Marie Op Landgoed Vurenberg - 1

Dit is het eerste deel van een serie die 12 weken aan extreme seksverhalen zal zijn die gradueel opbouwen in extremiteit. In deze reeks komt nog geen seks voor.

“Hey!” Marie schrikt op. Ze beseft dat ze naar haar scherm aan het staren was. 15.26 – al 20 minuten dus. Op haar computer heeft ze een document over de regulaties van het gebruik van staalslakken. Het is deel van een zaak van Jeanette, haar baas. Hoewel Marie sinds kort officieel beëdigd is tot advocaat, heeft ze nog geen enkele zaak zelfstandig afgehandeld – of überhaupt op haar naam mogen zetten. In plaats daarvan leest ze oersaaie documenten voor Jeanette.

“Hey, Marie!” Marie draait zich om – half vergeten wat haar de eerste keer uit haar staar opwekte.

Achter haar staat een lange vrouw op een gepaste, maar aantrekkelijke hak. Ze draagt een strakke kokerrok met een lange blazer. Haar haar zit strak in een knot gedraaid en haar gezicht heeft een sterne blik. Het is Jeanette. “Hi Jeanette.”

Jeanette – geïrriteerd dat het zolang duurde om haar aandacht te krijgen – legt met een nadrukkelijke klap een stapel dossiers op Maries bureau. “De Vurenberg-familie wordt aangeklaagd door het OM. Ik heb vandaag geen tijd om ernaar te kijken. Kun jij voor morgen de aanklacht doornemen en samenvatten? Ik wil het graag voor 9.00 op mijn mail hebben staan.”

Marie zucht – van binnen, absoluut niet hardop – ze heeft minder dan twee uur voor het 17.00 is. “Natuurlijk, Jeanette.”

Het was meer van hetzelfde, maar toch begint Marie ijverig aan de opdracht en ze verdiept zich in de zaak. Ooit moet er een moment zijn dat Jeanette te druk is en dan ziet ze hoe hard Marie altijd werkt en dan zal ze een eigen zaak krijgen.

De familie Vurenberg wordt aangeklaagd door het OM, omdat meerdere cliënten van het familiebedrijf ontevreden waren over de services van de familie. Naar eigen zeggen waren ze extreem mishandeld en misbruikt. Verrassend is het niet – de familie runt een landgoed waarop ze een ‘ervaring’ organiseren voor mensen die hun seksuele voorkeuren willen ontdekken. Jeanette heeft ze al jaren als cliënten want eens in de zoveel tijd komen er mensen uit de ‘ervaring’ die geen antwoord hebben gevonden op hun vragen en niets fijns hebben ervaren. Het is 17.00 voordat Marie goed en wel de aanklacht heeft gelezen – laat staan alle documenten heeft doorgenomen.

De hele avond leest Marie document na document. De verklaringen van de slachtoffers staan vol met verschrikkelijke handelingen. Eén slachtoffer was verplicht een andere deelnemer te slaan tot ze bloeden, terwijl een andere deelnemer was genomen door een hond. Hoewel de verklaringen kurkdroog zijn – een vraag-en-antwoord format waarin seksuele activiteit zo compleet mogelijk worden beschreven – merkt Marie dat het iets met haar doet. Een groot deel van de activiteiten klinkt vreselijk, maar af en toe merkt ze dat er iets is wat haar aanspreekt.

Het is diep in de nacht als Marie besluit een pauze te nemen. Ze loopt naar haar balkon. In de ramen ziet ze haar silhouet afgetekend tegen de lampen boven haar eettafel. Ze is 28, eindelijk beëdigd advocaat en ze heeft al een goede berg geld verdiend waarmee een mooi appartement heeft weten te kopen. Ze had haar hakken afgetrapt de seconde dat ze haar eigen huis in liep, maar in haar weerspiegeling ziet ze de strakke jurk die ze aan heeft gehad naar werk. Haar slanke taille steekt goed af tegen haar heupen en haar borsten. Ze ziet er niet slecht uit.

Als ze haar balkon op loopt, kijkt ze over de stad. Ze woont in een grote stad, meer dan 500.000 inwoners. Hoe is het mogelijk dat ze in deze stad, met zoveel mensen, alleen is? Het is niet dat ze het niet heeft geprobeerd. Ze heeft talloze mannen gedatet, maar op een of andere manier is het nooit echt raak geweest. De Vurenberg-zaak heeft haar aan het denken gezet. De seks met de mannen die ze datete, was saai of zonder meer niet iets waar ze geil van werd. Als ze eerlijk is, weet ze niet zo goed wat haar geil maakt. Misschien zou ze zichzelf moeten inschrijven voor de ervaring. Maar dan denkt ze terug aan de documenten die ze heeft gelezen, de verklaringen die de slachtoffers hebben afgelegd. Ze zijn inderdaad mishandeld en misbruikt en meer – allemaal in het kader van experimentatie want sommige mensen vinden die dingen fijn. Zou ze zichzelf aan zulke ervaringen willen blootstellen?

Om 3.00 ’s nachts stuurt Marie de samenvatting naar haar baas. Eindelijk is het klaar. Ze zal waarschijnlijk meer moeten doen voor deze zaak, maar voor nu was het werk gedaan. Voldaan laat ze zich vallen op het bed en ze valt met kleding en al in slaap.

Om 8.45 wordt ze gebeld. Haar hoofd bonst en het licht – ze heeft haar gordijnen niet dichtgedaan – schijnt fel in haar gezicht. “Ja?” vraagt ze geïrriteerd.

Aan de andere kant van de lijn hoort ze Jeanette in opgefokte stem praten. “Jeanette, de cliënten komen om 9.00. Waar ben je?!”

De hoofdpijn en de vermoeidheid is op slag weg en ze zit recht overeind. “Wat?!”

“Ben je doof of zo? Zorg dat je over een kwartier hier bent of je bent ontslagen!”

Marie springt overeind. Ze verzamelt zo snel ze kan haar spullen, poetst haar tanden en sprint dan de deur uit. Om 9.01 rent ze het kantoor van Jeanette binnen. Ze staat te hijgen in de deuropening. Jeanette kijkt niet op. “Je hebt geluk – ze zijn een paar minuten later.”

Jeanette kijkt haar op en neer. “Wat is er gebeurd met je gezicht? Heb je je niet gewassen vanochtend? Kun je alsjeblieft een beetje professioneel doen op het kantoor?”

Marie kijkt naar de weerspiegeling van haar gezicht in het raam van de vergaderruimte. Haar oog make-up is vervormd naar grote donkere vlekken om haar ogen en haar haar staat in gekke plukken overeind. Ze had geen idee hoe erg het was. Fuck. “Sorry, Jeanette. Het was een late avond gisteren en ik dacht dat ik iets later binnen kon komen en ..” Eigenlijk heeft ze geen antwoord meer.

Jeanette kijkt haar aan. “Luister Marie, als je een carrière wilt maken, zul je deze baan serieuzer moeten nemen. Je moet tot het uiterste gaan en er de volgende dag weer fris en fruitig bij zitten.”

Marie kijkt neer op haar handen – ze had niet de indruk gemaakt die ze hoopte te maken. Jeanette geeft haar een paar minuten om op adem te komen en zichzelf te fatsoeneren, maar dan moeten ze gaan naar de vergaderruimte waar de Vurenberg-familie zich al comfortabel heeft gemaakt. Jeanette zet haar professionele verwelkomende glimlach op en schudt de hand van de familieleden. Het zijn bijna allemaal mannen en zowel de mannen als de vrouwen ogen als hele normale mensen. Je zou nooit raden dat ze (a) superrijk waren en (b) een seksbusiness runnen. “Jan, Evert, en de rest, dit is Marie, de advocate die ik ga inzetten op jullie zaak.”

Marie kijkt verbaasd naar Jeanette. Dít wordt haar eerste zaak? Twee oudere mannen kijken net zo verbaasd naar Marie. “Jeanette, ik wil niet onbeleefd zijn, maar weet je zeker dat zij het is? We willen zeker weten dat we deze zaak winnen. Er hangt veel vanaf.”

Jeanette knikt begrijpelijk terwijl Marie haar ogen neerslaat. “Ik begrijp helemaal dat jullie je twijfels hebben – de eerste indruk is immers van groot belang,’ ze kijkt nadrukkelijk naar Marie, ‘maar jullie hoeven je geen zorgen te maken. Marie is uiterst bekwaam. Ik vraag jullie om haar even aan te kijken. Is het niets, dan kunnen we altijd nog een andere advocaat inzetten.”

Marie schaamt zich dood. Het is duidelijk dat de familie haar niet wil als verdediging. Maar ze besluit toch haar beste voetje voor te zetten. Ze heeft ook niets meer te verliezen. Ze kijkt Jan en Evert aan en stelt zich in haar meest assertieve stem voor.

De rest van de meeting verloopt voorspoedig. Jeanette en Marie bespreken de hele zaak, alle mogelijke opties en kosten die erbij komen kijken. Dan valt het opeens stil. Jeanette zegt aarzelend: “Dan is er natuurlijk nog de undercover optie.” Ze kijkt van Jan naar Marie.

Jan knikt begrijpend. Hij laat zijn blik glijden over het lichaam van Marie. Er zit een paar goeie borsten op, maar ze is verder slank als maar kan. “Ik denk dat dat nog wel een goed idee zou zijn. Ik denk dat het sowieso geen kwaad kan, als ik het zo zie.”

Marie kijkt vragend naar Jeanette. “Marie, ik wil dat je namens het bedrijf de hele ‘ervaring’ doorloopt en achteraf rapporteert of er inderdaad mishandeling en misbruik plaatsvindt.”

Maries mond valt open. “Wat? Hoe bedoel je?”

Jeanette tut op het informele taalgebruik van Marie. “Marie, alsjeblieft, laten we professioneel blijven. Ik heb dit eigenlijk al helemaal met Jan en Evert besproken. Ze zouden ons geen kosten rekenen voor het proces en het zou ons een betrouwbare rapportage geven. Daarnaast krijg je 12 weken vrij van werk hiervoor, waarna je je direct kunt gaan voorbereiden op de zaak die je dan helemaal zelfstandig gaat draaien.”

Marie moet alle informatie verwerken. Ze heeft gelezen wat er in die documenten staat. Zou je werkelijk bereid om al die dingen te doen? Aan de andere kant is dit een goede kans voor haar om zich te bewijzen bij Jeanette. Daarnaast was ze al wel geïnteresseerd in de ervaring.

Marie besluit niet te lang stil te staan bij de beslissing. “Oké.” Het is eruit voor ze er erg in heeft. “Oké, ik ga het doen.”

De familie en Jeanette reageren enthousiast op haar besluit. Direct na de meeting wordt ze door Jeanette naar huis gestuurd om zich klaar te maken. Ze heeft twee dagen voordat ze naar het Vurenberg landgoed gaat.

In die twee dagen bereidt ze zich mentaal voor op 12 weken absentie. Ze haalt haar koelkast leeg, ze koopt een timer voor het watergeven van haar planten en ze vertelt haar familie en vrienden dat ze onverwacht op een businesstrip moet waarin ze weinig tot geen bereik gaat hebben. Dat dat voor haar werk helemaal niet logisch is, maakt niet uit – niemand in haar familie weet echt wat ze doet. Ze pakt haar spullen voor de trip, maar beseft zich dan dat ze geen idee heeft wat ze moet inpakken. Als ze de site van Vurenberg-ervaring raadpleegt, leest ze:

“Op het landgoed wordt u voorzien van alle gemakken. We vragen u enkel om de volgende spullen, en alleen deze spullen in te pakken: toiletspullen, medicatie en een schone outfit om het landgoed te verlaten. U zult verder worden voorzien van kleding, eten en vermaak. U wordt gevraagd om alle technologie thuis te laten – hiermee garanderen wij de privacy van iedereen op het landgoed.”

Toen ze de documenten door had genomen, had ze dit ook gelezen. Het was de reden dat er niet gefilmd werd. In de rechtszaak klinkt het heel erg shady, maar als ze het nu zo leest, is ze blij dat haar privacy wordt beschermd.

Al haar spullen passen in een kleine rugzak en met knikkende knieën loopt ze twee dagen later naar de poort van het landgoed. De poort is een prachtig metalen hek met ontzettend veel details, maar ziet er heel scherp en sterk uit. Marie vraagt zich grappend af of dit is om mensen buiten te houden of binnen.

Ze drukt op een bel en onmiddellijk gaat de poort open. Ze loopt onzeker verder over de laan naar een villa op het landgoed. Bij de ingang van de villa staat een nette butler te wachten in een strak pak – een sterk contrast met de “normale stijl” van de familie zoals ze die eerder deze week zag.

“Ah, Mevrouw Verhoef. Welkom op Landgoed Vurenberg. Mag ik uw bagage aannemen?”

Marie geeft haar rugzak en haar jas af aan de butler die haar spullen voorzichtig op een kar legt. “Mijn naam is Meneer Appelboom. Als u vragen heeft, kunt u ten allen tijde bij mij terecht. Ik zal u nu naar uw kamer wijzen waar u zich kunt opfrissen voor uw intakegesprek. Weldra zal uw bagage daar worden afgeleverd.”

Marie volgt de man naar de eerste verdieping over een marmeren trap in een gigantische entree. Stilletjes vraagt Marie zich af of ze niet beter zelf haar spullen mee had kunnen nemen, maar ze besluit zich over te geven aan de luxe. Als ze de documenten mag geloven, zal het niet de hele tijd zo zijn, dus ze kan er nu maar beter van genieten.

Haar verblijf is een ruime kamer met een en-suite badkamer en grote openslaande deuren naar een balkon dat over het landgoed uitkijkt. Nieuwsgierig loopt Marie het balkon op. Ze tuurt over het landgoed op zoek naar enige indicatie van de activiteiten die gaan volgen. Ze ziet vrijwel alleen bos, gras en een grote vijver in de verte. Er is geen teken van leven anders dan een warm zwarte rook uit een schuur in het bos. Ze hoort niemand. Het is moeilijk om te geloven dat mensen op dit landgoed permanente fysieke schade hebben opgelopen. Ze had verwacht dat ze schreeuwen van mensen alom zou horen. Naar verluid zijn er ten allen tijde minimaal 30 deelnemers van het programma op het landgoed.

Marie frist zich op in de badkamer en zorgt dat ze er piekfijn uitziet voordat de butler haar ophaalt en haar naar een kantoor brengt waar een man die ze herkent als Jan achter een groot bureau zit. Het hele kantoor is ornaat en Jan, de man die haar lichaam verlekkerd had bekeken in op haar werk, past er goed in. Hij draagt een vergelijkbare outfit als in de meeting, maar op de een of andere manier lijkt hij hier verre van normaal. Te midden van gedetailleerd houtwerk en ornate luxe lijkt zijn outfit simpel maar van goede kwaliteit en een teken van bescheidenheid liever dan een poging om zich te kunnen mengen in het geheel.

Jan kan mentaal wel weer een gat in de lucht springen als hij deze jonge meid ziet. Hij had in zijn 65 jaar best veel vrouwen geholpen op zijn landgoed, maar als hij eerlijk was, waren het zelden aantrekkelijke vrouwen. Nadat hij haar had gezien op het kantoor van Jeanette had hij al duidelijk gemaakt dat hij deze cliënt zelf zou behandelen onder het mom dat het beter zou zijn voor het rapport als hij betrokken leek. Zijn familie had niet op of om gekeken – het was immers niet de eerste rechtszaak en met elke rechtszaak leek het spannender te worden of de business zou kunnen blijven bestaan. Als hij nu dit lekkere mokkel voor zich ziet staan, weet hij weer waarom hij dit werk deed – om geile wijven te bevrijden van hun inhibities. Marie is seks op twee benen. Ze heeft grote, fiere borsten, een platte buik en een volle kont. Het kan ook geen kwaad dat ze een prachtig gezicht heeft en lang golvend bruin haar. Zelden, zelden heeft hij de kans om zich te vergrijpen aan een meid zo mooi als deze.

Marie gaat nerveus voor hem zitten. Ze draagt een korte kokerrok en een blouseje – op basis van hoe ze overkomt, lijkt dit de meest comfortabele outfit die ze heeft. Ze is zo statig als het maar kan. Jan kon niet wachten om haar te breken en haar te bevrijden van haar houding.

“Welkom Marie. Het is goed je weer te zien. Ik hoop dat meneer Appelboom u goed heeft geholpen?”

Marie knikt gespannen. “Oh absoluut. Ik heb niets te klagen.”

Jan glimlacht vriendelijk. “Wat fijn. Ik zal straight to the point zijn. Normaal hebben we een intakegesprek om de ervaring uit te leggen en af te stellen, maar voor jou zal het iets anders zijn. We moeten namelijk ook wat zaken rondom je rapport bespreken.”

Marie knikt weer. Ze heeft het gevoel dat ze alleen maar kan knikken. “Oké, laten we beginnen. Je bent hier op landgoed Vurenberg waar we mensen helpen hun seksuele voorkeuren te ontdekken. Het proces duurt 12 weken gedurende welke je fysiek en mentaal zult worden blootgesteld aan een veel verschillende seksuele activiteiten. Tijdens deze periode heb je een vertrouwenspersoon die je erdoorheen leidt. Omdat jouw ervaring relevant zal zijn voor de rechtszaak, hebben we besloten dat het het best is als ik die persoon ben, aangezien ik de zaak ben begonnen. Normaal gesproken is de rol van de vertrouwenspersoon om alles wat gedeeld wordt privé te houden, maar in dit geval vervalt die rol. We zullen jouw ervaring in tegenstelling tot de meeste ervaringen volledig moeten vastleggen. Dat betekent dat onze gesprekken worden genomen, net als jouw activiteiten. Je zult 12 weken lang elke dag, de hele dag worden opgenomen. Om dit toe te staan, moet je bij aanvang een document tekenen.”

Jan geeft Marie een contract waarin ze toestemming geeft voor het filmen en het gebrek aan privacy. Marie slikt als ze het contract ziet. Ze had verwacht dat ze net als andere deelnemers volledig privé het proces kan doorlopen. Ze weet niet of ze wil dat ze wordt vastgelegd terwijl ze seksuele activiteiten ondergaat.

Weer voelt ze de druk van Jeanette op haar schouders. Deze zaak zou haar doorbraak kunnen zijn. Ze besluit het document te tekenen.

“Oké. Dan de ervaring zelf. 12 weken lang zul je op het landgoed verblijven. Je mag geen contact hebben met de buitenwereld. Dat is nodig om je volledig op te laten gaan in de ervaring. Als je je moeder moet bellen nadat je hard genomen bent, verpest dat de magie van het landgoed.”

Maries gezicht trekt samen op zijn harde taalgebruik. Hard genomen. Oké.

“De ervaring verloopt als volgt. Je krijgt telkens ervaringen waarbij je genot wordt gemeten. Dit wordt gedaan op verschillende manieren. We kijken hoe vaak je klaarkomt, hoe nat je bent en we houden altijd een interview achteraf om te evalueren hoe je het vond. Op basis van de voorkeuren die je opbouwt tijdens het verblijf, wordt de volgende activiteit voor je gekozen. Het idee is dus dat je steeds meer in de richting beweegt die voor jou werkt. Het betekent wel dat je ook ervaringen zult hebben die je niet fijn vindt. We proberen deze ervaringen zo min mogelijk te laten gebeuren, maar je moet je daarop mentaal voorbereiden.”

“Dan nu de vragenlijst. We stellen de baseline van je seksuele activiteit vast en werken vanaf daar verder.”

“Naam, leeftijd en gender.”

“Marie Verhoef, 26 en vrouw.”

“Hoeveel relaties heb je gehad?”

Hier was ze op voorbereid. “Ik heb 3 relaties gehad en met 14 mannen gedatet.”

“Hoeveel seksuele partner heb je gehad en welk gender hadden zij?”

“Ik heb met 5 mannen en 1 vrouw seks gehad.”

Marie voelt zich nu al opgelaten. Hoe moest ze ooit deze hele ervaring doorlopen? Ze voelt het schaamrood al op de kaken.

“Wat is de beste seksuele ervaring geweest?”

Jan ziet hoe Marie zich nu al schaamt. Hij vindt het heerlijk hoe ongemakkelijk ze op haar stoel heel en weer schuift. “Uhm. Ik ben nog nooit klaargekomen tijdens seks met een ander. Alleen door masturbatie.”

Dat verbaast Jan. Marie lijkt zo’n geil mokkel, maar zijn inschatting dat ze geremd was, was correct.

“En hoe masturbeer je?”

Marie kijkt naar haar handen. Ze durft Jan niet aan te kijken terwijl ze dit vertelt. “Ik, uhm, ik wreef over mijn clit. Soms kijk ik porno, maar ik heb het niet per se nodig. Ik kan zelf iets geils bedenken.”

Jan glimlacht weer vriendelijk. “Wat voor geils bedenk je dan?”

Marie bijt op haar lip. Ze doet haar best om open en eerlijk te zijn, maar het wordt nu wel heel persoonlijk.

Jan ziet haar aarzeling. “Geen zorgen, Marie. Ik ben hier om je te helpen. Je kunt mij alles vertellen.”

“Ik beeld me vaak in dat ik gekidnapt word en wordt vastgebonden en dat de kidnappers mij dan gaan voelen.”

“Voelen?” vraagt Jan.

“Ja, dat ze aan me zitten, aan mijn, uhm, borsten en, uhm, billen.”

“En dan?”

“Dan vinden ze dat zo geil dat ze me uitkleden en seks hebben met me.”

“Wat voor seks?”

“Uhm, op z’n hondjes.”

Jan noteert het op zijn vragenlijst. Dit kon wel eens heel geil worden. Met een beetje geluk kan hij haar gewoon in een seksslaaf veranderen.

Marie friemelt met haar vingers. “Je doet het heel goed, Marie. Het is belangrijk dat je open bent over deze dingen. Ik heb nu al een beter idee wat er bij jou gaat passen.”

Marie kijkt daarbij op. “Echt?”

Het is bijna zielig hoe hoopvol ze is. Nog nooit lekker gesekst. “Echt.”

“Hoe lang duurt het gemiddeld tijdens masturbatie tot je klaarkomt?”

“Pfoe. Uhm, misschien 5 minuten, misschien korter.”

“Oh wauw. Dat is effectief dan,” grapt Jan vriendelijk. Marie geeft een klein lachje.

“Geen zorgen. Dit was de vragenlijst. De rest van de dag gaat er niet extreem veel gebeuren. Je zult direct hierna een bezoek brengen aan de klerenmaker. Hij zal je maten opnemen en dan snel nieuwe kleding voor je maken. Je zult vanavond al een nieuwe pyjama hebben om in te slapen. Verder zul je een sportoutfit krijgen. We vinden het belangrijk dat onze cliënten gezond uit de ervaring komen dus elke dag zul je twee uur sporten tenzij een activiteit dat verhinderd. Ook vandaag zal dat gebeuren, na het eten. Tot slot houden we op het landgoed een strenge avondklok aan. Je zult uiteindelijk het hele landgoed een keer zien, maar we hebben liever niet dat mensen ronddwalen over het landgoed en dingen zien waar ze nog niet klaar voor zijn. Het is dus vanaf 21.00 verboden om buiten te zijn en vanaf 22.00 hebben we graag dat iedereen slaapt. Dit is voornamelijk omdat je rond 6.00 gewekt zult worden.”

Marie denkt dat ze deze informatie niet allemaal gaat onthouden, maar iets vertelt haar dat ze haar er vanzelf aan herinneren. “Oké, dan ronden we nu af en kun je naar de klerenmaker.”

Marie staat op en werkt onverwacht dat ze een beetje nat is geworden. Er is nog niets gebeurd, maar de anticipatie en het praten over seks heeft haar toch al aangesproken.

De butler staat al bij de deur te wachten. Het lijkt wel alsof hij alleen voor haar is. De butler begint al te lopen in de richting van de klerenmaker als Marie vraagt: “Pardon, mag ik even naar het toilet?”

In het toilethokje maakt Marie snel haar vagina zo droog als ze kan en ze dept haar slipje droog. Ze hoopt dat het genoeg is dat zodat de klerenmaker het niet merkt.

De klerenmaker is een lange, dunne man in een pak dat zit als gegoten. Het verbaast Marie niet dat ze een goede klerenmaker hebben – het is duidelijk dat ze bulken van het geld. De lange man stelt zich voor als meneer Wilson. Hij heeft een dik buitenlands accent, maar is verder heel aardig. “Zo, Marie. We gaan vandaag je maten nemen. Dit is nodig voor ons om alle kleding voor je te maken. We zorgen ervoor dat je verschillende opties hebt, zodat je keuze genoeg hebt om je eigen stijl te kiezen. Achteraf mag je alles natuurlijk houden als een souvenir aan je verblijf hier.”

Dit gedeelte was Marie heel enthousiast over. Ze was benieuwd wat voor kleding ze zou krijgen en hoe het haar zou passen. “We beginnen eerst met het meten van de lengtes van je lichaam. Je mag daarvoor je kleding verwijderen.”

Marie begint nerveus haar kleding te verwijderen. Tot nu toe heeft ze altijd seks gehad in een donkere kamer onder een deken. Ze heeft eigenlijk nog nooit zo bloot voor iemand gestaan. Ze vouwt haar kleren netjes op op de stoel en beweegt dan naar het platform voor de spiegel waar meneer Wilson haar gaat opmeten. Hij ziet haar aankomen. “Oh, sorry, Marie, maar je mag even al je kleding verwijderen. Het is nodig omdat we ook bh’s en slipjes voor je moeten maken.”

Great. Marie draait met haar rug naar meneer Wilson toe als ze haar bh en slipje uittrekt. Met een hand voor haar borst en een hand voor haar kruis stapt ze het platform op.

Meneer Wilson meet eerst haar benen waarbij hij zachtjes langs haar huid streelt met zijn hand of met zijn meetlint. Hij maakt zorgvuldige notities in een boekje naast het platform. Haar huid verandert in kippenvel overal waar hij langskomt. Als hij dan de binnenkant van haar benen wil meten, komt hij met zijn hand langs haar vagina. Ze voelt het de second dat het gebeurt, de hand van de klerenmaker komt te dicht langs haar vagina en neemt wat vocht mee. “Oh,” zegt de man, “geen zorgen, haha. Dit gebeurt vaker.”

Hij veegt zijn hand af aan een stuk stof en gaat rustig verder met meten. Marie daarentegen kan niet stoppen met denken aan dit ene moment. Alsof de gene nog niet erg genoeg was.

Als de man klaar is met haar benen, gaat hij haar armen en haar torso meten. Al snel moet ze haar armen wijd doen en kan ze haar borsten en kruis niet meer beschermen. Ze heeft zich nog nooit zo naakt gevoeld als het moment dat de klerenmaker een nieuwe pen moest pakken en haar gebood met armen wijd te blijven staan.

Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat alles gemeten is, maar er komt een punt dat de man zijn boekje met aantekeningen sluit en zijn meetlint oprolt. Marie sprint als het ware naar haar stapel kleren, maar dan wordt ze tegengehouden door de klerenmaker. “Er is een tweede deel, Marie. Je mag nog even wachten met je kleding aandoen.”

Hij wijst naar een deur in de muur. “We hebben een nieuwe soort technologie waarbij metingen worden aangevuld met informatie over het lichaam. Je mag de cabine instappen en met je rug naar de deur staan.”

Intern vloekt Marie. Ze wil dat dit klaar is. Met urgentie loopt ze naar de cabine en stapt ze naar binnen. Het is een soort metalen doos met een beeldscherm. Ze trekt de deur achter zich dicht en staat voor het beeldscherm. Er is één grote knop het beeldscherm die “START” leest. Ze klikt op de knop.

Een AI-stem begint tegen haar te praten. “Welkom, Marie. We gaan de metingen van meneer Wilson aanvullen met een aantal metingen van onszelf. Je mag je armen omhoog doen, en plaatsen aan de metalen buizen.”

Marie omhoog kijkt, ziet ze twee metalen buizen hangen. Ze hangen precies op de juiste hoogte voor haar om vast te pakken.

“Tijdens ons meting kijken we naar een aantal dingen: we beoordelen je gewicht, je vetgehalte en hoe je lichaam beweegt. Hou goed vast terwijl het platform onder je beweegt.”

Vrijwel onmiddellijk begint het platform op grote snelheid omhoog en omlaag te bewegen. Het platform komt zover omhoog dat haar knieën haar borst raken.

Het gaat een minuut zo door en gek genoeg voelt Marie dat ze buiten adem raakt. Ze begint korter te ademen en merkt ook dat ze begint te zweten.

Na een minuut stopt de machine. “Bedankt voor je medewerking. Je mag nu gaan.”

Als Marie de cabine uitstapt, is er geen spoor meer te bekennen van meneer Wilson. Snel kleedt ze zich aan en als hij er na een paar minuten nog niet is, laat ze Wilson haar naar haar kamer brengen.

Er is in feite nog niets gebeurd, maar Marie heeft toch het idee dat ze nu al moet bijkomen. Aangezien het fantastisch weer is, besluit Marie om op het balkon te gaan zitten en te genieten van de rust van het landgoed. Voor ze er erg in heeft, valt ze in slaap. Als ze wakker wordt, is ze compleet gedesoriënteerd. De zon is weg en haar vlees voelt koud.

Ze loop terug naar binnen om een rek te ontdekken, net naast haar deur. Het is een gigantische tweeledig kledingrek met een label “Sport en Comfort”.

Bij nauwere inspectie bevat één rek een allerlei aan sportkleding en het tweede rek loungewear, soort van. De sportkleding bestaat nagenoeg exclusief uit sportbh’s en korte sportbroekjes, en de loungewear uit strakke croptops en hele korte broekjes. Opvallend is dat er geen ondergoed te vinden is op het rek.

Ze hoort een zachte klop op de deur. “Kom binnen,” zegt ze. Ze weet niet of het luid genoeg was, als meneer Appelboom binnenkomt. “Ah, mevrouw Verhoef. Ik zie dat u uw eerste collectie kleding heeft ontdekt.”

Marie knikt. “Ja, ik heb hier wel een vraagje over. Ik zie dat er sportbh’s geleverd zijn, maar geen ondergoed. Zou u dat nog kunnen regelen?”

De butler schudt zijn hoofd. “Nee, mevrouw, op het landgoed wordt geen ondergoed gedragen. De eigenaren vinden dat belemmerend voor de verwijdering van de inhibities.”

Geen ondergoed? Met elk beetje nieuwe informatie krijgt Marie meer spijt van haar besluit om hier te komen.

De butler geeft haar geen tijd om daarbij stil te staan. “Het is tijd voor uw eerste diner hier. Ben u klaar om te gaan?”

De butler leidt haar naar een gigantische eetzaal waar ze compleet alleen mag eten. “Meneer Appelboom, zijn er geen andere mensen op het verblijf waarmee ik tijd door kan brengen?”

De butler glimlacht vriendelijk. “Mevrouw Verhoef, u gaat genoeg tijd krijgen om iedereen te leren kennen.”

Trefwoord(en): Advocaat, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!