Sanne - 58

Na zijn hartelijke begroeting met Sanne drukte Vince Mark stevig de hand. Maar hun kennismaking was van beide kanten aftastend en gereserveerd. Ze keken elkaar in de ogen en observeerden elkaar. Alsof ze de ander in wilden schatten.

Kaitlin en Sanne keken belangstellend en nieuwsgierig toe. De dames hadden het voor de reis van Sanne en Mark naar Amerika al over dit moment gehad. Sanne had verteld dat Mark wel open stond voor een partnerruil. Maar wat als hij Vince niet mocht? Vince had geen vetorecht zoals Mark dat wel had. Want hij en Kaitlin hadden een open relatie. Maar als hij niet overweg kon met Mark zou dat een ongemakkelijke situatie opleveren.

Er stond niets vast. Er was niets afgesproken en er waren geen verplichtingen. Voor Sanne hoefde seks met Vince niet zo nodig. Het was een optie, meer niet. Ze was gelukkig met Mark en ze had geen behoefte aan seks met een andere man. Bovendien zou Mark als het moment echt daar was zich kunnen bedenken. Ze zouden het wel zien in Albuquerque.

Kaitlin hoopte wel dat het zou gebeuren. Net zoals ze dat vroeger op Princeton zo vaak hadden gedaan. Ze ruilden vriendjes, deelden vriendjes, hadden trio’s en hadden soms gezamenlijk seks met anderen in een klein groepje.

Maar dat was toen. De situatie was inmiddels behoorlijk veranderd. Sanne was nu getrouwd en ze had haar seksleven beperkt tot enkele goede intieme vriendinnen buiten haar huwelijk om. Kaitlin begreep en respecteerde dat. Kaitlin en Sanne wisten precies hoe de ander erin stond. Wat wel en niet acceptabel was. Waar de grenzen lagen. Op seksgebied waren de twee vriendinnen een open boek voor elkaar. Er was absoluut niets dat hen nog kon verrassen.

Maar er was om diverse redenen dus niets afgesproken. Ze wilden Mark ook niet onnodig onder druk zetten dat er ‘iets‘ moest. Het moest ‘spontaan’ gebeuren en anders maar niet. Sanne zou zeker niet meewerken als haar Mark niet lekker in zijn vel zou zitten. Kaitlin wist dat.

Kaitlin en Sanne hadden samen een mooie tijd gehad op Princeton. Daarbij hadden ze vaak de grenzen opgezocht. En ze waren er ook een aantal keren overheen gegaan. De spanning, de kick, het spel en het taboe dat er toch wel op rust en de uiteindelijke ontlading maakten het echter allemaal de moeite waard. Ze waren jong en ondeugend en hielden van experimenteren.

Het was ook de opstandige fase van Sanne die in die tijd nog in een verwerkingstraject zat over het dramatische verlies van haar zus. Kaitlin en de seks waren haar uitlaatklep. Maar ook de lange, diepgravende gesprekken met LeAnn hadden een therapeutische uitwerking gehad op Sanne. Niet voor niets was haar tijd op de universiteit de belangrijkste periode uit haar leven.

En ook de mooiste. Niet alleen vanwege haar seksavonturen. Maar vooral door de hechte en oprechte vriendschappen in de groep. Met alle 15 meiden. Ze waren zowel in als buiten het veld een Team. Friends for life. Ze gingen voor elkaar door het vuur. En nu na al die jaren nog steeds. Of zoals Luke het uitdrukte: ‘Shelly heeft daar echt iets neergezet. Het is een unieke groep. Een groep als hen komt er nooit meer. De huidige meiden mogen de veters nog niet vastknopen van die groep van Shelly.’

Kaitlin had nog steeds een losbandig en vrij seksleven. Maar Sanne had met Mark inmiddels haar anker gevonden. En ze dacht nu zelfs aan gezinsuitbreiding.

Mark was in dit groepje degene die hier geen ervaring mee had en de onzekere factor vormde. Kaitlin peinsde er geen seconde over om de relatie van haar beste en meest intieme vriendin in gevaar te brengen. Dat was het niet waard. Seks was leuk en lekker, maar niet het belangrijkste.

Kaitlin wist waar Sanne destijds op Princeton mee worstelde. De hele groep wist het want ze hadden geen geheimen voor elkaar. Sanne was één van hen. Met hun allen, elk op haar eigen manier, hadden ze hun roodharige vriendin door die moeilijke periode heen gesleept. Ze trokken zich aan elkaar op. Ze vormden een blok.

Kaitlin en Sanne hadden zoveel met elkaar beleefd en gedeeld. Sanne zat in haar hart dus het allerlaatste wat Kaitlin wilde was onbewust een wig drijven in haar relatie met Mark. Ze wist dat hij de liefde van haar leven was.

“We will see what happens…” had Kaitlin gezegd. En daar hadden ze het bij gelaten.

Terwijl de mannen elkaar in de ogen keken en de hand drukten keken de dames lichtjes gespannen toe. Ze probeerden hun lichaamstaal en gelaatsuitdrukking te lezen. De stilte duurde slechts enkele seconden. Maar het leek een eeuwigheid waarbij je een speld kon horen vallen.

Het was Vince die de ongemakkelijke stilte verbrak.

“Is die Cadillac Seville hier voor de deur van jullie?”

“Ja en nee. Het is onze huurauto waarmee we de Route 66 hebben afgelegd van Saint Louis in Missouri tot hier” zei Mark.

“Ik kwam thuis en heb er even naar staan kijken. Echt een klassieker. Ik had vroeger een oude Ford Mustang. Ik was gek op die wagen. Samen met mijn vader hebben we er uren aan gesleuteld. Maar op een gegeven moment kreeg ik er te veel onkosten aan. Met pijn in het hart heb ik hem weg moeten doen. Dit zijn auto’s met een ziel. Tegenwoordig zie je hier in Amerika steeds meer Europese en Japanse auto’s. Alles moet tegenwoordig zuiniger en milieuvriendelijker. Steeds meer elektrisch in plaats van brandstofmotoren. Maar het rijplezier wordt steeds minder vind ik. Het zijn auto’s zonder karakter. Zelfs de auto-industrie in Detroit moet eraan geloven. De grote drie, Chrysler, Ford en GMC die de stad groot hebben gemaakt passen zich aan. Ze moeten wel om te kunnen overleven. Kaitlins vader werkte daar bij GMC. Maar de gloriejaren van Detroit zijn helaas voorbij. En ik weet ook wel dat het ergens wel een goede zaak is… Maar dit zou toch het land van de onbegrensde mogelijkheden moeten zijn. The land of the free. Als ik dan zo’n Japans koekblik op de weg zie rijden dan doet me dat toch een beetje pijn als Amerikaan…”

“Ik begrijp wel wat je bedoelt. Tijden veranderen. Ik rijd nu in de oude BMW van Sanne. Zelf rijdt ze in een Maserati Gran Cabrio Sport. Een vrouw in haar positie moet wel een auto hebben die daarbij past vind ik. San heeft niet zoveel met auto’s. We hebben heel lang op haar in moeten praten en erop aan moeten dringen om haar zover te krijgen dat ze die auto kocht. Want ze wilde eerst een auto voor mij kopen. Ze geeft zelf veel cadeaus weg aan mensen van wie ze houdt. Deze Gucci horloge bijvoorbeeld. Dure handtasjes aan haar vriendin en aan mijn zus. Maar behalve kleding koopt ze nooit iets moois voor zichzelf. Dat verdient ze echter wel.”

“Italianen bouwen mooie auto’s. Maserati, Ferrari, Alfa Romeo, Lamborghini, Pagani… Daar hoor je mij niets over zeggen. Hoogstandjes wat betreft technologie en design. Maar die Aziatische rijdende dozen…”

Het ijs tussen Mark en Vince leek hiermee wel gebroken.

Kaitlin keek vanuit haar ooghoek Sanne aan. De vriendinnen hadden geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Op Princeton hadden ze een soort geheimtaal ontwikkeld door middel van oogcontact of kleine, subtiele gebaren om aan te geven wat ze wilden.

Ga jij met hem? Dan ga ik met die. Twee om twee of lekker met vier? Wat vind jij van die knul? Doen we het hier, of ergens anders? Laten we ons versieren… Of kijken we verder? Ja, we doen het… Maar we laten ze nog even wachten en moeite voor ons doen. Blijven we bij elkaar…Of splitsen we op? Die jongen is wel leuk, maar ik mag zijn maat niet. Geen drankjes aannemen… ik wil daar geen seks mee. Die jongen geilt op je maar hij is een beetje verlegen. Die knul heeft te veel op… niet aan beginnen… Op jouw kamer of op de mijne? Jij boven of onder? Heb jij nog condooms? Ik heb al een leuke jongen gespot… Heb jij al iemand? Die met dat blauwe shirt zit al een hele tijd naar je te kijken.

Nonverbale communicatie dus. Net zoals nu.

Kaitlins blik richting Sanne sprak boekdelen.

Sanne glimlachte ook.

Kaitlin hield haar duim en wijsvinger tegen elkaar. Al was de boodschap duidelijk. ‘Oké. Dit zit wel goed…’

Ze zaten in de woonkamer en er ontstond een ontspannen gesprek tussen hen vieren. Vince en Sanne praatten wat bij met elkaar. Al hoorde Vince zo nu en dan wel via Kaitlin waar Sanne zich mee bezig hield. De laatste weken voor hun reis naar de V.S. uiteraard wat meer. Er werd echter niet over seks gesproken.

Vince ging zich na ruim een half uur boven douchen en omkleden voor het diner. Hij droeg een militair uniform want hij was als beroepsmilitair gestationeerd op Kirtland Air Force Base, enkele kilometers ten zuidoosten van Albuquerque. Hij was onderdeel van de 58th Special Operations Wing waar hij samen met een aantal collega’s het onderhoud deed van de Sikorsky HH-60 Pave Hawk helikopters. Een afgeleide versie van de UH60 Black Hawk. Met meer dan 23.000 banen is de basis de grootste werkgever in Albuquerque.

Veel vrouwen hebben wel iets met mannen in uniform. Sanne echter niet. Ze beoordeelde personen altijd op wie ze waren of op wat ze deden. Niet op hun kleding, opleiding of titels. Zijn uniform maakte op haar dus weinig indruk. Voor haar was Vince gewoon een monteur die aan helikoters sleutelde zoals een automonteur aan auto’s. Dat er een prijskaartje van 16 miljoen dollar aan zo’n helikopter hing deed niet ter zake.

Met Kaitlins SUV reden ze even na 19.00 uur naar High Noon Restaurant & Saloon in San Felipe Avenue in West Old Town.

Zodra ze binnenkwamen trokken Kaitlin en Sanne veel bekijks van het mannelijk geslacht. Zo vaak zie je niet 2 beeldschone vrouwen tegelijk. De dames waren echter wel wat gewend. Ze deden alsof hun neus bloedde en negeerden de blikken in hun richting.

Mark en Vince hadden wel een aantal dingen gemeen. Behalve dat ze beiden een relatie hadden met een mooie vrouw met een universitaire opleiding die meer verdiende dan zijzelf zaten ze beiden in de techniek. Ze beseften beiden dat ze zich gelukkig mochten prijzen met hun vrouwen. De bewonderende en jaloerse blikken in de richting van hun tafel spraken boekdelen. Kaitlin en Sanne zagen er dan ook geweldig uit. Zeker nu ze zich mooi gekleed hadden voor dit diner. Het type vrouw waar elke man van droomt.

Sanne droeg tijdens hun reis door de V.S. vaak laarzen en een strakke spijkerbroek. Met daarboven een bloes en haar Stetson op haar rode haren. Voor deze avond was ze juist elegant gekleed in een sexy jurkje met voldoende decolleté, maar niet zoveel dat het ordinair stond. En ze droeg nu pumps met hakken. Haar Stetson westernhoed zou hier in dit restaurant goed gestaan hebben. Maar dat paste niet bij haar outfit dus ze had hem net als Mark bij Kaitlin thuisgelaten. Ook Kaitlin zag eruit om door een ringetje te halen. Dus dat ze de aandacht trokken was niet zo vreemd.

Nog altijd kon Mark ervan genieten als hij ergens in het openbaar met Sanne verscheen. Vince was al wat langer samen met Kaitlin. Mark was inmiddels wel gewend dat ze naar zijn vrouw staarden. Het maakte hem blij en trots. Hij vroeg zich wel af of dat gevoel na verloop van tijd ging verdwijnen of als vanzelfsprekend zou voelen. Hij hoopte van niet.

Met Vince had hij iemand die gelijke ervaringen had als hem. Met Kaitlin of Sanne kan je nooit onopvallend over straat. Ze trekken altijd de aandacht of ze dat nu willen of niet. Hoofden draaien altijd hun richting uit. Mannen blijven altijd net wat langer staan of treuzelen. Of ze schieten als vliegen op de stroop op hen af om te vragen of ze hen kunnen helpen. In een winkel of restaurant spraken ze altijd Sanne aan. Nooit hem. Hoe zou dat toch komen dacht hij wel eens met een grijns.

De kelner was uiterst galant en boog zowat als een knipmes. Hij probeerde duidelijk een wit voetje te halen bij de dames met slijmerige opmerkingen en complimenten. Ze deden echter alsof ze het niet opmerkten.

Ze bestelden hun drankjes en bekeken de menukaart met Amerikaanse en Mexicaanse gerechten. Ze proosten gezamenlijk op een mooie avond.

“We are two lucky guys Mark” zei Vince.

Mark begreep uiteraard wel waar hij op doelde en stemde daar volledig mee in.

Hij vroeg zich af hoe Vince aan een vrouw als Kaitlin was gekomen. Vince was niet onaantrekkelijk. Maar ook niet het type droomprins. Hij had net als Mark een redelijk goed salaris. Maar geen salaris dat echt potten doet breken. Net als Sanne had Kaitlin de mannen voor het uitkiezen. Maar met de vrije levenswijze van Kaitlin waren haar relatieopties beperkt begreep hij. Kaitlin wilde beslist geen kinderen en ze wilde haar handen vrij hebben om seks te hebben met een geschikte gelegenheidspartner als die kans zich voordeed. Daarbij maakte ze geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Niet elke man zou dat accepteren.

En zelfs als dat wel het geval zou zijn zou Kaitlin een vaste relatie ‘Spaans benauwd’ vinden volgens Sanne. Ze zou zich geketend voelen. En in haar vrijheid beperkt. Het zou haar verstikken.

Vince liet Kaitlin volledig vrij in haar doen en laten. Ze woonden samen onder hetzelfde dak en ze sliepen in hetzelfde bed. Maar verder had elk van hen een eigen leven. Ze zaten niet aan elkaar vast. Ze deelden de vaste woonlasten waarbij Kaitlin meer betaalde dan Vince omdat zij meer verdiende dan hem. Maar Kaitlin en Vince zouden bij wijze van spreken elke dag hun koffer kunnen pakken om de ander te verlaten. Zonder schuldgevoelens of enige vorm van uitleg. Ze waren meer huisgenoten dan levenspartners. Ze waren met elkaar, maar gelijktijdig ook weer niet. Precies zoals Kaitlin het wilde. ‘No strings attached’ zoals zij het noemde.

Sanne noemde Kaitlin een vlinder die van bloem tot bloem vloog. Die moet je niet onder een hoedje vangen. Dan gaat ze dood.

Mark vroeg zich af of Kaitlin en Vince wel echt van elkaar hielen.

Ze hadden zeker een bepaalde genegenheid voor elkaar. Maar hun relatie was zoals hij van Sanne begrepen had moeilijk te omschrijven. Vrienden? Huisgenoten? Bedpartners? Friends with benefits? Levensgezellen? Waarschijnlijk een combinatie van die dingen. Maar zeker geen geliefden of soulmates zoals hij en Sanne. Mark en Sanne zouden niet meer zonder elkaar kunnen. Ze konden zich een leven zonder de ander niet meer voorstellen. Zoals Sanne zei waren zij samen één geheel. Een dualiteit.

Mark kreeg nog altijd warme gevoelens als Sanne hem een ontwapenende glimlach schonk. Of als haar ogen ondeugend fonkelden als ze hem aankeek. Ogen waarin hij hopeloos kon verdrinken. Waarin zoveel meer te zien was dan alleen liefde en passie. Ogen die hem meer zeiden dan een miljoen woorden. Die stralende kijkers van haar waren sterren in het onmetelijk universum van hun onuitputtelijke liefde voor elkaar. Sanne was de hele wereld voor hem. Zonder Sanne leek er geen leven meer mogelijk. En andersom vond zij dat waarschijnlijk ook van hem.

Kaitlin en Sanne waren aan elkaar gewaagd.

Beiden bloedmooi en succesvol. Beiden fel begeerd door mannen. Beiden zeer intelligent. Beiden afgestudeerd aan de gerenommeerde universiteit van Princeton. Beiden dol op seks. Maar wat betreft relatie en kinderwens stonden ze mijlen van elkaar af.

Net zoals LeAnn een geheel ander type was dan Kaitlin en Sanne. En toch waren die 3 meiden al sinds hun tijd op Princeton onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Hoe bijzonder is dat…?

Ze klonken hun glazen tegen elkaar aan.

“Dat zijn we zeker Vince.”

Mark keek naar zijn roodharige Sanne. En naar Kaitlin met haar glanzend zwarte haardos. Wat een prachtige vrouwen waren dat toch.

Hij verheugde zich al op seks met Kaitlin. Het avontuur in Milaan lag nog vers in het geheugen en het vluggertje op de reünie had dat vuurtje nog verder aangewakkerd. Ze hadden inderdaad nog iets af te maken samen.

Hij keek ook naar Vince.

Vince had met zijn Sanne geneukt. Al voor zijn relatie met haar. Aan de manier waarop Vince naar Sanne keek wist hij dat hij graag weer met haar naar bed zou willen.

Voor Sanne was het bespreekbaar. Maar geen noodzaak. Ze was met hem getrouwd en ze had hem haar woord van trouw gegeven. Ze droeg zijn naam en zijn ring met blijdschap en trots. Ze noemde zichzelf nu ook Sanne Van den Berg en niet Stenhorst.

Hun eten werd geserveerd.

Ze hadden alle vier iets anders besteld. Maar ze proefden onderling ook wat van de andere borden. De sfeer was gezellig en relaxt. Het gesprek ging over van alles en nog wat. Behalve over seks.

Maar toen Kaitlin een stukje van Marks San Felipe Burrito van zijn vork af proefde keek ze hem zwoel en uitdagend aan. De sensuele manier waarop ze haar lippen om de vork sloot, het voedsel in haar mond nam en vervolgens met haar tong langzaam haar lippen aflikte liet zijn lul in zijn broek niet onberoerd.

“Hmmm. Yummie… Very tasty…” smakte Kaitlin wel erg dubbelzinnig.

Sanne keek Mark glimlachend aan en gaf hem een speels knipoogje. Kaitlin speelde hier een spelletje met Mark en ze stak dat niet onder stoelen of banken.

Sanne mocht een stukje proeven van Vince’s Buffalo Burger. Sanne had zelf Blue Corn Enchiladas en Kaitlin de Green Chile Bacon Chicken Sandwich.

Hoewel er niet over seks werd gesproken hing er wel een gezonde spanning in de lucht.

Mark besefte dat het van hem af zou hangen hoe deze dagen in Albuquerque zouden verlopen wat betreft seks tussen Sanne en Vince. Als hij nee zei zou het niet gebeuren. Sanne zou niet aandringen en Kaitlin en Vince waren ervaren swingers. Die zouden het wel begrijpen en respecteren.

Vince keek zo nu en dan wel naar de borsten van Sanne. Maar hij maakte geen dubbelzinnige opmerkingen en deed ook geen poging om Mark aan zijn kant te krijgen. Als je niet beter wist was er nooit iets tussen hen gebeurd. Maar Mark wist dat zijn pik tot aan zijn ballen in Sannes kut had gezeten en dat ze elkaar stevig geneukt hadden.

De avond verliep in een opgewekte stemming en er werd veel gelachen.

Vince vertelde wat over zijn werk op Kirtland Air Force Base.

De basis wordt streng bewaakt omdat het behalve van het 58th Special Operations Wing waar Vince onderdeel van uitmaakte ook de thuisbasis is van het NWC, het Nuclear Weapons Center van het Air Force Materiel Command. Kirtland AFB beslaat meer dan 51000 hectare en drukt een zware stempel op de economie van Albuquerque waar Intel ook een grote werkgever is.

“Liggen er nucleaire wapens op Kirtland?” vroeg Mark.

“Dat is geheim. Eigenlijk weet ik er net zoveel van als jou. Maar zelfs als ik het wist dan zou ik het je niet vertellen” zei Vince.

“Yeah, right! Het NWC zit daar zeker heel toevallig? You now what they say… If it looks like a duck, swims like a duck and quacks like a duck….” zei Kaitlin wat sarcastisch.

“Then it probably is a duck!” lachte Mark.

“Jij zegt het… Ik niet…” grijnsde Vince.

Mark luisterde geboeid naar wat de Sikorsky Combat Search and Rescue helikopter allemaal kan. Natuurlijk vertelde hij ook wat over zijn werk. En Kaitlin en Sanne vertelden wat pikante anekdotes over wat zij voor stoute en ondeugende dingen uitgespookt hadden op de universiteit van Princeton. En natuurlijk ook over hun werk als cheerleaders.

De mannen luisterden geamuseerd en haakten regelmatig in.

“Dat jullie met al die seks en sport nog tijd hadden om te studeren…” lachte Mark.

“Ja, dat deden we er ook nog tussendoor” lachte Kaitlin.

“Het was de mooiste tijd van mijn leven…” mijmerde Sanne.

“Maar ik ben nu erg gelukkig in Milaan met mijn mannetje.”

“Ik heb de campus gezien en de reünie. Ik begrijp Sanne nu beter. Haar verleden. Haar hechte vriendschappen met jou en LeAnn en al die andere meiden. Shelly en Abigail zijn ook prachtige dames. Het heeft een diepe indruk op mij gemaakt” zei Mark.

Met ‘prachtige dames’ bedoelde Mark niet zozeer hun uiterlijk maar hun persoonlijkheid. Zoals dat voor de hele groep gold. Stuk voor stuk bijzondere en boeiende vrouwen.

“Het was echt de eerste en enige keer dat er een uitzondering gemaakt werd door Shelly. Dat kan je wel in je zak steken” zei Kaitlin.

“Ik begrijp nu pas goed hoe moeilijk het voor Sanne was om dit alles achter haar te moeten laten. Vooral jou en LeAnn.”

“Life goes on Mark. Ik kijk nooit achterom. Ik kijk ook niet ver vooruit naar de toekomst. Ik leef nu. Vandaag. Yesterday is gone. Tomorrow will be just an other day. Ik leef zoals ik dat wil. Het kan me geen zier schelen wat een ander daarvan vindt. Velen keuren mijn levenswijze af. Maar het is wel my fucking life! Ik leef bij de dag en vind dat prima. Leven en laten leven is mijn mening. Sanne had een droom. En het is haar gelukt. Ik ben ontzettend blij voor haar. En met jou heeft ze de ware gevonden denk ik. Sanne en ik hebben veel dingen met elkaar gemeen. Maar er zijn ook verschillen tussen ons en dat is goed. Geen mens is hetzelfde Mark, elk mens is uniek. Maar die rooie van jou… Dat is absoluut een kanjer van een meid. Zorg goed voor haar. LeAnn en ik wonen ver weg. But if she needs us… She just has to call. En dat geldt ook voor Shelly, Abigail en al die anderen. We are friends for Life! In good times and bad times. Afstand is iets wat te overbruggen is. Er zijn mensen die dicht bij elkaar wonen maar waartussen de onderlinge afstand groot is. Tussen Sanne, LeAnn en mij is er geen afstand. Wel in mijlen… Maar niet in gedachten. Sanne zit in ons hart. Ze is altijd bij ons.”

Sanne knikte zwijgend bij de woorden van Kailtin. Het ontroerde haar.

Mark hoorde niets nieuws. Het was een bevestiging van wat hij al wist. Hij vond het mooi gesproken van Kaitlin.

Kaitlin kwam dan wel over als een losbol die erg van seks hield. Maar ze was een intelligente vrouw met het hart op de juiste plaats. Mark twijfelde geen seconde aan de oprechtheid en de eerlijkheid van haar woorden.

Kaitlin was een vrouw die nooit een blad voor de mond nam en altijd zei waar het op stond. Dat stuitte wel eens mensen tegen de borst. Ze werd vaak als brutaal gezien maar ze was altijd open en eerlijk. Ze stond voor haar mening. Kaitlin had een hekel aan onrecht, oneerlijke mensen en mensen die je in je gezicht vriendelijk toespraken maar achter je rug om over je roddelden. Of die vrouwen zoals haar veroordeelden omdat zij het bed met meerdere mannen deelde, maar die zelf stiekem gewoon jaloers waren. Kaitlin beoordeelde dat als hypocriet. ‘Ik doe wat anderen niet durven en publiekelijk afkeuren, maar waar ze wel stiekem over geilen en fantaseren.’

“Dat is lief van je Katie…” zei Sanne teder.

“Ik had al vanaf de eerste dag dat ik Sanne op Rocky zag een klik met haar. Soms heb je dat nu eenmaal met mensen. Andersom kan het helaas ook. Dat je iemand meteen al niet mag. Maar toen we kennis met elkaar maakten voelden we beiden al een connectie.”

“Ja, dat klopt. En toen kenden we elkaar nog niet eens. Ik had het ook met Mark. Maar bij hem duurde het wel wat langer” lachte Sanne.

“Tja… Het is een man he? Die lopen altijd wat achter” lachte Kaitlin.

Mark en Vince lachten vrolijk mee.

Mark dacht nog even na over de woorden die Kaitlin net had gezegd. Dat er geen afstand bestond tussen haar, LeAnn en Sanne.

Luke had verdomd veel gelijk besefte Mark. Met zijn opmerking dat ‘er nooit meer zo’n unieke groep als die meiden van Shelly zou komen.’

Na het dessert namen ze nog een afzakkertje voordat ze weer terugreden naar het huis van Kaitlin en Vince.

Het was een heerlijke avond vonden ze alle vier.

Met mooie verhalen, heerlijk eten en er was veel gelachen.

De dames bestelden een glas wijn. Vince een Mexicaans biertje.

Mark dronk normaal ook bier maar deze keer bestelde hij vanwege de gelegenheid en omdat hij zelf niet hoefde te rijden een ‘Smoking Gun Margarita’: Casamigos Reposado Tequila, fresh lime juice, agave syrup, and float of Sombra Mezcal. Dat klonk wel goed en erg Mexicaans vond hij.

“Cheers! Bottoms up!” zei Kaitlin.

“On friends and friendships” zei Sanne.

“Op de vrouwen, het eerste en enige echte wereldwonder op deze planeet” zei Vince.

“Op het geluk en de eer om met dames als Kaitlin en Sanne te mogen zijn” lachte Mark.

Daarop kreeg hij meteen bijval van Vince.

“Yes, exactly what I said… We are lucky guys Mark.”

Bij Kaitlin thuis praatten ze nog wat na.

Maar niet te lang. Het was al laat op de avond en Mark en Sanne waren moe. Ze hadden in het begin van de dag al een flinke autorit achter de rug van Amarillo in Texas naar Albuquerque in New Mexico. Bovendien waren ze bij het passeren van de staatsgrens de Time Zone gepasseerd waardoor het voor hen in feite al een uur later was.

Sanne en Mark gingen dan ook al snel naar bed op hun logeerkamer. Kaitlin en Vince volgden snel daarna.

Toen ze samen naakt in bed lagen vroeg Sanne wat Mark van Vince vond.

Ze had wel een idee na wat ze vanavond gezien en gehoord had. Maar ze wilde het toch van hemzelf horen.

“Het is een aardige kerel. Een beroepsmilitair… maar geen macho type. Wel met een sportief en gespierd lichaam. Ik denk dat veel vrouwen hem aantrekkelijk zullen vinden. Hij en Kaitlin zijn een bijzonder stel. Anders dan wij samen. Ze laten elkaar vrij en blijkbaar werkt dat voor hen. Kaitlin is een vrouw die zich moeilijk of niet aan iemand bindt. Om de bekende redenen. En Vince accepteert dat. Zijn vriendin neukt met andere mannen… maar hij heeft wel een ontzettend lekker wijf als partner. En hij heeft net als zij ook het recht om met andere dames naar bed te gaan. Ik weet niet of ze echt van elkaar houden, maar ze respecteren elkaar wel. En ze geven ook om elkaar. Maar… zoals ik al zei… anders dan bij ons.”

Sanne knikte.

Ze lag lekker tegen hem aan. Ze streelden elkaar wat. Veel zin en energie om aan seks te doen hadden ze deze keer niet. Ze waren wel een beetje op na een lange dag. Maar ze hadden erg genoten van de avond in High Noon Restaurant & Saloon. Het was ook heerlijk om zo lekker tegen elkaar aan te liggen en samen wat te knuffelen.

Vrijdag en zaterdag hadden ze twee dagen hier in Albuquerque bij Kaitlin waarop ze bijna niets te doen hadden. Zondag zouden ze weer terugvliegen naar huis, naar Milaan.

Mark had de maandag vrij genomen van zijn werk. Maar Sanne zou dan gewoon op kantoor verschijnen bij Alfredi Fashions. De Milan Fashion Week stond voor de deur en Sanne vond dat ze eigenlijk al te lang weg was. Ze had tijdens het diner in High Noon wel zo nu en dan op haar telefoon gekeken of Lara nog iets te melden of te vragen had. Want zij bleef als Fashion Director wel de eindverantwoordelijke. Morgen zouden ze elkaar weer online spreken.

Ondanks een jetlag zou Sanne maandag al om 8.00 uur op kantoor zijn waar ze met Lara snel wat dingen door zou nemen. Bovendien zou ze dan met eigen ogen kunnen zien hoe ze ervoor stonden. Natuurlijk vertrouwde Sanne volledig op Lara. Maar het liefst had ze alles in eigen hand. En om 10.00 uur zou er een meeting zijn in de boardroom met het volledige kernteam waar ook meneer Alfredi bij aanwezig zou zijn.

Alles liep volgens plan en op schema. En al haar collega’s hadden haar aangemoedigd dat ze deze reis met Mark moest maken. Maar toch bleef het een beetje aan Sanne knagen dat zij het hier met Mark erg naar de zin had en zij niet in Milaan was om daar de lijnen uit te zetten en leiding te geven aan haar team. Ze voelde zich ergens toch een beetje schuldig dat ze haar team min of meer in de steek liet. Dat was niet zo, maar zo voelde ze het wel. Tegelijkertijd genoot ze wel van haar vakantie in de States. Dat gaf haar een dubbel gevoel.

Gelukkig kon Sanne zich wel vermaken in Amerika door te genieten van de momenten en dan even niet aan haar werk te denken. Deze weken met Mark en haar vriendinnen in Amerika gaven haar zoveel plezier en energie. Ze genoot met volle teugen van elke dag. Maar tijdens de contacten met Lara zat ze er bovenop. De naderende voorjaarshow MOEST een succes worden. Anders zou de kritiek op haar tweewekelijkse afwezigheid als een boemerang op haar neerkomen. En terecht. Dan zou ze gefaald hebben en zich doodschamen. Als je alles gedaan hebt wat in je mogelijkheden ligt; alles gedaan hebt wat je kon doen en het lukt niet, dan kan je daar vrede mee hebben. Maar als je 2 weken vakantie hebt genomen vlak voor de Fashion Week….

Haar kop zou als eerste rollen en ze zou het zichzelf kwalijk nemen. Eigen schuld dikke bult. Maar wat erger was… Alfredi Fashions zat ondanks het succes en de goede verkoopcijfers van de vorige show nog steeds in de rode cijfers. Ze waren op de goede weg maar konden zich geen misstappen veroorloven. Ze zouden nog minstens twee topshows nodig hebben om weer zwarte cijfers te kunnen schrijven. Misschien wel drie. Gelukkig waren het nu nog maar een paar dagen. Dan zou ze weer terug zijn op kantoor en de controle weer in eigen hand kunnen nemen.

Helaas zou er dan wel een einde komen aan hun rondreis door Amerika.

Wat hadden ze veel gezien en gedaan. Ze hadden er beiden enorm van genoten. Maar aan alles kwam nu eenmaal een einde.

Deze keer zou het afscheid haar niet zwaar vallen want ze zou Kaitlin en LeAnn snel weer terugzien op de Milan Fashion Week. De uitnodigingen waren al de deur uit. Sanne wist niet precies hoelang de post erover zou doen vanuit Italië. Wellicht zou Kaitlin haar uitnodiging zaterdag al op de deurmat kunnen vinden. En anders volgende week wel als ze weer thuis zouden zijn in Milaan.

Plots stak Kaitlin haar hoofd om de deur.

“Zijn jullie nog wakker…?” fluisterde ze.

“Sweet dreams! See you tomorrow!”

“Sweet dreams Katie” lachte Sanne.

Mark knipte het bedlampje uit en ze sloten voldaan hun ogen.

Maar niet voor lang. Want al snel hoorden ze geluiden uit de slaapkamer ernaast.

Seksgeluiden. Kaitlin en Vince vermaakten zich met elkaar.

Sanne en Mark lagen er even met een glimlach naar te luisteren.

Ze probeerden zich voor te stellen hoe hun gastheren met elkaar bezig waren. Sanne had hen al meerdere malen samen bezig gezien. En zelfs actief met hen meegedaan. Dus zij had er een beter beeld bij dan Mark die het uitsluitend met zijn fantasie moest doen. Al had hij Kaitlins naakte lichaam nog wel op zijn netvlies staan. Zo’n lichaam vergeet je niet snel.

Om mooie vrouwen als Kaitlin en Sanne tijdens ‘de daad’ in actie te mogen zien is werkelijk een lust voor het oog. Zeker als die dames, die een sterke en intieme band met elkaar hadden met elkaar bezig waren. Dat was niet alleen geil, maar bijna een kunst. Dan word je automatisch meegesleept in hun passie en opwinding. Een uitnodiging om aan het spel der lusten mee te doen die je niet kan weerstaan.

Welke man kan trouwens beeldschone dames als Kaitlin en Sanne weerstaan? Dan moest je wel heel sterk in je schoenen staan of een vrouwenhater zijn dacht Mark.

Terwijl ze lagen te luisteren naar het minnespel van Kaitlin en Vince werd de opwinding geleidelijk aan steeds groter. Eerst begonnen ze zichzelf wat te betasten en te strelen. Daarna ook elkaar.

Al snel lagen ze samen volop te zoenen. De vrijpartij van de buren had een stimulerend effect op hen.

En het kon bijna niet uitblijven… Na verloop van tijd besloten ze toch om samen een vluggertje te maken.

Samen met het gehijg en gekreun uit de kamer ernaast smolten hun lichamen samen.

Ze probeerden mee te bewegen in hetzelfde ritme als het andere stel. Sanne zat bovenop Mark en was daarmee in control. Ze paste haar tempo aan op het gehijg en gekreun uit de aangrenzende kamer. Kaitlin en Vince waren intussen al aan hun finale begonnen. Maar zij waren al een tijdje bezig met elkaar. Sanne en Mark sloegen het voorspel over en gingen meteen over tot het eindspel. Ze schoven de vermoeidheid even aan de kant en lieten zich meevoeren op het ritme van de Amerikanen. Het was een heerlijk slotstuk van een mooie dag.

Sanne en Mark genoten van hun onderonsje. Het was best opwindend om seks te hebben terwijl je weet dat je vrienden in de kamer ernaast dat ook doen en je elkaar kunt horen. Niemand deed moeite om het stilletjes aan te doen.

Vince kwam als eerste klaar. Kaitlin kort erna.

Sanne verhoogde het tempo. En ze liet Mark in haar klaarkomen. Mark greep haar bij haar middel, draaide haar op haar rug en vingerde haar in een hoog tempo naar een hoogtepunt. Haar kutje maakte soppende geluidjes.

Sannes kreun moest ook in de kamer ernaast te horen zijn. Maar wat gaf dat? Seks was onder dit dak geen taboe maar eerder een regel. Mark meende zelfs wat gegiechel van Kaitlin te horen.

Moe en voldaan kropen Sanne en Mark weer tegen elkaar aan.

Ze waren nu echt helemaal uitgeteld. Dus ze dommelden al snel in en sliepen als een blok.

Er werd deze keer geen wekker gezet. Morgenochtend geen ontbijt in een hotel. En geen lange autorit voor de boeg. Het leek zowaar op een vakantie dag.

Vince zou morgen gewoon naar zijn werk gaan op Kirtland Air Force Base. Maar Kaitlin was vrij.

Het enige wat hen te doen stond was hun gehuurde Cadillac Seville inleveren bij een lokale autoverhuurder. Gelukkig hadden ze voor hun reis alles al geregeld en bood Albuquerque met Central Avenue voldoende mogelijkheden in verband met de Route 66. Niet iedereen reed de hele route in één stuk. Vanuit Albuquerque waren er vast wel mensen die hier de route oppikten in de richting van Californië of naar Chicago in Illinois. Langs de gehele route waren er verhuurbedrijven die met elkaar samenwerkten. Albuquerque trok wel meer toeristen vanwege de Route 66. Die hotels en restaurants waren er niet voor niets.

En verder zagen ze dan wel wat de dag hen zou brengen.

Zomaar een vrijdag in Albuquerque in New Mexico.

Trefwoord(en): Roodharig, Vakantie, Vrienden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!