Dansen Op Het Ijs - 7

.

Ik wil snel wegzwemmen, maar op hetzelfde moment voel ik hoe mijn rechterbeen wordt vastgepakt. Ik word eraan teruggetrokken, waarna Travis me omhoog sjort en op mijn benen zet. Als hij me dan onder mijn billen optilt sla ik mijn armen om hem zijn nek, om niet te vallen. Tegelijk vouw ik in een reflex mijn benen om zijn heupen en zo staan we daar, in het lauwwarme water, onze lijven intiem tegen elkaar geplakt. Om ons heen is het druk met andere mensen die ook even aan de drukte van het strandfeest wilden ontsnappen, met elkaar aan het dollen zijn of net als wij het water benutten om intiem te kunnen zijn, zonder dat iedereen er meteen van meegeniet.


‘Je windt me de hele avond al zo op, Amy, ik móet je nu echt even tegen me aan voelen. Als ik te snel ga moet je het maar zeggen’ bromt Travis dan in mijn oor. Als antwoord druk ik me extra stevig tegen hem aan en zo staan we een tijdje, onze lichamen close met elkaar verbonden, op dat allerlaatste na, want daarvoor is het nog te vroeg. We voelen dat allebei haarfijn aan, dat bewaren we nog even.

Op excursie

In ongeveer diezelfde houding zit ik twee dagen later al heel vroeg in de morgen ook weer tegen hem aan, maar dan met mijn buik tegen zijn rug. Op een motor. Toen ik hem vertelde dat ik eigenlijk wel mee had gewild op excursie bood hij aan samen met mij naar Chichén Itza te gaan, een Maya-tempel op ongeveer twee uur rijden van Cancun. En misschien het leukste is nog wel dat hij daarvoor deze motor heeft gehuurd, waarmee we nu in een sneltreinvaartje door het verkeer suizen.

Ik had geen idee dat Travis hier zo goed in is, nu pas kwam ik te weten dat hij thuis aan nature-crossing doet. Hij racet regelmatig op een speciaal aangelegd circuit in de bergen, niet ver van ons stadje. En dat is nu wel te merken, we rijdend zigzaggend door het verkeer, wat me regelmatig een hartverzakking bezorgt. Op een gegeven moment schreeuw ik in zijn oor of het niet wat minder kan, maar dat kan niet, roept hij terug, want dat zijn al die andere toeristen ons straks voor en die drukte wil hij nou juist te snel af zijn. Daarom heb ik op een gegeven moment maar mijn ogen gesloten, erop vertrouwend dat het goed gaat. Sinds die tijd voelt het fijn. Ik zit stevig tegen zijn rug geplakt, mijn armen om zijn buik, mijn benen om zijn heupen geklemd en laat het zo allemaal over me heen komen. Het is fijn om zo tegen hem aan te zitten.

Pas nadat we een smallere weg richting de binnenlanden zijn opgereden en we wat langzamer gaan, durf ik weer om me heen te kijken. Het is om ons heen een heuvelachtig gebied en wat me opvalt is dat het hier best wel groen is, terwijl het verder toch een behoorlijk warm en droog land is. Hoewel het nog vroeg is geeft de zon al veel warmte, maar dankzij de snelheid van de motor is het heerlijk. De langs suizende luchtstroom zorgt voor verkoeling en het is bijna jammer als we arriveren, want meteen valt de warmte als een deken over ons heen.

‘Dat was een leuke rit’ zeg ik als ik ben afgestapt, stijf door het lange in éen houding zitten.
Travis kijkt me lachend aan. ‘Meen je dat nou Amy, je was toch bang?’
‘Ohw, maar niet meer vanaf dat ik mijn ogen dichtdeed, hoor.’
Luid lachend reageert Travis: ‘ohw, dit uitje was anders bedoeld dat je wat van het land zou zien!’
Ik haal mijn schouders op: ‘nou, ik heb echt wel genoten hoor, daar achter tegen jouw rug.’
Travis kijkt me aan hoe ik dat nou bedoel, maar eerlijk gezegd weet ik dat zelf niet eens, dus praat ik er snel overheen. ‘Zullen we dan maar? Anders zijn al die toeristen ons alsnog te slim af’, terwijl ik naar een aantal bussen wijs die net de grote parkeerplaats opdraaien.

Als we na betaald te hebben de oude Mayastad inlopen is het eerste wat opvalt de grote Pyramide. Natuurlijk heb ik me wat voorbereid en wat ik echt bijzonder vind is dat hij driehonderd vijfenzestig treden heeft, éen voor iedere dag. Jammer genoeg mag je de Pyramide niet beklimmen, anders had ik wel eens helemaal naar boven willen klauteren, het uitzicht moet daar prachtig zijn. Naast de tempel is er ook nog van alles te zien, want er staan behoorlijk wat andere gebouwen, die Maya’s waren zo te zien een ijverig volkje. Wat ik echt bizar vind is het veld waar de Maya’s een soort basketbalspel speelden. Dat lijkt onschuldig maar dat was het niet, want de captain van het verliezende team werd onthoofd, als offer aan de goden. ‘Wauw’ zegt Travis als we dat lezen, ‘ik kan me wel voorstellen dat die nogal zenuwachtig werd als ze achter kwamen te staan.’ Ja, lijkt mij ook, wat een bizar volk.

Tegen de tijd dat het echt druk wordt hebben wij alles wel gezien en gaan we weer op pad. We hebben gelezen over de ‘cenotes’, poelen water die ondergronds met elkaar in verbinding staan. In de buurt van Tizimin schijnt er een te zijn die in zo’n mooie grot ligt dat we die willen zien. En het is er inderdaad adembenemend mooi. Met een gids varen we er per boot in en er lijkt geen einde te komen aan de grot. Niet te geloven hoe groot dit is, en dan al dat water! Je zou niet zeggen dat Mexico zo’n droog land.

Hoewel we ondergronds zijn is er toch overal voldoende licht, dankzij de spelonken her en der en de wit weerschijnende kalkwanden van de grot. Jammer genoeg mag je in deze ‘cenote’ niet zwemmen, maar als de gids uitlegt dat dat wel kan in enkele poelen die verderop richting Cancun liggen gaan we die kant op. We zijn allebei wel aan een opfrisbeurt toe.

Paradijs

Ondertussen zijn we alweer aardig op de terugweg. Op zo’n vijftig kilometer van Cancun stuurt Google Maps ons een bos in en algauw vinden we de ‘cenote’. De officiële vertaling is ‘poel’ maar je kan het beter een meer noemen want het is best wel groot. Omdat het nogal verstopt in het bos ligt denk ik dat er weinig mensen zijn, wat voor de afwisseling wel prettig is. We zoeken een beschut en afgelegen plekje om een tijdje ongezien te kunnen zwemmen en chillen. Hoewel ik het best wel eng vind besluit ik bloot het water in te gaan, om straks niet in een natte bikini op de motor te hoeven zitten. Travis kijkt niet alleen verbaasd maar ook nogal gretig toe en volgt dan mijn voorbeeld en kleedt zich ook helemaal uit. Het water is heerlijk, behoorlijk koel maar daar waren we ook wel aan toe, fijn om alle hitte uit mijn lichaam te voelen wegvloeien.

Het is er diep, amper een meter van de kant kan ik al niet meer staan en vanaf dat punt begin ik te zwemmen. Travis komt achter me aan en zonder iets te zeggen kijken we elkaar aan, genietend van dit buitenkansje om samen helemaal alleen in de natuur te kunnen zijn. Rond het meer staat zoveel groen dat het geluid behoorlijk wordt gedempt en het is er daardoor zo stil, dat dit zo ongeveer voelt als een paradijs op aarde. Alleen aan de overkant zijn wat mensen te zien, voldoende ver weg, waardoor we ons onbespied en helemaal vrij voelen. Als we zijn uitgezwommen pakken we uit een van de motortassen de handdoeken, die we voor de zekerheid meenamen en nu wel heel goed uitkomen.

Nadat we ons in het lange gras hebben geïnstalleerd liggen we eerst een tijdje zonder iets te zeggen naast elkaar. Ongelooflijk zo stil als het hier is, na de drukte van de Mayastad en van het verkeer op de snelwegen lijkt het bijna of wij de enigen op aarde zijn. Er waait een zacht windje, af en toe trekken er wat vogels voorbij en er zijn allerlei natuurlijke geluiden te horen.
Ik zucht een keer diep en zeg ‘mooi hier hè?’
‘Mmja’ reageert Travis, die op zijn zij komt liggen en mij bekijkt.
Als ik hem aankijk vraag ik me af welke natuur hij precies bedoelt, wat me wel een binnenpretje bezorgt.

Een tijdje liggen we zo, elkaar bekijkend en ondertussen kan ik gewoon voelen hoe hij weer een beetje verder in me kruipt. Hij is zo lief en zo zorgzaam, hij is zo anders dan William of Colin, die alleen maar namen waar ze zin in hadden. Al zou ik het willen, het is gewoon niet te vermijden dat ik hem steeds leuker begin te vinden. Na een tijdje draai ik mijn hoofd weer terug en kijk dan naar boven, naar de blauwe lucht en de wolkjes die daarin voorbijdrijven. Vreemd eigenlijk dat die er nu zijn, sinds dat we in Mexico zijn zag ik ze niet eerder, tot nu toe was de hemel iedere dag strakblauw. Ik kijk of ik vormen kan herkennen, maar al gauw worden mijn ogen zwaar en val ik in slaap.

Ik heb het gevoel dat ik lang ben geweest, als op een gegeven moment Travis me wakker maakt. Het duurt even voordat ik weet waar ik ben, oh ja, aan het meer. Hij ligt half over me heen gebogen en zegt: ‘Amy, ik denk dat we moeten gaan, er is slecht weer op komst.’ Dan pas merk ik dat de zon achter de wolken verdwenen is. Het is harder gaan waaien en ook een stuk kouder geworden. Snel trekken we onze kleren aan en amper een kwartier later rijden we alweer op de autoweg, richting Cancun. Travis scheurt er flink overheen maar toch kunnen we niet voorkomen dat we met zeker nog zo’n dertig mijlen te gaan een hoosbui over ons heen krijgen. Het lijkt wel zo’n tropische regenbui, waarbij alle sluizen zo ongeveer tegelijk worden opengezet. Ik zit nog redelijk beschut achter Travis maar hij krijgt de volle laag en op een gegeven moment gaat het zo heftig te keer dat het verkeer alleen nog maar stapvoets rijdt.

‘Amy’ roept hij dan tegen me, ‘moet ik stoppen of red je het nog tot we er zijn?’ De regen en de auto’s maken flink wat lawaai en ik moet net als Travis roepen om er bovenuit te komen. ‘Rij maar door’ schreeuw ik en sluit dan mijn ogen, waarna ik me extra stevig tegen zijn beschermende rug nestel. Door het langzame rijden duurt het toch nog lang voor we Cancun binnenrijden, kletsnat en tot op het bot nat komen we aan. Nadat we de motor terug hebben gebracht naar de verhuurder rénnen we zo ongeveer naar ons appartement, we zijn allebei hard toe aan de warmte van een douche. Eenmaal binnen blijkt dat Andy niet thuis is, wat ons nu wel goed uitkomt. Travis is het meest afgekoeld en stapt als eerste onder het warme water.

Het zat eraan te komen

Ik trek ondertussen ook mijn natte spul uit en bedenk me dan pas dat ik hier helemaal geen badjas bij me heb. Heel even loop ik bibberend rond en besluit dan maar bij Travis onder het warme water te stappen. Hij zag me vandaag toch al bloot en dit moet dan ook wel kunnen. Ik schuif het gordijn opzij en als hij me ziet lacht hij breed. Snel maakt hij ruimte in het kleine hokje, zodat ik erbij pas. Ik ga tegen hem aanstaan, waarna hij zijn armen om me heen slaat en zo staan we een tijdje, terwijl het warme water over onze lichamen spoelt. Langzaam maar zeker worden we weer warmer en als ik na een tijdje Travis aankijk geeft hij me een kus.

Het is een fijne, langzame kus maar toch windt die hem blijkbaar op, want ondertussen voel ik hoe tussen ons in zijn piemel stijf begint te worden. Door mijn bekken wat naar achter te bewegen geef ik hem ruimte en even later staat hij hard tussen ons in. Als ik Travis opnieuw aankijk grinnikt hij, een beetje verlegen: ‘ja, sorry Amy, die leidt een eigen leven, ik vind je nou eenmaal leuk.’ Nog heel even staan we zo en dan draait Travis de kraan dicht. Zonder iets te zeggen pakt hij twee handdoeken en zegt dan nogal resoluut ‘afdrogen en meekomen jij’.

Niet veel later liggen we in mijn bed, onder mijn dekbed, tegen elkaar, genietend van de warmte.
Dan vraag ik hem: ‘was dit de bedoeling, of heb je nog meer in petto voor me?’
‘Wat dacht je hiervan?’ zegt hij, waarna hij me op zich trekt. ‘Hier denk ik al zo lang aan, Amy.’
Ik nestel me op hem, met zijn stijve piemel klemvast tussen mijn benen en reageer ‘ik wil nu ook wel graag dat we het doen.’
Tegelijk open ik mijn benen verder en zorg ervoor dat het kopje van zijn piemel tegen mijn gleufje aandrukt. Ik moet even een beetje op en neer bewegen tot hij tussen de plooien van mijn poesje zit en duw er dan tegenaan zodat hij in me komt.

Langzaam schuif ik me daarna over hem heen, waarbij Travis zachte kreuntjes laat horen. Pas als ik zijn harde piemel helemaal in me heb zitten kijk ik Travis aan en fluister: ‘mmm, lekker’, waarna even niks meer doe en alleen maar stil languit op hem lig, mijn gezicht in de geur van zijn lekker ruikende haren verbergend. Zo liggen we een tijdje, nauw verbonden, allebei blij dat we toestaan dat er iets is tussen ons. Het zat eraan te komen en nu geven we eraan toe. Terwijl we zo liggen streelt Travis aan een stuk door mijn rug en billen, of kroelt hij door mijn haren. Af en toe drukt hij zijn bekken ietsje omhoog, om me te laten voelen dat hij nog in me is. Maar dat ga ik heus niet vergeten want hij vult me echt flink, waardoor mijn fijne plekjes daarbinnen het heel erg naar hun zin hebben.

Op een gegeven moment ben ik er wel aan toe om meer te gaan bewegen. Ik kom iets omhoog, kijk Travis aan en ga me dan ritmisch en met kleine stukjes op en neer bewegen over zijn stijve paal. Het duurt niet lang of Travis begint tegen te stoten, steeds als ik me weer naar beneden duw. Daardoor komt hij ook iedere keer net ietsje verder in me en voelt het bijna alsof hij mijn baarmoeder aanraakt, net als toen met mijn broer Andy en zijn lange piemel.

Als ik Andy meetel is dit nu de vierde jongen waar ik in mijn leven seks mee heb. Met William en Colin was het allebei de keren een afknapper, waarna het met mijn broer gelukkig best wel oké was. Maar nu pas ervaar ik hoe fijn het is, als je er samen langzaam naartoe groeit en het niet te snel wil doen. Ik vind nu echt alles leuk aan Travis, waardoor het bijna vanzelfsprekend is dat we dit nu doen. We hadden een fijne dag samen, het is fijn om nu op hem te liggen en het is nóg fijner om hem in me te voelen. Als ik begin klaar te komen wil ik bijna in hem kruipen, zo intens als dat voelt.

Als Travis merkt dat mijn orgasme is begonnen trekt hij zijn benen op tussen de mijne, spreidt me daardoor nog wat verder open en begint me dan serieus te neuken. Niet hard of ruig maar wel met hele lange diepe stoten. Iedere keer trekt hij zich zo ver uit me terug dat hij net niet uit me glipt en duwt zich dan weer langzaam helemaal terug bij me naar binnen. Daardoor wrijft hij iedere keer weer al mijn fijne plekjes op en het duurt niet lang of ik ga helemaal op in mijn orgasme. Het is gewoon niet te beschrijven hoe dat door me heen zindert, alsof alles wat ik tot nu toe fijn vond in mijn leven bij elkaar komt. Alsof alles me heeft toe geleid naar dit punt. Zoals ik me nu voel gaan Travis en ik dit heel vaak doen.

Dansen op het ijs

Nadat mijn orgasme eindeloos lang heeft geduurd lig ik helemaal versuft op Travis. Dan pas besef ik dat hij nog steeds niet klaarkwam en zeg dan ‘kom’, waarna ik van hem afglijd, op mijn rug ga liggen en mijn benen weer voor hem open. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen en meteen stoot hij zich weer helemaal in me. Ik open me zo ver mogelijk voor hem, om hem alle ruimte te geven iedere keer weer diep in me te komen. We hebben het allebei ondertussen heerlijk warm gekregen, als ik over zijn rug wrijf voel ik hoe hij nat is van het zweet. Ik leg mijn handen over zijn billen en duw steeds mee als hij zich in me stoot.

Zoals hij me nu neukt boort Travis iets in me aan dat ik nog niet eerder heb opgemerkt. Dat het fijn is om me helemaal over te geven en deze intense beweging die we samen maken volledig te ondergaan. Het is wonderbaarlijk om me helemaal te openen voor hem en hem zo ver als maar kan in me toe te laten, niet alleen met zijn lijf maar ook met al het andere dat hij is. Ik realiseer me dat wat ik voor Colin voelde eigenlijk best wel kinderlijk was en dat dat alles te maken had met mijn teleurstelling dat hij zomaar vertrok uit mijn leven.


Nadat Travis in me klaar kwam liggen we nog lange tijd zo na te genieten, hij op me, met zijn piemel nog in me. Pas als ik voel hoe die slap wordt en langzaam uit me glipt, gaat Travis naast me liggen en kruip ik in het kommetje van zijn oksel. Na een tijdje vraagt hij hoe het nu verder gaat met mijn ijsdansen. Grappig, ik dacht daar ook net aan. ‘Ohw, dat is wel voorbij’ reageer ik. ‘Ik denk dat ik ga turnen, of hardlopen, of zo. Ik zie wel, maar dat dansen op het ijs is klaar.’ Waarna ik weer op hem ga liggen, want dit is veel lekkerder om te doen.


Einde van dit verhaal, bedankt dat je het las!
Liefs, Zazie

Trefwoord(en): Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!