Een Beeldschone Huisgenote - 121

Ik trok mijn joggingbroek aan en nam plaats op de bank naast Mandy. Ze nam geen moeite om haar badjas dicht te doen en bleef me in mijn ogen kijken. ‘’Vertel.’’
Ik opende mijn mond maar werd afgeleid door haar mooie borsten. ‘’Wil je je badjas even dichtdoen, Mandy?’’
Ze lachte ondeugend. ‘’Kun je mijn borsten niet gewoon negeren en mij in mijn ogen aankijken?’’
‘’Nee,’’ zei ik naar waarheid.
Ze gniffelde even en knoopte haar badjas dicht.
Ik kwam meteen ter zake. ‘’Herinner je je nog dat ik mijn sleutels kwijtraakte op het werk? Ik zei dat ik zeker wist dat ze op mijn bureau lagen.’’
‘’Hm, dat kan ik me herinneren, ja,’’ mompelde Mandy bedachtzaam. ‘’Toen vond ik je sleutels in de kantine.’’
‘’Precies, maar wat als ik mijn sleutels inderdaad niet zomaar had neergelegd?’’
‘’Wil je zeggen dat iemand jouw sleutels heeft meegenomen en ze later in de kantine heeft teruggelegd?’’
Ik knikte. ‘’Ja, misschien heeft iemand mijn sleutels meegenomen naar de schoenmaker om een sleutel bij te laten maken en ze daarna weer teruggelegd.’’
Ze ademde langzaam uit. ‘’Dat zou zomaar kunnen. Maar weet je heel zeker dat je sleutels op je bureau lagen?’’
‘’Bijna zeker. Ik vond het zo raar dat mijn sleutels daar niet lagen.’’
Ze knikte. ‘’Oké, maar hoe wil je het aanpakken?’’
‘’Ik ga Bram vragen of hij de zaak weer wil heropenen. Als ik me goed herinner, is de zaak al gesloten vanwege gebrek aan bewijs.’’
‘’Prima, app hem maar of je nu bij hem langs kunt komen,’’ zei ze.

Ik keek haar verrast aan. ‘’Nu? Het is al over tienen.’’
Mandy glimlachte. ‘’Jij kennende kun je niet lang wachten om het te vertellen. Anders kun je vanavond niet slapen omdat je zo opgewonden bent.’’
Ik grinnikte zacht. Ze had gelijk. Ik kon bijna niet wachten om het Bram te vertellen.
Ik pakte mijn telefoon en stuurde hem een bericht. Daarna keek ik Mandy aan. ‘’Sorry dat ik onze avond heb verpest. Ik ben nu niet meer in de stemming.’’
Ze knuffelde me innig. ‘’Geeft niet, ik heb er nu ook geen zin meer in.’’

Mijn telefoon zoemde.
‘Ja, ik ben nog wakker.’
‘Kan ik even snel langskomen? Het is belangrijk.’
‘Dat moet ik even aan Elise vragen, want ze is me aan het pijpen.’
Ik schoot gierend in de lach en liet het Mandy zien, die grinnikend haar hoofd schudde.
‘Ja, kom maar, Danny. Elise is boos en wil niet meer verder,’ was het volgende bericht van Bram.
2Ik stond grijnzend op. ‘’Misschien wil Elise het wel bij mij doen,’’ zei ik tegen Mandy.
Ze knipoogde. ‘’Blijf niet te lang. Ik ga alvast mijn bedje in, maar blijf wel wakker.’’
Ik gaf haar een intieme zoen en pakte snel mijn jas.

Het was koud en donker buiten. Gelukkig woonden Bram en Elise in dezelfde straat als wij. Tot mijn verrassing had ik mijn blindegeleidestok eigenlijk niet nodig. Het had gesneeuwd; door de lichtweerkaatsing op de sneeuw kon ik de omgeving goed zien. Dat was een groot voordeel in de winter, maar het nadeel was dat je met de stok op de grond minder goed kon voelen. Dat gaf niet, want ik kon gelukkig nog zien.

Binnen één minuut arriveerde ik bij het huis en liet mezelf met de sleutel binnen. Ik liep de woonkamer in en moest meteen breed grijnzen. Bram en Elise zaten ver uit elkaar op de bank: Bram met een lach op zijn gezicht en Elise boos, met haar armen over elkaar geslagen.
“Oei, er is crisis in dit huis,” merkte ik grinnikend op. “Ik las in de app dat je niet meer verder wilde, Elise. Misschien wil je dat bij mij wel doen?”
Bram barstte in lachen uit en Elise keek me laatdunkend aan. “In je dromen, smeerlap.”

Ik ging op de stoel zitten. “Nu even serieus, ik heb misschien een aanwijzing voor de inbraak.”
Bram en Elise keken elkaar aan en ik had meteen hun aandacht. Ik vertelde hun over de verdwijning van mijn sleutels.
Bram leunde achterover. “Dat kan een aanwijzing zijn. Ik ga morgen op het werk vragen of ik met mijn partner deze zaak kan heropenen. Ik heb wel een vraag: wanneer was dat?”
“Oef,” zei ik nadenkend. “Ik kan me herinneren dat ik op die dag eerder weg moest, daarom zocht ik mijn sleutels. Waar ging ik heen? O wacht, volgens mij moest ik naar de tandarts. Dat kan ik zo opzoeken, moment.” Ik pakte mijn telefoon en zocht in mijn mails. “Hebbes. 11 juli was dat. Tussen drie en vier uur ging ik weg en kon ik op dat moment mijn sleutels niet vinden. Mandy kwam later thuis met mijn sleutels; ze vond ze in de kantine. Dus de sleutels moeten rond vijf uur alweer terug zijn geweest.”
Bram knikte. “Prima, morgen ga ik kijken wat ik kan doen.”
Ik stond op. “Dank je wel. Ik ga er weer vandoor. Slaap straks lekker en sorry dat ik jullie avond heb verpest.”
“Nee hoor,” zei Elise terwijl ze naar Bram wees. “Zijn eigen schuld.”
Bram zat breed te grijnzen. Met een lach verliet ik hun huis.

Thuis aangekomen ging ik direct naar boven en even later kroop ik onder de dekens naast Mandy, die haar boek op het nachtkastje had gelegd. Ik drukte mijn koude voeten tegen haar benen aan. Ze trok haar benen op. “Weg met je kouwe voeten,” siste ze zacht.
Ik grinnikte. “Waarom mag ik dat bij jou niet doen terwijl jij dat zo vaak bij mij deed?”
“Omdat jij nooit protesteerde,” zei ze met haar tong uitgestoken. “En, wat zei Bram?”
“Hij gaat morgen kijken wat hij kan doen,” antwoordde ik.
“Mooi, dan gaan we slapen,” zei Mandy.
We gaven elkaar een zoen en ik greep haar beet en duwde mijn koude voeten opnieuw tegen haar benen. Ze gromde vlak bij mijn gezicht. “Alsjeblieft, weg met die voeten!”
Ik gehoorzaamde en keek haar glimlachend aan. “Ik hou van je.”
“Ik op dit moment niet van jou,” bromde ze.
Lachend draaide ik me om en deed mijn CI uit. Het lampje ging uit. Mandy kroop tegen mijn rug aan en pakte mijn hand. Ik voelde het I love you-gebaar. Ik kuste in haar hand.
“Ik weet het, schoonheid,” fluisterde ik.

De volgende dag werden we opgehaald door Elise. Eerst brachten we onze kinderen naar de kinderverblijf en daarna reden we richting het werk.
Ik zat achterin en boog voorover. ‘’En heeft Bram gisteren zijn zin alsnog gekregen?’’
‘’Wat denk je nou zelf?’’ bromde Elise.
Mandy en ik grinnikten. ‘’Maar heeft Bram grapje gemaakt of was je hem echt aan het pijpen?’’ vroeg Mandy nieuwsgierig.
Elise keek ons kort aan en richtte haar blik weer op de weg. ‘’Ja, ik pijpte hem.’’
Mandy vertelde het hoe ik aan het idee van sleutels kwam.
Elise giechelde. ‘’Leuke spelletjes doen jullie dat. Maar even serieus, Bram had mij vanmorgen verteld dat wij het voorlopig tegen niemand moet vertellen. Alleen Anna en Lotte mogen dat wel weten.’’
Mandy knikte. ‘’Doen we. Gehoord, Danny?’’
‘’Yep, schoonheid. Ik hou mijn bek dicht.’’
‘’Hèhè, eindelijk doe je een keer verstandigs,’’ zei Elise plagend.
Ik gromde iets onverstaanbaar.

Op de parkeerplaats achter de winkel troffen we Anna, Lotte en Kelly aan. Omdat er verder niemand was, vertelden we snel over de mogelijke aanwijzing van de inbraak in de winkel.
‘’Dat zou een aanwijzing zijn,’’ knikte Anna. ‘’Ben benieuwd.’’
‘’Ik ook, we wachten rustig af op Bram,’’ zei Lotte terwijl ze het slot van de achterdeur opendraaide.
‘’Ja, maar ik kan me alleen niet herinneren wie er verder in onze kantine was geweest op die dag,’’ zei Elise bedachtzaam.
‘’Mijn familie en vrienden waren het in ieder geval niet,’’ reageerde Kelly.
‘’De onze ook niet,’’ zei Mandy.
Lotte had het alarm uitgeschakeld en keek ons aan. ‘’We wachten rustig af. Kom, we gaan naar binnen.’’

De dag verliep rustig. We waren bezig om alles af te ronden voor dit jaar, want de winkel ging voor een week dicht. De kapsalon bleef wel open en ik zou een paar dagen halve dagen werken om hun administratie te doen. De werkdag liep ten einde en het was de beurt van Mandy om te gaan koken. Ik had mijn laptop gepakt en ging in de kantine aan tafel zitten zodat ik af en toe naar mijn vrouw kon kijken terwijl ze aan het koken was.
Ik was snel klaar met mijn werk en keek naar Mandy. Ze droeg een sexy, strakke jeans. Ze leunde haar hele gewicht op haar linkerbeen waardoor ze een beetje scheef stond en haar mooie billen een beetje uiteen stonden. Dat vond ik altijd sexy om naar te kijken. Plotseling boog ze om iets onderin de kast te pakken. Haar trui kroop omhoog en ik ving een glimp op van haar zwarte string. Ik voelde dat ik glimlachte. Nu stond ze weer op beide benen en wiegde haar heupen lichtjes heen en weer, waarschijnlijk op het ritme van de muziek die zachtjes aanstond in de kantine.

Zonder om te draaien zei Mandy: ‘’Ga je nog wat nuttigs doen of blijf je naar mij staren? Of beter gezegd, naar mijn kont.’’
Mijn mond viel een stukje open van verbazing, maar ik deed hem weer dicht. Eigenlijk moest ik niet verrast zijn. Ze wist bijna altijd wanneer ik naar haar keek.
‘’Betrapt,’’ zei ik glimlachend. ‘’Ik ben net klaar met werk. Maar hoe wist je dat eigenlijk? Dat ik naar je keek? Ik weet wel dat je vaak weet wanneer ik naar je kijk. Maar ik vroeg me af of er een trucje is?’’
Ze moest zachtjes lachen en antwoordde opnieuw zonder mij aan te kijken: ‘’Nee, ik kan gewoon voelen wanneer je naar mij kijkt. Er is geen trucje.’’
‘’Maar dat is toch eigenlijk onmogelijk,’’ reageerde ik.
‘’Tja, ik weet het ook niet.’’
‘’Trouwens, je hebt een sexy string aan.’’
Ze grinnikte en keek over haar schouder. ‘’Je bent een vieze gluurder. Maar wil je de tafel alvast dekken?’’
‘’Voor een mooie dame doe ik alles,’’ antwoordde ik terwijl ik opstond.
‘’En jij bent ook een slijmbal,’’ mompelde ze.

Even later zat de hele vriendengroep aan tafel voor een avondmaaltijd. Tegenwoordig konden we niet meer ontspannen eten omdat onze kinderen erbij waren. Het was altijd gezellig maar soms was het lastig voor mij omdat er zo veel herrie was. Gelukkig waren de kinderen vaak vrij snel klaar met eten en wilden ze achterin de kantine gaan spelen. Toen dat het geval was, keken we allemaal naar Bram.
Hij schudde zijn hoofd. ‘’Ik kan er niet veel over vertellen. Ik ben nog bezig.’’
‘’Maar je hebt wel iets gevonden?’’ vroeg Elise.
‘’Ja,’’ zei hij kortaf.
‘’Dus je kan de dader straks vinden?’’ vroeg Anna geïnteresseerd.
‘’Zoals ik zei, kan ik er niet veel over vertellen,’’ zei Bram ontwijkend.
‘’Oké, maar je leidt deze zaak nu met je partner?’’ vroeg ik.
‘’Yep,’’ zei hij opnieuw kortaf.
Elise begon ineens luid te giechelen. ‘’Ik weet hoe ik hem vanavond kan overhalen voor informatie.’’
Mandy en ik schoten hard in de lach. Bram kon zijn lach ook niet onderdrukken. De rest keek vragend naar ons.
Elise vertelde hun over het pijp-incidentje van gisteravond.
Anna grijnsde ondeugend. ‘’Als je hulp nodig hebt, Elise, je weet mij te vinden.’’
‘’Mij ook,’’ lachte Kelly met pretlichtjes in haar blauwe ogen.
Bram rolde met zijn ogen. ‘’Heel leuk allemaal, dames, maar ik meen het. Laat mij mijn werk even doen.’’ Zijn stem klonk serieus, alsof hij echt op het spoor zat. Misschien was dat ook wel zo.
Elise legde haar hand op zijn arm. ‘’Het was maar een grapje, Brammetje van me.’’
‘’Als Bram dat niet wil, stel ik mij ter beschikking,’’ zei ik grijnzend, waardoor de dames in de lach schoten.
‘’Ik wist dat je dat zou zeggen,’’ zei Nick grinnikend.
‘’Ik moet jullie wel waarschuwen,’’ zei Mandy. ‘’Danny heeft gisteravond onze seks bruut verstoord.’’ Ze vertelde hoe ik aan het idee van de sleutels kwam.
‘’Leuke spelletjes spelen jullie,’’ glimlachte Lotte. ‘’Goed om te weten, want ik wil hem binnenkort hebben.’’
‘’Dus,’’ zei Nick bedachtzaam. ‘’Bram wil het niet, Danny kan het verpesten, dus ik blijf over? Hoe laat komen jullie bij mij?”’ Zijn blik was ondeugend. De dames giechelden van de pret.
vKortom: het was voor de zoveelste keer weer gezellig tijdens het eten.

De volgende dag, 24 december, waren we weer aan het werk. Het was de laatste dag voordat we een lange week vakantie konden vieren. Sofie was al weg en bevond zich ergens in Gran Canaria met haar ouders. Het was voor haar lang geleden dat ze op vakantie ging. Vandaag deden we eigenlijk niets anders dan opruimen en schoonmaken. Er kwamen nauwelijks klanten binnen. Lotte was vooral veel bezig met Isabel. Ze was helemaal gek op haar dochter. Anna’s buik begon echt dik te worden, en natuurlijk ook haar grote borsten. Ze had mazzel dat ze nauwelijks last had van haar zwangerschap.

We zaten in de kantine te lunchen toen Kelly binnen snelde. ‘’Kom,’’ zei ze. We volgden haar naar de kapsalon en zagen net de agenten en iemand naar buiten lopen. Ik kon die persoon niet zien omdat de agenten ervoor stonden. Ik keek vlug om me heen. Elise en Irene stonden achter de klanten maar waren gestopt met knippen. De geschokte blikken op hun gezichten spraken boekdelen. Bram was er ook. Er ontbrak iemand in de kapsalon. Ik liet mijn blik over de ruimte gaan maar zag haar niet. Was ze meegenomen door de agenten?

‘’Excuses voor het ongemak,’’ zei Bram beleefd tegen de klanten. Ze waren net zo nieuwsgierig als wij.
‘’Wat is er aan de hand?’’ vroeg Elise.
Hij keek ons allemaal met een ernstige blik aan. ‘’Wij nemen Kim mee voor verhoor in verband met de inbraak van de winkel.’’
‘’Kim?’’ riep Lotte verbijsterd uit. ‘’Heeft zij dat gedaan?’’ Ze zei het iets te hard dan de bedoeling was en daardoor begon Isabel te huilen. Met een verontschuldigende blik probeerde ze haar dochter te sussen.
‘’Ik kan er nog niet veel over zeggen,’’ zei Bram zakelijk. ‘’Maar we nemen haar mee naar het bureau. Dus ze kan voorlopig niet hier zijn.’’
Elise schudde haar hoofd. ‘’Geen probleem, we redden ons wel. Maar…’’
Hij kapte haar af, alsof hij wist wat ze wilde zeggen. ‘’Niet nu.’’ Hij wendde zijn blik tot de klanten. ‘’Nogmaals excuses voor het ongemak en ik wens jullie prettige feestdagen.’’ Hij keek ons aan. ‘’Ik zie jullie vanavond.’’ Hij verdween naar buiten.

Het was een ogenblik doodstil in de kapsalon.
‘’Kom, we moeten verder. Kelly, wil je even kijken of er nog klanten voor Kim staan? Ik denk dat wij vandaag moeten overwerken,’’ zei Irene.
Er stond een klant op die in de wachtkamer zat. ‘’Ik kan wel een andere keer komen. Kim zou mij knippen.’’
‘’Nee,’’ zei Kelly terwijl ze naar de balie liep. ‘’Het is bijna kerst dus u moet er ook netjes uitzien. Zou u eventueel vanavond terugkomen? We gaan overwerken.’’

‘’Kom,’’ fluisterde Mandy terwijl ze mijn arm pakte.
Ik was de hele tijd stil gebleven, sprakeloos door wat er zonet allemaal gebeurd was.
Anna, Lotte, Mandy en ik keerden terug in de kantine en keken elkaar ongelovig aan.
‘’Kim? Dat had ik echt niet achter haar gezocht,’’ zei Anna.
‘’Ik ook niet,’’ mompelde ik en bedacht met alle macht wat de reden moest zijn.
‘’Maar het klopt eigenlijk niet. Kim was toch op vakantie geweest in Spanje?’’ merkte Mandy ineens op.
Ik hief mijn hoofd op. ‘’Ja, dat is waar. Ik heb de foto’s gezien. Waarom nam de politie haar mee?’’
‘’Maar ze was de laatste tijd wel veranderd. Na de scheiding van haar man was ze een ander persoon geworden,’’ zei Lotte, die haar dochter wiegde in haar armen.
Anna knikte. ‘’Ja, maar waarom de inbraak in onze winkel? Wat wilde ze van ons?’’
‘’Ik heb geen flauw idee. Wat moet ze met onze ontwerpen? Heeft ze geld nodig?’’ reageerde Mandy bedachtzaam.
‘’Dat zou kunnen,’’ zei ik langzaam. ‘’Ze zou een ideale dader zijn. Ze kent hier alles, kan mijn sleutel hebben meegenomen om snel een kopie te laten maken, want ze heeft zelf geen sleutel. Maar ik vraag me af of ze weg was toen mijn sleutel verdwenen was. Ik heb het in ieder geval niet gezien. En kent zij de alarmcode? En was ze op de hoogte waar de sleutel van de kast lag?’’
‘’De bewaarplek van de sleutel van de kast wist ze zeker weten niet,’’ zei Lotte beslist.
‘’Maar ze was wel een paar keer bij ons atelier geweest,’’ wierp Mandy tegen. ‘’Misschien heeft ze ontdekt waar de sleutel lag.’’
Anna was de wijste van ons allemaal. ‘’Genoeg vragen maar weinig antwoorden. Laten we afwachten tot vanavond. Kom, we gaan weer aan het werk, ook al is er niet veel te doen.’’

Van werken was geen sprake meer. We waren allemaal geschokt dat Kim mogelijk de dader was. Ik kon nog steeds niet geloven dat zij het misschien gedaan had. Ze leek me een heel aardige en hardwerkende vrouw. Natuurlijk had ik gemerkt dat ze wat veranderd was na de scheiding. Dat was ook logisch want de klap kwam hard bij haar aan. Ze zag de scheiding totaal niet aankomen. Maar bij ons inbreken? Ik snapte het niet. Voor geld leek het mij niet relevant. Het moest iets anders zijn. Maar Kim? Ik kon het nog steeds niet geloven, al helemaal niet omdat ze voor twee kinderen moest zorgen.
Ik schudde mijn hoofd en keek naar Anna, die afwezig door de winkel slenterde. Ze was totaal niet met haar werkzaamheden bezig. Ik durfde te wedden dat Mandy en Lotte ook niks deden. Het gaf ook niet, het was bijna vakantie.

Ik keek op mijn horloge, nog drie uur voor de sluitingstijd. Vandaag zouden we niet gezamenlijk eten in de kantine maar het leek mij wel een goed idee omdat Kelly, Elise en Irene over moesten werken. En natuurlijk wilden wij het verhaal van Bram horen. Ik liep naar Anna en ze schrok zich kapot toen ik voor haar neus stond. Ik grinnikte. ‘’Dag zombie, kom mee.’’ Ik pakte haar hand en we liepen naar het atelier waar Mandy en Lotte op de stoel voor zich uit zaten te staren.

‘’Dames, ik stel voor dat wij vanavond hier weer gaan eten. De kapsalon moet overwerken en we willen het verhaal van Bram horen. Ik weet dat het kerstavond is maar ik geloof dat wij allemaal geen plannen hebben vanavond. Dus Mandy, haal jij onze kinderen maar op, dat mag wel nu want er is amper iets te doen hier. Ik ga Niels even appen of hij ook komt want Irene moet ook overwerken.’’
‘’Vraag ze eerst of ze moeten overwerken want het is kerstavond. Maar hier blijven eten is een goed plan,’’ zei Lotte.
Anna knikte. ‘’Zullen we chinees bestellen?’’

Mandy was onderweg naar de auto om onze kinderen op te halen. Ik hield haar tegen. ‘’Waag het niet om te veel met je gedachten bezig te zijn als je achter het stuur zit, Mandy.’’
Ze glimlachte lief. ‘’Dat zal ik doen zeker als onze meisjes op de achterbank zitten.’’
‘’Ik bedoel de heenweg,’’ zei ik serieus.
Ze knikte. ‘’Zal ik doen, lieverd.’’ Ze gaf me een zoen en ik liep tevreden naar de kapsalon.

De kapsalon was druk. Irene, Elise en Kelly waren druk aan het knippen terwijl drie klanten op de bank zaten te wachten. Ik vroeg Irene of ze moesten overwerken. Het viel gelukkig mee want de meeste klanten konden niet op kerstavond. De laatste klant zou om kwart voor zeven komen. Ik zei dat wij vanavond hier bleven eten en dat ik haar vriend Niels ging appen of hij mee kwam eten.
Lotte had de kantine nog gezelliger gemaakt met de kerstversiering. De mannen, Nick en Niels, waren gearriveerd en zaten te chillen op de bank. Ik was in het kantoor bezig met de laatste administratiewerk voor de kapsalon. De dames waren bezig met hun laatste klanten. De winkel Twins was al gesloten en Mandy ruimde wat op in de kapsalon. Bram ging na het werk chinees halen. Toen de laatste klanten vertrokken waren, kwam hij met goedgevulde tassen binnen. Irene sloot de kapsalon snel af en ik was precies op dat moment klaar met de laatste werkzaamheden. In de kantine maakten we ons klaar voor een heerlijke avondmaaltijd. Alles ging snel want iedereen wilde graag het verhaal van Bram horen. Helaas voor ons zei hij dat we eerst van het eten moesten genieten. Dat deden we dan maar. Normaal gesproken was het eten altijd genoeg over en nu waren alle bakken leeg, mede te danken aan veelvraat Nick. Door hem moesten we nog langer wachten op het grote moment. Kelly had hem stiekem meerdere keren gepord dat hij moest opschieten. Natuurlijk deed hij dat niet.

De tafel werd ondertussen al een beetje opgeruimd en de grote koffiekan werd op de tafel gezet. De kinderen vermaakten zich prima met elkaar achter in de kantine. Bram schonk zichzelf koffie in en keek ons geamuseerd aan. Natuurlijk vond hij het leuk om ons even te pesten.
‘’Bram!’’ siste Elise geïrriteerd. ‘’Doe niet zo flauw. Kom voor de draad ermee.’’
Hij slaakte een zucht. ‘’Oké. Het onderzoek loopt nog, ik kan nog niet veel kwijt. Maar Kim is inderdaad de verdachte.’’
‘’Bram, kom op met het hele verhaal, joh. Je weet dat wij onze monden houden. Zeg gewoon alles,’’ zei Anna, die duidelijk niet tevreden was met zijn korte verhaal.
Hij keek ons aarzelend aan. ‘’Ach, verrek ook maar. Ik zal vanaf het begin beginnen.’’

Hij nam een flinke slok van de koffie en zijn gezicht betrok; de koffie was nog te heet. ‘’Danny kwam eergisteren bij mij met zijn mogelijke aanwijzing. Hij was een half jaar geleden zijn sleutels kwijt. Uiteindelijk vond Mandy later zijn sleutel in de kantine maar Danny wist bijna zeker dat hij die op zijn bureau had gelegd. Nu vroeg hij zich af of het geen toeval was. Het was op 11 juli. Dat kon Danny weten omdat hij op deze dag naar de tandarts moest. Met de nieuwe aanwijzing ging ik naar mijn chef en vroeg of ik samen met mijn partner de zaak konden heropenen.
Wij kregen toestemming. Wij vermoedden dat Danny’s sleutels tijdelijk gestolen waren om een extra sleutel te laten maken bij de schoenmaker. Om te beginnen bekeken we de camerabeelden hier in de buurt. De beste mogelijkheid was hierachter bij de winkel, bij de parkeerplaats. Er is een camera die gericht is op de uitgang van de parkeerplaats. Dankzij informatie van Danny wist ik ongeveer wanneer zijn sleutels weg waren. Het was nog geen half uur speurwerk en we hadden het gevonden.’’

Bram nam nog een slokje van de koffie en keek rond, alsof hij de spanning wilde opbouwen.
‘’Twee over half drie verscheen een onbekende vrouw die zogenaamd een beetje verveeld op de stoep stond te wachten, vlak bij de parkeerplaats hierachter. Niet veel later kwam Kim duidelijk in beeld. Helaas voor deze dames wisten ze niet dat daar ook een camera hing. Op de beelden konden we zien dat Kim iets aan de vrouw gaf. Alleen konden wij niet zien dat het de sleutels van Danny waren. Toen verdween Kim weer richting de parkeerplaats. De vrouw liep richting het centrum. Daarna konden we haar niet meer volgen waar ze heen ging. We vermoedden dat de vrouw naar een van de dichtstbijzijnde schoenmakers zou gaan zodat het niet te lang duurde, om te voorkomen dat jullie het idee kregen dat de sleutels gestolen waren. En dat klopte. Bij de dichtstbijzijnde schoenmaker hing er een camera in de buurt. We zagen de vrouw op het beeld richting de schoenmaker lopen. En nog geen vijftien minuten later kwam ze weer in beeld, nu in de richting hierheen. We schakelden terug naar de camera hierachter en daar stond de vrouw inderdaad weer op de stoep te wachten. We konden zien dat ze haar telefoon tevoorschijn had gehaald, waarschijnlijk om Kim te appen. Twee minuten later verscheen Kim in beeld en de vrouw gaf de sleutels terug aan haar, deze keer wel goed zichtbaar. Ze maakten geen praatje, alles ging snel.’’

Hij pauzeerde even.
Irene keek hem aan. ‘’Ik snap één ding niet. Volgens mij was Kim op vakantie toen hier ingebroken werd.’’
Bram knikte. ‘’Ik ben nog niet klaar met mijn verhaal. Nadat wij alle beelden hadden bekeken, schoot er iets te binnen in mijn hoofd. Elise had mij ooit verteld dat Kim op vakantie was geweest. Dus we gingen de vluchtgegevens opvragen bij de maatschappijen en we konden geen gegevens van Kim vinden. Ze is niet naar het buitenland geweest.’’
We keken elkaar geschokt aan. ‘’Maar ik heb de foto’s gezien,’’ zei ik.
‘’Waren de foto’s wel van dit jaar? Of heeft ze die zelf gemaakt?’’ antwoordde Bram kalm. ‘’De onbekende vrouw met wie Kim contact had, werkt in de kledingwinkel Maison Modes.’’
‘’Wat?’’ riepen Lotte en Mandy verbijsterd. ‘’Dat is vlak bij hier!’’
Bram vervolgde: ‘’Toen was het tijd voor het verhoor. We haalden Kim en de vrouw op. Het bleek dat ze bevriend zijn. Ze hebben op dezelfde school gezeten. De eigenaresse van die winkel is ook bevriend met Kim en de andere vrouw. Mijn partner en ik hadden de vrouw eerst verhoord, die ontkende alles. Daarna probeerden we het bij Kim. Die wilde eerst ook niets zeggen, maar na het tonen van de beelden gaf ze alles toe.’’

Elise had zijn mok weer bijgevuld met koffie en hij knikte haar dankbaar. “De winkel Maison Modes gaat de laatste tijd niet zo goed. Ze verkochten weinig kleding. Volgens de vrouwen was het jullie schuld, Mandy en Lotte.’’
Mandy en Lotte keken elkaar verbijsterd aan. ‘’Onze schuld?’’
Hij knikte ernstig. ‘’Jullie winkel is min of meer hetzelfde als Maison Modes, maar dan beter, dat beweerden de vrouwen. Hun meeste vaste klanten zijn weg. Kim zei dat de eigenaresse boos op jullie was.’’
‘’Maar we hebben nooit contact met hen,’’ stamelde Lotte.
‘’Ja,’’ beaamde Mandy. ‘’Als wij het hadden geweten, dan hadden we samen kunnen kijken hoe we het konden oplossen. Het was nooit onze bedoeling om de concurrentie in problemen te brengen. Misschien hadden we samen kunnen werken, maar we hebben nooit iets van hen gehoord.’’
Bram knikte. ‘’Dat had Kim ook tegen de eigenaresse gezegd, maar die wilde niet luisteren. We hebben de eigenaresse ook verhoord; het was een dominante dame. Goed, ik dwaal af. Volgens Kim had haar vriendin haar gedwongen om een van jullie sleutels te stelen en had ze bij Irene gespied toen het alarm werd uitgeschakeld. Kim was ook een paar keer in jullie atelier geweest, doen alsof wat vragen stelde, maar in werkelijkheid hoopte ze de bewaarplek van de sleutel van jullie kast te ontdekken. Ze kwam erachter toen Sofie de sleutel pakte en de kast opende. De inbraak heeft ze uiteindelijk zelf uitgevoerd, tegen haar zin. Maar de eigenaresse had haar daartoe gedwongen en eiste dat ze al jullie beste ontwerpen stal en dure kleding meenam. Dat was makkelijk voor haar, zei Kim, omdat ze precies wist waar alles lag. Ze was nog geen kwartier bezig geweest. Toen ik haar vroeg waarom ze het had gedaan, kon ze geen antwoord geven; ze wist het gewoon niet. Tijdens het opbiechten had ze veel gehuild en gezegd dat ze veel schuldgevoelens had. Mijn partner en ik denken dat haar scheiding diep bij haar heeft ingeslagen.’’

Het heerste een stilte in de kantine tot een grom van Elise klonk. ‘’Het kan mij niet schelen of zij verdrietig was. Ze is in ieder geval ontslagen. Ik wil haar niet meer op de kapsalon zien.’’
Ik keek verwonderd. Elise was normaal gesproken bijna altijd in een vrolijke bui, maar nu was haar blik grimmig. Ik snapte haar punt wel, maar toch leefde ik stiekem héél klein beetje mee met Kim. Maar ik keurde haar daad natuurlijk absoluut niet goed en wilde haar ook niet meer hier hebben. Toch vond ik het een beetje zielig voor haar dat ze gedwongen werd door haar vriendinnen, zeker na haar zware scheiding.
‘’Wat hebben ze met onze ontwerpen gedaan? Hebben jullie ze terug kunnen vinden?’’ vroeg Mandy hoopvol aan Bram.
Hij knikte. ‘’Ja, we hebben de winkel Maison Modes doorgezocht en we hebben jouw ontwerpen en kleding gevonden. Ze zijn in beslag genomen en liggen nog op het bureau. Volgens mij zijn ze compleet.’’
Mandy en Lotte knuffelden elkaar van blijdschap. ‘’Dat is geweldig! Krijgen we die later terug?’’
‘’Natuurlijk krijgen jullie ze terug,’’ zei hij. ‘’Kim en de twee vrouwen zijn na het verhoor weer vrijgelaten. Ze krijgen binnenkort een dagvaarding van de rechtbank.’’
‘’Maar er klopt iets niet,’’ zei Nick plotseling, die al een tijdje gezwegen had. ‘’Je zei dat de camera hierachter ook hangt. Waarom hebben jullie niets kunnen vinden bij de inbraak?’’
Tot onze verrassing lachte Bram, een brede lach. ‘’Dat gaan jullie niet geloven. De inbraak vond plaats in de nacht van 24 op 25 juli. Op die dag deed de camera het niet vanwege een storing. De volgende dag was het verholpen. De dames hadden dus gewoon pure mazzel.’’
Ondanks alles moesten we allemaal lachen. ‘’Jemig, dat is inderdaad mazzel,’’ beaamde Niels.

Opnieuw was het stil in de kantine, op de geluiden van de kinderen die achter in de kantine zaten te spelen na. Toen begon iedereen door elkaar te praten.
‘’Ik kan het nog steeds niet geloven dat Kim het gedaan heeft,’’ zei Irene tegen Elise.
‘’Ik ook niet,’’ beaamde ze. ‘’Maar ze is hier niet meer welkom.’’
‘’Dat spreekt voor zich. We moeten dus een vacature plaatsen,’’ zei Irene.
Mandy keek Lotte gelukkig aan. ‘’Ik ben zo blij dat onze ontwerpen gevonden zijn.’’
‘’Ja, ik ook! Ik kan niet wachten tot ze terug zijn. Wanneer krijgen we ze terug, Bram?’’ vroeg Lotte.

Ik stond op en ging op de grond bij de kinderen zitten. Ik kon de gesprekken niet volgen. Stijn was iets aan het bouwen.
‘’Wat bouw jij?’’
‘’Huis!’’ zei hij vrolijk.
‘’Heel mooi!’’ complimenteerde ik hem.
Lizzy en Lindsay gaven mij een knuffels, waarna ik ze hartelijk bedankte. Ik keek geamuseerd naar Tom, die langzaam liep. Hij kon sinds kort lopen. Isabel lag in het wiegje en ik hoorde haar geluiden maken. Ze was dus wakker. Ik stond op en nam haar in mijn armen terwijl ik weer op de grond ging zitten. Ze kreeg een andere knuffel van Lindsay.
‘’Dat is lief,’’ zei ik glimlachend. Ik keek naar Isabel, ze had al een mooi plukje zwart haar.

Ondanks dat ik plezier had met de kinderen was mijn hoofd ergens anders. Wat vond ik er allemaal van? Ik wist het niet. Ik was natuurlijk niet blij dat Kim hier ingebroken had maar ze werd gedwongen. Toch vond ik het vreemd want we waren altijd aardig tegen haar. Waarom deed ze zoiets tegen ons? Hier kreeg ze gewoon een prima salaris. Ik had totaal niet zien aankomen dat Kim de dader bleek te zijn. Ik wist allang dat ze de laatste tijd niet zo lekker in haar vel zat na haar scheiding. Het kostte gewoon tijd. Maar hier inbreken… de wereld zat vol met verrassingen. Eén ding was wel zeker; ze was hier niet meer welkom. Ze moest hier nog wel even langskomen want er lagen nog wat spullen van haar. Dat ging pittig worden, dacht ik.
Maar ik was oprecht blij dat ik nu eindelijk wist wie hier had ingebroken. Al helemaal dat de ontwerpen onbeschadigd gevonden waren. Mandy was er goed verdrietig om geweest. En natuurlijk ook de dure kleding, dat kostte een fortuin. Maar wat wilde de eigenaresse van die winkel nou bereiken met onze ontwerpen? De ideeën stelen? Of later verkopen wanneer de tijd rijp was? Of gewoon stomme wraak omdat haar zaak slecht ging?
Het deed er niet meer toe. De waarheid was gekomen en de ontwerpen waren terug. Onze winkel was nu beter beveiligd met een aantal verborgen camera’s in het magazijn, het atelier en de showroom. In de kapsalon hing er ook eentje. Dat had Nick voor ons geregeld. De sloten waren ook vervangen.
Nu moest Kim alleen nog haar spullen ophalen en dan konden we het hoofdstuk achter ons laten, dacht ik tevreden.

Lotte kwam naast me op de grond zitten en streelde haar dochter zacht. ‘’Is ze een beetje lief tegen je?’’
‘’Altijd,’’ antwoordde ik. ‘’Iedereen is altijd lief tegen me. En is zij ook lief tegen haar moeder?’’
‘’Soms, ze huilt redelijk vaak in de nacht. Anna wordt er soms moe van.’’
Ik grinnikte zacht. ‘’Straks komt er nog een tweede, dan gaat ze wel piepen.’’
Lotte lachte. ‘’Ze beweert dat onze toekomstige zoon heel braaf zal zijn omdat ze zelf geen last van haar zwangerschap heeft.’’
‘’Ja, dat heb ik gehoord. Maar echt helemaal niets?’’
Ze knikte. ‘’Ze is af en toe natuurlijk wel moe en heeft vaak meer trek in eten dan normaal. Maar echt ziek, zoals misselijkheid, heeft ze tot nu toe nog niet gehad. Die mazzelaar.’’
‘’Wacht maar tot ze gaat bevallen,’’ zei ik grijnzend.
Ze giechelde. ‘’Ben ik ook benieuwd naar.’’ Tom kroop op haar schoot en Lotte knuffelde hem innig.

‘’Wat vond je van al die toestand van de inbraak?’’ vroeg ik zacht, alsof de kinderen niet mee mochten luisteren.
‘’Jammer,’’ antwoordde ze terwijl ze met Tom speelde. ‘’Het is gewoon allemaal jammer wat er gebeurde. Ik vind het wel een beetje zielig voor Kim maar ik keur dit niet goed. Ik ben wel heel erg blij dat onze ontwerpen teruggevonden zijn en dat dit opgelost is. Ik wil dit zo snel mogelijk afsluiten.’’
‘’Mee eens,’’ beaamde ik en Isabel begon te huilen. ‘’Hé, huilen doe je niet bij mij, meisje.’’ Ik hield haar omhoog en keek haar aan. Tot mijn verrassing stopte ze meteen met huilen en staarde me aan met haar groene ogen.
‘’Wat?’’ riep Lotte verbaasd. ‘’Hoe deed je dat?’’
Ik grijnsde breed. ‘’Zoals ik al zei, iedereen is lief tegen mij.’’

Rond half negen was het tijd om naar huis te gaan. We pakten onze spullen in en wensten elkaar fijne feestdagen. Dit jaar vierden we niet samen. In een rustige tempo liepen we via het magazijn naar de parkeerplaats. Ik liep samen met Mandy en de kinderen toen ik merkte dat de anderen plotseling stil bleven staan. Ondanks dat het donker was, kon ik voelen dat er iets niet klopte. Mandy en ik gingen naast hen staan om te kijken wat er aan de hand was.

Onder het kille licht van de lantaarn, roerloos alsof ze er al een tijdje stond, wachtte Kim op ons…

Trefwoord(en): Huisgenoot, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!