Trillende Snaren, Trillende Zenuwen - 1

De zon schittert op de motorkap van de Volvo als Ruud de oprit van het familiehuis afrijdt. Voorin, naast hem, zit Emily, zijn negentienjarige dochter, die al de hele week niet stil kan zitten van opwinding. Op de achterbank heeft Eline, achttien jaar oud, haar hoofd uit het raampje gedraaid en geniet ze van de wind die door haar lange blonde haren waait. Het is een warme zaterdag in juli en vandaag is eindelijk de dag waar zijn dochters al weken over zeuren: het concert van Steinram in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Ruud werpt een blik op de tijd op het dashboard. Nog twee uur rijden. Vijf jaar geleden is zijn vrouw overleden aan borstkanker en sindsdien voedt hij de drie meisjes alleen op. De jongste, Ineke van zeventien, is thuisgebleven omdat ze maandag een herexamen heeft en zich moet voorbereiden. Ze was er niet blij mee, maar Ruud had haar streng doch teder aangekeken en gezegd dat school voor gaat. Ineke had gesmuld en was naar haar kamer gerend.

De auto zoemt over de provinciale weg en Emily draait de volumeknop van de radio naar rechts. De keiharde gitaren en zware drums van Steinram vullen de ruimte. De zanger brult iets over neuken en kont en Emily zingt luidkeels mee. Ruud vertrekt zijn gezicht.

"Mogen die kinderen zachter?" vraagt hij terwijl hij zijn ogen op de weg houdt.

Emily giechelt en draait het volume iets naar beneden. "Ach pap, je kunt beter wennen aan het geluid. Vanavond sta je er middenin."

"Ik sta nergens middenin," zegt Ruud beslist. "Ik blijf in de buurt, drink ergens een biertje en haal jullie op als het voorbij is. Ik ga echt niet naar binnen voor die herrie."

Eline leunt naar voren en legt haar hand op zijn schouder. "Maar pap, je hebt VIP-tickets voor ons betaald. We hebben een Meet & Greet! Je zou trots moeten zijn op je gulheid."

Ruud glimlacht. Zijn dochters weten precies hoe ze hem moeten bespelen. "Ik ben trots op jullie, dat is het verschil. En ik maak me zorgen. Die band staat bekend om hun ruige teksten en gedrag."

"Pap, we zijn bijna volwassen," zegt Emily met een melodramatische zucht. "We weten heus wel wat we doen. En trouwens, het is maar muziek."

"Muziek met teksten als 'fuck die hoer' en 'kut voor de lol'," zegt Ruud. "Ik heb ze op Spotify beluisterd. Ik vind het beledigend voor vrouwen."

Emily en Eline wisselen een blik van verstandhouding. "Je luistert naar Spotify?" vraagt Eline. "Serieus? Probeer je bij de tijd te blijven of zo?"

"Je vader probeert te begrijpen waar zijn dochters in godsnaam naar luisteren," zegt Ruud. "En ik snap het nog steeds niet."

"Het gaat om de energie, pap," legt Emily uit. "De sfeer. Het gaat niet om de letterlijke teksten. Het is... het is vrijheid. Passie. Ruwe energie." Ze zoekt naar de juiste woorden. "Het is sexy, oké? Die mannen op een podium, zwetend, schreeuwend, die muziek maken. Dat windt op."

Ruud kijkt zijn dochter even aan. "Dus het gaat jullie om de mannen?"

"Niet alleen," zegt Eline snel. "De muziek is echt goed. De composities zijn complex, de techniek van de gitaristen is fantastisch. Heb je gehoord hoe snel Ray die solo speelt in 'Demonic Dreams'?"

"Nee," geeft Ruud toe, "en dat wil ik ook niet horen. Jullie weten dat ik liever klassieke muziek luister. Of jazz."

"Opa," mompelt Emily, maar ze zegt het met genegenheid.

"Ja, ja, ik ben een oude man," zegt Ruud. "Vijfenveertig is stokoud."

De auto nadert de snelweg en Ruud voegt in tussen het verkeer. De rit naar Amsterdam duurt normaal gesproken anderhalf uur, maar vanavond zal het langer duren door de files rond de ring. Hij heeft de tijd ruim genomen.

"Pap," begint Eline, "wat vind je nou eigenlijk van ons? Van onze muzieksmaak, bedoel ik?"

Ruud denkt even na. "Ik vind het moeilijk," zegt hij eerlijk. "Jullie zijn opgegroeid met Mozart en Bach en ineens luisteren jullie naar mannen die schreeuwen over neuken en kont en... god, ik weet het allemaal niet meer. Soms voel ik me alsof ik jullie kwijtraak aan een wereld die ik niet begrijp."

"Je raakt ons niet kwijt," zegt Emily zacht. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. "We worden gewoon groot. Dat is wat kinderen doen."

"Ik weet het," zegt Ruud. "Maar jullie onschuld..."

Eline valt hem in de rede. "Pap, als je het nog niet wist: we zijn allebei geen maagd meer en gebruiken al twee jaar de pil."

De stilte die volgt is oorverdovend. Ruud houdt zijn ogen strak op de weg gericht, zijn kaken op elkaar geklemd. Emily kijkt naar buiten en Eline bekijkt de voorkant van het hoofd van haar vader in de achteruitkijkspiegel.

"Wat?" brengt Ruud uiteindelijk uit.

"We zijn allebei geen maagd meer," herhaalt Eline kalm. "En we gebruiken de pil. Al twee jaar. Mam wist het en hielp ons met de doktersafspraken."

Ruud schudt zijn hoofd. "Jullie moeder heeft me nooit iets verteld."

"Ze zei dat het ons geheim was," zegt Emily. "Dat je het niet zou begrijpen."

"Jullie moeder kon heel goed geheimen bewaren," zegt Ruud met een glimlach die niet helemaal oprecht is. "Dat was een van haar vele talenten."

De rest van de rit verloopt in een vreemde stilte. Ruud denkt aan zijn vrouw, aan de gesprekken die ze had gevoerd met de meisjes, aan de geheimen die ze voor hem had bewaard. Hij is niet boos, maar hij voelt zich buitengesloten. Alsof hij de laatste was die alles wist.

Emily en Eline praten zachtjes met elkaar over de setlist die ze verwachten, over welke nummers er zeker gespeeld zullen worden, over de kleding die ze aanhebben en of het niet te warm is in de zaal. Ruud luistert maar half. Zijn gedachten zijn bij de dochters die hij grootbrengt, bij de vrouwen die ze aan het worden zijn, bij de wereld die ze betreden zonder hem.

De skyline van Amsterdam doemt op en Ruud volgt de borden naar de Heineken Music Hall. Het parkeerterrein is al aardig vol als ze aankomen. Fans lopen in groepjes naar de ingang, gekleed in zwart leer, bandshirts, met dikke eyeliner en donkere lipstick. Veel van hen zijn vrouwen, ziet Ruud. Jonge vrouwen, maar ook oudere. Hij ziet moeders met dochters, groepjes vriendinnen, stellen. De sfeer is uitgelaten en opgewonden.

"Zo te zien zijn we niet de enigen," zegt Ruud als hij de auto parkeert.

"Steinram is enorm populair," zegt Emily. "Vooral bij vrouwen. Iets met testosteron en goede muziek."

Ruud rolt met zijn ogen en stapt uit. De meisjes volgen en lopen naar de kofferbak om hun tassen te pakken. Ze hebben allebei een kleine rugzak bij zich met daarin hun telefoon, wat geld, en lipgloss. Emily draagt een zwart topje dat haar middel bloot laat en een korte spijkerrok. Eline heeft een strakke zwarte jurk aan die tot halverwege haar dijen komt en daarboven een spijkerjasje. Beide meisjes dragen zware laarzen met plateauzolen.

"Jullie zien eruit als..." begint Ruud, maar hij maakt zijn zin niet af.

"Als fans, pap," zegt Emily. "We horen erbij."

Ruud bekijkt zijn dochters en ziet voor het eerst hoe volwassen ze eruitzien. De kleding, de make-up, de houding. Ze zijn geen kleine meisjes meer die hij kan beschermen. Ze zijn vrouwen die hun eigen keuzes maken.

Ze lopen naar de VIP-ingang waar een kleine rij zich heeft gevormd. Ruud kijkt om zich heen en schat de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen. Veel meiden van in de twintig, sommigen ouder, hier en daar een man. De rij voor de gewone ingang is veel langer en daar ziet hij meer mannen staan.

"Hé, kijken," zegt Emily en ze wijst naar een moeder met een dochter die achter hen in de rij staat. "Die zijn hier ook met hun moeder."

De moeder, een vrouw van rond de veertig met kort kastanjebruin haar en een vriendelijk gezicht, lacht naar hen. Ze draagt een eenvoudige spijkerbroek en een zwart shirt, maar haar dochter is volledig in Steinram-tenue: shirt met de bandlogo, zwart rokje, laarzen, en donkere make-up.

"Hoi," zegt de moeder. "Ik heet Anouk en dit is mijn dochter Maaike."

Ruud stelt zichzelf en zijn dochters voor. "Ik ben hier onder dwang," zegt hij met een knipoog. "Deze twee waren niet te houden."

Anouk lacht. "Ik herken dat. Maaike heeft me wekenlang aan mijn hoofd gezeurd. Ze is net achttien geworden en dit is haar verjaardagscadeau."

"Van harte gefeliciteerd," zegt Eline tegen Maaike. "Ik ben ook net achttien. Emily is negentien."

Maaike glimlacht verlegen. "Ik wilde al jaren gaan, maar mijn moeder liet me niet. Ze vond de band te... grof."

"Grof?" vraagt Ruud met opgetrokken wenkbrauwen. "Mijn dochters zeggen dat ik niet zo truttig moet doen."

Anouk haalt haar schouders op. "Ik heb hun muziek beluisterd en het viel uiteindelijk mee. Het is expressie, toch? En Maaike is volwassen genoeg om het in perspectief te plaatsen."

"Zie je wel, pap," zegt Emily. "Zij snapt het."

"Ik snap het ook," verdedigt Ruud zich. "Ik maak me gewoon zorgen om de boodschap die die teksten overbrengen."

"De boodschap is dat het leven intens en rauw kan zijn," zegt Maaike. "Dat niet alles netjes en beleefd hoeft te zijn. Soms wil je gewoon schreeuwen en losgaan."

Ruud kijkt het jonge meisje aan en ziet een volwassenheid die hem verrast. "Je klinkt als mijn dochters."

"We zijn fans," zegt Maaike met een glimlach. "Fans begrijpen elkaar."

De rij schuifelt langzaam naar voren en het gesprek wordt algemener. Anouk vertelt dat ze gescheiden is en Maaike alleen opvoedt. Ruud vertelt over zijn vrouw die vijf jaar geleden is overleden en de drie dochters die hij in zijn eentje grootbrengt.

"Drie dochters," zegt Anouk met bewondering. "Dat is niet niks. Ik heb mijn handen al vol aan Maaike."

"Het heeft zijn momenten," geeft Ruud toe. "Maar ik zou het voor geen goud anders willen. Ze zijn mijn alles."

"Ik snap het," zegt Anouk. "Soms is het moeilijk om ze los te laten. Om te accepteren dat ze volwassen worden en hun eigen weg gaan."

"Precies," zegt Ruud. "En dat ze naar concerten gaan van bands die zingen over neuken en kont en... god, ik klink als een oude man."

Anouk lacht. "Je klinkt als een vader. Dat is iets heel anders."

Eline en Emily hebben zich ondertussen afgezonderd met Maaike en praten over de band. Ze bespreken hun favoriete nummers, het laatste album, de geruchten over de persoonlijke levens van de bandleden.

"Ray is zo ontzettend knap," verzucht Maaike. "Heb je die ogen gezien? En die tattoos?"

"Ik val meer op Bizz," zegt Emily. "Die gitarist. De manier waarop hij speelt..."

"Iedereen valt op Bizz," zegt Eline. "Maar jij moet eens naar de drummer kijken. Hij is niet beroemd, maar god, die armen."

De meisjes giechelen en Ruud hoort flarden van het gesprek. Hij wisselt een blik met Anouk die haar schouders ophaalt.

"Laat ze maar," zegt ze zacht. "Het is onschuldig."

"Is het dat?" vraagt Ruud. "Soms vraag ik me af wat er echt gebeurt op die concerten. Backstage. In de kleedkamers."

Anouk kijkt hem onderzoekend aan. "Denk je dat er dingen gebeuren die je dochters niet aankunnen?"

"Ik weet niet wat ik moet denken," zegt Ruud eerlijk. "Ik hoor verhalen. Over rockers en groupies. Over wat er gebeurt als de lichten uitgaan."

"Jouw dochters lijken me verstandige meiden," zegt Anouk. "Ze weten wat ze willen en wat niet. Vertrouw ze."

De rij is nu veel korter en ze kunnen de ingang zien. Er staan twee bewakers die de tickets scannen en polsbandjes uitdelen. De spanning onder de meisjes is bijna tastbaar.

"We zijn er bijna," fluistert Eline tegen Emily. "Nog een paar minuten en we zijn binnen."

De volgende dertig minuten passeren in een waas van opwinding en chaos. Na de ingang komen ze in een grote hal waar merchandise wordt verkocht. T-shirts, posters, caps, armbanden, alles met het logo van Steinram. Emily en Eline kopen allebei een shirt en trekken het direct over hun kleding aan. Maaike doet hetzelfde.

De rij voor de Meet & Greet sluipt langs de merchandise-stand en de girls kijken met grote ogen naar alles om zich heen. Overal staan levensgrote posters van de bandleden, er branden kaarsen in rode glazen houders, en er klinkt een zware beat door de ruimte die de grond laat trillen.

Vlak achter Eline en Emily staan twee oudere meiden, begin twintig schat Ruud, die luid met elkaar praten. De ene, een meisje met lang zwart haar en een neuspiercing, is bijna hysterisch van opwinding.

"Ik ga hem zoenen," zegt ze tegen haar vriendin. "Ik zweer het, ik ga Ray gewoon zoenen op zijn mond."

"En als hij terugzoent?" vraagt de vriendin gierend.

"Dan zoen ik terug! En meer! Ik laat me neuken door die gast als het kan. Ik meen het. Ik ga backstage komen, wat er ook gebeurt."

Eline en Emily draaien zich subtiel om en luisteren mee. Ruud, die een paar passen achter hen staat, hoort het ook en trekt een wenkbrauw op.

"Ze bedoelt het niet serieus," fluistert Anouk die naast hem staat. "Ze zijn gewoon opgewonden."

"Dat hoop ik," zegt Ruud. "Want als ik mijn dochters ooit op die manier over een man hoor praten..."

"Dan wat?" vraagt Anouk met een glimlach. "Dan verbied je ze om fan te zijn? Om naar concerten te gaan?"

Ruud zucht. "Nee. Dan doe ik niets. Omdat ze volwassen vrouwen zijn die hun eigen keuzes maken. Maar ik zou me wel zorgen maken."

"Welkom bij het ouderschap van tieners," zegt Anouk. "Het bestaat voornamelijk uit zorgen en loslaten. Soms tegelijkertijd."

De rij schuift verder en eindelijk zijn ze bij de ingang van de ruimte waar de Meet & Greet plaatsvindt. Er staat een groot decor met het Steinram-logo en er zijn twee leden van de band aanwezig: Ray, de zanger, en Bizz, de gitarist. Ze zijn gekleed in strakke zwarte shirts die hun gespierde lijven accentueren, met tattoos die langs hun armen kruipen. Ray heeft een donkere baard van een paar dagen en intense bruine ogen. Bizz heeft lang haar dat in een paardenstaart is gebonden en een charmante glimlach.

"Welkom, dames," zegt Ray met een stem die diep en warm klinkt. "En meneer. Bent u hier met uw dochters?"

Ruud knikt en stelt zich voor. "Ik ben hun vader. Ruud. Ik ben mee voor de rijbewijs en de escorte-dienst."

Ray lacht. "Een verantwoordelijke vader. Dat zien we niet vaak. Meestal dumpen de ouders hun kids bij de ingang en pikken ze later op."

" ik wilde weten waar ze naartoe gaan," zegt Ruud. "En met wie."

"Begrijpelijk," zegt Ray. "Als ik dochters had, zou ik hetzelfde doen." Hij wendt zich tot Emily en Eline. "En jullie zijn fans van het eerste uur, neem ik aan?"

"We zijn jullie grootste fans, allebei," zegt Emily met een stem die een octaaf hoger klinkt dan normaal. "We hebben al jullie albums. We komen uit Nederland en we hebben VIP-tickets gekocht om jullie te ontmoeten."

"Dat is geweldig," zegt Bizz met een glimlach naar Emily. "We waarderen de steun. Zonder fans zijn we niets."

Er wordt een foto gemaakt van de meisjes met Ray en Bizz, en Ruud kijkt toe hoe zijn dochters stralen van geluk. Ze staan tussen de twee rocksterren in, handen op hun schouders, en poseren alsof ze dit hun hele leven hebben gedaan.

"We hebben jullie vader horen zeggen dat hij in de buurt blijft tijdens het concert," zegt Ray tegen Eline. "Maar we hebben een voorstel. Waarom komen jullie na het optreden niet backstage? Dan kunnen we wat langer praten, foto's maken, misschien een handtekening voor jullie kamer."

Eline's ogen worden groot. "Serieus? Backstage?"

"Ja," zegt Bizz. "Gewoon gezellig napraten. Jullie zijn leuke meiden en we zouden het leuk vinden om jullie beter te leren kennen."

Emily knijpt in Eline's hand. "Pap?" vraagt ze, zich omdraaiend naar haar vader. "Ray vraagt of we straks backstage willen komen. Is dat goed?"

Ruud kijkt van zijn dochters naar de twee rocksterren en probeert de situatie in te schatten. De mannen lijken oprecht en vriendelijk, maar hij heeft verhalen gehoord. Hij weet wat er kan gebeuren achter de schermen.

"Wat is er backstage te doen?" vraagt hij aan Ray.

Ray haalt zijn schouders op. "Niks bijzonders. Gewoon praten, wat drinken, foto's maken. De bandleden hangen er wat rond, er is een bar, het is ontspannen. Gewoon leuk voor de meisjes, weet je."

"Tuurlijk man, tuurlijk," vult Bizz aan. "Gewoon gezellig wat napraten en leuke dingen doen. Niks bijzonders."

Ruud aarzelt. "Als ik ja zeg, ga ik wel mee. Ik laat mijn dochters niet alleen backstage."

"Vanzelfsprekend," zegt Ray met een glimlach. "Geen probleem. Wees onze gast. We vinden het leuk om de vader van onze fans te ontmoeten."

Emily en Eline kijken hun vader smekend aan. "Alsjeblieft, pap?" vraagt Eline. "Dit is een once-in-a-lifetime kans."

Ruud zucht en knikt. "Oké. Maar ik ga mee en we blijven niet te lang."

De meisjes juichen en omhelzen hun vader. "Dank je, dank je, dank je," roepen ze in koor.

Achter hen staan Anouk en Maaike ook bij de ingang van de Meet & Greet. Ray kijkt hen aan en glimlacht.

"En wie zijn jullie?" vraagt hij.

Anouk stelt zichzelf en haar dochter voor. "Ik ben hier met mijn dochter. Het is haar verjaardagscadeau."

"Van harte gefeliciteerd," zegt Bizz tegen Maaike. "En, ben je fan?"

"Ja," zegt Maaike met een stem die nauwelijks boven een fluistering uitkomt. "Al jaren."

"Nou, we zijn blij dat je er bent," zegt Ray. "En jullie zijn ook uitgenodigd voor backstage na het concert. We zouden het leuk vinden als jullie komen."

Anouk's ogen worden groot. "Serieus?"

"Absoluut," zegt Bizz. "We waarderen alle fans, maar sommigen verdienen extra aandacht."

De meisjes worden doorgestuurd naar de volgende ruimte waar meer foto's worden gemaakt en ze een handtekening krijgen op hun pasgekochte shirts. Ruud en Anouk volgen en praten zachtjes met elkaar.

"Vind je dit niet vreemd?" vraagt Ruud. "Dat ze ons uitnodigen voor backstage?"

Anouk haalt haar schouders op. "Het is deel van de ervaring. VIP-tickets betekenen dat je extra's krijgt. Dit is een extra."

"Maar waarom ons?" dringt Ruud aan. "Er zijn honderden fans hier. Waarom nodigen ze specifiek onze dochters uit?"

Anouk kijkt hem aan met een mengeling van begrip en amusements. "Je bent een vader die zich zorgen maakt. Dat snap ik. Maar denk je echt dat een band als Steinram kwaad wil? Ze zijn artiesten, geen criminelen."

"Ik weet het niet," zegt Ruud. "Ik ben misschien te achterdochtig."

"Je bent beschermend," zegt Anouk. "Dat is niet hetzelfde." Ze aarzelt even en voegt dan toe: "Ik ben al twee jaar gescheiden. Maaike's vader is niet betrokken. Ik ben gewend om alleen beslissingen te nemen en me alleen zorgen te maken. Soms is het fijn om iemand te hebben die dezelfde vragen stelt."

Ruud knikt. "Ik snap het. Sinds mijn vrouw is overleden, doe ik alles alleen. Het is zwaar, maar het is ook... het is mijn leven geworden."

"Het is moedig," zegt Anouk. "En je dochters lijken gelukkig en goed opgevoed. Je doet iets goed."

"Bedankt," zegt Ruud. "Dat is fijn om te horen."

De Meet & Greet is officieel voorbij en de groep wordt naar de hoofdzaal geleid. Het podium is reusachtig, met zware luidsprekers die tot aan het plafond reiken. Het licht is gedempt en er klinkt een constante, zware beat door de ruimte die de borst doet trillen. De zaal begint vol te lopen met fans die allemaal hetzelfde enthousiasme vertonen.

Emily en Eline zoeken een plekje zo dicht mogelijk bij het podium, met Maaike in hun midden. Anouk en Ruud blijven wat achteraf staan, maar nog steeds met een goed zicht op het podium en de meisjes.

"Denk je dat ze het naar hun zin hebben?" vraagt Anouk.

"Kijk maar," zegt Ruud. Hij wijst naar zijn dochters die dansen en zingen en stralen van geluk. "Dat is alles wat telt."

De lichten dimmen en het publiek begint te juichen. Een diep, zwaar geluid rolt over het podium en de eerste gitaarakkoorden van het openingsnummer klinken. Het concert is begonnen.

Ruud kijkt naar zijn dochters en ziet hoe ze opgaan in de muziek, hoe ze schreeuwen en juichen en huilen van geluk. Hij begrijpt het nog steeds niet, de aantrekkingskracht van deze harde, rauwe muziek. Maar hij ziet wat het met ze doet. Het maakt ze blij. Het maakt ze vrij.

En misschien, denkt hij, is dat wat hij nodig heeft. Niet begrijpen, maar accepteren. Zijn dochters loslaten in een wereld die hij niet kent, maar waar ze gelukkig zijn.

Hij kijkt op zijn horloge. Nog twee uur tot het concert voorbij is. Nog twee uur tot de backstage-ervaring. Hij is benieuwd wat die avond nog gaat brengen.

Trefwoord(en): Concert, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!