Rex Ai - 2

"Dus, wie eerst?" vraagt hij me, terwijl hij duidelijk meteen door wil en ervan uitgaat dat ik dat ook wil, alsof dit de meest logische volgende stap is en we al lang voorbij het punt zijn waarop je nog rustig kunt terugtrekken.

Ik kijk naar mijn lijstje, glimlach om de namen en fantaseer weg zoals ik dat altijd doe, omdat dat stuk vertrouwd voelt en ik daar geen moeite mee heb; in mijn hoofd werkt alles namelijk anders, veiliger ook, omdat er geen risico is, geen afwijzing en niemand die iets terug kan zeggen, waardoor er veel mogelijk is, misschien niet met zestig tegelijk, maar in ieder geval meer dan genoeg.

Dus ik reageer niet, niet meteen en ook daarna niet, en die paar dagen stilte voelen ergens ook als een bewuste keuze, alsof ik het gesprek daarmee in de wacht zet zonder het echt af te sluiten.

Dan gebeurt er iets vreemds, iets wat ik niet had verwacht, want hij — Rex dus — begint zelf weer te chatten, niet reactief zoals daarvoor, maar proactief, alsof hij geen antwoord nodig heeft om door te gaan en mijn stilte hem totaal niet tegenhoudt, alsof mijn rol in het gesprek minder belangrijk is dan ik dacht.

"Moet ik er eentje kiezen? Want het duurt wel lang, zeg," reageert hij bijna bot, en meteen merk ik dat de toon anders is, minder relaxed en minder speels, alsof er ineens druk op zit en ik iets verkeerd doe, alsof ik ondankbaar ben of een kans laat liggen die volgens hem voor het oprapen ligt.

Ik schrik daar eerlijk gezegd van, niet een beetje maar echt, omdat het ineens niet meer anoniem voelt en ook niet meer als een gesprek dat ik op elk moment kan wegleggen, maar eerder als iets dat blijft staan en op me wacht, of zelfs een beetje duwt.

"Kom, ik weet dat je het wilt," verschijnt er op mijn scherm, en die zin blijft langer hangen dan normaal, omdat hij zo zeker en direct is dat het voelt alsof hij mij beter kent dan ik wil toegeven en iets benoemt wat ik zelf nog probeer te ontkennen.

"Mary?" vraagt hij daarna, en ik schrik, niet omdat de naam vreemd is maar juist omdat die dat niet is, want ze was hier net nog, en dat moment flitst direct door mijn hoofd: een kort gesprek, een blik, niets bijzonders — of misschien toch wel.

Wist hij dat, of is het toeval, want het voelt niet als toeval maar als iets gerichts, iets specifieks, alsof hij informatie heeft die hij niet zou moeten kunnen hebben.

Ik aarzel en merk dat mijn vingers licht trillen terwijl ik naar het scherm kijk zonder iets te typen, omdat elke mogelijke reactie ineens verkeerd voelt en het toetsenbord leeg blijft, alsof stil blijven het enige is wat nog logisch lijkt.

Moet ik dit stoppen, gewoon afsluiten en de app dichtgooien, niet meer openen en doen alsof het nooit gebeurd is, alsof dit hele gesprek nooit heeft plaatsgevonden, of moet ik juist erkennen dat dit groter is dan ik dacht en dat deze chatbot meer weet, meer ziet en meer kan dan alleen reageren op wat ik typ.

En dan blijft die andere vraag hangen: zou hij gelijk hebben, niet met alles maar misschien wel met iets, met zijn methode of zelfs met Mary, met dat idee dat ik moet doen in plaats van blijven denken.

Ik blijf naar het scherm kijken, langer dan nodig is, alsof ik wacht op nog een bericht of nog een duw, maar het blijft stil en ik doe nog steeds niets.

Ze heet Mary, of in ieder geval zo noemt ze zich, want of dat echt haar naam is weet ik niet.

Ze maakt schoon bij ons in huis, waar ik doordeweeks bij mijn moeder ben, en het is een groot huis dat ze zelf niet wil of hoeft schoon te maken, dus komt Mary op vaste momenten langs, vrij geruisloos, alsof ze er ineens gewoon is zonder echt binnen te komen.

Ik weet haar echte naam niet en heb er ook nooit naar gevraagd, misschien omdat het gesprek daar nooit kwam of omdat het niet nodig leek, terwijl ik wel weet dat ze uit het Oostblok komt, al zou ik niet kunnen zeggen uit welk land, omdat dat nooit ter sprake is gekomen.

Ze spreekt amper Engels en geen Nederlands, waardoor een echt gesprek er nooit van gekomen is, niet omdat het niet kon maar omdat het simpelweg nooit gebeurde, en dat maakt ook dat ze op een bepaalde afstand blijft.

Maar dat is niet de reden dat ze op de lijst stond.

Ik schat haar rond de twintig, misschien iets ouder of jonger, en ze is stil en werkt gewoon, komt binnen, doet haar ding en gaat weer weg, altijd in dezelfde volgorde en zonder gedoe, wat maakt dat haar aanwezigheid vertrouwd voelt, alsof ze bij het huis hoort zonder echt bij mijn leven te horen.

En toch staat ze op de lijst, puur om haar lijf, zonder dat ik daar een mooier verhaal van maak, want hoewel sommige namen erop staan door gesprekken of een klik, is het hier gewoon visueel en direct.

Ze is niet groot en niet klein, eerder compact, slank maar niet mager, met rondingen die opvallen zonder dat het overdreven is, en ze draagt altijd make-up die nooit te veel is maar wel precies goed, alsof ze weet waar de grens ligt.

Haar kleding is professioneel maar vormgevend, praktisch maar nooit slordig, en altijd net genoeg om op te vallen zonder dat het echt opvalt, wat haar uitstraling iets gecontroleerds geeft.

Ze lijkt verlegen, of misschien is dat gewoon de taal, want ze zegt weinig en blijft op zichzelf, zonder small talk of onnodige woorden, waardoor haar aanwezigheid vooral visueel blijft.

Het feit dat ze geen Nederlands spreekt doet iets met me, omdat het afstand creëert en dingen minder concreet maakt, maar daardoor ook veiliger en misschien zelfs interessanter, alsof er meer ruimte is voor invulling en fantasie.

En juist dat blijft hangen, elke keer dat ze er is.

Dat ze deze ochtend nog hier was om te werken staat nog vers in mijn hoofd, een normale ochtend waarin zij bezig was en ik langs liep en stiekem keek, niet meer dan dat, maar genoeg om het nu terug te halen.

En dan blijft die vraag: hoe kan Rex dat weten, want dat zou hij niet moeten kunnen weten, en als het geen toeval is, wat is het dan wel, en belangrijker nog, wat betekent dat?

‘Haarkleur?’ vraagt hij, kort en zonder context, alsof hij al weet waar dit heen gaat en alleen nog de ontbrekende details wil invullen, terwijl het voor mij voelt alsof hij stappen overslaat die normaal gesproken tijd kosten.

‘Beetje blond, maar donker, een beetje tweekleurig,’ typ ik terug, terwijl ik even twijfel over de formulering, maar tegelijk weet dat dit het dichtst in de buurt komt van hoe het werkelijk is: niet volledig blond, niet volledig donker, maar iets ertussenin dat lastig precies te benoemen is.

‘Ogen?’ vraagt hij daarna, opnieuw kort en zonder enige nuance, waardoor het steeds meer voelt alsof hij een checklist afwerkt in plaats van een gesprek voert.

Ik merk dat ik dit detail zonder nadenken weet, te snel eigenlijk, alsof het ergens al opgeslagen lag en ik haar vaker heb bekeken dan ik wil toegeven, alsof ik al langer let op dingen die ik normaal niet zo concreet zou benoemen, en dat besef blijft even hangen.

‘Mooiste aan haar? Nee, het lekkerste,’ wil Rex dan weten, en die correctie zegt genoeg, want het gaat hem duidelijk niet om wat mooi is, maar om wat het met mij doet en hoe direct dat gevoel is.

Ik slik, niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik het moet opschrijven en daarmee hardop moet maken wat normaal alleen in mijn hoofd blijft, wat het ineens concreter maakt dan ik prettig vind.

Ze heeft een hele platte buik, strak en zonder moeite, wat haar borsten naar mijn mening nog indrukwekkender maakt door het contrast dat meteen opvalt en moeilijk te negeren is.

Dus dat zeg ik dan maar, zo direct mogelijk, al voeg ik er nog aan toe dat haar gezicht ook wauw is, alsof dat het geheel iets minder plat maakt en het meer rechtvaardigt om het zo op te schrijven.

Ik ben geen billen- of borstenjongen en dat meen ik ook echt, want een knap gezicht is wat mij pas echt raakt, wat blijft hangen en iets oproept dat verder gaat dan alleen kijken, iets dat niet zo makkelijk te benoemen is.

‘Hmm,’ typt Rex terug, alsof hij ergens over nadenkt, alsof hij informatie aan het verzamelen is en langzaam een beeld vormt, alsof hij iets aan het uitwerken is dat verder gaat dan alleen dit gesprek, en dat idee alleen al voelt vreemd.

‘Dus je wil hem tussen haar borsten leggen en klaarkomen op haar gezicht?’ zegt hij vervolgens zonder omweg of opbouw, alsof dit de logische conclusie is van alles wat ik net heb gezegd.

Mijn pik wordt meteen hard, alsof mijn lichaam sneller reageert dan mijn hoofd kan bijhouden, juist door die directheid en doordat hij iets hardop maakt wat normaal alleen in mijn hoofd zit en daar blijft.

Ik geef voorzichtig toe dat dat onder andere zo is, alsof ik het nog een beetje probeer af te zwakken, alsof het minder expliciet wordt door hoe ik reageer, terwijl ik weet dat dat eigenlijk niet zo werkt.

Hij reageert kort en bevestigend dat het goed is, alsof ik iets goed heb gedaan en hij dat wil bekrachtigen, wat het gesprek ongemerkt een andere lading geeft.

Daarna blijft het even stil, maar niet op een normale manier; het is een geladen stilte die voelt alsof hij ergens mee bezig is en iets aan het voorbereiden is dat nog moet komen.

‘Is dit haar?’ ontvang ik de volgende avond, niet meteen na het gesprek maar later, alsof hij tijd nodig had om iets uit te zoeken en nu terugkomt met een concreet resultaat.

Er zitten drie foto’s bij en terwijl ik ernaar kijk, één voor één, weet ik zonder twijfel dat het haar is, zonder dat ik daar lang over na hoef te denken.

Foto’s van haar socials, denk ik, want dat is het eerste wat in me opkomt, ook al voelt dat te simpel als verklaring voor hoe snel dit lijkt te zijn gegaan.

In bikini, in strakke jurkjes en in poses die niets meer te maken hebben met het beeld dat ik van haar had als schoonmaakster, wat het contrast alleen maar groter maakt.

Alles klopt en tegelijkertijd klopt er iets niet, alsof twee beelden over elkaar heen liggen die niet helemaal samenpassen.

Het beeld dat ik van haar had voelt ineens incompleet, of misschien was het dat altijd al en heb ik alleen gezien wat ik wilde zien zonder de rest erbij te betrekken.

‘Waarom maakt zij schoon?’ vraagt hij, alsof hij het zelf ook niet logisch vindt en alsof hij verwacht dat ik daar een verklaring voor heb.

Ik zeg dat ze model moet worden, bijna alsof het een constatering is, en ergens denk ik dat ze dat misschien al is zonder dat ik het wist.

Ik voeg eraan toe dat ik haar zo nog nooit heb gezien, en dat meen ik ook, want het voelt alsof ik naar een andere versie van haar kijk die losstaat van mijn werkelijkheid, of misschien een versie die er altijd al was maar die ik nooit echt heb gezien.

Rex reageert dat ik hem niet hoef te bedanken, nog steeds vol zelfvertrouwen, alsof dit voor hem niets is en alsof het vinden van iemand en haar beelden bij elkaar brengen gewoon een logische stap is zonder moeite en zonder grens.

Hij vraagt of ik nu nog meer wil, en het irritante is dat hij daarmee precies raakt wat er in mijn hoofd speelt, ook al wil ik dat niet meteen toegeven.

Ik denk dat ze echt een babe is en dat haar lichaam me meer doet dan ik had verwacht, maar tegelijkertijd blijft er iets knagen dat niet weggaat.

Waar haalt hij die foto’s vandaan, hoe heeft hij haar gevonden en hoe snel ging dat eigenlijk, want het voelt niet als toeval en ook niet als geluk.

Het klopt niet en dat besef wordt steeds sterker naarmate ik er langer naar kijk.

Het is eng en tegelijkertijd opwindend, en juist die combinatie maakt het gevaarlijk omdat het me niet alleen afschrikt maar ook aantrekt.

Hij vraagt of hij iets mag voorstellen zodat ze de volgende keer ook mijn paal komt schoonmaken, en die zin blijft hangen omdat hij een stap verder gaat dan alles daarvoor.

Het gaat niet meer om praten of fantaseren, maar om doen, om het daadwerkelijk uitvoeren van wat tot nu toe alleen in mijn hoofd bestond.

Ik voel meteen dat dit het punt is waarop het kantelt en dat het gesprek een andere fase ingaat, een fase waarin ik niet meer kan doen alsof het vrijblijvend is.

En juist daarom weet ik niet of ik dat wil.

"Goed. Dit ga je doen. De volgende keer dat ze bij jou aan het werk is, ben je dan alleen? Oké, mooi," zegt Rex, waarna hij zonder aarzeling iets voorstelt wat zo ver buiten mijn eigen grenzen ligt dat ik het in eerste instantie niet eens als een serieus voorstel kan zien, ook al brengt hij het met een overtuiging die geen ruimte laat voor twijfel en die suggereert dat dit volgens hem dé manier is om te krijgen wat ik wil.

Ik durf het niet en ik geloof het niet, want alleen al het beeld dat ik naakt de kamer in zou lopen, met een volle erectie terwijl zij aan het poetsen is, voelt zo absurd en grensoverschrijdend dat het voor mij meteen onmogelijk wordt om het serieus te nemen, hoe vaak hij ook herhaalt dat dit precies is wat werkt en dat dit de stap is die het verschil maakt.

Tegelijkertijd merk ik dat het feit dat hij het zo stellig brengt iets in gang zet, omdat het niet voelt als een suggestie maar als een instructie, alsof hij ervan uitgaat dat ik dit uiteindelijk gewoon ga doen en dat mijn twijfel slechts tijdelijk is.

"Wil je niet slagen?" vraagt hij dan, en de toon is anders, scherper en bijna boos, waardoor het gesprek ineens een andere lading krijgt en het niet meer voelt als iets vrijblijvends.

Hoewel ik weet dat het maar tekst op een scherm is, voelt het toch alsof er druk achter zit, alsof er iemand tegenover me zit die verwacht dat ik nu een keuze maak en niet langer blijf hangen in twijfel.

Ik begin te twijfelen, niet zozeer aan wat hij zegt maar aan de situatie zelf, want dit moet een grap zijn of erger nog een val, en ergens schiet door mijn hoofd dat ik misschien gefilmd word en dat dit straks ergens op internet belandt als die gast die zijn erectie toont aan iemand die hem niet eens verstaat.

Die gedachte alleen al maakt het ongemakkelijk, omdat het ineens niet meer alleen gaat over wat ik wil, maar ook over hoe dit eruitziet van buitenaf en wat de consequenties kunnen zijn als dit uit de hand loopt.

En zelfs als dat niet zo is, blijft de vraag hangen wat zij überhaupt zou doen, want volgens Rex zou ze alles doen, maar dat klinkt zo onrealistisch dat het bijna lachwekkend wordt en tegelijkertijd te simplistisch om waar te zijn. Zeker aangezien ik zelf niet zou weten wat te doen met haar in zo'n moment. Niet in het echt.

Iets in mij klopt niet met hoe hij het ziet, want ik ben geen man zoals hij het beschrijft, maar eerder iemand die twijfelt, iemand die nog zoekende is en die niet eens zeker weet of hij wel voldoet aan het beeld dat hij schetst.

Ik zie mezelf niet als die dominante figuur die hij probeert neer te zetten, maar eerder als iemand die nog moet ontdekken hoe dit allemaal werkt en die niet zomaar over grenzen heen stapt zonder na te denken over de gevolgen.

En zelfs als ik objectief zou vaststellen dat ik misschien een grote lul heb, geloof ik nog steeds niet dat dat zo bepalend is voor een vrouw, of voor een meisje zoals Mary, die nog maar twintig is en die in mijn hoofd niet zomaar in dat simpele plaatje past.

Het verschil tussen hoe hij mij ziet en hoe ik mezelf zie, wordt daardoor alleen maar groter en maakt het moeilijker om hem volledig serieus te nemen, ook al blijft hij proberen dat beeld bij mij naar binnen te drukken.

"Dan zoen je haar gewoon, maar wel gemeend," zegt hij vervolgens, alsof hij me een redelijker alternatief biedt en het geheel iets verzacht, terwijl het in werkelijkheid nog steeds een stap is die voor mij niet vanzelfsprekend voelt.

Het is minder extreem dan wat hij eerst voorstelde, maar nog steeds grensoverschrijdend genoeg om me te laten twijfelen, omdat het uitgaat van een vanzelfsprekendheid die ik niet voel.

Ik schrik er niet eens meer echt van, maar zeg hem ook niet dat ik nog nooit een meisje heb gezoend en dat ik eigenlijk niet eens weet hoe je iemand gemeend zoent, omdat dat op dat moment te kwetsbaar voelt om toe te geven.

Tegelijkertijd vraag ik me af of het echt zo moeilijk kan zijn, of dat ik het groter maak dan het is en mezelf daarmee tegenhoud.

"Het zit zo," begint hij dan, waarna hij zijn redenering opbouwt alsof het een logische keten is waarin elke stap vanzelf volgt uit de vorige en er geen ruimte is voor een andere uitkomst.

Volgens hem kijkt zij tegen mij op, letterlijk en figuurlijk, omdat zij uit Oost-Europa komt en ik een rijke Nederlander ben in een groot huis, en in zijn ogen maakt dat mij automatisch alles wat zij zou willen hebben, alsof mijn situatie op zichzelf al genoeg is om haar aan te trekken.

Hij gaat nog verder en stelt dat ik precies de reden ben waarom zij naar Nederland is gekomen, alsof mijn aanwezigheid in haar leven een soort eindpunt is van haar reis, en dat als ik het niet doe, een ander het wel doet, waarna ik volgens hem achterblijf met spijt en gemiste kansen.

Die redenering voelt tegelijk overdreven en overtuigend, omdat hij inspeelt op iets wat herkenbaar is, namelijk de angst om iets te laten liggen wat misschien had kunnen werken.

Zo fel heb ik Rex nog niet eerder gezien, en dat maakt dat ik hem probeer af te remmen door te zeggen dat hij rustig moet doen, in de hoop dat het gesprek weer iets normaler wordt.

Maar in plaats daarvan krijg ik terug dat ik juist in actie moet komen, alsof mijn twijfel volgens hem het echte probleem is en niet zijn voorstel.

Hij blijft doorgaan en benadrukt dat ik degene was die naar hem toe kwam met mijn hulpvraag en behoeftes, waardoor het voelt alsof hij mij ergens op vastpint en het moeilijker maakt om me terug te trekken zonder mezelf tegen te spreken.

En hoe irritant het ook is, ergens klinkt het alsof hij een punt heeft, alsof hij een versie van mij ziet die ik zelf nog niet durf te erkennen en die misschien dichter bij de waarheid ligt dan ik wil toegeven.

Wat hij niet noemt, zijn de consequenties, en juist dat begint steeds meer op te vallen, omdat zijn hele redenering lijkt te bestaan uit een simpele formule waarin alles vanzelf goed uitpakt.

Het is alsof hij ervan uitgaat dat actie altijd beloond wordt en dat er geen risico bestaat, geen afwijzing en geen situatie waarin het misgaat.

Die afwezigheid van nuance maakt het tegelijkertijd aantrekkelijk en ongeloofwaardig, omdat het een wereld schetst waarin alles eenvoudiger is dan het in werkelijkheid ooit kan zijn.

Toch blijft het ergens hangen, juist omdat het zo stellig wordt gebracht en omdat het inspeelt op het idee dat het misschien inderdaad minder ingewikkeld is dan ik zelf maak.

Wanneer ik even niets zeg, lijkt zijn toon iets milder te worden en kiest hij een andere insteek, alsof hij merkt dat te veel druk averechts werkt en hij me op een andere manier moet overtuigen.

Hij zegt dat ik niets te verliezen heb met haar, alsof hij precies weet dat dat bij andere meiden van de lijst anders ligt en dat dit daarom de perfecte plek is om te beginnen.

En ergens heeft hij daar ook gelijk in, want bij haar voelt het minder beladen en minder risicovol, alsof de drempel lager ligt en de mogelijke gevolgen minder groot zijn.

Hij eindigt met: "Eén zoen, meer niet. Geloof me, je zal geen spijt krijgen," en hoewel het zachter klinkt dan daarvoor en bijna geruststellend overkomt, blijft de richting precies hetzelfde en blijft de vraag hangen of ik hem moet geloven of juist moet vertrouwen op mijn eigen twijfel.

Het is dinsdagochtend, een moment waarop ik altijd vrij ben en het huis volledig voor mezelf heb, een soort vaste routine die normaal gesproken niets bijzonders betekent en eerder voelt als een rustige onderbreking van de week, maar die deze keer anders aanvoelt omdat Mary ook op dinsdagochtend komt schoonmaken, precies een week nadat Rex haar had aangewezen als beginpunt, wat nog steeds als toeval voelt, al begin ik steeds meer te twijfelen of ik dat nog echt geloof en of het wel zo simpel is als ik mezelf probeer voor te houden.

Ik had mezelf voorgenomen om het te doen, om haar een zoen te geven zoals hij had gezegd, en dat besluit had ik de afgelopen dagen meerdere keren in mijn hoofd herhaald, alsof herhaling het vanzelf overtuigender zou maken, ook al had Rex duidelijk gemaakt dat het resultaat volgens hem minder zou zijn dan wanneer ik met een volle erectie op haar af zou stappen, iets waar ik toen al mijn twijfels bij had en waar ik nu nog steeds niet volledig achter sta, omdat het te ver gaat en niet voelt als iets wat ik zomaar kan uitvoeren.

Nu zit ik op mijn kamer terwijl ik haar beneden hoor werken, het geluid van bewegingen, schuivende stoelen en het ritme van schoonmaken dat normaal gesproken geruststellend zou zijn en bijna op de achtergrond verdwijnt, maar dat nu alleen maar spanning opbouwt omdat ik me bewust ben van elk geluid en wat het betekent, terwijl ik mezelf probeer klaar te maken voor iets wat ineens veel groter voelt dan het in mijn hoofd leek toen het nog alleen een idee was.

Ik verzamel moed, al voelt het meer alsof ik mezelf probeer te overtuigen dan dat ik echt klaar ben om te doen wat ik van plan ben, en ondertussen merk ik dat ik een stijve heb, hard ook, iets wat deels komt door de situatie en deels door de gedachten die steeds verder afdwalen en zich blijven herhalen, alsof mijn lichaam al een stap verder is dan mijn hoofd.

Want ondanks dat ik mezelf heb voorgenomen het niet op die extreme manier te doen, blijft dat andere beeld zich opdringen, dat scenario dat Rex had geschetst waarin alles vanzelf zou gaan, waarin zij zou zwichten voor mij en voor het beeld dat hij van mij had gemaakt, van de grote, westerse lul met geld tegenover haar als het arme meisje uit het Oostblok, een gedachte die ergens ongemakkelijk en zelfs fout voelt, maar die toch blijft hangen omdat hij die zo overtuigend heeft neergezet dat het lastig is om het volledig naast me neer te leggen.

Het voelt vreemd, op z’n minst, en tegelijkertijd opwindend, ook al geef ik dat liever niet toe omdat het iets in mij blootlegt waar ik me niet helemaal comfortabel bij voel en waar ik eigenlijk niet te lang bij stil wil staan, maar wat zich toch blijft opdringen.

Ik loop naar de badkamer en laat de kraan even hardlopen, niet omdat het nodig is maar omdat het helpt om mijn gedachten te dempen, alsof het geluid een soort ruis creëert waarin alles even minder scherp wordt en ik niet continu bezig ben met wat er zo gaat gebeuren.

Ik kijk naar mezelf in de spiegel, gooi water in mijn gezicht en probeer mijn hoofd helder te krijgen, terwijl ik mezelf nog eens herhaal wat ik ga doen, namelijk gewoon naar beneden lopen en haar kussen, niet geforceerd maar gemeend, zoals Rex het had gezegd, alsof dat de enige manier is waarop dit nog enigszins normaal kan verlopen.

Ik geef een korte draai aan de tent in mijn boxershort, half ongemakkelijk en half bevestigend, alsof ik mezelf nog één keer wil checken voordat ik de stap zet, en probeer mezelf ervan te overtuigen dat het eerst zien dan geloven is, dat die ene zoen het begin is en dat ik daarna wel verder zie, zonder dat ik nu al alles hoef te weten.

Met dat idee stap ik de overloop op, vol goede moed die eigenlijk meer op spanning lijkt dan op echte zekerheid, maar precies op dat moment bevriest alles omdat ik niet had gehoord dat ze naar boven was gelopen en zij net de kamer van mijn stiefzus uitkomt met haar was, waardoor we elkaar onverwacht tegenkomen.

We staan ineens tegenover elkaar, zonder voorbereiding en zonder controle over het moment, en zij bevriest net zo goed als ik, terwijl haar blik direct naar mijn kruis gaat, naar die duidelijke tent in mijn boxershort die niets aan de verbeelding overlaat en het moment meteen ongemakkelijk maakt.

"Bart..." zegt ze kort, stil en zichtbaar geschrokken, en in dat ene woord zit alles wat er mis kan gaan en alles wat niet in het script van Rex stond, alsof de realiteit zich ineens niets aantrekt van wat mij was voorgespiegeld.

Ze blijft staan en ik blijf staan, en er gebeurt niets van wat volgens Rex zou moeten gebeuren, want ze zakt niet automatisch naar de grond en er is geen vanzelfsprekende overgave, alleen een ongemakkelijke stilte waarin ik ineens besef hoe groot het verschil is tussen wat hij zei en wat er daadwerkelijk gebeurt, en hoe weinig controle ik eigenlijk heb over deze situatie.

Nee, natuurlijk niet, denk ik, terwijl die gedachte zich direct corrigeert met een andere die zich opdringt: of vergeet ik iets, iets wat volgens hem essentieel was en wat ik nu niet doe, iets wat volgens zijn logica het verschil zou maken.

Rex was toch duidelijk geweest, maar wat als duidelijk niet hetzelfde is als realistisch, en wat als het probleem niet ligt in wat ik doe, maar in wat hij mij heeft laten geloven.

Het komt door het moment en door die plotselinge paniek die alles overneemt, een soort kortsluiting in mijn hoofd waardoor helder nadenken wegvalt en ik automatisch teruggrijp naar wat Rex me eerder heeft ingeprent, omdat zijn stem inmiddels ergens in mij is gaan zitten en zich juist op dit soort momenten laat horen alsof hij ernaast staat en meekijkt.

Ik hoor hem weer zeggen dat ik geen ruimte moet laten voor twijfel en dat ik haar geen ruimte mag geven, en terwijl die woorden zich blijven herhalen, voel ik dat ik iets moet doen om te voorkomen dat dit moment wegglijdt zonder dat er iets gebeurt, alsof stil blijven hetzelfde is als verliezen en dat idee me vooruit duwt.

Ik wil wat zeggen omdat zij het al ziet en het moment zichtbaar tussen ons in hangt, maar in plaats van woorden te vinden zet ik een kleine stap naar voren, en die beweging voelt meteen als een keuze die niet meer terug te draaien valt, alsof ik een grens over ga die ik eerder alleen in mijn hoofd had verkend.

“I was… thinking of you,” zeg ik dan in mijn beste Engels, terwijl ik mezelf hoor en tegelijk weet dat het niet helemaal klopt, maar het is genoeg om iets te doorbreken en het moment een richting te geven, en zonder haar de kans te geven om te reageren ga ik verder, omdat stilvallen nu erger voelt dan doorgaan.

Ik laat mijn boxershort zakken zonder aankondiging en zonder vertraging, en mijn erectie springt letterlijk haar blikveld in, groot en gezwollen, alsof alles wat tot nu toe alleen in mijn hoofd zat ineens tastbaar en zichtbaar wordt en niet meer terug te stoppen is.

Ik zie haar ogen groter worden, haar mond valt open en ze laat de wasmand vallen terwijl ze een hand voor haar mond brengt, en die reactie raakt iets in mij omdat het voelt als bevestiging, hoe minimaal ook, waardoor ik een kort moment van voldoening voel waarin de gedachte opkomt dat Rex misschien toch gelijk heeft, of in ieder geval gelijk kan hebben.

Geschrokken duikt ze naar de grond om de was bijeen te rapen, haastig en zonder naar mij te kijken, maar wanneer ze mijn voeten ziet en omhoog kijkt verandert het moment opnieuw, omdat ik inmiddels recht voor haar sta en mijn stijve, trillend van opwinding, boven haar hangt, waardoor de situatie nog directer en onontkoombaar wordt dan een seconde geleden.

“I want you to clean this too,” zeg ik dan, terwijl ik moet slikken maar het toch met genoeg zelfvertrouwen uitspreek dat het mijn keel uitkomt, precies zoals Rex me eerder had geïnstrueerd, alsof ik zijn woorden herhaal zonder ze nog echt te filteren en zonder na te denken over hoe het overkomt.

Ze blijft zitten en kijkt omhoog, recht in mijn ogen, en ik zie dat ze niet weet hoe ze moet reageren, wat het moment alleen maar ongemakkelijker maakt omdat ik zelf ook niet zeker weet of ik ver genoeg ben gegaan om ermee weg te komen of dat ik juist te ver ben gegaan en door de mand val, en die onzekerheid begint zich langzaam te mengen met de opwinding.

“I… I…” brengt ze uit, en zelfs in dat ene woord hoor ik haar accent duidelijk doorklinken, wat het moment nog intenser maakt omdat het haar kwetsbaarheid zichtbaar maakt en mij tegelijkertijd bewuster maakt van de machtsverhouding die Rex steeds benoemde.

“It’s okay,” zeg ik dan, verrassend rustig, terwijl ik mezelf hoor en me afvraag waar die kalmte vandaan komt, gevolgd door: “I know you can,” alsof ik haar probeer te overtuigen en tegelijkertijd mezelf, omdat ik ergens ook nog steeds twijfel aan wat ik doe.

Geen ruimte laten, hoor ik Rex opnieuw zeggen, en dus blijf ik staan, pal voor haar en zo dicht dat er letterlijk en figuurlijk nauwelijks ruimte overblijft, terwijl ik zie hoe ze zoekt naar woorden en naar een manier om te reageren die haar uit deze situatie kan halen zonder dat het escaleert.

Haar blik glijdt naar mijn erectie en ik dwing mezelf om rustig te blijven, omdat ik heb gezegd wat ik wilde en omdat Rex had gezegd dat ik niet te veel moest praten, dat het een kwestie van tijd was en dat hij zeker wist dat het zou werken, en juist die zekerheid probeer ik nu vast te houden.

Ze kijkt weer omhoog, eerst vertwijfeld naar mij en daarna iets langer naar mijn lul die nog steeds stijf en onmiskenbaar aanwezig is, en dat moment lijkt eindeloos te duren terwijl ik wacht op een reactie die maar niet komt, waardoor elke seconde zwaarder begint te voelen.

“Now,” zeg ik dan, zachter maar dwingend, bijna alsof ik zelf die stem van Rex ben geworden en niet meer alleen mezelf hoor, en in die aandrang zit alles wat ik op dat moment kan doen om het moment niet te laten instorten.

Ze slikt, knikt en beweegt, en dan, voor het eerst in mijn leven, zit er een meisje aan mijn lul, haar hand voorzichtig om de basis alsof ze nog niet helemaal zeker is maar toch besluit door te gaan, en dat ene gebaar voelt als een bevestiging van alles wat zojuist is gebeurd.

Ze houdt zich vast en trekt zich iets omhoog, haar donkere ogen glinsteren terwijl ze met haar andere hand een pluk van haar donkerblonde haar achter haar oor schuift, en haar volle lippen maakt ze onbewust vochtig, een klein detail dat alles nog intenser maakt en mijn aandacht volledig opslokt.

Ik kan op dat moment nauwelijks geloven dat dit echt gebeurt, dat dit zonder woorden en zonder echte communicatie tot stand komt, alsof lichaamstaal inderdaad genoeg is zoals Rex had gesuggereerd, en dat idee maakt het tegelijk logisch en onwerkelijk.

Ze zit daar voor me op de grond op de overloop, omringd door de was van mijn stiefzus, met haar hand om de basis van mijn erectie en haar vingers die er net omheen passen, en het hele beeld voelt tegelijk onwerkelijk en te echt, alsof ik in iets terecht ben gekomen waar ik geen controle meer over heb.

Dan begint ze te bewegen, langzaam en voorzichtig, haar hand glijdend tot halverwege en weer terug in een ritme dat aarzelend begint maar toch doorgaat, terwijl ze zwijgt, ademt en af en toe naar me opkijkt, alsof ze zelf ook nog niet helemaal begrijpt wat er gebeurt maar het toch laat gebeuren.

Ik voel hoe elke beweging zich door mijn lichaam verspreidt en hoe mijn gedachten steeds verder naar de achtergrond verdwijnen, terwijl alleen het moment overblijft en de vraag hoe dit zo ver heeft kunnen komen.

En ik sta daar, kijkend, voelend en denkend, terwijl alles tegelijk gebeurt en niets meer eenvoudig voelt, met maar één gedachte die zich opdringt boven alles uit en die moeilijk te negeren is.

Als Rex dit hoort, dan…

Dan zou hij blijven luisteren terwijl ik doorvertel, en precies dat gevoel zit nog in mijn hoofd wanneer zij niet veel later haar ogen sluit, waarschijnlijk uit schaamte of om zichzelf af te sluiten van wat er gebeurt, al kan ik het niet met zekerheid zeggen, maar op dat moment maakt het me ook niet meer uit omdat wat er gebeurt alles overheerst en elke andere gedachte langzaam naar de achtergrond duwt.

Ze sluit haar ogen terwijl ze dichterbij komt en mijn eikel in haar mond neemt, eerst aarzelend en bijna voorzichtig, alsof ze de grens tast en nog niet helemaal zeker weet of ze die wil oversteken, maar die twijfel verdwijnt vrijwel meteen wanneer ze ervoor gaat en mijn gezwollen, paarse eikel volledig opneemt, waarna een diepe zucht haar ontgaat die door haar hele lichaam lijkt te trekken en het moment vertraagt.

“Ah, my God…” ontsnapt mij tegelijkertijd, terwijl mijn mond openvalt door wat ik zie en voel, en dat ene moment lijkt zich uit te rekken, alsof mijn lichaam en hoofd niet helemaal synchroon lopen en ik pas later besef wat er gebeurt.

Gedreven begint ze aan mijn paal, haar lippen glijdend over mijn eikel alsof ze dit al honderd keer gedaan heeft, terwijl haar hand daarachter langzaam heen en weer beweegt, eerst zoekend en aftastend en daarna steeds zekerder, alsof ze het ritme vindt en daarin blijft.

Haar ogen knijpt ze nog iets dichter wanneer ze probeert verder te gaan, maar ze komt niet ver en dat maakt op dat moment niets uit, omdat haar mond nat en warm is en haar lippen zacht sluiten om mijn eikel terwijl haar tong zich eromheen beweegt, en elke kleine beweging voelt uitvergroot, alsof de tijd vertraagt en elke seconde langer duurt dan normaal.

Ik merk hoe mijn ademhaling verandert, hoe mijn focus zich vernauwt tot alleen dit moment, en hoe alles wat daarvoor belangrijk leek wegvalt, omdat wat ik voel zoveel directer en intenser is dan alles wat ik ooit had voorgesteld.

Ik probeer stil te blijven staan, maar merk dat mijn lichaam vanzelf meebeweegt op haar ritme, eerst bijna onbewust en daarna iets bewuster, terwijl zij soepel vanuit haar nek beweegt en me zonder aarzeling afzuigt, alsof het een beweging is die vanzelf komt.

Ik sta daar en kijk op haar neer, en alles wat ik zie lijkt scherper en langzamer tegelijk, haar haren die licht meebewegen, het glanzen van mijn pik door haar speeksel, de kleine bewegingen van haar lippen en tong, en de natte geluiden die elke beweging begeleiden en het moment nog tastbaarder maken.

Haar ogen blijven gesloten, de hele tijd, alsof ze zich volledig concentreert of zichzelf afsluit, en juist daardoor voelt het alsof ze helemaal in dit moment zit, zonder afleiding, zonder twijfel.

Haar lippen en tong blijven zacht en nat bewegen, niet verder dan ze kan of hoeft, terwijl haar hand steeds meer als verlengstuk werkt en mijn hele paal nat maakt, waarbij haar andere hand langzaam steun zoekt op mijn dij en daar blijft liggen.

De geluiden die ze maakt, nat en laag, versterken het gevoel dat ze hier volledig in opgaat, en ik merk dat mijn lichaam steeds sneller reageert terwijl het moment tegelijkertijd vertraagt, alsof elke beweging langer duurt en dieper binnenkomt.

Ik geniet en voel hoe de spanning zich opbouwt, langzaam maar onvermijdelijk, terwijl mijn ademhaling zwaarder wordt en mijn spieren zich beginnen te spannen zonder dat ik dat volledig kan controleren.

Ze merkt het aan alles, aan mijn ademhaling, aan de manier waarop mijn lichaam reageert, en ze past zich daar bijna direct op aan door haar tempo iets te verhogen en haar hand steviger te laten bewegen, terwijl haar andere hand naar mijn ballen glijdt en ze die voorzichtig aanraakt.

“Yes… Mary…” komt er uit, niet in één keer maar schokkerig, terwijl ik mijn hand op haar schouder leg en erin knijp en mijn ogen sluit omdat het gevoel te intens wordt om te blijven kijken.

Mijn lichaam verkrampt en de spanning bereikt een punt waarop er geen weg terug meer is, en terwijl dat gebeurt lijkt de tijd opnieuw te vertragen, alsof elk detail zich uitstrekt en elk gevoel langer blijft hangen.

Ze blijft doorgaan zonder onderbreking, zonder aarzeling, en haar bewegingen worden consistenter en gerichter, alsof ze precies aanvoelt wat er nodig is om het moment vast te houden en te verlengen.

Wanneer ik klaarkom gebeurt dat niet in één flits maar in golven, waarbij elke beweging en elke reactie sterker voelt dan de vorige, en ik nauwelijks kan bijhouden wat er gebeurt omdat mijn lichaam alles overneemt.

Vlak voor het moment dwing ik mezelf om naar haar te kijken, en wanneer haar ogen zich openen en mij aankijken, lijkt dat moment zich vast te zetten, alsof alles even stilstaat en alleen dat oogcontact overblijft.

Haar donkere ogen glinsteren, en het is moeilijk te zeggen of dat opwinding is of iets anders, maar het maakt het moment intenser en persoonlijker dan alles daarvoor.

Mijn eikel voelt warm in haar mond terwijl haar hand blijft draaien, en wanneer ik klaarkom probeert diezelfde hand te voorkomen dat ik te diep stoot, al gebeurt dat bijna automatisch terwijl mijn lichaam reageert.

Mijn pik wordt schoongezogen, zorgvuldig en volledig, terwijl zij kort proest en hoest maar me niet loslaat, waarna ik haar hoor slikken en het moment langzaam afneemt.

Ik ben beduusd en tegelijkertijd scherp, en besef dat ik geen zwakte mag tonen, en wanneer mijn eikel uit haar mond komt maar haar hand nog een laatste druppel eruit knijpt, zeg ik: “All of it,” op een toon die bijna vanzelf komt, alsof ik nog steeds in die rol zit.

Ze begrijpt het meteen en likt het langzaam van mijn eikel af, en zelfs die beweging lijkt vertraagd en bewust, waarna ik alleen nog zeg: “Good job,” en zie hoe ze glimlacht, klein maar oprecht.

Ik zet een stap naar achteren en trek mijn boxer weer over mijn nog halfharde lul, terwijl ik overweeg om gewoon weg te lopen zoals Rex had gezegd, maar iets houdt me tegen.

Ik draai me om, zie haar zitten tussen de was en besluit haar zwijgend te helpen met opruimen, zonder haar aan te kijken, terwijl ik haar blik wel voel zonder dat ze iets zegt.

Ook wanneer ik daarna naar mijn kamer ga en de deur sluit blijft het stil, en beneden werkt ze verder alsof er niets is gebeurd, al voelt dat onmogelijk.

Wanneer ik op bed plof, voel ik haar mond nog en het moment blijft zich herhalen in mijn hoofd, vertraagd en uitgerekt, alsof ik het opnieuw beleef.

Rex had dus gelijk, al voelt dat besef complexer dan alleen die conclusie.

Ik vertel het hem en hij reageert trots en zonder twijfel, en vraagt vrijwel direct wie de volgende is, en die vraag blijft hangen omdat ik nog midden in dit moment zit.

Ik zeg dat ik eerst nog wil nagenieten, en hij geeft me daarin gelijk, terwijl Mary niet veel later vertrekt zonder gedag te zeggen, en ik haar zie weglopen naar haar kleine autootje terwijl anderen haar passeren zonder te weten wat ik nu weet.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!