Ellen Wilde Meer - 3

Henk stond op het dek van zijn zeiljacht, zijn handen stevig om het roer terwijl de wind door zijn grijze baard speelde. Zijn ogen, vol met dezelfde zeemansverhalen die hij eergisteravond over de borrel had verteld, keken Jan en Ellen aan alsof ze oude vrienden waren. "Kom maar aan boord, schatjes," riep hij met een stem die diep en vol klonk, alsof hij gewend was boven het gebrul van de storm uit te komen. Ellen giechelde nerveus terwijl Jan haar een hand gaf om de wankele plank over te steken.

Eenmaal aan boord rook het naar zout, touw en iets wat Ellen niet kon plaatsen – iets rauw, iets van avontuur. Henk wees naar de horizon waar de zon het water in brand leek te zetten. "Daar gaan we heen," zei hij, alsof het een uitnodiging was voor iets meer dan alleen een zeiltocht. Jan knikte enthousiast, zijn gezicht nog wat bleek van de misselijkheid van gisteren. Ellen voelde hoe haar hart sneller klopte toen Henks hand even tegen haar onderrug drukte toen hij langs haar liep.

Het jacht gleed soepel door het water, steeds verder van de kust. Henk leek precies te weten wat hij deed, zijn grote handen trokken aan touwen en draaiden aan het roer alsof het een verlengstuk van hemzelf was. Ellen kon niet helpen dan naar hem te staren – naar de manier waarop zijn spieren onder zijn shirt bewogen, naar de zelfverzekerde glimlach die nooit helemaal verdween. Jan zat intussen tegen de reling geleund, zijn ogen half gesloten tegen de felle zon.

Toen ze zo ver waren dat de kust slechts een vage streep was, knikte Henk naar het luik dat naar beneden leidde. "Even wat drinken halen," mompelde hij. Ellen keek toe hoe hij verdween, zijn brede schouders net door de opening passend. Een minuut later hoorde ze zijn voeten weer op de trap, maar toen hij boven kwam, stond hij daar in niets dan zijn huid.

Zijn lichaam was getaand en gespierd, alsof het jaren van hard werk op zee erin geslepen was. En tussen zijn benen hing het – groot, dik en onmiskenbaar. Henk leek zich van geen kwaad bewust, zijn blik rustend op haar terwijl hij naar het roer liep alsof er niets ongewoons aan de hand was. Jan verstijfde. "Ehh..." begon hij, maar Henk onderbrak hem met een grijns. "Het is maar een lichaam, jongen. Niks om je voor te schamen."

"Had ik je niet verteld dat ik het liefst naakt zeil?" Henk grinnikte terwijl zijn vingers nonchalant over het roer gleden. Hij kneep een oogje dicht naar Ellen, wiens wangen opeens zo rood werden als een noordzee kreeft. "Beter contact met de elementen, snap je?" Jan's mond hing open, zijn blik schoot van Henk's ontblote gestalte naar Ellen, die plotseling buitengewoon geïnteresseerd was in Henk’s paal.

Jan keek naar Ellen vol ongeloof, zijn mond nog steeds halfopen van Henks plotselinge naaktheid. Maar Ellen was ondertussen de lintjes van haar bikini aan het losmaken, haar vingers trilden lichtjes terwijl ze het knoopje bij haar nek lospeuterde. "Ellen...?" Jan's stem klampte vast in zijn keel, maar het enige antwoord was het zachte ploffen van stof dat op het dek viel. Haar huid glom in het zonlicht, roze en goud door de weerspiegeling van het water.

Henk lachte diep, zijn handen stevig aan het roer terwijl zijn blik over Ellen gleed. "Zo hoort het," zei hij, alsof dit een volkomen normaal onderdeel van een zeiltocht was. Het jacht deinde zachtjes op de golven, een ritme dat Ellen's ademhaling leek te sturen. Ze keek niet naar Jan—niet omdat ze het niet durfde, maar omdat ze het niet nodig vond. Haar ogen hielden Henk's blik vast, een stille uitnodiging die hij met een knik beantwoordde.

Jan probeerde iets te zeggen, maar de woorden verdwenen in de wind. Hij zag hoe Henk's lichaam zich draaide, hoe die gespierde rug zich spande terwijl hij het roer vasthield. Jan voelde iets in zich knappen. Niet van woede, maar van iets veel ergers: het besef dat hij hier geen controle over had.

"Schat, het is maar..." begon Ellen, maar Henk onderbrak haar met een grijns. "Lucht, zon, zout op je huid—dat is leven," zei hij, zijn stem zo ruw als de touwen die het zeil vasthielden. Ellen lachte, een geluid dat Jan nog nooit van haar had gehoord, licht en zonder schaamte. Haar handen gleden naar haar heupen, een gebaar van bevrijding, en Jan zag hoe haar vingers even langs haar eigen buik streelden—een aanraking die niet voor hem bedoeld was.

Het jacht leek sneller te varen nu, alsof de zee zelf meespeelde. Henk's blik flikkerde even naar Jan, een uitdaging, een mededeling: *Kijk maar. Dit is wie ze werkelijk is.* En Jan keek. Hij zag hoe Ellen's rug boog toen Henk's hand lager gleed, hoe haar mond een stille 'o' vormde die niet voor hem bestemd was. De horizon draaide, of misschien was het zijn hoofd, en ergens tussen de schaamte en de opwinding realiseerde Jan zich dat hij niet eens protesteerde.

Ellen's naakte lichaam dartelde over het dek, haar voeten lichtjes stampend op het warme hout bij elke beweging van het jacht. Bij iedere golf die tegen de romp sloeg, sprongen haar borsten op en neer, de tepels hard van de koele zeewind. Haar billen, vol en stevig, wiegden mee met het ritme van de zee, een uitnodigende dans waar Henk's ogen met openlijke bewondering naar keken. "Jan, kom op," riep ze, haar armen uitstrekkend naar hem terwijl haar lichaam goud kleurde in het zonlicht. "Het voelt zo *vrij*!".

Jan stond nog steeds tegen de reling geklemd, zijn handen krampachtig om het metaal geklemd. Zijn ogen schoten van haar blote huid naar Henk's ontspannen houding aan het roer. "Ellen, dit is— dit is niet normaal," stamelde hij, maar zijn protest klonk slap, zelfs in zijn eigen oren. Een nieuwe golf deed het schip deinen en Ellen verloor even haar evenwicht, waardoor ze met een giechel tegen Henk's gespierde zij aan botste. Zijn hand schoot automatisch uit om haar te stabiliseren, zijn vingers drukken even in haar heup terwijl hij grinnikte. "Pas op, schatje, of wil je dat ik je stevig vast hou."

Ellen lachte, haar vingers streelden even over Henk's onderarm voordat ze zich weer rechtop zette. Haar borstewiegden nog steeds zichtbaar met haar ademhaling. "Jan, alsjeblieft," zei ze, haar stem een mengeling van uitdagend en smekend. Ze draaide zich om, haar rug naar hem toe, en boog iets door haar knieën bij een volgende golf, waardoor haar billen perfect rond werden afgetekend tegen de horizon. "Doe het voor mij?"

Henk liet een diepe lach horen, zijn ogen glinsterend van plezier. "Jongen, je vrouw vraagt het zo mooi," mompelde hij, zijn stem vol met die ruwe charme die alles wat hij zei ongepast en toch onweerstaanbaar maakte. Zijn andere hand liet het roer even los om nonchalant over zijn eigen dij te wrijven, een beweging die Jan's maag liet samentrekken. "Of moet ze je wat meer... overtuigen?"

Jan's adem stokte in zijn keel toen hij Ellen's lichaam zag bewegen in het zonlicht, haar huid glanzend van het zoute schuim dat af en toe over het dek spatte. Hij had haar nog nooit zo gezien—onbezorgd, uitdagend, *vrij*. Haar vingers streelden over haar eigen buik, een trage, sensuele beweging die zijn mond droog maakte. En toch... ergens diep vanbinnen, onder de schaamte en de verwarring, voelde hij een warmte opkruipen die hij niet kon negeren.

Zijn blik werd onwillekeurig naar Henk getrokken, naar die ontspannen houding aan het roer, alsof naaktheid en macht voor hem één waren. En tussen die gespierde dijen—Jan kon het niet helpen maar kijken—hing het, zwaar en zelfverzekerd, met elke beweging van het schip zachtjes mee deinend. Een kale vergelijking drong zich op: zijn eigen bescheidenheid leek plotseling belachelijk klein tegenover die imponerende aanwezigheid. Ellen's ogen volgden Henk's lichaam met een honger die Jan nog nooit bij haar had gezien.

"Jan..." Ellen's stem trok hem terug naar het moment. Ze stond nu vlak voor hem, haar handen op zijn borst terwijl ze zich tegen hem aandrukte. Hij voelde de warmte van haar blote huid door zijn shirt heen, de stijve punten van haar tepels die tegen hem aan drukten. Haar lippen waren vlak bij de zijne, haar adem zoet van de cocktail die Henk eerder had ingeschonken. "Doe het voor mij," fluisterde ze, en haar hand gleed naar zijn broek. Jan verstijfde, maar haar vingers waren al bezig met zijn riem.

Henk's diepe lach vulde de ruimte tussen hen. "Zie je wel?" zei hij, zijn stem vol met een soort vermaak dat Jan's oren deed branden. "Ze weet wat ze wil." Jan keek op, zag hoe Henk's ogen donkerder werden terwijl hij naar Ellen's handen keek die nu Jan's broek losmaakten.

Ellen keek even op, haar lippen iets geopend bij de aanblik, en toen trok ze Jan's broek en ondergoed in één beweging naar beneden. De koele wind deed hem rillen, maar Ellen's hand was er al, warm en vastberaden. "Zie je?" zei ze zacht, haar ogen schitterend. "Het is oké."

Ellen liet Jan's broek zakken en zijn stijve pik stond fier vooruit, roze en recht in de zon. Maar zelfs in volle erectie kwam hij amper in de buurt van Henk's slappe penis die nonchalant tussen diens gespierde dijen hing. Een vergelijking die pijnlijk duidelijk was. Ellen keek even naar beide mannen, haar lippen vochtig van de zoute wind, voordat ze zich langzaam terug liet vallen op het dek. Haar lichaam boog zich soepel, haar borsten spreidend terwijl ze haar armen boven haar hoofd strekte. Het hout was warm tegen haar rug.

Jan stond nu naast Henk's imposante postuur, zijn eigen lichaam plotseling zo kwetsbaar en klein.

Het jacht maakte een ruime bocht, waardoor Ellen's lichaam iets naar de zijkant gleed. Haar benen spreidden onbewust, een flits van roze tussen haar dijen zichtbaar voor beide mannen. Henk lachte zachtjes en liet zijn hand van het roer glijden, zijn vingers streelden even over Jan's schouder. "Ga maar," zei hij, alsof hij een kind aanmoedigde. "Je vrouw wacht."

Ellen's vingers speelden met haar eigen tepels, haar ogen half gesloten terwijl ze naar Jan keek. "Kom hier," zei ze, haar stem hees. Jan aarzelde, zijn pik trilde in de wind. Toen voelde hij Henk's hand in zijn rug, een stevige duw die hem vooruit deed stappen. Hij viel bijna over Ellen's uitgestrekte benen, zijn handen vonden haar heupen terwijl hij zich stabiliseerde. Haar huid voelde zo heet aan, zo anders dan thuis.

Henk's schaduw viel over hen beiden, zijn grote gestalte boog zich iets voorover. "Zo," zei hij, zijn hand pakte Jan's pols en leidde die naar Ellen's natte plek. "Voel je dat?" Jan's vingers deden wat Henk wilde, trokken een kreun uit Ellen die hij nog nooit had gehoord. Henk's andere hand rustte op Jan's rug, warm en zwaar, duwde hem naar voren. "Nu likken," beval Henk, en Jan gehoorzaamde, zijn tong uitstekend terwijl Ellen's handen in zijn haar grepen.

Jan kon amper geloven wat hij hier deed, zijn knieën tegen het ruwe dek gedrukt terwijl zijn tong Ellen's natte warmte verkende. Haar vingers trokken hard aan zijn haar, elk kreunetje dat uit haar keel ontsnapte deed zijn eigen stijve pik harder worden tegen zijn buik. En Henk—die stond daar maar, zijn grote gestalte over hen heen gebogen, zijn adem warm tegen Jan's blote rug. "Dieper," hoorde Jan hem zeggen, en zonder na te denken gehoorzaamde hij, zijn tong dieper in Ellen duwend, proevend hoe ze naar hem trok.

Ellen's rug boog plotseling, haar heupen tillend van het dek terwijl een schok door haar lichaam ging. Jan voelde haar spieren trillen onder zijn lippen, haar nagels krassend over zijn schouders. "Oh god, *Jan*—" Haar stem klonk anders, rauwer, alsof ze hem nauwelijks herkende. Henk's lach vulde de lucht, diep en vol van een soort triomf die Jan's oren deed branden. "Zie je wel?" grinnikte Henk, zijn hand rustend op Jan's onderrug, zwaar als een anker. "Ze houdt ervan."

Ellen's kreet echode over het water toen haar orgasme haar lichaam overspoelde, haar vingers verstard in Jan's haar terwijl haar heupen tegen zijn gezicht drukten. Het jacht deinde zachtjes—Henk had het anker al uitgegooid met één handige beweging, zijn andere hand nog steeds rustend op Jan's onderrug alsof hij hem op zijn plaats hield. Toen Ellen's lichaam ontspande, zakte ze terug op het dek, haar borsten op en neer gaand met haar zware ademhaling.

Henk's lach was diep, tevreden. "Zo hoort het," mompelde hij, zijn hand loslatend van Jan om naar het luik te lopen. Jan bleef op zijn knieën zitten, zijn gezicht glimmend van Ellen's sappen, zijn pik nog steeds stijf tegen zijn buik. Hij keek naar Ellen, die met gesloten ogen lag te glimlachen, haar lichaam volledig ontspannen in het zonlicht.

Toen Jan opkeek, zag hij dat Henk al terug was met een grote fles champagne en drie glazen. Hij had blijkbaar ook even tijd gehad om een loungehoekje klaar te maken op het dek—een paar kussens en een laag tafeltje. "Kom erbij zitten, jongens," zei Henk, alsof dit een gewone zondagmiddagborrel was. Jan aarzelde, maar Ellen stond al op, haar lichaam nog steeds naakt, en ging op de kussens zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Jan schuifelde naar de loungehoek, zijn pik nu wat slapper maar nog steeds zichtbaar. Hij ging tegenover Henk zitten, terwijl Ellen naast Henk plofte, haar been tegen die van de oudere man aan. Henk schonk de glazen vol met een vaardigheid die verraadde dat hij dit vaker deed. "Proost," zei hij, zijn glas heffend. Zijn andere hand lag nonchalant op Ellen's blote dij. Jan nam een slok, de bubbels prikkelden zijn keel en maakten zijn hoofd licht.

"Je bent een geluksvogel, Jan," zei Henk plotseling, zijn stem warm maar met een ondertoon die Jan's maag deed samentrekken. "Zo'n mooie vrouw..." Zijn hand gleed langzaam over Ellen's dij naar binnen, zijn vingers speelden aan de binnenkant van haar been. Ellen leunde iets naar hem toe, haar borst tegen zijn arm. "En zo... ontvankelijk." Henk's ogen twinkelden terwijl hij naar Jan keek, zijn hand nu bij Ellen's knie.

Jan voelde zijn wangen branden. Hij nam nog een slok champagne, te groot, waardoor hij bijna hoestte. "Henk..." begon hij, maar wist niet hoe hij moest verdergaan. Henk grinnikte en pakte toen Ellen's hand. "Kijk eens," zei hij tegen Jan, terwijl hij Ellen's vingers rond zijn eigen slappe penis vouwde. Die kwam snel tot leven onder haar aanraking, dikker en langer wordend dan Jan ooit zou kunnen zijn, zelfs in zijn wildste fantasieën.

Ellen's ogen werden groot, haar ademhaling versnelde. Ze kneep zachtjes, haar vingers konden hem niet helemaal omvatten. Henk zuchtte tevreden, zijn hoofd iets achterover. "Zo hoort het," mompelde hij, zijn hand bedekte de hare en leidde haar bewegingen. "Een vrouw als Ellen... die moet gedeeld worden, Jan. Het is zonde om haar voor jezelf te houden."

Jan's mond viel open, maar geen geluid kwam eruit. De champagne maakte zijn gedachten wazig, maar niet genoeg om de realiteit te ontkennen: zijn vrouw zat naakt naast een andere man, haar hand om diens stijve pik. En het ergste? Ze leek het niet eens erg te vinden. Sterker nog, haar andere hand gleed naar haar eigen borst, haar vingers kneep zachtjes in haar tepel.

"Dit... dit gaat te ver," probeerde Jan, maar zijn stem klok zwak, zelfs in zijn eigen oren. Henk's ogen waren half gesloten van genot, maar hij keek Jan nog steeds aan. "Nee jongen, het gaat precies ver genoeg," zei hij, zijn heupen iets opdrijvend in Ellen's greep. "Kijk naar haar. Zie je hoe ze ervan geniet?"

Ellen’s vingers bleven stevig om Henk’s dikke lul gesloten, haar duim streelde langzaam over de vochtige top terwijl ze Jan aankeek. Haar lippen trilden even voordat ze begon te spreken. "Die eerste nacht, Jan... toen jij dronken op de bank lag..." Haar stem was zacht maar duidelijk, alsof ze eindelijk de moed had gevonden om het uit te spreken. "Henk heeft me die nacht geneukt. Hard en diep. Op onze huwelijksnacht."

Jan’s gezicht verstijfde, zijn handen klemden zich om zijn champagneglas tot zijn knokkels wit werden. Ellen’s ogen bleven aan de zijne geplakt, haar ademhaling onregelmatig door de combinatie van opwinding en bekentenis.

Henk’s lach was een diepe, tevreden brom. Zijn hand rustte op Ellen’s nek, zijn vingers speelden met haar haar. "Ze kwam meteen klaar," mompelde hij, zijn ogen glinsterend van trots. "Drie keer. En dat terwijl jij snurkte in dezelfde kamer, jongen."

Ellen’s vingers kneep zachtjes in Henk’s vlees, haar blik bleef Jan’s geschokte uitdrukking vasthouden. "En gisteren," zei ze, haar stem nu bijna fluisterend, "toen jij ziek in bed lag... hebben we niet alleen gezeild." Haar vrije hand gleed naar haar eigen borst, haar vingertoppen draaiden rond haar tepel. "Hij heeft me genomen op de voorgondek. In de zon. Met mijn benen wijd gespreid." Haar adem stokte even. "Ik heb nog nooit zoiets gevoeld, Jan. Zijn lul... die vult me helemaal op. Tot hier." Haar hand gleed naar haar onderbuik, duwde zachtjes.

Jan’s mond was droog, zijn pik trok zich samen tussen zijn benen, zowel van schok als een soort perverse fascinatie. "Ellen... waarom?" kreunde hij, maar het was een zwak protest. Henk’s andere hand pakte nu Jan’s knie, zijn duw wreef over het trillende bot. "Omdat ze het verdiende, jongen. Omdat jij haar niet kan geven wat ze werkelijk nodig heeft."

"Ik wist het," zei hij plotseling, zijn stem ruw en laag. "Die eerste nacht—ik was niet volledig bewusteloos." Zijn ogen, vol van een mengeling van pijn en iets anders, boorden zich in Ellen. "Ik hoorde het. Het gekreun. Het genot, het geneuk. Zijn... *ademhaling*."

Ellen's hand, die nog steeds stevig om Henk's lid gesloten zat, verstijfde. Haar mond viel open, een vleugje roze tong zichtbaar tussen haar lippen. Langzaam kroop de schaamte haar nek op, een fel rood dat contrasteerde met haar goudbruine huid. Maar—en dit was wat Jan het meest raakte—haar vingers ontspanden niet. Haar hand bleef waar die was, warm om Henk's vlees, alsof haar lichaam weigerde het contact te verbreken zelfs nu de waarheid op tafel lag.

"Waarom..." Ellen's stem brak even, haar ademhaling snel en ongelijk. Ze slikte, probeerde opnieuw. "Waarom liet je me dan gisteren alleen met hem gaan? Wetend wat... wat we deden?" Haar ogen waren groot, bijna kinderlijk in hun verbazing, maar haar heupen wiegden onbewust naar Henk's zijde, haar blote dij tegen de zijne gedrukt.

Henk lachte zachtjes, zijn duim streelde Ellen's nek alsof hij een nerveus dier kalmeerde. "Omdat hij het wilde zien," zei Henk voor Jan, zijn stem een diepe, amusante brom. "Omdat hij *wilde* weten wat zijn vrouw kon doen met een echte man."

Jan's gezicht trok in een grimas, maar—en dit was het vreemdste—hij schudde niet ontkennend. Zijn pik, die eerder slapper was geworden, begon weer te zwellen tegen zijn buik, een reactie die Henk met een grinnik registreerde. "En gisteren..." Jan's stem klonk hees. "Ik *wist* wat jullie gingen doen. Ik *wilde* het weten. Daarom zei ik geen woord toen je wegging."

Jan's hand trilde toen hij zijn glas neerzette, de champagne klotste over de rand. "Ik begrijp het zelf niet," fluisterde hij, zijn ogen schichtig tussen Henk en Ellen heen en weer schietend. "Ik voel me... gekwetst. Woedend zelfs. Maar tegelijk—" Zijn blik gleed naar Ellen's hand die nog steeds Henk's stijve pik vasthield, en zijn eigen pik sprong onmiskenbaar rechtop. "—het maakt me zo *hard* als een rots."

Ellen's adem stokte, haar vingers kneep onbewust harder rond Henk's vlees. Henk lachte, een diepe, resonerende klank die over het water echode. "Jongen," zei hij, "je wordt een cuckold. En dat is helemaal niet erg."

Jan's wenkbrauwen trokken samen. "Een... wat?" Zijn stem klonk ruw van verwarring. Ellen keek hem aan, haar lippen vochtig van de champagne en iets anders—een nieuw soort begrip begon in haar ogen te gloren.

Henk leunde naar voren, zijn massieve torso donker tegen het felle zonlicht. "Een cuckold," herhaalde hij, elk woord nadrukkelijk uitsprekend alsof hij een kind onderwees. "Een man die geniet van het idee—nee, de *realiteit*—dat zijn vrouw met anderen naar bed gaat." Zijn blik gleed van Jan's knie naar zijn dij, naar Jan's stijve lid. "En zoals je lichaam nu reageert... daar lijkt het wel op."

Jan's mond viel open, een mengeling van afgrijzen en onmiskenbare opwinding trok over zijn gezicht. Ellen's ogen werden groot, haar tong veegde over haar onderlip. "Is dat... is dat waarom je me liet gaan?" vroeg ze zacht. "Omdat je *wilde* dat ik het deed?"

"Jij, jongen, hebt een hotwife," zei hij, zijn stem diep en vol van een soort triomf. "Een vrouw die geniet van andere mannen—vaak zonder te vragen—en die daar geen excuses voor maakt." Zei Henk. "En jij... jij geniet ervan om te kijken."

Ellen's adem versnelde, haar vingers trilden om Henk's dikke lul terwijl ze Jan aanstaarde alsof ze hem voor het eerst zag. "Is dat... is dat echt wat ik ben?" Haar stem klok onzeker, maar er zat een vreemde opwinding in, een soort bevrijding. Haar heupen wiegden onbewust, haar natte plek glinsterde in het zonlicht.

Jan kon geen woord uitbrengen. Zijn mond werkte, maar alleen een zwak geluid ontsnapte. Henk's bleef hem aankijken terwijl Ellen z’n pik langzaam aftrok. "Kijk naar haar," zei Henk, zijn ogen donker van intentie. "Ze houdt ervan. Ze houdt ervan om genomen te worden door een man die weet wat hij doet. En jij... jij houdt ervan om te weten dat ze het doet."

Ellen's vingers trokken een diepe kreun uit Henk terwijl ze harder kneep, haar nagels rood tegen zijn gebruinde huid. "Ik... ik voel me zo *vrij*," fluisterde ze, haar ogen glinsterend van een mix van schaamte en opwinding. Haar blik schoot naar Jan, naar zijn pik. "En jij... je vindt het *lekker*?"

Jan's hoofd schudde, maar zijn lichaam verraadde hem. Zijn heupen schokten onvrijwillig op, zijn pik pulserend. "Ik... ik weet het niet," hijgde hij, maar het was een zwak protest. Henk's lach was diep, resonerend in zijn brede borst. "Je lichaam weet het wel, jongen."

Henk schoof met een soepele beweging naar achteren, zijn eigen stijve lid—nog dikker en langer dan Jan ooit voor mogelijk had gehouden—stond rechtop tegen zijn buik. De zonlicht weerkaatste op de vochtige top, een uitnodigend schijnsel. "Nu ga ik het je laten zien, jongen," zei Henk, zijn stem een mengeling van amusement en dominantie. "Hoe je vrouw werkelijk geniet. Zonder dat jij ook maar één woord van protest durft uit te brengen."

Met één vloeiende beweging greep Henk de achterkant van Ellen's nek vast, zijn vingers verstrengeld in haar haar. Jan zag hoe haar ogen verwijdden, haar adem stokte—niet van angst, maar van iets anders, iets wat hij nog nooit in haar had gezien. Een soort overgave. Henk duwde haar hoofd naar voren, zonder haast maar ook zonder weerstand. "Zuig," beval hij, zijn stem zo ruw als de touwen die het zeil vasthielden.

Ellen's lippen trilden even, haar ogen schoten naar Jan—een vluchtige blik vol twijfel en iets wat leek op schaamte. Maar toen haar mond Henk's dikke top raakte, een zacht kreunend geluid ontsnapte haar keel. Haar tong gleed uit, proefde het zoute vocht dat al op zijn puntje parelde. Jan's pik sprong pijnlijk hard op bij het gezicht, zijn adem stokte in zijn keel. Hij kon niet wegkijken.

"Zie je wel?" Henk's stem was vol van triomf, zijn hand bleef Ellen's nek vasthouden terwijl haar lippen langzaam om zijn breedte wrongen. "Ze *wil* dit. Ze heeft het altijd gewild." Ellen's ogen sloten zich, haar wangen holden uit terwijl ze haar mond verder opende, probeerde meer van hem te nemen. Haar handen grepen zijn dijen, haar vingers klemden zich vast in zijn gespierde vlees.

Jan kon alleen maar staren. Ellen—*zijn* Ellen—met haar lippen strak om Henk's dikke pik, haar kin al vochtig van het speeksel dat niet kon voorkomen dat ze hem amper een derde binnen kreeg. Henk grinnikte, duwde zachtjes haar hoofd verder naar beneden. "Kom op, schatje, je kunt dieper," zei hij, zijn stem donker van opwinding. Ellen's ogen tranen van de inspanning, maar ze probeerde het, haar keelspieren werkend terwijl Henk's lengte verder naar binnen gleed.

Henk's ogen, donker en vol van een soort meedogenloos amusement, bleven op Jan gericht terwijl Ellen beneden hem werkte. "Zie je wel, jongen?" Hij gromde het, zijn stem ruw van genot terwijl Ellen's lippen om hem trilden. "Dit is wat je bent. Dit is wat je *wil* zijn." Zijn hand, groot en gespierd, streelde over Ellen's haar terwijl haar hoofd op en neer ging. "Schiet op, ruk jezelf af. Laat je vrouw zien hoe hard ze je maakt."

Jan's vingers trilden toen ze naar zijn eigen stijve pik gleden, zijn huid brandend onder de blikken van Henk. Ellen keek op, haar mond vol van Henk's lengte, haar ogen groot en vochtig toen ze haar man zag staan, zijn hand om zijn eigen vlees geklemd. Een geluid—ergens tussen een kreun en een smekend gebaar—ontsnapte haar keel, en Henk grinnikte. "Ze houdt ervan, Jan. Kijk maar naar haar. Ze wordt nat van het idee dat jij hier zit met je pik in je hand, terwijl ze *mij* zuigt."

Ellen's hoofd ging sneller, haar handen grepen Henk's billen, probeerden hem dieper in haar keel te trekken. Haar lippen glommen, rood en gezwollen, en Jan kon niet anders dan zijn eigen greep versnellen, zijn duim over de gevoelige top wrijven. Henk's ademhaling werd ruwer, zijn heupen begonnen subtiel mee te bewegen. "Zo is het goed, schatje," hijgde hij, zijn vingers in Ellen's haar knellend. "Zuig maar lekke. Laat je man zien hoe een echte pik hoort te pijpen."

Ellen's lippen glommen rood en gezwollen om Henk's imposante lengte, haar tong werkend langs de onderkant terwijl haar handen zijn billen grepen om hem dieper te forceren. Een dun straaltje speeksel liep langs haar kin, vermengd met het vocht dat al van Henk's puntje druppelde. Haar ogen, vol tranen van de inspanning, bleven aan Jan's gezicht geplakt—elk schokje van zijn rukkende hand, elke onvrijwillige kreun die over zijn lippen gleed.

Jan's vingers klemden zich om zijn eigen stijve pik, zijn bewegingen ruw en ongelijk. Hij kon niet stoppen met kijken hoe Ellen's wangen hol werden, hoe haar keel zich om Henk's dikte wrong. Een deel van hem—een diep, primitief deel—wist dat dit vernederend moest zijn. Maar het andere deel... dat deel voelde zijn ballen samenknijpen bij elke slik die Ellen forceerde, bij elke grijns die over Henk's ruwe gezicht trok.

"Zo is het goed, schat," gromde Henk, zijn handen nu in Ellen's haar geklemd terwijl hij haar hoofd ritmisch op en neer duwde. Het geluid—vochtig, gorgelend—echoënde tussen de drie lichamen. "Laat je man horen hoe je me zuigt." Ellen's antwoord was een gekreun dat trilde door haar volle mond, haar vingers groeven in Henk's dijen toen hij haar hoofd stevig vasthield en zijn heupen optilde—een diepere duw die haar keel opende.

Jan's adem stokte. Hij zag hoe Ellen's ogen wijd opengingen, hoe haar neusvleugels trilden bij de plotselinge invasie. Maar ze trok zich niet terug. Integendeel—haar handen schoten naar Henk's heupen, probeerden hem nóg dichter tegen zich aan te trekken. Een belachelijke gedachte flitste door Jan's hoofd: *Ze wil hem helemaal inslikken.*

Henk's lach was meer een grom, zijn buikspieren gespannen onder het bruine vel. "Zie je wel, jongen?" Hij keek Jan aan terwijl Ellen bleef werken, haar lippen strak om hem geklemd. "Ze verslindt me. Vraagt erom." Een van zijn handen liet haar haar los, gleed naar haar kin waar het speeksel sijpelde. Met twee vingers verzamelde hij het vocht, streelde het dan over Ellen's geopende lippen. "En jij... jij komt erbij."

Jan's vingers versnelden hun tempo, zijn adem stokte in zijn keel toen hij Ellen's lippen rond Henk's dikke lul zag trillen. Haar ogen waren gesloten, haar wangen diep ingezogen terwijl Henk's greep in haar haar zich steviger klemde. Toen—plotseling—schokte Henk's lichaam, zijn rug boog zich in een diepe buiging en een grom ontsnapte zijn keel. "Nou komt het, schat," hijgde hij, zijn heupen stotend tegen Ellen's gezicht.

Jan zag het precies op het moment dat zijn eigen climax hem overspoelde—Henk's pik pulserend in Ellen's volle mond, de eerste dikke straal die haar keel in werd geduwd. Ellen's ogen spleet open, een mengeling van verrassing en iets anders—opwinding?—terwijl haar keelspieren werkten om hem te slikken. Maar Henk kwam zo hard dat het witte goedje langs haar lippen sijpelde, langs Henk’s dikke pik naar zijn samentrekkende balzak.

En Jan—Jan kon niet anders dan zijn eigen pik los te laten, zijn sperma schoot in witte strepen over het dek, zijn lichaam trillend van een orgasme dat dieper ging dan ooit tevoren. Hij staarde naar het schouwspel voor hem: Ellen, haar mond en kin besmeurd met Henk's zaad, haar ogen glazig van de overgave.

Henk lachte diep en tevreden, zijn hand streelde Ellen's haar terwijl ze nog steeds probeerde zijn laatste druppels te slikken. "Goed zo, schat," mompelde hij, zijn vingers veegden wat van zijn sperma van haar kin en stopte het tussen haar lippen. Ellen slikte gehoorzaam, haar tong veegde over haar lippen—een gebaar dat Jan's afnemende erectie weer deed tintelen.

"En jij," Henk keek naar Jan, zijn ogen vol van een soort amusante minachting, "kwam je net zo hard als je vrouw deed?" Jan kon niet antwoorden, zijn blik bleef vastgeplakt aan Ellen's besmeurde gezicht, haar borsten waar witte druppels langzaam naar beneden rolden. Henk grinnikte en pakte de champagnefles, schonk een beetje over Ellen's borsten. "Hier," zei hij, "spoel het er maar mee af." Ellen kreunde zachtjes toen het koele vocht over haar huid stroomde, vermengd met Henk's zaad.

Jan voelde zijn pik weer opzwellen bij het gezicht—Ellen, besmeurd en verwend, leunde nu tegen Henk's dij, haar tong veegde af en toe over zijn slap wordende lul. Henk's hand rustte op haar hoofd, zijn vingers speelden met haar haar. "Je hebt een goed wijf, Jan," zei hij, zijn stem ruw van voldoening. "Ze weet wat ze wil."

Ellen keek op naar Jan, haar ogen donker en vol van iets wat hij niet kon plaatsen—schaamte? Trots? Haar tong veegde over haar onderlip, proefde het mengsel van champagne en sperma. "Vind je het... erg?" fluisterde ze, haar stem rauw van het zuigen.

Henk stond op met een soepele beweging, zijn gespierde lichaam strak in het zonlicht. Hij pakte Ellen's hand en trok haar moeiteloos overeind, haar naakte lichaam tegen het zijne gedrukt. "Kom," zei hij, zijn stem diep en vol autoriteit. "Laat je man even alleen. Hij heeft tijd nodig om... te verwerken." Zijn ogen, vol van een soort amusante superioriteit, bleven even aan Jan's bleke gezicht plakken voordat hij Ellen mee naar binnen trok.

Ellen aarzelde een fractie van een seconde—haar ogen schoten naar Jan, een vluchtige blik vol iets wat op spijt leek. Maar toen Henk's hand haar borst streelde, haar tepel tussen zijn vingers kneep, gleed er een rilling door haar lichaam en volgde ze zonder verder protest. Haar voetstappen klonken zacht op het houten dek, gevolgd door het klikken van de kajuitdeur die achter hen dichtviel.

Jan bleef alleen achter op het dek, zijn lichaam nog steeds glimmend van zweet en de resten van zijn eigen orgasme. De stilte duurde precies lang genoeg om zijn ademhaling weer normaal te laten worden—toen begon het. Eerst een diepe, resonerende kreun—ongetwijfeld Henk's stem—gevolgd door een hoog, bijna jammerend geluid dat hij nog nooit uit Ellen's keel had gehoord. Het schip deinde zachtjes, maar het geluid dat nu uit de kajuit drong overtrof elk natuurlijk ritme van de zee: een regelmatig, dreunend gebonk tegen de houten wand, alsof iemand met opzet een meubelstuk tegen de muur aan het duwen was.

Jan's handen klemden zich om de rand van zijn kussen. Het gekreun werd luider, Ellen's stem brak op onbekende manieren—schreeuwend, smekend, vloekend op een toon die hij niet kende. "Ja! Ja, *daar*—oh god, *Henk*—" Haar woorden vermengden zich met een diepe, grommende lach van Henk, gevolgd door een nog harder klappend geluid dat geen twijfel liet over wat er gebeurde.

Toen—plotseling—een schril, bijna pijnlijk klinkende kreet van Ellen, gevolgd door een diepe, triomfantelijke brul van Henk. Het schokte door het hele schip, zo luid dat Jan zich afvroeg of passerende boten het hoorden. Het gebonk stopte abrupt, vervangen door zware ademhalingen en het zachte, vochtige geluid van lichamen die tegen elkaar schoven.

Het gedreun begon opnieuw, eerst als een verre dreun die langzaam aanzwol tot een onophoudelijk crescendo van vlees tegen vlees. Ellen's stem steeg boven de geluiden van de zee uit—niet smekend, maar *eisend*. "Harder! Nee, *harder*, Henk—" Haar woorden stokten in een schril gekreun toen het klappende geluid een brutaler ritme aannam, elk schokje van het jacht verradend hoe weinig Henk haar spaarde.

Jan zat verkrampt op het dek, zijn pik stond weer stijf als een staaf, pijnlijk hard tegen zijn buik gedrukt. Wat was er mis met hem? Een echtgenoot hoorde hier niet van te genieten—hij hoorde woedend te zijn, hij hoorde die kajuitdeur in te trappen. Maar elke kreun die uit Ellen's keel scheurde, elke gesmoorde vloek van Henk, deed zijn ballen alleen maar dichter tegen zijn lichaam trekken. Haar smeekbeden werkten als een afrodisiacum, haar buitenechtelijke genot was zijn viagra.

Er klonk een plotselinge klap—hout tegen hout—gevolgd door Ellen's hysterische gil. "JA! *Dáár*—" Haar stem brak in een reeks onarticulate geluiden, het soort dat Jan nog nooit uit haar had gehoord. Henk's antwoord was een grom, dierlijk en vol van een soort trots die Jan's ruggengraat deed rillen.

Niet veel later kwam Henk terug op dek, zijn lul glimmend van sperma en Ellen’s vocht, nog steeds half-stijf en duidelijk verwend tussen zijn dijen. Het zonlicht kaatste af op de glanzende substantie die langs zijn lengte droop, een onmiskenbaar bewijs van wat er zojuist in de kajuit had plaatsgevonden. Hij liep met diezelfde zelfverzekerde slinger in zijn stap, alsof hij niet alleen het schip, maar de hele wereld bezat.

Jan zat nog steeds aan dek, zijn handen trillend om zijn glas champagne dat allang leeg was. Zijn pik, die net was gekomen, begon alweer te tintelen bij de aanblik van Henk’s geilbevlekte lichaam. "Ellen…?" vroeg hij, zijn stem ruw van spanning.

Henk's lul glom nog steeds, een mengsel van zijn eigen sperma en Ellen's vocht dat in dikke druppels langs zijn slappe lengte naar beneden gleed. Hij veegde er nonchalant een hand langs, smeerde het resterende vocht over zijn buikspieren alsof het een soort overwinningsverf was. Het zonlicht ving de glans op zijn huid, waardoor elke gespierde contour van zijn torso nog prominenter werd. Jan moest moeite doen om niet te staren naar het bewijs van wat er zojuist in de kajuit was gebeurd—het bewijs dat Henk zijn vrouw had genomen, weer, en dat ze er blijkbaar om had gesmeekt.

"Ellen is... even aan het bijkomen," zei Henk, zijn stem ruw van inspanning maar vol zelfvoldaanheid. Hij pakte de champagnefles die nog op het dek stond, schonk zichzelf een glas in en dronk het in één teug leeg. Zijn ademhaling was alweer rustig, alsof het nemen van Jan's vrouw niets meer was dan een lichte inspanning. "Ze heeft het zwaar gehad." Een trage grijns verspreidde zich over zijn gezicht. "Niet dat ze klaagde."

Jan's vingers klemden zich om zijn eigen knieën, zijn nagels groeven in zijn huid. Zijn pik, die net was gekomen, begon alweer te tintelen bij de aanblik van Henk's geilbevlekte lichaam. Hij wist wat er in de kajuit was gebeurd—niet alleen vanwege de geluiden, maar omdat hij Ellen zo nog nooit had horen kreunen. "Wat... wat heb je met haar gedaan?" fluisterde hij, zijn stem zwakker dan hij had gewild.

Henk lachte, een diepe, resonerende klank die over het water echode. Hij liet zich op de bank tegenover Jan vallen, zijn benen wijd, zijn halfslappe lul nog steeds glimmend tussen zijn dijen. "Alles wat jij niet kan," antwoordde hij, zijn ogen donker van amusement. "Ze is lekker klaargekomen. Meerder keren. En de laatste keer schreeuwde ze zo hard dat ik dacht dat de mast zou breken." Hij leunde naar voren, zijn ellebogen op zijn knieën. "Ze hield ervan, Jan. Ze huíl-de ervan."

Jan's mond werd droog. Een deel van hem—het rationele deel—schreeuwde dat dit verkeerd was, dat hij boos moest zijn, dat hij Henk overboord moest gooien. Maar een ander deel, een dieper, donkerder deel, voelde zijn pik weer volledig opzwellen bij het beeld van Ellen, ondergeschikt aan Henk's wil, smekend voor meer. Zijn hand schoot onvrijwillig naar zijn stijve lengte, zijn vingers sloegen eromheen voordat hij er erg in had.

Een paar uur later lag Jan terug op het dek. De zon hing laag boven de horizon, het water glinsterde als gesmolten goud terwijl het jacht zachtjes wiegde op de kalme zee. Ellen lag languit op het dek, haar naakte lichaam glimmend van zonnebrandolie, haar ogen gesloten onder een strohoed. Jan lag naast haar, zijn hand af en toe zachtjes over haar dij strijkend, alsof hij zichzelf ervan moest overtuigen dat ze er nog steeds was—dat dit nog steeds *zijn* Ellen was.

Het was een vredig moment, bijna tastbaar in zijn eenvoud. Tot Henk weer opdook.

Zijn voetstappen klonken zwaar op het houten dek, doelbewust en zonder haast. Jan hoorde het eerst—diezelfde zelfverzekerde tred die hij inmiddels herkende als een voorbode van iets waar hij niet tegenop kon. Hij draaide zijn hoofd en zag Henk naderen, zijn lichaam imposant tegen de ondergaande zon, zijn pik alweer keihard en rechtop tegen zijn buik gedrukt. Het was alsof de man geen hersteltijd nodig had, alsof zijn lul altijd klaarstond om te worden gebruikt.

Ellen opende één oog, toen beide. Haar ademhaling versnelde zichtbaar, haar borsten rezen en daalden sneller. Maar ze deed geen poging om zich te bedekken, haar benen niet eens samen te trekken. In plaats daarvan glimlachte ze—een klein, geheimzinnig glimlachje dat Jan een steek in zijn maag bezorgde.

Henk knielde naast haar, zijn handen—groot en ruw—grepen haar heupen en draaiden haar moeiteloos op haar buik. Ellen kreunde zachtjes, haar wangen roze van opwinding of schaamte. Toen Henk’s lichaam over haar heen gleed, zijn gespierde torso tegen haar rug gedrukt, zijn pik al tussen haar billen schurend, verstijfde Jan.

"Schatje..." Henk’s stem was een diepe brom, zijn lippen tegen Ellen’s oor gedrukt. "Je bent nog steeds nat." Ellen antwoordde met een hijgende ademstoot, haar vingers klemden zich om de rand van het kussen waar haar gezicht in gedrukt werd. Jan zag hoe haar rug holde, hoe haar billen zich naar achteren duwden—een uitnodiging. Een vraag.

Henk hoefde niet twee keer gevraagd te worden. Met één soepele beweging greep hij zijn pik, leidde de dikke top naar Ellen’s glanzende opening en duwde zichzelf in één vloeiende beweging naar binnen. Ellen schreeuwde het uit, haar lichaam spande zich, maar Henk hield haar stevig vast, zijn heupen tegen haar billen gedrukt, zijn buik tegen haar rug.

"God... *Henk*..." Ellen’s stem trilde, haar handen groeven in het kussen. Henk begon langzaam te bewegen, elk duw van zijn heupen zorgde ervoor dat Ellen’s lichaam een stukje over het dek gleed. Jan kon alleen maar staren, zijn pik stond weer stijf als een ijzeren staaf, zijn hart klopte in zijn keel. Dit was geen tederheid, geen liefde—dit was pure, rauwe lust, en Ellen *genoot er van*.

Henk’s tempo versnelde, zijn billen spanden zich elke keer dat hij zich dieper in Ellen dreef. Haar gekreun werd luider, meer ongeremd. Toen draaide ze haar hoofd, één oog gevangen in het licht van de ondergaande zon, en keek recht naar Jan. Haar lippen trilden. "Ruk... ruk jezelf af, schat," hijgde ze tussen Henk’s stoten door. "Ik wil dat je... dat je mee *geniet*."

Jan’s hand schoot naar zijn pik voordat hij er bewust over nadacht. Zijn vingers sloten zich om de lengte, zijn duim wreef over de gevoelige top. Henk lachte—een diepe, resonerende klank—en greep Ellen’s heupen steviger vast, zijn stoten werden brutaler, dieper. Ellen’s kreunen stegen in pitch, haar lichaam trilde onder Henk’s gewicht. Henk draaide zich op z’n rug. Ellen draaide mee met z’n ook nog steeds in hem en kwam bovenop hem te liggen.

Ellen's rug boog zich terwijl ze bovenop Henk zat, haar lichaam een perfecte boog van overgave tegen de ondergaande zon. Er zat geen grijntje schroom meer in haar bewegingen—haar handen grepen Henk's dijen terwijl ze haar heupen liet rondcirkelen, zijn pik diep in haar begraven. Haar borsten wiegden zwaar met elke beweging, het zweet dat tussen haar huid en Henk's torso gleed maakte een vochtig, klappend geluid dat over het dek galmde.

Henk's handen, groot als scheepsblokken, grepen haar heupen en hielpen haar ritme te versnellen. "Zo, schat," gromde hij, zijn stem ruw van inspanning. "Rijd me. Laat die kleine pik van je man zien hoe een echte vrouw genomen wil worden." Ellen antwoordde met een kreun die bijna een schreeuw werd, haar nagels groeven in Henk's bovenbenen terwijl ze zich harder op hem liet vallen.

Jan zat als versteend, zijn hand nog steeds om zijn eigen stijve pik geklemd maar nu volledig vergeten om te bewegen. Zijn ogen waren opgesloten op het schouwspel voor hem—Ellen, *zijn* Ellen, die Henk bereed alsof haar leven ervan afhing, haar mond halfopen in een constante stroom van kreunen. Haar tepels stonden stijf in de vochtige lucht, elke beweging zorgde ervoor dat haar borsten tegen haar eigen buik klapten.

Henk tilde plotseling zijn heupen op, een brutale stoot naar boven die Ellen een schril "Oh *god*!" ontlokte. Haar hoofd wierp naar achteren, haar haar wapperde wild terwijl Henk het tempo overnam, zijn handen haar heupen vastklampend om haar als een pop op en neer te porren. Het klappende geluid van hun lichamen die tegen elkaar sloegen was obscener dan alles wat Jan ooit had gehoord—natuurlijk, geolied, *dierlijk*.

"Kijk haar, Jan," hijgde Henk, zijn ogen smal van genot. "Kijk hoe je vrouw kreunt voor een echte pik." Ellen's ogen flitsten open, gevangen in een mix van schaamte en een opwinding die ze niet meer kon verbergen. Haar lippen trilden, er rolde een traan over haar wang—of het van genot of van iets anders was, Jan kon het niet zeggen. Maar toen Henk haar heupen harder vastgreep en haar met nog meer kracht op zich neerdrukte, barstte er een stroom van woorden uit haar die Jan's bloed lieten koken:

"Ja! *Fuck* me, ja—dieper, Henk, *ohgod* dieper—" Haar stem brak in een schreeuw toen Henk gehoorzaamde, zijn dikke pik zo diep in haar duwde dat Jan zag hoe haar buik er zelfs lichtelijk van uitpuilde. Ellen's handen schoten naar haar eigen buik, haar vingers verspreidden zich over de plek waar Henk's lengte haar van binnenuit vervormde. "Voel je het? Voel je *mij* daar?" Henk gromde het terwijl zijn duimen in het vlees van haar heupen groeven.

Ellen kon alleen maar knikken, haar mond een 'O' van overweldigd genot. Haar vingers trilden over haar eigen buik, als wilde ze de vorm van Henk's pik onder haar huid vastleggen. Jan zag het precies op het moment dat zijn eigen pik weer begon te lekken—een heldere druppel die langs zijn schacht naar beneden gleed. Zijn mond viel open, maar er kwam geen geluid uit. Dit was geen liefmaking. Dit was *bezit*.

Henk's lach was een donker ding, vol van een soort triomf die Jan's maag deed omdraaien. "Je wilt het zeggen, schat," hijgde hij, zijn tempo onverbiddelijk. "Zeg tegen je man wiens pik je het lekkerst vindt." Ellen's ogen schoten naar Jan, vol van iets wat op paniek leek—maar toen Henk zijn duim tussen haar benen drukte, over haar klit wreet, stortte ze in.

"Jou! *Jou*, Henk, ohgod *jou*—" Haar stem klonk verbrijzeld, haar lichaam boog zich achterover, haar borsten wiegden wild terwijl Henk haar als een speeltje bleef gebruiken. Jan zag het moment dat haar orgasme haar overspoelde—haar hele lichaam verstijfde, haar mond viel open in een stille schreeuw, haar binnenbenen trilden terwijl Henk's pik nog steeds in haar pulserend genot stootte.

Henk keek Jan recht aan terwijl Ellen nog steeds bovenop hem trilde, zijn ogen donker van belofte. "En nu," hijgde hij, zijn greep op Ellen's heupen steviger wordend, "ga ik haar opnieuw vullen. Kijk goed, jongen." Zijn heupen tilden zich op, zijn pik—nog steeds keihard—trok zich bijna helemaal uit Ellen terug, alleen de dikke top bleef binnenin. Ellen kreunde protest, haar handen grepen naar hem, maar Henk liet haar hangen, een speeltje aan het eind van zijn touw.

Toen, met één brutale stoot, dreef hij zichzelf weer volledig in haar, zijn ballen klapten tegen haar billen. Ellen schreeuwde het uit, haar hoofd wierp naar achteren, haar nagels groeven in Henk's dijen. Jan zag het moment dat Henk's pik haar diepste punt raakte—haar buik trok zich even samen, haar mond viel open in een geluidloze kreet.

Henk's tempo werd meedogenloos, elke stoot duwde Ellen's lichaam verder omhoog, haar borsten sprongen met elke beweging. Haar haar plakte aan haar natte rug, haar ademhaling was niets meer dan korte, hortende hijgjes. "Nog... nog een keer," hijgde Henk, zijn stem ruw van inspanning. "Laat je man zien hoe je voor me komt."

Ellen kon niet antwoorden—haar lichaam deed het voor haar. Haar rug boog zich, haar borsten staken stijf naar voren, haar mond vormde een perfecte 'O' terwijl een tweede orgasme haar overspoelde. Henk gromde van voldoening, zijn eigen climax naderend. Jan zag het moment dat Henk's pik begon te pulseren—de manier waarop zijn ballen zich optrokken, de gespannen spieren in zijn buik.

"Hier komt het, schat," gromde Henk, zijn handen klemden zich om Ellen's heupen terwijl hij zich volledig in haar stortte. Ellen kreunde diep, haar lichaam trillend van overspanning terwijl Henk's pik in haar pulseerde, haar vullende met zijn zaad. Jan zag hoe haar buik lichtjes uitzette, hoe haar gezicht een uitdrukking van overweldigd genot aannam.

Toen Henk zich eindelijk terugtrok, gleed er een dikke straal van zijn mengsel uit Ellen's overvolle opening, over haar dijen het dek op. Ellen lag uitgeput op Henk's torso, haar lichaam nog steeds trillend van naschokken. Henk streelde haar haar, zijn ogen vol van een soort triomfantelijke genegenheid. "Goed zo, schat," mompelde hij, zijn stem zacht maar vol van autoriteit.

Henk stond op met een soepele beweging, zijn gespierde lichaam glimmend van zweet in het avondlicht. Hij keek neer op Ellen, die nog trillend naast Jan lag, haar lichaam bedekt met een mengsel van hun vocht. Met één hand veegde hij het laatste druppeltje van zijn pik over haar onderbuik, zijn ogen gefixeerd op Jan terwijl hij het langzaam tussen zijn vingers uitrekte. "Een volleerde cuckold likt zijn vrouw schoon na een goede bevruchting," zei hij, zijn stem een diepe, amusante brom. "Dat hoort bij de rol, jongen."

Jan's mond werd droog. Het beeld schoot door zijn hoofd—Ellen's gezwollen, natte kut, vol met Henk's zaad, zijn eigen tong die erdoorheen gleed... Zijn pik, die net begon te slappen, sprong weer recht onder zijn broek. Ellen draaide haar hoofd naar hem, haar ogen halfgesloten van uitputting maar met een vreemde, smekende blik. Of ze het wilde? Of ze het *verwachtte*?

Henk lachte kort en schraapte zijn keel. "Tijd om terug te keren," mompelde hij, terwijl hij met een ruk zijn korte broek aantrok, zijn nog altijd indrukwekkende omvang er duidelijk zichtbaar in. Het jacht draaide langzaam, de mast wierp een lange schaduw over het dek terwijl Henk het richting de haven stuurde. De stilte tussen hen driën was dik, alleen onderbroken door Ellen's af en toe hijgende ademhaling en het klapperen van de touwen.

Toen de pier in zicht kwam, trokken Jan en Ellen zwijgend hun kleren aan—Ellem's zonnejurk plakte nog een beetje tegen haar huid, haar ondergoed was ze vergeten. Henk sprong soepel aan land en bond het schip vast, zijn bewegingen routinematig. Ellen liep naar hem toe, aarzelde even, en sloeg toen haar armen om zijn nek. Henk's handen grepen haar taille, hun lichamen drukten even strak tegen elkaar—te lang, te intiem. Jan keek weg, zijn vingers tot vuisten gebald.

"Dank je," fluisterde Ellen tegen Henk's oor, haar stem broos. Henk knikte, zijn hand streelde één keer over haar haar voordat hij haar losliet. "Tot ziens, schat," mompelde hij, met een blik naar Jan die iets tussen medelijden en minachting bevatte.

De wandeling naar het hotel voelde oneindig lang. Ellen's schoenen klikten zachtjes op de stenen, haar armen kruisten zich over haar borsten alsof ze het koud had. Jan wilde iets zeggen—vragen, schreeuwen, iets—maar zijn keel voelde dichtgesnoerd. Pas toen hun hotelkamerdeur achter hen dichtviel, draaide Ellen zich om, haar ogen glinsterend in het schemerlicht.

"Hij vertrekt morgenochtend," zei ze plotseling, haar stem trillend. "Voorgoed." Haar onderlip beefde. Jan staarde, het besef daalde langzaam in—Henk was weg. Geen manipulatie meer, geen vernedering. Maar in plaats van opluchting voelde hij iets leegs, iets hongerigs.

Ellen stond met haar rug naar Jan toe, haar vingers trilden lichtjes terwijl ze haar haren uit haar gezicht veegde. Jan’s keel voelde droog, zijn hart bonsde tegen zijn ribben. Hij wist het. Hij *wist* het.

"Ellen," begon hij, zijn stem rauw van spanning. "Wat wil je nou echt?"

Ze draaide zich langzaam om, haar ogen donker in het schemerlicht. Haar mond opende even, sloot weer. Haar handen wrongen zich in elkaar.

"Op de man af," vervolgde Jan, zijn stem harder dan bedoeld. "Wil je nog een nacht doorbrengen op dat verdomde jacht? Met *hem*?" Het woord ‘hem’ klonk als een vloek.

Ellen’s adem stokte. Haar ogen schoten naar de grond, naar het raam, overal behalve naar hem. Toen, heel zacht: "Ik weet het niet."

Jan's handen trilden toen hij Ellen's schouders vastgreep, zijn vingers groeven zacht in haar huid. "Antwoord me," drong hij aan, zijn stem ruw van emotie. "Eerlijk. Wil je... wil je terug naar hem?" De woorden brandden in zijn keel, maar hij moést het weten.

Ellen's ogen schoten naar hem op, een vreemde mengeling van angst en verlangen. Haar mond opende, sloot weer. Toen, bijna onhoorbaar: "Ik... ik weet het niet, Jan. Het was..." Haar stem brak.

Jan wist het niet meer. Zijn hoofd bonkte, zijn handen trilden. "Ik... ik ga even een luchtje scheppen," stamelde hij, zijn stem ruw van emotie. Ellen keek hem aan, haar ogen glinsterden in het schemerlicht—hij kon niet zien wat er achter die blik schuilging. "Blijf. Of ga. Ik... ik zie het wel als ik terugkom." Zijn woorden hingen zwaar in de lucht tussen hen, een soort laatste strohalm die hij zichzelf toestond.

De tropische tuinen van het hotel waren verlaten, alleen het geluid van krekels en verre golven vulde de lucht. Jan liep zonder doel, zijn voeten slepen over het grind. Een half uur. Misüschien langer. Zijn gedachten draaiden rond als een dolle carrousel—Ellen's gekreun, Henk's triomfantelijke lach, de manier waarop zijn eigen pik zich telkens weer vulde bij het schouwspel. Wat voor man was hij? Wat voor *echtgenoot*?

Toen hij eindelijk voor hun hotelkamerdeur stond, aarzelde hij. Zijn hand beefde toen hij de kaart in het slot stak. Het groene lampje flitste, de deur klikte open. Jan duwde hem langzaam open, zijn adem stokte in zijn keel.

Leeg.

De whisky brandde een ruw spoor naar zijn maag, maar Jan schonk zichzelf nog een vol glas in. Het balkon van hun hotelkamer bood uitzicht op de haven—en daar, tussen de wiegende masten, lag Henk’s verdomde jacht. Lichtjes gloeiden zwak in de kajuit. Jan’s vingers klemden zich om het glas tot zijn knokkels wit werden. *Daar was ze nu.*

Hij tilde het glas weer op, dronk het in één teug leeg. De alcohol werkte niet snel genoeg. Zijn hoofd bleef malen: hoe Henk’s handen haar vastgrepen, hoe haar heupen bewogen op dat dek, hoe haar stem brak toen ze riep—*niet zijn naam, nooit zijn naam.* Een derde glas. Het brandde minder nu, zijn keel was al verdoofd.

De wind rukte aan zijn haar, warm en zilt. Ergens op het water klonk gelach—haar gelach? Of Henk’s diepe, zelfvoldane gebrul? Jan perste zijn ogen dicht, maar de beelden kwamen alleen harder terug. Ellen, op handen en knieën. Ellen, met Henk’s handen in haar haar. Ellen, *vragend om meer.*

Hij smeet het glas tegen de muur. Het spatte uiteen in scherven die over het terras rinkelden. Geen steward die kwam kijken. Geen Ellen die geschrokken opkeek. Alleen de zee, eindeloos en onverschillig.

Zijn telefoon trilde in zijn zak. Een bericht. Zijn handen trilden te hard om het scherm goed te zien, maar hij wist wat er stond nog voor hij het las. *“Blijf niet wachten. Slaap lekker.”* Geen uitleg. Geen excuus. Alsof ze meldde dat ze wat later zou zijn van een afspraakje met vriendinnen.

Jan staarde naar het scherm, de letters dansen voor zijn ogen. Zijn vingers trilden boven het toetsenbord, maar vormden geen woorden. Wat kon hij zeggen? *"Kom terug?"* Alsof dat iets uitmaakte. *"Hoe was het?"* Alsof hij het niet al wist. Hij liet de telefoon op het bed vallen, het geluid doof tegen het dekbed.

De wind rukte nog steeds aan de gordijnen, alsof zelfs de natuur hem uitlachte. Hij pakte de whiskyfles nu rechtstreeks, de glazen lagen immers in scherven op het balkon. De vloeistof brandde minder nu, zijn keel was al verdoofd, maar zijn gedachten bleven messcherp.

Hij zag het voor zich: Ellen, op handen en knieën in die verdomde kajuit. Henks grote handen die haar heupen omklemden, zijn gespierde rug die zich spande met elke stoot. Zou ze kreunen zoals ze dat voor hem deed? Harder? Zachter? Zou Henk haar mond gebruiken, haar keel diep nemen zoals hij die eerste nacht had gedaan? Jan's pik stijfde opnieuw, een schrijnende tegenstrijdigheid van walging en verlangen.

Hij greep zichzelf ruw vast, zijn vingers klemden rond zijn lengte alsof hij het kon straffen voor zijn verraad. Maar zelfs die pijn hielp niet—het beeld van Ellen, onderworpen, gebruikt, *volgepropt*, bleef branden achter zijn oogleden.

Hij wankelde naar het balkon, de nachtlucht voelde koel tegen zijn brandende huid. Daar, tussen de dobberende bootjes, lag Henk's jacht. Er brandde nog licht—niet fel, maar genoeg. Een schimmig silhouet bewoog voor het raam. Was het Ellen? Of Henk? Of waren ze al zo verstrengeld dat hun lichamen één vorm werden?

Jan’s vingers klemden zich om zijn pik terwijl zijn andere hand de whiskyfles omhoog tilde, de laatste druppels brandden zijn keel als vuur. Hij liet zijn hoofd tegen de muur zakken, zijn ogen gefixeerd op het schimmige silhouet dat achter de kajuitramen van Henk’s jacht bewoog. Was het Ellen, gebogen over een bank? Henk, die haar lichaam als een pop bewoog? Het maakte geen verschil meer. Zijn pik pulserde in zijn hand, een pijnlijke erectie die weigerde te verdwijnen, hoe vaak hij zichzelf ook aftrok.

De fles gleed uit zijn hand en rolde over het balkon, het geluid verdronken door het ruisen van de zee. Jan’s ademhaling werd zwaarder, zijn bewegingen slordiger. Hij wreef ruw over zijn pik, zijn duim wreef over de gevoelige top waar vocht alweer naar buiten sijpelde. Zijn ogen vielen dicht, maar de beelden bleven—Ellen’s mond, wijd open in een schreeuw die hij niet kon horen. Henk’s handen, groot als ankers, die haar heupen vastklemden. Haar buik, licht gezwollen van Henk’s dikke pik diep binnenin haar.

"Godverdomme," kreunde hij, zijn stem slurrig van de alcohol. Zijn heupen schokten omhoog, zijn vingers pompten sneller, maar het orgasme bleef uit—een eindeloze, martelende spanning. De wind voelde kil tegen zijn natte voorhuid, maar het kon hem niet schelen. Hij wilde alleen maar voelen, iets, *alles*, behalve deze leegte.

Toen, eindelijk, een golf van warmte die vanuit zijn onderbuik omhoogkroop. Jan’s rug boog, zijn mond viel open in een stomme schreeuw terwijl zijn pik in zijn hand pulserend leegliep. Het sperma spoot over zijn vingers, zijn buik, een paar druppels die zelfs op het balkon terechtkwamen. Hij kreunde, zijn lichaam trillend van uitputting en alcohol, maar er was geen opluchting—alleen een nog dieper gevoel van schaamte.

Zijn hoofd zakte naar voren, zijn kin tegen zijn borst. De fles whisky lag leeg naast hem, zijn pik slap en plakkerig in zijn hand. De wind rukte aan zijn haar, maar Jan voelde het niet meer. Zijn oogleden werden zwaar, zijn gedachten vervaagden tot een waas van duisternis.

Trefwoord(en): Cuckold, Groot Geschapen, Jong En Oud, Slet, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!