Verboden Vlammen In Het Santori-Paleis - 1

De zon glijdt hoog boven het witte marmer van het Santori-paleis, en Jason voelt haar warmte branden op zijn blote onderarmen terwijl hij over het balkon leunt. Vier verdiepingen lager klinkt het ritmische geklik van hakken over de binnenhof—een geluid dat hij de afgelopen maand als een verslavend deuntje in zijn hoofd heeft zitten lopen. Het is het kamermeisje, Miro, die met een zilveren dienblad tussen de palmen en kweeperanjers door glijdt. Haar uniform—een klassiek zwart-wit jurkje met kant aan de hals en roezels op de rug—trekt strak om haar zandloperfiguur. De stof omsluit haar stevige, ronde borsten alsof ze in fluwelen geschenkpapier zijn verpakt, en wanneer ze voorover bukt om bloembladeren van de fontein te plukken, schuift de zoom zo hoog op dat Jason de onderkant van haar donkere dijbenen ziet flitsen. Een gloeiende stroom schiet rechtstreeks naar zijn kruis.

Hij bijt op zijn onderlip en draait zich af van het balkon, bang dat een van de butlers zijn harde glimp zal opmerken. In de grote hal wacht Ursula al op hem—mierzoet, chique, de Chanel Nr. 5 die in zijn neus prikt. Ze kletst over het gala dat zijn ouders volgende week geven en hoe belangrijk het is dat zijn das precies de kleur van haar ogen heeft. Jason knikt, maar zijn gedachten zijn vier verdiepingen lager, bij het kamermeisje dat nu met een pizzagladde glimlach een trapleuning poetst.

's Middags verdwijnt Ursula in de limousine naar de luchthaven; zijn ouders volgen kort daarna in hun eigen Rolls. Het weekend is officieel van hen. Jason blijft alleen achter met een staf van negentien bedienden—en met haar. Hij kan het niet uitleggen, maar telkens als Miro’s ochtends zijn kamer binnenkomt om de koekoeksluiten van zijn gordijnen te verschuiven, voelt hij een elektrisch kloppende hunkering die zijn verstand op hol doet slaan. Ze noemt hem altijd monsieur Jason met een licht Caribisch rollende r, maar hij wil dat ze zijn naam schreeuwt terwijl hij diep in haar zit.

Om vier uur loopt hij naar de bibliotheek. De zware eikenhouten deuren staan op een kier; tussen de fauteuils en eerste-drukken ruikt hij kaneel en schoonmaakspiritus. Miro is bezig een antiek dressoir te wassen. Ze heeft haar mouwen opgestroopt, haar onderarmen glimmen van het vocht. Hij blijft in de deuropening staan, luistert naar haar zachte neurietje, voelt zijn hart bonken.

„Ik dacht dat jij vrij was nu mijn ouders weg zijn,” zegt hij, stem schor van opwinding.

Ze draait zich om, verrast maar niet geshockeerd. „Iedereen heeft vrij, monsieur. Behalve degenen die graag extra willen bijverdienen.” Haar lach is een smalle sliert ondeugd.

Jason sluit de deur achter zich. „Ik wil dat je iets voor me doet. Alleen jij.”

Ze zet de doek neer, veegt haar handen af aan haar schort. „Wat wenst monsieur?”

Hij stapt dichterbij, voelt zijn adem trillen. „Trek je slipje uit.”

Haar wenkbrauwen schieten omhoog, maar ze lacht. „Een bijzondere schoonmaakopdracht.” Toch schuift ze haar uniform iets omhoog. Haar vingers glijden onder de kanten zoom van haar jurk, en hij ziet hoe het zwarte katoen zich omlaag laat glijden en plettert op haar laarsjes. Ze stapt eruit, pakt het slipje op en draait het om haar wijsvinger. „Waar moet ik deze inboeken?”

Jason grist het van haar, brengt het naar zijn neus. Haar geur—zeezout en hibiscus—slaat op zijn hersenen als een pittige cocktail. „Kom hier,” hij hijst haar op het bureau. Boeken schuiven opzij. Miro’s ogen glinsteren donker. „Je weet dat we dit beter niet kunnen doen,” fluistert ze, maar ze spreidt al haar knieën.

Hij duwt haar jurk tot aan haar heupen, bewondert de glinsterende spleet tussen haar dijen. Haar lipjes zijn donkerroze, opgezwollen, glimmend van vocht. „God, wat wil ik je proeven,” hijgt hij. Hij laat zich op zijn knieën zakken, duwt haar benen nog verder uiteen en schudt zijn hoofd alsof hij het zoute water van de branding wil ruiken. Zijn tong glijdt zacht over haar clit, proeft de warme, zilte smaak die hem meteen wild maakt.

Miro kreunt, haar vingers graven zich in zijn blonde kuif. „Monsieur Jason… langzaam… o, fuck…” Ze spreekt het uit met een zangerig accent dat zijn pik nog harder maakt.

Hij begint te likken, eerst teder, daarna met brede, genietende halen. Hij zuigt haar clit tussen zijn lippen, schudt heen en weer, voelt hoe haar bekken trilt. Haar smaak wordt intenser—een dikke, zoetzure stroom die over zijn kin loopt. Ze hijgt, kronkelt, haar ene laars valt met een kletser op de marmeren vloer.

Plots duwt ze zijn hoofd weg. „Niet klaarkomen zonder dat jij in me zit,” fluistert ze. „Ik wil je voelen.”

Hij staat op, trekt zijn T-shirt over zijn hoofd, laat het vallen. Zijn borstkas is getint, gespierd. Miro’s vingers dwalen over zijn sixpack, haar nagels krassen zijn huid. „Dat lichaam is illegaal,” grapt ze.

„Breek de wet dan maar,” hijst hij zijn korte broek omlaag. Zijn erectie springt omhoog—een lange, paarse paal die tegen zijn buik klopt. Blonde schaamhaartjes glinsteren vochtig van zijn voorvocht. Miro slaakt een zacht gefluit.

„Condoom?” vraagt hij, terwijl hij met duim en wijsvinger over zijn eikel wrijft.

Ze schudt haar hoofd, haar ogen stralen. „Pil. En ik wil je rauw.”

Jason’s adem stokt. Hij grijpt haar heupen, trekt haar naar de rand van het bureau. Met zijn andere hand leidt hij zijn pik naar haar ingang. De eerste centimeter zakt naar binnen—warm, klem, nat. Miro hijgt, haar nagels bijten in zijn schouders. „Geef me alles,” smeekt ze.

Hij duwt door, voelt hoe haar spleet zich om hem heen vouwt. Haar wanden trillen als een dubbel sloegezakt leer. „Fuck, je zit zo verschrikkelijk strak,” hijgt hij.

Ze lacht schor. „Dan ga je maar voorzichtig.”

„Nee.” Hij trekt bijna helemaal terug en ramt dan tot aan zijn ballen. Het bureau schuift met een gierend geluid over de vloer. Boeken vallen; een globe rolt heen en weer. Miro gilt van genot, haar tieten schudden onder het kant. Hij pakt haar linker borst vast, kneedt stevig, dan trekt hij de stof omlaag zodat haar tepel bloot komt—donker, hard, omringd door een diepbruine areola. Hij buigt zich voorover, zuigt haar tepel in zijn mond, laat zijn tanden schuren.

Ze grient, kronkelt. „Zo… ruk me uit, monsieur.”

Jason begint te stoten—ritmisch eerst, maar al na een halve minuteri is hij aan het rammen alsof hij zich wil bevrijden van zijn eigen vel. Klap-klap-klap klinkt het terwijl zijn heupen tegen haar dijen bonken. Natte slierten vocht lopen over de rand van het bureau. Miro’s kutje maakt zoete schlurp-geluiden die echoën tussen de boekenstellingen. Ze klampt zich vast aan zijn nek, slaakt hoge, schurende kreten.

„Je… bent… een… heerlijke… hoer,” hijgt hij tussen de stoten.

„Ik… ben… jouw… hoer,” hijst ze terug, en ze bijt in zijn schouder.

Hij glipt zijn hand tussen hen, duwt duim en wijsvinger op haar clit, wrijft hard—precies zoals hij zichzelf beult tijdens nachten dat Ursula’s koude hand al slapend op zijn kruis ligt. Miro’s adem stokt; even lijkt ze stil te vallen, dan schiet haar rug bol. Een golf vochtspuit over zijn onderbuik. Ze krijst, maar hij houdt zijn hand erop, trekt aan haar clit alsof hij een verdrinkende wil redden.

„Niet stoppen, o, fuck, niet stoppen!” Haar ogen draaien achteruit.

Hij pompt door, voelt haar tweede orgasme al opbouwen. Zijn ballen klotsen; zijn pik gloeit, gloeit. „Ik kom,” hijst hij.

„Binnenin,” hijgt ze. „Laat me het voelen.”

Hij gromt, duwt diep, blijft steken. Zijn lul klopt; een warme straal schiet zijn steel uit en vult haar. Miro’s kut spast om hem heen, melkt elke druppel. Ze ademen als een gewond paar—geen geluid anders dan hun hijgende longen en het druppelen van sperma op de vloer.

Eindelijk laat hij zich op haar boeken vallen. De punt van een oude atlas prikt in zijn rib, maar hij besteedt er geen aandacht aan. Miro streelt zijn blonde haar. „Monsieur heeft echt… bibliotheken opnieuw gedefinieerd.”

Hij lacht, een schor geknor. „Je bent gevaarlijk.”

„Wees maar voorzichtig met boeken,” fluistert ze, „ze kunnen branden.”

Ze kleden zich aan, helpen elkaar met afgeknapte knopen. Voor ze weggaat, kust ze zijn wang. „Tot straks?”

Hij knikt, wrijft zijn hand over zijn nog prikkelnde lul. „Tenzij je mijn ouders eerder terug verwacht.”

„Dan verstop ik me maar tussen de encyclopedieën.” Ze verdwijnt met een zwaai van haar roezelrok.

Jason blijft alleen achter met de geur van seks en boekstof. De zon zakt; kristallen kroonluchters schitteren. Hij heeft geen honger, maar drinkt een glas whisky uit de kast—goud, prikkelend. Hij kan niet wachten om haar opnieuw te voelen, om haar zachte stem te horen kreunen in het holst van de nacht.

Rond middernacht kruipen ze in zijn ouderlijke suite—een verboden plek vol koekoeksluiten, gouden lijstjes en foto’s van zijn voorouders die streng toekijken. Miro heeft haar uniform weer aan, maar ze draagt geen slipje meer; hij voelt het verschil wanneer hij achter haar op de trap loopt en af en toe een blik vangt op haar donkere lipjes.

Binnen laat hij het fluwelen gordijn dichtglijden. De maan valt als een zilveren gleuf over het hemelbed. Ze duwt hem op de zijdeglanzige sprei, trekt zijn joggingbroek omlaag. „Ik wil je proeven zonder beperkingen,” zegt ze.

Ze neemt hem diep in haar mond. Geen speelse lik, maar direct een vollédige gleuf. Haar keel omklemt zijn eikel; hij voelt hoe ze relaxeert, hem verder binnenlaat tot haar neus zijn schaamhaar raakt. „Fuck, Miro… langzaam…” Ze antwoordt door haar keelspieren bewust samen te knijpen. Zijn heupen schokken.

Dan laat ze hem los, sabbelt aan zijn ballen, trekt de huid met lippen omlaag. Ze likt een glinsterende sliert precies van zijn opening naar haar tongpunt, houdt die toen aan hem voor. „Proef jezelf,” zegt ze, en ze kust hem vol op de mond. Het zoute vocht prikkelt; hij gilt van geilte.

Ze klimt op hem, laat zich omgekeerd over zijn gezicht zakken zodat haar vochtige gleuf op zijn mond rust en haar lippen weer om zijn pik sluiten. Hij zuigt haar clit, prikt zijn tong in haar grot terwijl ze begint te kokhalzen op zijn lul. De beroerde 69 duurt een eeuwigheid—zweet loopt in zijn ogen, haar sap verft zijn kin glazig.

Uiteindelijk kan hij niet meer. Hij grijpt haar heupen, draait haar om, drukt haar op handen en knieën in het midden van het bed. „Ik wil je kont,” hijgt hij. „Mag dat?”

Ze kijkt over haar schouder, haar ogen glinsteren wild. „Alleen als je me belooft dat je hem volspuit.”

Hij spuwt in zijn hand, masseert haar sterretje dat al nat glinstert van haar eigen vocht. Zijn duim dringt binnen—knap, knap. Ze hijgt, haar rug holt. Dan vervangt hij zijn duim door zijn eikel. De eerste druk voelt als een gloeiende munt die een portier opent. Miro gilt, maar drukt zich naar achteren. „Meer,” hijst ze.

Hij glijdt dieper, langzamer, tot zijn ballen tegen haar kutlippen plakken. „O, god, je zit als een handschoen,” kreunt hij.

Hij begint te neuken—eerst kort en voorzichtig, maar al snel ramt hij met volle lengte. Haar kontje slokt hem op; haar wanden knijzen als een beitelring. Miro’s hijgen verandert in schurende kreten. Ze ramt haar hand onder zich, vingert zichzelf terwijl hij haar billen rood slaat. De klap klinkt als een doodgewone straf, maar ze gilt hard van genot.

„Je kont is van mij,” hijgt hij.

„Alleen… als… je… hem… komt… vullen!”

Hij versnelt, de sprei rimpelt in een dodelijke golf. Zijn zicht vertroebelt; hij voelt hoe zijn zaad omhoog kookt. Met een laatste stoot blijft hij steken, spuit diep in haar darmen. Miro krijst, haar kont spast; tegelijk spuit ze over haar eigen vingers, een heldere straal die het lakens zout maakt.

Hij valt half boven op haar, ademt de geur van anale sex en zijde. Ze blijven zo liggen, beven, tot zijn lul slap uit haar glijdt. Pas dan trekt hij het dekbed over hen heen, drukt haar tegen zijn borstkas. „Ik dacht dat ik je morgen pas weer zou hoeven,” fluistert hij, „maar ik wil je nu alweer.”

Ze strijkt langs zijn slapende pik, voelt hoe hij alweer pulseert. „Morgen is er nog genoeg tijd,” sust ze. „Maar slaap nu. Je hebt kracht nodig.”

Hij valt in een roes, droomt van kurkdroge boeken en natte kutjes.

De volgende ochtend ontbreekt elk schaamtegevoel. Ze ontbijt samen op zijn privé-terras: hij in een losse kimono, zij in enkel haar schort, borsten bijna vrij. Hij eet honing van haar vingers, smaken zoeter dan ooit. Daarna duwt hij haar tegen de balustrade, neukt haar opnieuw terwijl zonnestralen over haar glanzende rug lopen en een vale butler beneden nietsvermoedend de zijdenparasols verstelt. Miro’s hijg klinkt over het dak; niemand kijkt op.

En zo gaat het de hele dag. Tegen de avond heeft hij haar op de marmeren wasbak in de bijkeuken geneukt, onder de douche van de jacuzzi, zelfs in zijn vaders schrijfkamer terwijl een schilderij van zijn grootvader hen streng aanstaarde. Miro komt ieder keer klaar—soms spuitend, schuddend, soms zacht huilend van overdondering. Jason raakt buiten zichzelf: elke keer dat hij denkt dat hij leeg is, voelt hij een nieuwe stroom gloed in zijn ballen borrelen.

Dan, zondagavond. Ze liggen in zijn bed, loom van seks en bergamot-geurige kaarsen. Miro trekt cirkels over zijn borst. „Morgen zijn ze terug,” mompelt ze.

„Morgen verzin ik een excuus,” antwoordt hij, maar zijn maag knijpt samen. Hij weet dat zijn ouders Ursula’s familie zien als de perfecte alliantie. En toch… hij kan niet meer terug. Hij voelt zich gegrepen door een soort honger die geen maaltijd ooit stillen kan.

Hij draait zich boven op haar, kust haar betraande ooghoeken. „Blijf vannacht hier.”

„Ik kan niet. Als de chef kok me mist, klinkt het alarm.”

„Dan kom ik later naar je kamer.”

Ze glimlacht, maar er zit een schaduw in haar blik. „Pas op, monsieur. De wereld buiten deze muren is minder vergevingsgezind dan jij.”

Hij wil antwoorden, maar het gezoem van zijn telefoon snijdt door het moment. Een bericht van Ursula: vlucht vertraagd, kom morgen rond het middaguur. Hij toont Miro het schermpje. „Zie je? Nog extra tijd.”

Ze kust hem, maar de zwoelheid mist een fractie van haar eerdere gloed.

Maandagochtend, 11:43 uur. Jason heeft net Miro op de pooltafel in de gamekamer genomen—haar benen wijd, ballen kussend onder haar kont—wanneer hij een auto hoort gravel spuwen. Hij friemelt zijn T-shirt recht, rent naar het raam. Een glanzende Mercedes, kenteken bekend. Ursula. Vroeger dan verwacht.

Miro glipt van de tafel, trekt vlug haar jurk omlaag. Haar ogen zijn groot. „Ik ga via de achtertrap,” sist ze.

„Nee.” Hij grijpt haar pols. „Blijf.”

„Ze zal me ontslaan.”

„Ik wil niet dat je weggaat.” Zijn stem beeft van een obsessie die zich vastklampt aan zijn borstbeen. Het is geen opwinding meer, maar een rauwe, bloederige noodzaak.

Voetstappen in de hal. De voordeur zwaait open. „Jason, liefste, ik ben thuis!” roept Ursula, haar stem zoetsappig maar met metaal eronder.

Hij kijkt Mimo diep in de ogen. „Komen.”

Ze sluipt achter hem aan de hal in. Ursula draait zich om, haar lippen in een perfect gelakte glimlach—die opengaat als een valstrik. Haar blik schiet van Jason naar Miro, ziet het vochtige haar dat aan Miro’s slapen plakt, ziet het rode sprookje op zijn hals—een hickey. De zware Parijse handtas glipt uit haar vingers. „Wat… is dit?”

Jason’ hart bonkt, maar zijn lul—verdomd nog toe—tintelt nog na van Miro’s kut. „Ursula…”

„Doe het niet,” snauwt ze, maar haar stem breekt. Haar wangen kleuren vlekkerig roze.

Hij loopt op haar af. „Laat me uitleggen.”

„Uitleggen?” Ze wijst naar Miro. „Met de huishoudster?”

Miro’s kin schiet omhoog. „Kamermeisje,” corrigeert ze zacht, maar haar ogen glimmen van vuur.

Jason voelt een razernij—niet op hen, maar op zichzelf, op de regels die hij nooit maakte. „Ik wil haar,” zegt hij, stem laag. „Ik wil haar meer dan ooit iemand gewild heb.”

Ursula’s ogen schieten vuurpijlen. „Je ouders zullen… je erfenis…”

„Laat me erven wat ik wil.”

Een stilte valt, zo zwaar dat het penduleklokje in de hal lijkt te stoppen.

Dan gebeurt iets waar zelfs hij niet oprekent. Ursula’s blik verandert—niet in verdriet, maar in een koele, glazige uitdaging. Ze kruist haar armen. „Dan wil ik het zien,” zegt ze. „Laat me zien wat je met haar doet.”

Jason’ mond valt open. „Wat?”

„Volgens mij hoorde je me.” Ze pakt een fauteuil, schuift die midden in de hal. Ze gaat zitten, kruist haar benen. „Als je zo nodig een bediende moet neuken, doe het dan fatsoenlijk. ten minste, ik wil weten waarmee ik word bedrogen.”

Miro’s adem stokt. „Monsieur…”

Jason voelt een duivelse kick. De gedachte dat Ursula hem ziet—dat hij niets meer hoeft te verbergen—ontketent een nog wildere honger. „Wil je dat echt?” vraagt hij, stem plots kalm.

„Ik eis het.” Ursula’s ogen glanzen van een verborgen opwinding die hij nooit eerder zag.

Hij draait zich naar Miro, streelt haar wang. „Wil jij dit?”

Haar tong gleed langs haar lippen. „Ik… ja.” Haar stem trilt, maar haar tepels steken hard door het kant.

Hij pakt haar hand, leidt haar naar het midden van de hal. De marmeren vloer glanst als een ijsbaan. Hij draait Miro met haar rug naar Ursula, trekt langzaam haar jurk omlaag. Haar borsten komen vrij—vol, zwaar, met stugge tepels. Hij hoort Ursula’s scherpe inademing.

Hij zoent Miro’s hals, bijt zacht, laat een rode vlek achter. Zijn handen glijden naar haar kont, wrijft de bundel rondingen die hij de afgelopen uren al vijf keer bevredigde. Dan laat hij zich zakken, trekt haar ene been omhoog, spreidt haar lipjes voor Ursula’s blik. „Zie je hoe nat ze is?” zegt hij, terwijl hij twee vingers in haar gleuf laat verdwijnen. Een vochtige smak klinkt.

Ursula’s wangen gloeien. „Vooruit,” hijst ze.

Hij richt zijn pik—nog steeds halfstijf van eerdere uitspattingen—maar bloed schiet er meteen weer in. Hij duwt Miro voorover, zodat ze haar handen op een laag marmeren sokkel plant. Haar kont steekt in de richting van Ursula als een overrijpe vrucht. Hij leidt zijn eikel tussen haar lipjes, glijdt erin met een vochtige zucht.

„Oh god,” hijgt Miro. „Hij is zo groot… ik voel hem overal.”

Jason begint te stoten—niet bruut zoals eerder, maar traag, demonstratief. Zijn pik schuift volledig zichtbaar in en uit, glanzend van haar sappen. Elke stoot maakt een hoorbare vleessmak. Hij kijkt Ursula recht in de ogen. „Zie je hoe ze me opvangt?”

Ursula’s adem stokt. Ze heeft haar handen in haar schoot gelegd, haar vingers bewegen haast onmerkbaar.

Miro kreunt. „Harder, alsjeblieft… laat haar zien hoe je me bezit.”

Hij versnelt. Zijn ballen ketsen tegen haar clit; haar borsten schudden als pudding. De geur van seks vermengt zich met leer en kristallen kandelaars. Hij trekt Miro rechtop, pakt haar linkerborst, kneedt die hard. Zijn andere hand slipt naar haar clit, wrijft ongenadig. Ze gilt, haar hoofd valt achterover op zijn schouder. Haar kreten weergalmen tegen de koepelplafonds.

„Kom voor me,” beveelt hij.

Ze schiet over de rand: haar kont klemt om hem heen, haar voorhoofd vouwt verticale rimpels. Een warme straal gutst over zijn vingers en drupt op de marmeren plaat, vormt een glinsterend plasje dat langzaam naar Ursula’s laarsjes sijbelt.

Jason trekt zich terug, draait Miro, duwt haar op haar knieën. „De laatste,” zegt hij tegen Ursula, „is voor jouw geheugen.” Hij richt zijn pik—glanzend van Miro’s sappen—op haar mond. Miro opent spontaan; ze zuigt zichzelf van hem af, sabbelt met kokhalsgeluiden totdat zijn eikel paars oplicht.

Ursula’s ogen staan glazig. Ze kruist en ontkruist haar benen. Haar stem is een schraal bandje. „Genoeg,” fluistert ze, maar er klinkt geen overtuiging in.

„Nee,” hijst Jason. Hij tilt Miro op, legt haar op de marmeren tafel in het midden van de hal. „Kijk.” Hij spreidt haar benen, duikt met zijn tong haar kut binnen, proeft de alkalische mix van zaad en vocht. Miro gilt, kronkelt, maar hij houdt haar dijen stevig. Zijn kin badert in hun gezamenlijke smurrie.

Dan staat hij op, richt zich tot Ursula. „Zie je dit? Dit is wat ik wil. Wat ik nodig heb.”

Tranen prikken in haar ogen, maar haar blik brandt. Ze slaat haar armen over elkaar om niet te trillen. „Dan weet ik genoeg.” Ze staat, haar hakken klikken als nagels op glas. „Je ouders zullen horen wat ik gezien heb.” Ze draait zich om, haar rok wappert als een wapperende vlag. De voordeur valt met een bons.

Stilte.

Miro giechelt nerveus. „Nou… dat was een manier om ontslag te nemen.”

Jason slaakt een zware zucht, valt naast haar op de marmeren tafel. Zijn blik vangt de kristallen kroonluchter boven hen—hij voelt zich zo klein als een stofje dat elk moment kan vallen. Maar tegelijk gloeit er een vreemde rust: hij heeft keuzes gemaakt, heeft haar verdedigd.

„Het komt wel goed,” zegt hij, hoopt dat het waar is.

Miro kust zijn schouder. „Of we krijgen een bounty op ons hoofd, of we vluchten naar een strand waar geen namen bestaan.”

Hij strijkt haar haren uit haar gezicht. „Dan nemen we die bounty. Maar eerst…” hij glimlacht, voelt weer een stroom gloed in zijn lies, „eerst neuk ik je nog één keer—gewoon, omdat het kan.”

Ze hijgt overdreven. „Monsieur is onverzadelijk.”

Hij rolt boven op haar, voelt hoe zijn pik alweer herrijst, hoe haar gladde lipjes zich om hem heen vouwen. En terwijl hij langzaam begint te stoten, zijn eigen voetstappen echoënd door de verlaten hal, weet hij dat er geen weg terug is. Of het nu een voyeuristische burgeroorlog wordt, of een liefde die zijn naam op de voorpagina’s kost—hij is verkocht, verslaafd, verloren in haar. En als de wereld komt kijken, laat hij hen maar kijken: hij zal haar opnieuw bezitten, keer op keer, in elke kamer van dit paleis, tot de kroonluchters barsten en de boeken verbranden van jaloezie.

Miro’s nagels graven zich in zijn billen, trekt hem dieper. „Kom binnen in je paradijs, monsieur,” fluistert ze.

Hij sluit zijn ogen, laat zich vallen, en terwijl hij spuit—warm, eindeloos—weet hij dat paradijs soms gewoon een naam is voor de plek waar niemand je naam meer kent… behalve zij.

Trefwoord(en): Cuckold, Verboden, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!