Verboden Vlammen In Het Santorini-Paleis - 2

De klok in de hal van het Santori-paleis slaat zeven uur terwijl Jason de voordeur achter zich dicht trekt. Zijn voetstappen galmen over het marmer, nog steeds zwaar van het telefoontje dat hij twee uur geleden kreeg: zijn ouders, vermoord op een verlaten weggetje in de Andes, hun chauffeur vermist. Geen moreel slot, geen goedschiks afscheid—alleen een grijze ambtenaar van het consulaat die vroeg of hij “de zaken wilde regelen”. Hij heeft geregeld wat er te regelen viel: alles komt op zijn naam. Het paleis, de privé-jet, de bankrekeningen, het volledige personeel. De wereld is van hem, en dat voelt als een gat dat zojuist in zijn maag is gebrand.

Miro wacht op de eerste etage, haar vingers om de gouden balustrade geslagen. Ze draagt haar gebruikelijke zwarte uniform maar heeft de bovenste twee knoopjes open gelaten; een detail dat Jason’s blik als een magneet trekt. Achter haar, half verscholen in de schaduw van een zuil, staat Ursula. Haar armen zijn over elkaar geslagen, haar wangen nog rood van het schandaal dat ze een week geleden aanschouwde—Jason die Miro midden in de hal neukte, haar lichaam tegen een antieke commode, haar kreten door de gangen galmend. Sindsdien heeft geen van hen het woord “toekomst” hardop uitgesproken.

Jason komt de trap op, tred voor tred, alsof hij elk marmeren blad wil laten weten dat hij nu de eigenaar is. Hij blijft staan, halverwege, zijn blonde schaamhaartjes glinsterend van het vocht van de tropische avond. “Ze zijn dood,” zegt hij zonder omhaal. Zijn stem barst een beetje, maar zijn ogen staan kalm—kalm en ijskoud. “Alles is van mij. Jullie ook.”

Miro slikt. Ursula’s vingers klemmen zich harder om haar ellebogen. Jason kijkt van het ene naar het andere gezicht, voelt hoe de macht hem als een gloeiend pantser omhult. “En ik wil meer,” vervolgt hij. “Niet alleen jullie tweën. Ik wil een harem, hier, in mijn huis. Twee nieuwe vrouwen. Een Braziliaanse met tieten waar je nachtmerries van krijgt en een jonge negerin met krulletjes die nog nooit een echte lul heeft gezien. Miro, jij blijft mijn vuurtoren—mijn eerste, mijn vuur. Ursula, jij kijkt. Jij kijkt en je vingert je klit kapot terwijl ik die nieuwe kutjes uitrek. Geen discussie. Alleen maar ja.”

Het duurt drie hartslagen. Miro’s adem stokt, haar tepels verharden onder het uniform—hij ziet het, hij kent haar lichaam beter dan ze zelf kent. Ursula’s ogen worden smal, maar haar tong gleed net even over haar onderlip; een detail die Jason niet ontgaat. “Ja,” fluistert Miro. Haar stem trilt, maar haar dijen klemmen lichtjes tegen elkaar—een reflex die hij herkent: ze is al nat. Ursula knikt langzaam. “Ja,” zegt ze, harder, uitdagend. “Maar ik ga niet zitten mokken in een hoek. Ik wil dat je me laat zien hoeveel ik je opwindt tijdens het toekijken. Ik wil horen hoe die nieuwe sletjes om je lul smeken.”

Jason grijnst, een wolf die net de sleutel van de geitenstal kreeg. “Goed. Dan is het contract getekend met onze kiezen.” Hij stapt de trap af, pulkt Miro’s hand van de leuning en duwt haar twee treden omhoog, zodat haar kont op ooghoogte komt. “Nu,” mompelt hij terwijl hij zijn gulp opentrekt, “eens kijken hoe snel ik jullie beiden aan mijn zaad herinner.”

Ursula gaat op de zesde tree zitten, haar rug tegen een zuil, haar rok tot op haar heupen opgetrokken. Ze draagt geen slipje—waarschijnlijk al de hele dag niet. Haar vingers glijden meteen tussen haar schaamlippen, kringetjes over haar clit terwijl ze met een scherp gezicht toe kijkt.

Jason spreidt Miro’s billetjes, laat zijn duim over haar sterretje glijden—nog droog, maar dat duurt niet lang. “Je gaat ze horen, Miro,” fluistert hij terwijl hij zijn stijve lul— dik, paars, glanzend—tussen haar lippen stoot, “mijn nieuwe Braziliaanse zal leren hoe ze een koninklijk klaarkomen klinkt.” Hij duwt naar binnen, een keer, zonder waarschuwing. Miro hijgt, haar kaken vallen open: “Ah! J-je bent zo f-fel—” Haar “ah” trilt als een snaar die net op het punt van breken staat.

Jason gromt, grijpt haar heupen en begint te pompen, steeds dieper, steeds harder. Zijn t-shirt plakt aan zijn rug, spierbundels rollen onder het katoen terwijl hij haar kut op zijn pik ramt. Elke stoot maakt een dof, klokachtig geluid tegen de eiken trapleuning.

Ursula’s vingers bewegen als een pendel, haar adem stopt kort, hoog. “Kijk hoe hij haar opentrekt,” hijgt ze, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders. “Kijk die lul—die dikke, godverdomde lul—hoe hij haar spleet gevuld houdt.” Ze perst twee vingers bij zichzelf naar binnen, spreidt haar benen wijder, laat haar schoen met hak tikken tegen de marmeren tree.

Jason voelt Miro’s eerste golf naderen—haar binnenste samentrekkend om zijn eikel. Hij trekt zich terug, slaat tegen haar kont, trekt haar hoofd achterover. “Nog niet,” sist hij. “Je komt pas als ik zeg dat je nieuwe vriendinnen er zijn.”

Miro kreunt, langgerekt: “Ah-h-h, ik—ik gehoorzaam.” Haar knieën trillen, maar ze houdt zich vast aan de balustrade als aan een reddingsboei.

Hij stoot nog een keer, diep, blijft dan bewegingloos zitten, zijn lul kloppend in haar hitte. “Onthoud dit moment,” zegt hij, stem laag. “Want over een week sta jij daar”—hij knikt naar het midden van de hal—“en dan lik jij mijn zaad uit de Braziliaanse terwijl het negerinnetje op haar lip bijt. En jullie gaan alle drie om beurten op míjn pik dansen.”

Ursula slikt, haar rug kromt—een eerste, stil orgasme. Haar vingers onder haar sappen; ze spreidt ze trots, laat druppels op de trede vallen. “Deal,” stoot ze uit, “maar ik wil dat je in hun kont laat klaarkomen. Geen excuses.”

Jason grenst, trekt Miro van de trap af, laat haar op haar knieën zakken. Zijn lul gleed eruit met een hoorbaar “plop”, glanzend van haar vocht. “Lik me schoon,” beveelt hij. Miro’s tong begint onmiddellijk aan de onderkant van zijn schacht, slurpend, happend alsof ze dorst heeft. Ursula tilt haar truitje op, wast met twee vingers haar eigen vocht over haar tepel, trekt hard—een tweede huivering.

Hij laat Miro even doorgaan, kijkt dan op zijn horloge. “Tijd voor zaken,” zegt hij, zijn gulp weer dicht. “Volgende week rond deze tijd logeert er een Braziliaans wondertje op de guest-wing. En daarna komt onze zwarte engel van achttien. Jullie krijgen beiden een kamer naast de mijne. Geheimhouding is voorbij—ik betaal, ik bef, ik beslis.”

Hij draait zich om, laat zijn voetstappen weer galmen—nu als echo van een nieuw tijdperk. Miro veegt haar lippen af, kijkt even naar Ursula. Twee vrouwen, één missie: alles geven wat hij vraagt, en meer.

Drie dagen later, 02:17 nachts. Jason zit in zijn vaders—nu zijn—studeerkamer. Het mahoniehouten bureau glanst onder het schijnsel van zijn MacBook. Op het scherm een videocall: een halve cirkel van honderd miniatuur-vrouwen in een Braziliaanse modellenpool. Zijn filter staat op “24–30 jaar, blond, cup D of groter, bereid voor verhuizing”. Hij klikt op de derde rij, vijfde van links.

Daar: Helena. Een foto in high-res: een blonde Braziliaanse met een huid alsof de zon erop gebeten heeft, borsten die tegen het scherm lijken te drukken, een glimlach dat zowel “ik wil je kinderen” als “ik wil je pik” uitstraalt. Jason opent de chat, typt in het Engels:

> “You’ll live in my palace. You’ll wear what I choose. You’ll fuck when, where, and how I say. You’ll share my bed with other women. You’ll never wear panties inside the gates. Agree?”

Tien seconden piep. Dan: “Si, senhor. I agree. When do I start?”

Hij stuurt een privé-jet. Hij stuurt een contract. Hij stuurt foto’s—zonder gezicht—van Miro en Ursula, naakt op zijn terras. “This will be you,” typt hij. “But first you kneel.”

Vier dagen later, 19:42. Een zilverkleurige limousine rolt het oprijlaantje op. Jason staat op de bovenste tree, gekleed in een spijkerbroek die zijn dijspieren markeert, shirtloos—zijn borsthaar blinkt onder tuinspotlights. De chauffeur opent het portier.

Helena stapt uit. Twee decennia aan Braziliaanse zon hebben haar huid gepolijst; haar jurk—een doorschijnend groen zomerjurk dat tot haar enkels reikt—liet alleen haar schouders vrij, maar de stof is zo dun dat hij haar tepelhof als donkere cirkels onthult zodra het licht er schuin op valt. Haar blonde lokken vallen tot haar taille; trillend, alsof elk haarzakje zich wil laten strelen. Jason loopt langzaam naar haar toe, zijn blik glijdt over haar lichaam zonder schaamte.

“Handen op de motorkap,” zegt hij zonder begroeting. Helena ademt diep in, draait zich om, haar palmen op het warme metaal. Hij trekt de jurk in één beweging naar boven—geen slipje. Haar kont rond, gespierd, een huid die glanst alsof er olie op ligt. Hij spreidt haar billen, inspecteert—geen piercing, geen tatoeage. “Schoon,” mompelt hij. “Zoals gevraagd.”

Hij laat twee vingers over haar schaamlippen glijden—nat al. Ze hijgt zachtjes, haar rug kromt. “Inside, maar niet in je kut,” zegt hij. “Nog niet.” Hij draait zich naar de chauffeur. “Breng haar koffers naar de westvleugel. Morgen krijgt ze een uniform zoals Miro.”

De limousine verdwijnt. Jason leidt Helena over de marmeren vloer, haar blote voeten klikken zacht. Bij de voet van de dubbele trap staat Miro—zich bewust van haar positie, haar uniform strak, knoopjes tot boven dicht. Ursula leunt tegen een zuil, haar vingers die een glas wijn omklemmen; ze kijkt niet naar Jason, maar naar Helena’s billen die nog licht trillen van de buitenlucht.

Jason pakt Helena’s pols, trekt haar naar zich toe. “Dit is Miro—mijn ochtendglimlach. En Ursula—mijn avondwijn. Jij wordt mijn dessert. Begrepen?”

“Si,” fluistert Helena, haar blik lager dan de zijne—onderdanigheid verpakt in een accent dat klinkt als een zoen. “Ik ben uw dessert, senhor.”

Hij draait zich tot Miro. “Ga haar voorbereiden. Bad, olie, geen parfum. Over een uur breng je haar naar mijn suite. En trek zelf ook alles uit—behalve je hoge hakken.”

Miro knikt, haar kaken stijf; een vlaag jaloezie, maar haar pupillen verwijden—ze houdt van orders. Ze gebiedt Helena met een vingerbeweging mee naar de trap. Helena volgt, haar heupen wiegen alsof ze de groove van een onhoorbare samba volgt. Ursula’s ogen kleven aan het tafereel. Jason loopt naar haar toe, pakt het glas uit haar hand, drinkt het in een slok weg. “Binnen een uur zit je op de stoel bij mijn bed,” zegt hij. “Je kijkt, je vingert, je klaagt niet.”

“Waarom zou ik klagen?” antwoordt ze, haar stem een laagje sarcasme over een onderlaag van geilheid. “Ik ben nieuwsgierig hoe snel je die Braziliaanse laat gillen.”

“Niet snel,” grinnikt Jason. “Ik ga haar verdomd langzaam uitmelken. En jij gaat tellen hoeveel keer ze “fuck” zegt in het Portugees.”

Hij slaat haar wang zacht, draait zich af.

Een uur later. De master-suite is enkel verlicht door twee wandspots en kaarsen op het dressoir—het plafond baadt in een warm, gouden glans van de flikkerende kaarsen. Jason staat naakt op het kleed, zijn lul halfstijf, glanzend van voorvocht; hij heeft zich net afgetrokken terwijl hij wachtte. De lucht ruikt naar sandelhout en de lichte geur van Miro’s vaginale vocht nog hangend aan zijn vingers.

De deur gaat open. Miro komt binnen, alleen een panty en zwarte pumps—haar tepels stijf, haar kin omhoog. Ze leidt Helena, die even naakt is, behalve een dun zilveren ketting om haar taille. Helena’s huid glanst; Miro heeft haar overal met amandelolie gemasseerd, zelfs tussen haar billen—haar anus ziet eruit alsof er een zacht glanslaagje op ligt. Achter hen sluipt Ursula; ze draagt alleen een doorschijnend hemdje en heeft een kutje dat al glinsterend kaal geschoren is. Ze pakt de stoel bij het voeteneind, zet zich, spreidt haar benen over de leuning—volledige toegang.

Jason verspeeld geen seconde. “Miro, laat haar knielen.” Miro drukt zacht op Helena’s schouders; de Braziliaanse zakt met soepele lenigheid op het kleed. Jason stapt dichterbij, zijn lul nu stijf voor haar gezicht. “Kus de eikel. Alleen kussen—geen lik.” Helena’s lippen raken zijn lans; een tedere, natte aanraking alsof ze een heerlijke steak proeft. Jason houdt haar kin vast. “Tong erbuiten.” Ze gehoorzaamt; haar adem voelt warm tegen zijn vlees.

Hij kijkt naar Ursula. “Start je teller.” Ze haalt haar telefoon, tikt een memo open, haar duim trillend. Miro gaat naast Helena op haar knieën, en wacht.

Na vijf seconden zegt Jason: “Tong erbij. Maar geen zuigen—alleen likken zoals je een sorbet proeft.” Helena’s tong komt tevoorschijn, een langgerekt lapje dat van zijn pisbuis tot onderkant van zijn eikel glijdt. Ze slaakt een zacht “mmm-hnn”, haar ogen gesloten. Jason laat haar vijftien seconden door gaan, trekt zich dan terug. “Miro, duw haar voorover.”

Miro duwt Helena’s schouders naar het kleed; de Braziliaanse zakt op ellebogen, haar kont omhoog—een perfect hartvormig geschenk. Jason knielt, spreidt haar billen met duim en wijsvinger. “Geen geluid,” zegt hij, “tot ik het zeg.” Hij begint met zijn tongpunt om haar anus te cirkelen—langzaam, net zichtbaar voor Ursula die ondertussen twee vingers in haar kut ramt en haar clit met duim masseert. Helena’s adem stokt; haar rug kromt dieper, maar ze blijft stil. Jason spuugt een kleine straal speeksel, drukt zijn tong erin—niet diep, maar genoeg dat haar ring begint te ontspannen. Haar knieën trillen.

Hij trekt zich terug, kijkt naar Ursula. “Hoeveel?”

“Nul,” hijgt ze.

“Goed.” Hij richt zich tot Miro. “Jouw beurt.” Miro buigt, haar donkere haar valt over Helena’s billen terwijl haar tong dezelfde cirkel volgt, maar ze duwt dieper—een kleine “slurp” klinkt. Helena’s lippen gaan open: “Ah—” Ze bijt zich meteen op haar lip.

Jason glimlacht. “Fout. Tel één.”

Ursula tikt.

Hij staat, positioneert zich achter Helena, zijn eikel tegen haar natte schaamlippen. “Miro, lik mijn ballen terwijl ik haar neuk.” Miro’s mond daalt; haar tong spreidt natte lijnen over zijn scrotum terwijl hij langzaam in Helena’s kut dringt. De Braziliaanse verliest haar adem—stil, maar haar hele lichaam schokt. Jason trekt haar heupen naar zich toe, begint een ritme—niet wild, maar diep, elke stoot eindigend met een zachte “plak” tegen haar olieglanzende billen. Miro’s likken worden heviger; ze zuigt één bal in haar mond, rolt hem rond.

Ursula’s vingers bewegen inmiddels op topsnelheid; haar kutje sopperig, haar heupen rollen. “Één,” kreunt ze, “twee—godver, Jason, je ramt haar—” Ze verliest de tel, schenkt het uit.

Jason grinikt, trekt zich uit Helena, draait haar om. “Boven op mij.” Hij gaat op het kleed liggen, zijn lul gespannen, glanzend van haar sappen. Helena hijgt, autoriteit in haar ogen—ze weet hoe cowboys rijden. Ze positioneert zich, laat zich in één beweging zakken—zijn hele lengte verdwijnt. Ze gilt zacht: “Ah! Caralho—”

“Twee,” klinkt Ursula, ademloos.

Helena begint te rijden, haar heupen rollen in een oneindige eight. Haar borsten stuiteren, tepels hard. Jason grijpt ze, knijpt, trekt haar voorover—haar tong in zijn mond. Ze kusten heet, happen naar adem. Hij spuit in haar kut, maar houdt zich in—nog niet klaarkomen. Hij wil het uitrekken. Hij duwt haar van zich af, draait haar weer om, duwt haar voorover. “Miro, natmaken,” beveelt hij. Miro spuwt op Helena’s anus, masseert met vinger. Jason duwt met duim—binnen. Helena hijgt: “Porra—drie.”

Hij richt zich tot Ursula: “Kom dichter.” Ze komt, haar vingers nog steeds in haar kut. Jason pakt haar pols, trekt haar vingers naar Helena’s kont. “Vinger haar terwijl ik haar kut neukt.” Ursula aarzelt geen seconde—twee vingers glijden bij Miro’s duim, bewegen in en uit. Helena’s hele lichaam schokt, haar adem een staccato van korte “ah-ah-ah”.

Jason begint weer te pompen—nu harder. Zijn stoten klinken als natte klappertjes. “Zeg het,” hijst hij. “Zeg dat je mijn slet bent.”

“Ik—ah—sou sua puta,” hijgt Helena. “Quatro—vier—”

“Vertaal.”

“Ik ben je slet,” gilt ze, “ik ben je Braziliaanse slet—fuck—vijf!”

Ursula’s duim cirkelt intussen over haar eigen clit; ze explodeert—een korte, scherpe gil, haar vocht gutst over haar vingers, druppelt op het kleed. Ze hijgt: “Zes—zeven—ik verlies—”

Jason voelt zijn zaad opborrelen. Hij trekt zich uit Helena’s kut—een lange sliert vocht hangt aan zijn eikel. “Mond,” hijst hij. Miro en Helena draaien tegelijk; hij spuit—golf na golf—over hun beider tongen. Ze slikken, likken elkaar af, laten druppels op hun borsten vallen.

Ursula zakt op haar knieën, haar hele lichaam trillend. “Acht—negen—” Ze barst in lachen uit, daarna in snikken—een mengeling van genot en overweldiging.

Jason leunt achterover, zijn hart bonkt. De kamer ruikt naar sex—dik, vochtig, onmiskenbaar. Hij strijkt over Helena’s wang. “Je hebt je proefwerk gehaald. Morgen oefen je met Miro—samen. Over een week komt onze kleine negerin. Dan gaan we de teller naar honderd brengen.”

Hij kijkt naar het drietal—vrouwen met glanzende huid, halfgeopende monden, ogen glazig van kwijnende hormonen. Een vreugdevuur van lust.

Hij staat, zijn lul slap maar nog glibberig. “Dames—nachtrust. Morgen om negen: ontbijt op het terras. Geen kleren. En dan plannen we het feest voor week twee—drie vrouwen, één lul, en een stadion vol zinnen.”

Hij draait zich om, loopt naar zijn ensuite. Achter zich hoort hij fluisteringen—geen jaloezie, geen ruzie, enkel het zachte gelik aan vochtige lippen en het klikken van hakken die elkaar volgen naar de gang. Jason glimlacht in de deuropening. De avond is pas begonnen; zijn erfenis proeft naar sperma en zweet en macht—en hij is nog lang niet verzadigd.

Trefwoord(en): Verboden, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!