Een Beeldschone Huisgenote - 122

Elise vroeg aan Bram of hij naar binnen wilde gaan met Tom. Nick ging met hen mee met Stijn. Niels nam onze dochters mee. Isabel bleef in de armen van Lotte, die zou toch niets meekrijgen van wat er zou gaan gebeuren. Anna had wel een kleine stap voorwaarts gezet, alsof ze haar vrouw en hun dochter wilde beschermen. De spanning op de parkeerplaats was goed voelbaar. De afstand tussen Kim en ons was maar een paar meter maar het voelde als kilometers lang. Omdat Kim in het licht van de lantaarn stond, kon ik de uitdrukking op haar gezicht goed aflezen. Ze stond bij haar auto, vlak bij het portier, alsof ze wilde vluchten als het kon. Toen de mannen met de kinderen binnen waren, bleef het heel even stil, ook al leek het een eeuwigheid te duren. Ik stond tussen Mandy en Elise. Ik kon ze niet zien in het donker maar kon wel voelen dat ze allebei kaarsrecht stonden.

‘’Nou? Ga je nog wat zeggen, Kim?’’ De stem van Elise klonk allesbehalve vrolijk. Ik keek verwonderd opzij naar haar, wat natuurlijk niet veel hielp omdat ik weinig kon zien in het donker. Maar haar stem… als ze boos was, was ze goed boos.
Mijn aandacht werd naar Kim getrokken toen ze haar keel schraapte. Het was duidelijk dat ze bloednerveus was. ‘’Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen,’’ begon Kim aarzelend. ‘’Wat ik deed is niet goed te praten. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik veel spijt heb.’’ Ze zweeg even en keek naar Mandy en Lotte. ‘’Het spijt me heel erg dat ik jullie ontwerpen gestolen heb.’’
Ze viel opnieuw stil, zichtbaar worstelend om de woorden te vinden. ‘’Het is vanzelfsprekend dat ik hier ontslag neem.’’
‘’En terecht, je bent hier niet meer welkom,’’ gromde Elise.
‘’Maar waarom deed je dat?’’ vroeg Irene. Haar stem klonk koeltjes.
Kim staarde naar de grond. ‘’Ik weet het eerlijk gezegd niet. Mijn vriendin heeft me ertoe gedwongen.’’
‘’En jij luistert naar haar?’’ snauwde Elise. ‘’Hoe kon je dat verdomme doen? We waren altijd aardig tegen jou geweest en je flikt dit tegen ons? Waarom in godsnaam?’’
‘’Elise, doe even rustig,’’ siste Lotte.
Elise draaide zich om naar Lotte. ‘’Ik rustig? Echt niet. Mijn werknemer breekt bij jullie in. Moet ik daar vrolijk van worden? Nee, ik schaam me kapot dat onze ‘eigen’ werknemer dat gedaan heeft. Na al die jaren dat Kim bij ons gewerkt heeft. We hebben haar altijd goed behandeld en ze kreeg ook een prima salaris. En wat deed ze? Ik ben echt woedend, Lotte!’’

Anna pakte Elise’s arm. ‘’Meekomen, jij moet nodig afkoelen.’’
Eerst protesteerde Elise hevig maar uiteindelijk liet ze zich door Anna naar binnen trekken. We draaiden ons om naar Kim. Ze voelde zich er erg ongemakkelijk bij. Ik kon zien dat ze het liefst naar huis wilde gaan. Alleen baalde ik enorm dat ik het gesprek niet kon volgen want het ging allemaal te snel.
Kim vroeg aarzelend: ‘’Het spijt me heel erg, maar ik heb nog spullen in de kantine liggen.’’
‘’Ik haal ze wel op,’’ zei Irene die ook verdween.

Ik keek Mandy smekend aan, ze begreep mij meteen en herhaalde alles wat er gesproken was. Ik wist dat Elise boos was maar zo kwaad had ik haar niet verwacht. Irene kwam terug met Anna en Elise. Irene gaf de spullen aan Kim, die dankbaar knikte.
‘’Sorry mensen, ik weet niet wat er met mij aan de hand is. Misschien zit mijn scheiding me wel dwars. Ik heb maanden niet kunnen slapen en vroeg me zo vaak af waarom ik bij jullie heb ingebroken. Mijn vriendin kan best overtuigend en dwingend zijn. Ze is wel boos op jullie, Mandy en Lotte,’’ zei Kim die opeens kon praten.
‘’Maar als je dat nou tegen ons had verteld hadden we jouw vriendin wellicht kunnen helpen. Dat had je toch moeten weten,’’ reageerde Mandy.
Kim kromp zichtbaar in van schaamte. ‘’Ja, ik weet het. Mijn hoofd was er niet bij, geloof ik.’’
Ik hoorde een spottend lachje van Elise maar dat werd onmiddellijk gesmoord door Anna. ‘’Bedankt dat je hier gekomen bent om je te verontschuldigen. Het is beter dat je vertrekt en hier nooit meer terugkomt. En mijn advies: zoek hulp.’’
Kim knikte. ‘’Dank jullie wel en nogmaals sorry.’’

Ze opende het portier en wilde instappen.
‘’Wacht,’’ riep ik terwijl ik een stap naar voren zette. ‘’Je neemt geen ontslag.’’
De ogen van Kim werden groot van verbazing, evenals die van de rest.
‘’Wat?’’ riep Elise luid.
Ik negeerde haar en zei kalm: ‘’We ontslaan jou. Dan heb je recht op een WW-uitkering en een ontslagvergoeding. We doen dat niet voor jou maar voor jouw kinderen. De ontslagpapieren regel ik wel.’’
Kim’s gezicht betrok van pijn, alsof ze wist hoe fout ze was geweest. ‘’Dank je wel,’’ kon ze alleen zeggen. Ze stapte in de auto en reed de parkeerplaats uit.

Ik draaide me om. ‘’Haar kinderen hebben daar niets mee te maken. Ze zijn onschuldig,’’ verklaarde ik.
Elise slaakte een hoorbare zucht. ‘’Jij hebt gelijk, Danny.’’
‘’Kom, we roepen de mannen en dan gaan we naar huis. Ik heb het koud,’’ zei Lotte.
Mandy pakte mijn hand en gaf me een zoen op mijn wang. ‘’Goed gedaan, lieverd.’’
Ik glimlachte. ‘’Voor een kus van mijn liefste vrouw doe ik alles.’’
Ze pakte mijn gezicht en drukte haar zachte lippen op de mijne voor een passionele zoen.
Ik kreunde tijdens de kus. ‘’Daar doe ik het voor.’’
‘’Mafketel,’’ fluisterde ze met een lach.

In eerste instantie zouden we naar huis gaan maar op Elise’s verzoek gingen we met z’n allen naar haar huis, behalve Irene en Niels. De kinderen waren moe en sliepen in de logeerkamer. Nadat iedereen van een drankje was voorzien, verontschuldigde Elise zich: ‘’Sorry voor mijn woedeuitbarsting. Ik kan er gewoon niet tegen als een van mijn werknemers een crimineel is. Maar ik geef toe dat ik een beetje te ver was gegaan. Dus mijn excuses.’’
‘’Kim is geen crimineel,’’ wierp Kelly tegen.
‘’Nou, als je een wet overtreedt ben je eigenlijk een crimineel maar ik snap jouw punt wel. Zij is niet gevaarlijk maar ik zal haar nooit meer kunnen vertrouwen,’’ zei Elise.
‘’Maar dan hoef je niet zo fel te reageren. Ze heeft niemand pijn gedaan,’’ zei Anna.
Ze zuchtte. ‘’Ik weet het. Ik ben gewoon zo boos.’’
‘’Jammer dat ik er niet bij was want ik vind je altijd sexy als je boos bent,’’ zei Bram grijnzend waardoor we allemaal in de lach schoten.
‘’Zo jammer dat het donker was,’’ mompelde ik gniffelend.
Lotte legde haar hand op mijn been. ‘’Danny, het was heel lief dat je aan de kinderen van Kim dacht.’’
‘’Ja, dat vond ik ook,’’ reageerde Kelly instemmend. ‘’Maar zullen we dit hoofdstuk afsluiten? Ik ben wel klaar met dit gedoe.’’
Mandy pakte haar glas. ‘’Dat vind ik nou ook geen slecht idee.’’
We proostten uitbundig en lieten het incident achter ons.


We waren een paar maanden verder. Het was 10 maart, mijn verjaardag. De ergste kou van de winter was gelukkig voorbij. Daar was Mandy vooral erg blij mee, ze haatte echt de kou. Maar op mijn verjaardag regende het zoals gewoonlijk altijd.

Ondertussen waren er ontwikkelingen geweest. Sofie en ik hadden vier getuigen tegen Jenna kunnen vinden. De zoektocht naar meer getuigen verliep echter moeizaam, want alles moest discreet blijven. Toch hadden we zes personen om tegen Jenna te getuigen. Dat vond ik nog niet genoeg; ik wilde nog zeker minstens vier extra getuigen. Er zat duidelijk een patroon in de verhalen over Jenna’s werkwijze, wat positief was. Maar achteraf had ik eerlijk gezegd spijt dat ik aan deze zaak was begonnen. Het was soms behoorlijk stressvol. Sofie daarentegen ging er vol enthousiasme voor; ze wilde Jenna dolgraag pakken. Ik kon niet meer terugtrekken. Ik had in ieder geval een reden om door te gaan: de praktijk van Vera liep de laatste tijd wat minder door de valse geruchten die rondgingen, natuurlijk veroorzaakt door Jenna. Vera was een derde van haar cliënten kwijtgeraakt. Er was dus haast bij, maar makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig hadden we nummer zeven in het vizier en hadden we hem al voorzichtig benaderd om contact te leggen.

Ik had met Bram een goed gesprek gehad over deze situatie. Hij vond mijn aanpak goed, maar verwachtte dat Jenna er hoe dan ook mee weg zou komen, zeker als ze een goede advocaat nam. Hij benadrukte wel dat ik goed bezig was. Het zou in ieder geval iets betekenen als dit verhaal naar buiten kwam; het zou niet goed zijn voor Jenna. Bram waarschuwde me wel dat ik alert moest blijven, want we kenden Jenna niet.

Maar eerst mijn drieëndertigste verjaardag. Mijn vrienden kwamen als eerste. Anna was hoogzwanger en kon elk moment bevallen. Ik had haar gezegd dat ze thuis moest blijven maar daar wilde ze niets van weten. Ze waren wel met de auto gekomen voor het geval dat ze naar het ziekenhuis moest. Het was al besloten dat ze in het ziekenhuis zou bevallen.
Anna feliciteerde me met een dikke zoen en liep zelfverzekerd naar de woonkamer. Ik keek geamuseerd toe. Het kon niet lang meer duren. Over drie dagen was haar uitgerekende datum. Ondanks dat ze een flinke buik had, leek ze er weinig moeite mee te hebben. Mandy en ik zorgden voor koffie en gebak voor de gasten. Op mijn verzoek kreeg ik geen cadeautjes.
Halverwege de middag kwamen mijn ouders, mijn schoonouders en nog een paar vrienden. Het werd lekker druk in de woonkamer.

Op een gegeven moment zat ik naast mijn vader Frank te praten.
‘’Nou pap, je gaat bijna met pensioen.’’
Hij knikte. ‘’Ja, nog een half jaartje en dan kan ik eindelijk mijn welverdiende rust vinden.’’
‘’Dan mag je vaker op onze kinderen oppassen,’’ zei ik grijnzend.
Hij lachte. ‘’Dat zou ik niet erg vinden. Dan kunnen ze met hun favoriete opa spelen.’’
Rick, die tegenover ons zat, had ons gehoord. ‘’Dat is niet waar, Frank. Dat ben ik namelijk.’’
We grinnikten. ‘’Maar pap, wat ga je dan allemaal doen?’’
‘’Je moeder moet nog vier jaar voordat ze met pensioen kan maar we hebben een voldoende spaarpot zodat ze over twee jaar kan stoppen met werken. We gaan een rondreis maken met de camper.’’
Ik keek hem verrast aan. ‘’Een camper?’’
Hij knikte. ‘’Ja, we hebben er eentje in het vizier. Een hele oude die flink opgeknapt moet worden. Dit wordt mijn project als ik met pensioen ga. We kunnen wel een nieuwe kopen maar ik wil graag zelf een camper opknappen. Alleen gaat er wel een nieuwe motor in, dat doet de garage voor ons. Maar de binnenkant van de camper ga ik helemaal zelf opknappen naar onze eigen wensen. Het wordt een leuk projectje.’’
‘’Cool! Waar willen jullie heen?’’
‘’Overal maar vooral naar het noorden, zoals Noorwegen en we willen IJsland ook graag zien.’’
Ik keek goedkeurend. ‘’Grote plannen! Dat gaat veel geld kosten.’’
Mijn vader haalde zijn schouders op. ‘’Dat is geen probleem voor ons. Je moeder en ik hebben goed gespaard. Bovendien willen we ons huis misschien verkopen en een kleiner huisje kopen of huren. Dat moeten we nog bekijken. Trouwens, je zusje en Remco willen misschien ons huis kopen.’’

Ik keek verrast naar mijn zusje Lotte, die gezellig aan het kletsen was met haar naamgenoot. Mijn zusje had Isabel in haar armen en ze vond het zichtbaar leuk. Mijn zusje fluisterde iets in Lotte’s oor en haar ogen werden groot. Mijn zusje knikte glimlachend en ze kreeg een dikke knuffel van Lotte.
Mijn vader en ik keken elkaar aan. ‘’Denk je ook wat ik denk?’’
Hij knikte. ‘’Ja, ik denk het wel.’’
We kletsten verder over zijn plannen voor zijn pensioen.

Even later ging ik drinken halen in de keuken. Mijn moeder Anita kwam van het toilet en liep naar de woonkamer.
‘’Mam?’’ riep ik terwijl ik tegen het aanrecht leunde. ‘’Ik wil even met je praten. ’’Mijn moeder kwam tegenover mij staan, ook leunend tegen het aanrecht met haar armen over elkaar. Ik vertelde het verhaal over de situatie rond Jenna en eindigde met: ‘’Ik baal een beetje dat ik eraan begonnen ben maar ik kan niet meer terug.’’

Ze knikte langzaam. ‘’Nou, ik vind het heel goed dat je dit doet. Als het waar is wat Jenna zoal doet, kan dat echt niet. Dit is strafbaar. Ik begrijp je zorgen maar Jenna zou toch niet zo dom zijn om wraak te nemen? Ze kan natuurlijk een mannetje inhuren maar het zou meteen verdacht zijn als er iets met jou of jouw gezin gebeurt. Ik denk dat Jenna veel te slim is om zoiets te doen. Eén ding heb je wel gelijk: Jenna zal niet in de cel belanden maar haar praktijk zal wel in de problemen komen. Dat is precies genoeg om haar tegen te houden. Als ze haar praktijk kwijt is kan ze mensen niet meer manipuleren. Misschien gaat ze wel iets anders verzinnen maar dan is het niet ons probleem meer. Dus Danny, ik vind het geweldig dat je dit doet. Ik ben trots op je.’’
Ik keek haar met open mond aan. ‘’Meen je dat?’’
Ze knikte overtuigend. ‘’Absoluut.’’
Ik voelde dat ik weer moed had om door te gaan en keek mijn moeder dankbaar aan.‘’En ik hoorde van papa dat jullie een camper gaan kopen.’’

Ondertussen kwam Mandy de keuken binnen, keek ons glimlachend aan en pakte de hapjes. Ik gaf een mep op haar mooie billen. Ze gaf me een knipoog en mijn moeder schudde afkeurend haar hoofd.
‘’Mandy, ik heb mijn moeder verteld over Jenna en ze vindt het juist goed wat ik doe om haar te ontmaskeren.’’
‘’Dat vind ik nog steeds, Danny, maar we moeten wel voorzichtig zijn,’’ zei Mandy.
‘’Ik denk dat zij geen domme dingen gaat doen. Ze is niet achterlijk,’’ reageerde Anita kalm.
‘’Ja, ik weet het maar ik ben gewoon voorzichtig. Dat is alles. Ik wil niet dat mijn Danny en onze kinderen iets overkomt. Ik kan niet zonder hen.’’
Mijn moeder glimlachte. ‘’Dat snap ik. Ik kan nog steeds zien dat jullie stapelgek op elkaar zijn.’’
Mandy knipoogde. ‘’Je hebt hem goed opgevoed. Kom, we gaan naar de woonkamer. Ik heb het idee dat iemand iets bekend wil maken.’’

Mandy had gelijk. Toen we op de bank plaatsnamen, vroeg mijn zusje Lotte onze aandacht. Zij zat naast haar vriend Remco. ‘’We hebben iets te melden. De ouders van Remco weten het sinds gisteren en nu is het jullie beurt.’’ Ze pakte de hand van Remco en keek ons glimlachend aan. ‘’Als we volgend jaar hier weer zijn hopen wij dat onze nichtjes Lizzy en Lindsay met hun neefje of nichtje kunnen spelen.’’
‘’Oh my god,’’ riep mijn moeder verrast uit. ‘’Ben je zwanger, schat?’’
‘’Ja, dat ben ik, mam,’’ zei mijn zusje glimlachend.
Zij en Remco werden door iedereen gefeliciteerd. Ik omhelsde mijn zusje stevig. ‘’Eindelijk word ik straks oom! Ik ben heel blij voor jullie.’’
Ze straalde. ‘’Dank je wel, broer.’’

Toen de rust terugkeerde, hadden Remco en Lotte nog een mededeling. ‘’Omdat wij straks ouders worden en ik heel veel van Lotte houd, heb ik haar ten huwelijk gevraagd en ze zei volmondig ja,’’ zei Remco trots.
Het gejuich en gegil galmden door de woonkamer.
Mijn zusje stak haar hand op. ‘’Maar het zal geen grote bruiloft worden. Zoveel geld hebben wij ook weer niet. We willen binnenkort ook een huis kopen en dat kost allemaal geld. Daarom hebben we besloten dat we op maandag gaan trouwen, dus gratis. Maar we gaan wel een feestje geven, niet direct maar ooit.’’
Ze werden opnieuw door ons gefeliciteerd. Ik keek mijn zusje onderzoekend aan. Ze glimlachte lief terug. ‘’Nee, Danny, ik weet wat je denkt. We hoeven geen grote bruiloft. Het feestje komt er zeker.’’
‘’Prima, maar als je onze hulp nodig hebt, aarzel dan niet, zusje.’’
Ze knuffelde me stevig. ‘’Dat weet ik toch.’’

Ik ging naast Alicia zitten, die genietend naar haar dochter keek.
‘’Nog even en je bent oma,’’ fluisterde ik tegen haar.
Ze glimlachte. ‘’In feite ben ik al oma van Isabel. Het gaat niet zo lang meer duren voordat er een tweede kleinkind komt.’’
‘’Had je verwacht dat Anna een kind zou krijgen?’’
‘’Nee, totaal niet. Ze heeft altijd gezegd dat ze geen kinderen wilde,’’ lachte ze. ‘’Maar Amber wil wel kinderen.’’
Ik keek verrast. ‘’Wat? Amber wil kinderen? Dat zag ik nou niet aankomen. Ze is nogal een losbandig type. Ze is een tikkeltje erger dan Anna, als je snapt wat ik bedoel.’’
Ze knikte. ‘’Ja, Amber leeft inderdaad vrij los, maar ze heeft altijd kinderen gewild.’’
Ik was even stil, want dat had ik echt niet verwacht. ‘’Trouwens, hoe gaat het met haar?’’
Alicia keek mij glimlachend aan. ‘’Heel erg goed. Ze is de laatste tijd wel wat veranderd. Ze is wat rustiger geworden sinds ze met Liam is. Ze is helemaal gek op hem en hij op haar. Hij is een goeie vent. Ze passen perfect bij elkaar. Ik ben blij dat Amber eindelijk volwassen wordt.’’
Ik schoot in de lach. ‘’Laat dat niet horen aan Amber. Maar heel fijn dat het goed met haar gaat. Ik mag haar graag.’’
Ze gniffelde zachtjes. ‘’Ik weet het, en wij mogen jou allemaal ook graag.’’

Ik nam een slokje van mijn bier en keek haar serieus aan. ‘’Vind je het jammer dat Arjan vaak weg is?’’
Ze haalde haar schouders op. ‘’Natuurlijk vind ik het jammer maar ik ben het wel gewend. Hij heeft er meer moeite mee dan ik. Hij kan niet zonder mij.’’ Ze lachte erbij. ‘’Maar ik heb zelf ook een druk leven. Je weet dat ik een eigen winkeltje heb met mijn kunstcollectie. Sinds kort werkt een goede vriendin van mij in mijn winkel. Ze was drie maanden geleden ontslagen en zat dus zonder werk. Het is heel gezellig met haar!’’
‘’Dat is heel aardig van je maar hoe zit het eigenlijk? Het geld gaat toch naar de goede doelen?’’
Ze lachte met haar tanden bloot. ‘’Ik betaal haar gewoon salaris en de opbrengst van mijn collectie gaat nog steeds naar de goede doelen. Ik maak dus eigenlijk verlies maar gelukkig compenseert mijn mannetje dat wel weer. Niet tegen hem vertellen hoor.’’ Ze knipoogde en ik grinnikte.

Plotseling werden we gestoord door een luide kreun. Ik keek meteen naar Anna, die met een geconcentreerde blik op haar gezicht licht voorover boog op de stoel. Toen het voorbij was, keek ze hijgend rond. ‘’Volgens mij is het begonnen.’’
Lotte was onmiddellijk bij haar en pakte haar hand. ‘’We moeten naar het ziekenhuis.’’
Anna knikte instemmend.
‘’Frank, Max, jullie zijn sterke kerels, kunnen jullie haar naar de auto begeleiden?’’ vroeg Lotte.
De mannen stonden meteen op en Rick stond te mopperen of hij niet sterk genoeg was. Dat hoorde Lotte en ze zei lachend dat er maar twee mannen nodig waren. Ik maakte vlug de weg vrij naar de voordeur. Veel hulp had Anna eigenlijk niet nodig, zij kon prima zelf lopen maar de mannen waren niet van haar weg te krijgen alsof ze haar bodyguards waren. Dat zei Elise giechelend, waardoor we hartelijk moesten lachen. Anna lachte zelfs mee en zwaaide naar ons. Iedereen wenste haar succes. Ik liep even mee naar buiten met Mandy, die Isabel in haar armen had.
Lotte keek Mandy aan. ‘’De blauwe tas ligt in de gang, daar zit alles in voor Isabel.’’
‘’Geen zorgen, Lotte, we zorgen goed voor haar,’’ stelde Mandy haar gerust.
Lotte stapte achterin waar Anna al zat. Kelly reed de auto de oprit af en verdween even later om de hoek.
Mandy en ik keken elkaar aan. ‘’Misschien hebben we straks een dubbele verjaardag.’’
Ik glimlachte. ‘’De eerste jaren krijgt hij alle aandacht voor zijn verjaardag. Ik vier het wel op een andere dag, misschien ergens in de zomer. Dan heb ik meer kans dat het niet regent.’’
Ze giechelde. ‘’Ik denk dat dat niet veel nut heeft.’’

Terug in de woonkamer keek iedereen naar ons. ‘’Ze zijn weg,’’ zei Mandy terwijl ze haar best deed om Isabel te troosten want ze bleef maar huilen, alsof ze wist dat haar moeders weg waren.
‘’Laat mij maar even,’’ zei ik en stak mijn handen uit. Ik nam Isabel van haar over en binnen tien seconden stopte ze met huilen en keek mij met schattige ogen aan. Mandy keek verbijsterd. ‘’Hoe deed je dat?’’
Ik knipoogde. ‘’Omdat ik geweldig ben.’’
Het gezelschap schoot in de lach.
‘’Kijk, zo te zien heb ik mijn zoon goed opgevoed,’’ zei mijn moeder tevreden.
‘’Pardon, wil je beweren dat ik mijn dochter niet goed heb opgevoed?’’ reageerde Els verontwaardigd.
‘’Dat klopt,’’ antwoordde Frank. ‘’Je hebt haar niet goed geleerd hoe je een tampon moet gebruiken. Ik kan me herinneren dat ik ooit had gehoord dat Mandy twee tampons in had.’’
Heel even was het stil en toen barstte het gelach los in de woonkamer. De kinderen die op de grond zaten te spelen, keken ons nieuwsgierig aan. Ik had het helaas niet gehoord. Dat vond ik soms vervelend omdat ik niet wist waarom iedereen moest lachen maar ik lachte vaak automatisch mee. Dat was eigenlijk mijn gewoonte maar het was ook leuk om te zien hoe iedereen lachte.
Mandy keek Frank met samengeknepen ogen aan. ‘’Jij gaat daar spijt van krijgen.’’ Ze liep naar de keuken om wat drankjes te halen. Ik ging achter haar aan. Voordat ik haar iets kon vragen draaide ze zich om en vertelde wat Frank had gezegd. Toen moest ik ook hard lachen.
‘’Nou ja, zeg! Nu lacht mijn man mij ook al uit,’’ mopperde Mandy en pakte de flessen bier.
Isabel maakte kindergeluiden en Mandy draaide zich om. ‘’Zij ook al.’’
Ik grijnsde. ‘’Ja, mijn vrouwtje was niet zo slim bezig geweest, Isabel.’’ Ze maakte opnieuw geluidjes. Ze was echt een mooi kind, een typisch meisje-meisje.
Mandy glimlachte teder bij het aanblik. ‘’Ze is echt schattig.’’
‘’En ik dan?’’ vroeg ik hoopvol.
‘’Nee, jij bent arrogant,’’ antwoordde ze terwijl ze naar de woonkamer liep, niet zonder dat ik een pets op mijn billen kreeg.

De verjaardag vorderde gezellig verder. Frank kreeg de rest van de middag geen drank meer van Mandy als straf voor zijn grap. Hij moest het zelf maar in de keuken pakken. Maar aan alles komt een einde, dus ook aan mijn verjaardag. Mandy en ik ruimden de boel op terwijl onze dochters lekker speelden met Isabel. Ze vond het zichtbaar leuk.
In de avond hadden we een appje van Lotte gekregen dat de bevalling vandaag niet zou gebeuren. We brachten de kinderen naar bed en daarna gingen we weer gezellig Super Mario spelen op de Nintendo Switch. Mandy verheugde zich er duidelijk op, dat vond ik grappig. Ze was normaal gesproken geen gamer maar dit spel vond ze best leuk, zeker als we samen speelden. We waren al best ver gekomen. Er waren wel een paar pittige levels maar dat maakte het juist leuker. We plaagden elkaar regelmatig als een van ons een domme fout maakte. Voordat we het wisten was het alweer laat. Mandy mopperde dat de tijd altijd veel te snel ging als we aan het gamen waren.

De volgende dag hadden we nog geen bericht van Anna of Lotte gekregen. Vandaag was het heerlijk weer, met veel zon maar het was nog wel frisjes. We besloten te gaan wandelen met de kinderen. Isabel lag in de kinderwagen en onze dochters liepen met ons mee naar de speeltuin. Het was druk, hier en daar renden kinderen schreeuwend van plezier. Ik merkte dat ik moeite had om onze dochters in de gaten te houden. Gelukkig kon ik wel een beetje ontspannen omdat Mandy er was. Maar als ik alleen was, zou ik me meer moeten concentreren en wat dichterbij gaan zitten. Dat was wel jammer want ik kon niet vanuit het houten bankje onze kinderen in de gaten houden. Maar ach, zo erg was het ook weer niet. Ik had Isabel in mijn armen en wiegde haar zachtjes heen en weer. Ze was nog te jong om mee te spelen met de kinderen. Mandy kletste met een van de moeders. Ik legde Isabel op mijn schoot en begon haar zachtjes te plagen, terwijl ze mijn vingers telkens probeerde te pakken. Met mijn andere hand pakte ik mijn telefoon en checkte of er een nieuw bericht was gekomen. Dat was niet het geval. Arme Anna, dacht ik gniffelend. Ze had mij ooit verteld dat ze hoopte op een snelle bevalling.

Tijdens de avondmaaltijd werd Mandy gebeld. Ze nam op en het gezicht van Lotte verscheen in beeld. Mandy schoof wat dichter bij Isabel, die op het kinderstoeltje zat.
‘’Hey liefje,’’ zei Lotte glimlachend tegen Isabel, die haar handen uitstak naar de telefoon van Mandy.
‘’Maar vertel, Lotte?’’
‘’Nee, het is nog steeds niet zover. De gynaecoloog denkt dat het morgen wordt.’’
‘’Zo, dat is wel lang! Hoe gaat het met Anna?’’ vroeg Mandy.
‘’Het gaat prima met haar, alleen verveelt ze zich een beetje,’’ glimlachte Lotte. ‘’Maar willen jullie vanavond komen? Ik wil Isabel graag zien.’’
‘’Ja, natuurlijk! We kunnen rond zeven uur zijn,’’ antwoordde Mandy.
‘’Fijn! Dank jullie wel. Tot straks!’’ Lotte verbrak de verbinding.

Ik keek mijn vrouw vragend aan. Ze schudde haar hoofd. ‘’Anna is nog niet zover. Lotte vraagt of we vanavond langs willen komen, want ze wil Isabel zien.’’
Ik keek op. ‘’Nog steeds niet? Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.’’
‘’Hoezo niet?’’ vroeg ze nieuwsgierig.
‘’Nou ja,’’ zei ik schouderophalend. ‘’Ik dacht dat het misschien sneller zou gaan. Je weet wel… ze heeft toch veel seks gehad.’’
Mandy gierde het uit van het lachen. ‘’Wil je zeggen dat haar ku… doosje ruim is?’’
Ik grinnikte met haar mee. ‘’Ik weet dat het idioot klinkt, maar dat was gewoon mijn gedachte.’’
Ze hikte nog na. ‘’Oh Danny, je bent echt vreselijk.’’ Ze kreeg opnieuw een slappe lach.

We brachten onze dochters naar Nick en Kelly en reden daarna richting het ziekenhuis. Dankzij de aanwijzingen van Lotte konden we de kamer van Anna snel vinden. Ze lag rustig in haar bed met haar hand op haar dikke buik. Lotte stond meteen op om Isabel van Mandy over te nemen en knuffelde haar innig. Mandy en ik namen plaats op de krukken.
‘’Nou, waar is de baby?’’ vroeg Mandy plagend.
‘’Nog in mijn buik,’’ lachte Anna en slaakte toen een zucht. ‘’Het duurt te lang.’’
De blik van Mandy werd ondeugend. ‘’Jullie raden nooit wat Danny straks tegen mij had gezegd.’’ Ik keek haar geschrokken aan.
‘’Oh, ik kan wel raden hoor. Hij had zeker niet verwacht dat het zo lang zou duren omdat ik volgens hem een ruim kutje heb omdat ik veel seks heb gehad?’’
Mandy en Lotte schoten in de lach en mijn oren werden rood. ‘’Je kent mij te goed,’’ bromde ik.
‘’Ja, je bent zo voorspelbaar,’’ zei Anna ondeugend.
‘’Maar hoe gaat het met je?’’ vroeg Mandy serieus.
‘’Ja, prima. De weeën zijn wel pijnlijk. Eén ding is zeker: dit wordt mijn laatste zwangerschap!’’
Ik grinnikte. ‘’Het wordt dus morgen?’’
Anna knikte. ‘’Ik hoop het.’’ Haar gezicht betrok en ze kreunde hard terwijl ze licht vooroverboog. Ik kon zien dat ze pijn had.
Toen het voorbij was, vloekte Anna binnensmonds. Ik hield mijn mond; dit was geen moment om grappen te maken.
Isabel begon te huilen. Anna leunde zuchtend achterover en keek glimlachend naar Isabel. ‘’Kom maar, schatje.’’
Lotte legde Isabel in de armen van Anna en ze knuffelde haar innig. ‘’Hé, je krijgt zo meteen een broertje.’’
Het was alsof Isabel het begreep want ze stopte met huilen en keek Anna met grote ogen aan. Ze lachte bij haar aanblik. ‘’Ja, je krijgt een broertje.’’
We bleven eventjes gezellig kletsen en toen moesten we alweer naar huis.

De volgende ochtend zaten we op het werk koffie te drinken. We hadden nog steeds geen reactie van Anna of Lotte. We zaten te praten toen de displays van onze telefoons, die op tafel lagen, oplichtten. Iedereen pakte gretig zijn telefoon. We moesten lachen om onze gelijke reactie maar onze lach verdween toen we het bericht van Lotte lazen. Anna was nog steeds niet bevallen en de gynaecoloog zat te overwegen om een keizersnede te doen. Dat wilde Anna helemaal niet. Haar ontsluiting was wel wat groter geworden maar nog niet groot genoeg. Als het vanavond zo bleef, moest Anna waarschijnlijk een keizersnede ondergaan. Ze was op dit moment allesbehalve vrolijk maar zou dit doen als het noodzakelijk was.
We keken elkaar aan. ‘’Wat erg voor Anna,’’ zei Elise meelevend.
‘’Het is Anna, hé? Het komt wel goed met haar en haar baby. Ik heb er vertrouwen in,’’ reageerde ik. ‘’En nu aan het werk, dames!’’
Irene stond op. ‘’Trouwens, vandaag komt er iemand hier voor een sollicitatie. Dus gelieve niet in de kantine te komen tussen elf uur en twaalf uur. Dank jullie wel.’’
We knikten en gingen aan het werk. Mandy en Sofie werkten voorlopig met mij in de winkel omdat Lotte en Anna er niet waren.
De dag ging verrassend snel voorbij en we hadden nog steeds niets gehoord van Anna of Lotte. Het leek erop dat Anna een keizersnede zou krijgen. Ik kende Anna goed genoeg om te weten dat ze enorm teleurgesteld zou zijn als dat het geval was. Anna was best ijdel over haar lichaam. Maar ze zou het ondergaan als het moest. Ze zou haar kind nooit in gevaar brengen.

In de avond hadden we volleybaltraining. We lieten ons lekker flink zweten. Dat was heerlijk. Aan het eind speelden we altijd een partijtje en dat vond ik het leukste. Ik was dankbaar dat ik de zwarte bal nog kon volgen. Na de training gingen we naar huis en ik ging douchen. Mandy bracht de kinderen naar bed. Met een kopje thee nestelden we ons op de bank. Ze keek televisie en ik zat filmpjes op mijn telefoon te kijken. Nog altijd geen reactie vanuit het ziekenhuis. Het zag ernaar uit dat Anna toch een keizersnee zou krijgen.
Om elf uur sloten we af en gingen naar boven. We stonden samen onze tanden te poetsen voor de spiegel. We hadden dezelfde gedachten, kon ik aan haar blik zien. Even later lagen we in bed om elkaar lekker te knuffelen.
Mandy kreunde zachtjes. ‘’Heerlijk dit, lieverd.’’
Ik kuste haar in haar nek. ‘’Het verveelt mij ook nooit, schoonheid.’’
Toen klonk een piepje van Mandy’s telefoon. Als door een wesp gestoken kwamen we overeind en Mandy griste haar telefoon van haar nachtkastje. Ik wilde meekijken maar kon het niet lezen omdat de letters te klein waren en haar telefoon niet in de donkere modus stond. Mandy knipte het licht aan en keek mij stralend aan.

‘’Anna is bevallen van een zoon, Alex.’’

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!