moest doen alsof dit nooit gebeurd was.

Maar zijn voeten waren van lood.

Tamar probeerde het nog een keer. Ze kneep haar ogen dicht achter de bril en dacht zo hard mogelijk: kom dichterbij, raak me aan, gebruik je mond. Ze voelde een lichte weerstand, alsof de scène een eigen wil had, een eigen tempo. Het lukte niet helemaal zoals ze wilde. De man aarzelde, zijn schaduwhoofd zweefde nog net niet tegen haar aan. Maar toen ze haar heupen iets optilde, volgde hij eindelijk.

Ze spreidde zichzelf met twee vingers. Langzaam. Open. Alles bloot, glanzend in het zachte licht van de virtuele kamer. Ze trok haar schaamlippen verder uiteen, hield ze zo, trillend van de spanning in haar polsen. Haar ademhaling stokte even van de schaamte die door opwinding werd verdrongen.

“Lik me,” fluisterde ze. Zo zacht dat het bijna alleen in haar hoofd klonk. “Lik me goed.”

En toen gebeurde het.

De man boog voorover. Geen haast. Geen geluid, behalve het zachte schuren van zijn adem tegen haar huid, het leek zo realistisch. Zijn tong raakte haar als eerste: een lichte, plagende streling over de gevoelige rand. Tamar schokte. Het voelde te echt. Te nat. Te warm. Tintelingen schoten door haar onderbuik omhoog, als elektrische vonken die zich vertakten naar haar tepels, haar keel, haar vingertoppen.

Ze kneep harder in haar borsten, duim en wijsvinger knijpend in haar tepels tot het bijna pijn deed, maar de pijn werd alleen maar genot. Ze kneedde zichzelf ruwer, liet haar hoofd achterover vallen tegen de muur, mond open in een stille schreeuw.

De tong in de bril werd brutaler. Langzame, brede halen nu, van onder naar boven, dan cirkels rond haar clit. Ze voelde elke ribbel, elke beweging, alsof de bril haar zenuwen rechtstreeks had aangesloten op wat er daarbinnen gebeurde. Ze begon met haar heupen te wiegen, klein, onwillekeurig, mee te rijden op dat ritme.

“Ja… zo…” kreunde ze, luider dan ze bedoelde.

Rick hoorde het.

Hij hoorde het woord ‘lik me’ als een schot door de stille kamer. Zijn hoofd tolde. Elke vezel in zijn lijf schreeuwde niet doen, dit is fucked up, ga weg, maar zijn lichaam luisterde niet. Tamar spreidde zichzelf nog verder open, vingers trillend, en haar fluisterstem was als een uitnodiging die hij niet kon negeren. Ze vroeg erom. Niet bewust. Niet echt. Maar ze vroeg erom.

Hij liet zich op zijn knieën zakken, geluidloos, centimeter voor centimeter. De geur van haar sloeg hem tegemoet, warm en muskusachtig, opwindend op een manier die hem duizelig maakte. Hij aarzelde nog één seconde. Toen boog hij voorover.

Alleen zijn tong. Geen handen. Nog niet.

Hij likte haar. Eerst voorzichtig, een lichte aanraking over de natte huid. Tamar schokte meteen. Haar heupen kwamen omhoog, duwden tegen zijn gezicht. Ze dacht dat het de bril was. Ze dacht dat het de fantasie was die eindelijk gehoorzaamde.

Rick proefde haar. Zout, zoet, heet. Hij liet zijn tong platter worden, likte breder, dieper. Hij voelde hoe ze tegen hem op reed, kleine stootjes met haar bekken, haar vingers nog steeds in zichzelf, haar andere hand knedend in haar borst. Haar kreunen werden onsamenhangend, een mengeling van zuchten en halve woorden.

Tamar voelde het aankomen als een golf die al te lang was opgebouwd, laag in haar buik, strak en trillend. Haar hele lichaam spande zich aan, spieren die ze niet eens bewust aanstuurde. In de bril flitsten beelden voorbij, niet alleen de hotelkamer meer, maar fragmenten: een donkere gang waar handen haar polsen vastpakten, een spiegel waarin ze zichzelf zag met iemand achter zich, een bed met lakens die nat waren van zweet, een stem die haar naam fluisterde zonder dat er lippen bewogen. Elke flits was als een extra aanraking, een extra laag sensatie die rechtstreeks naar haar clit schoot. Ze had nooit geweten dat een VR-bril dit kon. Dat het haar gedachten kon oppikken en terugkaatsen in beelden die heter waren dan alles wat ze ooit zelf had gefantaseerd.

“Fuck… oh god…” ontsnapte het haar, schor en gebroken.

Haar heupen bewogen sneller tegen de tong die nu gulzig en precies was, precies waar ze het nodig had. Ze kneep haar dijen samen, liet ze weer los, spreidde ze verder. Haar vingers waren nat, glibberig, maar ze gebruikte ze niet meer; ze liet alles over aan die mond die haar verslond. Het genot was zo intens dat het bijna pijn deed, een scherpe, heerlijke pijn die haar naar de rand duwde.

Ze was er.

Op het moment dat de golf brak, reikte ze instinctief naar voren. Ze wilde hem vasthouden, die virtuele man, zijn haar grijpen, hem tegen zich aan drukken zodat hij niet kon stoppen, nooit kon stoppen. Haar handen schoten uit, tastten in het niets en toen voelden ze iets warms. Iets echts. Haar vingers grepen in haar.

Haar ogen sperden zich open achter de bril, maar ze zag alleen maar flitsen van licht en schaduw. Ze voelde haren tussen haar vingers, een schedel die meeboog onder haar greep. Ze drukte. Hard.

En toen kwam ze.

Het orgasme sloeg door haar heen als een elektrische schok. Haar rug kromde zich zo ver dat haar schouders van het bed loskwamen. Een rauwe, lange kreun scheurde uit haar keel. Haar benen trilden, haar tenen krulden, haar hele onderlijf trok samen in heftige pulsen. Sterretjes explodeerden achter haar gesloten ogen. Het werd zwart. Even helemaal zwart.

Rick voelde het gebeuren.

Hij voelde hoe haar dijen zich om zijn hoofd sloten, hoe haar handen hem beetgrepen en hem tegen zich aan drukten alsof ze bang was dat hij zou verdwijnen. Hij proefde hoe ze kwam, de golf van nattigheid, de spasmen, de manier waarop haar hele lichaam schokte. Hij hield zijn tong stil, liet haar ertegenaan rijden, voelde elke samentrekking door zich heen trekken alsof het ook van hem was.

En toen besefte hij wat er gebeurde.

Haar handen. Op zijn hoofd. Echt.

Paniek schoot door hem heen als koud water.

Hij rukte zich los, niet hard, maar snel. Haar vingers gleden uit zijn haar. Ze was nog aan het nagenieten, ogen gesloten, borst zwoegend, dus ze merkte het niet meteen. Rick krabbelde achteruit op handen en knieën, hart bonkend in zijn oren. Hij struikelde bijna over de prop joggingbroek op de grond. De deur stond nog op een kier. Hij glipte eruit, trok hem zachtjes achter zich dicht tot een kier en rende de gang door op sokken, de trap af, de woonkamer in. Daar liet hij zich tegen de muur zakken, handen in zijn haar, ademhaling hortend.

Hij had geen idee wat hij net had gedaan.

Tamar bleef nog een paar seconden liggen, nagloeiend, lichaam slap en zwaar. Haar hart bonsde nog steeds in haar keel. Langzaam, heel langzaam, trok ze de bril van haar hoofd.

De kamer was er weer. Haar kamer. Het beddengoed verkreukeld. Haar blouse open, benen nog gespreid, glanzend van wat er net gebeurd was.

En de deur… stond open op een kier.

Ze staarde ernaar. Fronsde. Herinnerde zich vaag dat ze hem dicht had gedaan. Of niet?

Haar adem stokte opnieuw, maar nu anders.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!