Door: Simulacum
Datum: 01-01-2026 | Cijfer: 9.1 | Gelezen: 2320
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 49 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Exhibitionisme, Voyeurisme,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 49 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Exhibitionisme, Voyeurisme,
Vervolg op: Sterre - 2
“No way,” grinnikte Arthur, terwijl hij lachend zijn hoofd schudde en afwerende gebaren maakte. “No way dat dat gebeurd is.”
“Dan niet,” reageerde hij schouderophalend en met opgetrokken wenkbrauwen.
Arthur keek hem schuin aan: “was ze mooi?”
“Hou op,” verzuchtte hij, terwijl hij zijn wangen bol blies en zijn voorhoofd theatraal afveegde.
“En hoe oud nou?”
Hij nam een slok van zijn bier en liet zich in de bank vallen, terwijl zweverige danceklanken zachtjes uit de speakers van zijn appartement rolden.
“Pfoe… achttien, negentien, twintig?”
Hij schatte bewust veel te hoog, om het verhaal niet nog controversiëler te maken dan het al was.
Arthur pruilde zijn onderlip en knikte.
“Zo jong ja.”
Hij knikte, niet wetende of het afkeurend bedoeld was of niet.
“Eerder achttien dan twintig trouwens,” vulde hij aan, terwijl hij zijn vriend in de gaten hield om diens reactie te pijlen. Die knikte, terwijl hij naar zijn bierglas keek.
“Wel echt jong,” zei Arthur, gevolgd door “had ze al een beetje iets?”
Hij haalde een schouder op en hield twee handen voor zich uit, alsof hij in ieder iets van het formaat van een sinaasappel vasthield.
“Zoiets.”
Arthur viel nu ook tegen de zachte rugleuning.
“Nice man, doe je goed! Weet je hoe ze heet?”
Hij schraapte zijn keel, terwijl hij een blik naar buiten wierp. Het appartement aan de overzijde was grotendeels donker. Achter het raam van het bewuste appartement brandde een klein lampje.
“Sterre,” antwoordde hij, zijn blik nog altijd naar buiten gericht.
“Aparte naam.”
Hij reageerde niet. Het lampje aan de overkant werd uitgeknipt, en het venster was nu een donker, gapend gat.
“En je denkt dat ze vanavond komt?”
Hij knikte.
“Denk ik wel.”
Arthur trok zijn wenkbrauwen op en knikte bewonderend.
“Shit hé,” wat denk je dat haar ouders er van vinden?”
“Ik mag hopen dat die van niets weten!”
Hij gniffelde ondeugend en Arthur deed met hem mee.
Het lampje werd weer even aangeknipt.
“Zit ze nog op de middelbare?” vroeg Arthur, terwijl die zijn blik naar buiten volgde.
“Niet gevraagd,” antwoordde hij half afwezig. “Zou kunnen. Maar begin daar maar niet over. Dat legt zo de nadruk op…”
Zijn vriend knikte zonder dat de zin afgemaakt hoefde te worden.
Arthur blies zijn wangen bol en wreef met zijn handen door zijn grotendeels grijze haar.
“Negen uur, zei je toch?”
Hij knikte.
Arthur gniffelde door zijn neus.
“Shit hé… haar ouders. Ze moesten eens weten.”
En aan de overkant ging het lampje weer uit.
~
Haastig wipte ze op haar blote voeten van de badkamer naar haar slaapkamer en weer terug. Met iedere stap trok ze haar strakke, korte rokje een eindje hoger, tot haar blote billen als een voluptueus balkon over de rand hingen.
Zenuwachtig zette ze haar make-up tasje op de rand van de wastafel, waarop de inhoud grotendeels richting de gootsteen gleed.
“Shit,” fluisterde ze, terwijl ze het rokje met beide duimen en wijsvingers over haar billen hees en het aan de voorzijde dichtknoopte.
Haar handen graaiden lippenstift, foundation en een oogpotlood bij elkaar en propte het gehaast terug in het tasje. Ze keek in de spiegel en werkte met de zwartgelakte nagel van haar rechter pink de laatste details bij.
Een korte blik in de spiegel. Spanning.
Ze deed maar en ze deed maar, maar ze stond er geen moment bij stil wat er nu precies zou gaan gebeuren. Ze had er nog helemaal niet over nagedacht.
Houden zo – dacht ze. Als ze niet nadacht over wat zou kunnen komen, kon ze zich er ook geen zorgen over maken.
Maar helemaal verdwijnen deden haar zenuwen niet.
Ze fatsoeneerde het zwarte, horizontale strapless topje dat haar schouders, bovenkant van haar borstkas en het grootste deel van haar platte buikje onbedekt liet.
Het voelde gedurfd, en ze merkte een onrustig gevoel in haar borstkas op.
Niet aan denken, dan kun je je er ook niet druk over maken.
Ze voelde aan de cups van de plakbeha en toen ze zeker wist dat die op hun plaats zaten, grabbelde ze haar tasje bij elkaar, gleed ze met haar blote voeten in een paar zwarte, glanzende naaldhakken die ze die middag nog van haar kleedgeld had gekocht.
~
“Ga je weg?” merkte haar moeder op, toen ze de deur naar het halletje al in de hand had.
“Uhuh.”
“Waar ga je heen dan?” de vrouw stond op van de bank en liep in de richting van haar dochter, haar hoofd een tikje scheef.
“Myrthe,” antwoordde het meisje, grabbelend in haar tasje, meer van de zenuwen dan uit noodzaak.
“Zomaar ineens?”
“Nee niet zomaar ineens. Wilden we al veel langer.”
“Moet Martin je wegbrengen?” vroeg haar moeder, terwijl ze de aandacht probeerde te trekken van haar man.
“Nee,” antwoordde het meisje te resoluut, en toen nog een keer, maar iets kalmer.
Even waren moeder en dochter stil, terwijl ook haar vader langzaam en met aanvankelijke tegenzin van de bank kwam.
“Naar Myrthe zeg je?” vroeg de vrouw toen, met een lichte afwezigheid in haar stem.
“Uhuh.”
“Sterre,” vervolgde de moeder, terwijl ze haar tienerdochter bij de bovenarm beetpakte en haar naar haar toe draaide. “Ga jij zó naar Myrthe toe?”
Ze trok de kleine brunette naar opzij en draaide haar in de richting van haar man.
“Och Myrthe,” proestte ze. “Ga je echt zó naar een vriendinnetje?”
Ze keek naar haar man en wees met wijs- en middelvinger naar haar dochter, van top tot teen, en weer terug.
“Ma-ham!” siste het meisje, terwijl ze haar slanke arm probeerde los te rukken.
“Martin?” vroeg de vrouw om steun, die ze direct ontving.
“Ga je zó over straat, Sterre?”
“Ja.” Ze rukte nog eens aan haar arm, met haar dunne tienerbenen wankelend op haar hoge naaldhakken.
“Komen er ook jongens bij Myrthe?” vroeg haar vader. Haar moeder knikte.
“Wilde ik ook vragen ja.”
“Mám,” siste de tiener nog eens, terwijl ze vijandig naar haar moeder bleef kijken, die haar nog altijd niet losliet.
“Nee mam,” zuchtte het meisje met rollende ogen. En nog eens zuchtte ze. Ongeduldig keek ze naar haar ouders in afwachting van de greep van de hand van haar moeder, die toch op een gegeven moment los moest laten.
Even was het stil. Enkel het geluid van de televisie.
Vragend keek de tienermeid naar haar beide ouders, en toen sloot haar vader af.
“Als je in deze kleren gaat, dan zet ik je af en haal ik je op.”
~
Demonstratief en met gekruiste armen was zijn dochter achter hem aan gelopen richting de grote SUV. Een zwijgzame tocht over het grind van de oprit, waarna het meisje met wiebelige knieën en omzwikkende enkels uiteindelijk de handgreep van het bijrijdersportier kon grijpen.
Hij keek haar aan over de motorkap van de auto.
“Daar zit het kinderstoeltje nog,” riep hij, waarna zijn dochter direct met haar grote ogen rolde. “Achterin dus, jongedame.”
Zwijgend opende ze het portier.
“Net als vroeger,” grinnikte hij, terwijl hij naar haar knipoogde in de binnenspiegel.
Ze zuchtte diep.
Gordels werden vastgeklikt, een elektromotor werd gestart.
“Kom op Sterre,” verzuchtte hij, terwijl hij aan het stuur draaide en de hoge auto in achteruit zette. “Iets meer enthousiasme en dankbaarheid is wel op zijn plaats.”
Hij keek naar haar spiegelbeeld in de binnenspiegel.
Ze zat midden op de achterbank, haar knappe hoofdje naar beneden – haar gezicht wit verlicht door het scherm van haar mobiele telefoon. Haar zwarte, gewatteerde winterjas hing open. Haar slanke hals, het schitterende witgouden kettinkje met diamantjes dat ze van hem voor haar zestiende verjaardag had gekregen op haar blote borstkas.
Daaronder het zwarte, strapless topje.
Ze begonnen te rijden. Zwijgend, kalm glijdend over het wegdek.
Af en toe wierp hij een blik in de spiegel en zag hij haar weer zitten. Nog altijd gekluisterd aan haar mobiele telefoon. Ze was druk aan het typen. En bij iedere lantaarnpaal die ze passeerden, trok een gelige gloed over de achterbank die haar kortstondig verlichtte.
Een oogwenk waarop hij haar iets beter kon zien. De fonkelende steentjes in haar ketting, en…
Ja, en haar parmantige meisjesborsten in haar strakke truitje. Borsten die hem nog altijd diepgaand konden verwarren. Borsten op zijn kleine meid. Borsten die hem melancholisch maakten en bijna droevig deden terugverlangen naar de tijd waarin ze nog écht een klein meisje was. Een stemmig die hem deed beseffen hoe veel hij wel niet van zijn oudste dochter hield. En tegelijk de verwarrende en aan opwinding grenzende bewondering als hij keek naar de perfecte vorm, de volmaakte lijn en stevigheid van de eigenwijze borstjes op de fijne borstkas van zijn dochter. Een soort trots. Een behoefte om haar te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar tegelijk een soort genoegzaamheid als hij zich realiseerde dat hij naar zijn dóchter keek. Naar haar jonge borsten.
Hij kneep zijn ogen een kort moment dicht en haalde diep adem. Terug naar de aanvankelijke gedachte. Zijn kleine meid. Zijn eerste kind en oudste dochter. Van niets of niemand kon hij méér houden.
Linksaf, rechtdoor. Een rood licht, wachten.
Ze zat precies in het licht van een lantaarnpaal schuin voor hen op de kruising. Lichtjes onderuitgezakt, haar duimen dansend over het scherm van haar mobiele telefoon.
Hij trommelde op het lederen stuurwiel. Deed bijna onhoorbaar “po-po-po” met zijn lippen. En zijn blik naar de binnenspiegel.
Haar platte buikje, bijna onmogelijk perfect. Haar lieve naveltje.
Nog altijd rood.
Ze keek even uit het raampje naast haar, keek hem heel even aan in de binnenspiegel. Geen reactie, haar gezicht weer naar het telefoonscherm.
Rood.
Hij schraapte zijn keel, en zijn dochter hief haar slanke, rechterknie op en zette de punt van het zwarte muiltje tegen de middenconsole van de auto. Hij slikte. Hij wist dat hij naar de binnenkant van haar bovenbeen kon kijken. Hij kon het doen, maar het hoorde niet.
Evengoed zou niemand het weten. Niemand zou het door hebben, als hij het een beetje voorzichtig deed.
Gewoon heel even, snel. Een verdwaalde blik, die toevallig langs de binnenkant van haar bovenbeen ging. Toeval. Toevallig.
Groen.
De auto begon muisstil te rollen. Rechtdoor, rechtsaf. Rechtdoor.
Lantaarnpalen gleden voorbij. Soms wit en dan weer geel licht viel eerst door de voorruit en dan de zijraampjes naar binnen. Iedere lantaarnpaal een kans om te kijken. Iedere keer een kans die hij voorbij liet gaan.
Tot hij dat niet meer deed.
Het rokje was verschrikkelijk kort. Hij baalde ervan dat zijn dochter zoiets had aangetrokken.
Zijn blik weer verder. Op de weg. Linksaf, rechtdoor.
Nieuwe lantaarnpalen. Een nieuwe blik, en nog een.
Het blote, slanke bovenbeen van zijn dochter. Haar knie opgetrokken, haar vingers glijdend over het telefoonscherm. Nog een blik.
En.
Wat?
Het was onmogelijk om te zien. Onmogelijk om goed te zien. Maar als hij haar dunne been volgde, langs de gladde binnenkant van haar dij, met haar kleine knie nu zelfs nog net iets hoger meende hij te zien…
Hij keek verbaasd en opgelaten naar links. Hij fronste zijn voorhoofd.
Moest hij nog eens kijken? Als het klopte wat hij had gezien, zou dat echt extreem onbehoorlijk zijn. Dan zou hij absoluut niet nóg eens moeten kijken.
Maar had hij als vader ook niet een verantwoordelijkheid? Een verantwoordelijkheid om zijn dochter te behoeden voor stommiteiten? Of voor onbehoorlijke outfits?
Hij moest kijken om te weten of hij in moest grijpen, maar het was volstrekt onbehoorlijk om nog een blik te werpen.
Twijfels, dilemma’s. Nieuwsgierigheid. Een brandende, foute nieuwsgierigheid. Een wil om te doen wat een vader hoort te doen, maar tegelijk willen weten hoe het zit. Willen weten of hij had gezien wat hij had gezien.
Zijn dochter lachte zachtjes door haar neusje. Hij keek even naar haar spiegelbeeld in de binnenspiegel. Haar blik nog altijd naar haar telefoon.
En toen zijn kans schoon. Zijn blik naar beneden. In één keer naar het doel.
Zijn maag verkrampte, zijn tenen kromden zich in zijn schoenen, zijn nagels zonken in het lederen stuurwiel.
Met haar dunne tienerbenen lichtjes uit elkaar en haar rechterknie opgetrokken, haar muiltje tegen de middenconsole. Lichtjes onderuitgezakt, haar rokje bijna omhoog gekropen tot aan haar liezen, kon hij er zo onder kijken.
Hij hapte naar adem, terwijl hij via de binnenspiegel op een klein, kaal tienersneetje keek. Twee lieve blote lipjes. En als hij het goed zag, een puntje van het kapje van haar clitoris, dat bovenaan en bijna provocerend tussen de jonge schaamlippen uit gefloept was.
De lantaarnpaal was weer voorbij.
Een binnensmonds “ohh” slikte hij in.
Nog een lantaarnpaal, nog een.
Goeie genade.
Hij had geen idee waarheen te gaan met zijn gedachten – wat te denken. Wat hij moest zeggen en wat hij moest doen.
Dit hoorde niet. Zijn dochter hoorde er zo niet bij te lopen, maar dat viel in het niet bij zijn foute blik. Hoe hypocriet zou het zijn om nu commentaar te hebben op háár.
Hypocriet, maar wel noodzakelijk.
Maar nog een keertje kijken? Nog één keer?
Echt nog maar één keer, en dan zou hij haar de les lezen. Eén keertje nog.
Een lantaarnpaal. Nog een.
Een nieuwe blik.
Hij stak zijn nek uit voor een betere invalshoek en via haar gezichtje met zijn ogen naar daar…
Maar precies op het moment dat hij met zijn blik haar kruisje bereikte, realiseerde hij zich pas dat hij bij het vluchtige afzakken langs haar gezicht haar blik had ontmoet.
Hij begreep het eigenlijk op hetzelfde moment als dat hij verder naar beneden keek en van de schrik wilde hij tegelijk het versnellingspedaal en de rem intrappen.
Met grote ogen flitste hij terug naar het gezicht van zijn dochter. Ze keek terug met haar diepbruine ogen, met alles in haar blik. Schrik, afkeer, walging, verontwaardiging, verdriet, ongeloof, puberale brutaliteit.
Haar voet gleed van de middenconsole af en ze fatsoeneerde haar rokje.
Hij liet de auto bijna tegen de trottoirband rollen en kreeg hem weer onder controle met een ruk aan het stuur.
“Kun je het zien, hé?” fluisterde zijn dochter verwijtend en vijandig, terwijl ze naar hem keek met een half afgewend gezicht. Ze maakte een geïrriteerd geluid met haar tong.
Hij zocht met open mond naar woorden, maar er kwam niets. Hij kon haar niet meer terecht wijzen, die kans had hij volledig verspeeld. Maar een excuus leek hem net zo fout. Een excuus was bijna een bekentenis dat wat hij had gedaan, echt bewust was geweest, en gemotiveerd door lust.
Ze had een vuurrood hoofd gekregen.
Er was niets, helemaal niets dan gezegd of gedaan kon worden. Helemaal niets.
En tot aan hij haar afzette voor de deur van Myrthe en bijna onbeheerst wegscheurde, had hij het idee dat hij zijn dochter misschien wel nooit meer onder ogen zou durven te komen.
~
De verwarming op eenentwintig, de eerdere bierglazen opgeruimd. Een speciaalbiertje op de bijzettafel voor hem, en een voor Arthur. Zijn afspeellijst geschoond van ouderwetse nummers of nummers die zo aan zouden kunnen doen, en aangevuld met vlotte, hedendaags dance-achtige muziek.
Hij had haar op moeten halen. Tien minuten rijden, en hij had niet eens zeker geweten of dat nog wel verantwoord was. Waarom was niet helemaal duidelijk. Haar vader had haar ergens afgezet – duidelijk niet bij hém voor de deur. En hij vulde zelf in dat het meisje niet eerlijk had willen of kúnnen zijn over haar werkelijke bestemming. Hij vroeg er niet naar, omdat hij merkte dat het om een voor hem onduidelijke reden een gevoelig onderwerp leek.
Hij had de voordeur van zijn appartement voor haar geopend en ze was met een elegant knikje van haar knieën en een zenuwachtig lachje naar binnen geglipt.
Ze was binnen. Ze was echt bij hém binnen. Hij had een meisje dat misschien nog wel op de middelbare zat zo ver gekregen dat ze bij hem thuis kwam.
Wiebelend was ze het halletje in gegaan, en hij had haar eindeloze, dunne tienerbenen gevolgd. Bloot, met slanke kuitjes, lieve knieholtes en krachtige bovenbenen. Ze droeg een zwart rokje dat zelfs hij aan de korte kant vond. Het wekte constant de suggestie dat je misschien, heel misschien, het begin van haar billen zou kunnen zien.
Hij snelde naar haar toe en nam hoffelijk haar gewatteerde winterjas van haar over.
Ze glimlachte overdreven, alsof hij iets deed dat nog uit een andere tijd stamde. Maar hij kon voelen dat ze het waardeerde.
Onder de winterjas een horizontaal, strapless topje. Zwart en strak.
Toen ze nog met haar rug naar hem toe stond, zag hij haar frêle schouders en haar prachtige schouderbladen. En zelfs op haar wiebelige hoge naaldhakken kwam ze klein op hem over.
Toen draaide ze zich om en met haar handen gekruist en plukkend aan haar zwartgelakte nagels glimlachte ze eerst naar de vloer en toen heel even naar hem.
“Je ziet er…”
Hij slikte en zij sloeg haar oogleden neer.
“Prachtig uit.”
Ze perste haar lippen op elkaar en een ontroerend mooie uitdrukking trok over haar knappe gezichtje.
Arthur was beleefd en bijna verlegen opgestaan van de bank toen de knappe tiener de kamer binnenkwam.
Hij had trots zijn wenkbrauwen naar hem opgetrokken, terwijl Sterre voor hem stond en nieuwsgierig en met grote ogen de woonkamer rond keek.
Arthur had zijn hand netjes uitgestoken en had de hand van het meisje geschud. Hij had zich voorgesteld, haar gevraagd hoe het met haar ging. Sterre had korte antwoorden gegeven aanvankelijk, en eerlijk gezegd had hij ook niets anders verwacht. Als het voor hem al onwennig en ongemakkelijk voelde, zo met twee veertigers aan de ene kant en een tienermeisje aan de andere kant in de woonkamer – hoe moest het dan wel niet voor haar zijn?
Maar toen Arthur een glimlachje wist te stelen van de jonge brunette, leek het alsof er een last van zijn schouders gleed.
Hij had bij wijze van steun zijn hand in haar nek gelegd. Hij had even aan haar strakke knotje geplukt.
“Mijn lievelingsbuurmeisje,” had hij geknikt naar Arthur, terwijl hij een zacht kneepje in haar nek gaf.
Ze had over haar schouder naar hem op gekeken. Grote, bruine meisjesogen.
Behoedzaam, nieuwsgierig. Op haar hoede, benieuwd naar alles wat nieuw voor haar was.
Een tiener op je bank. Echt nog een meisje. Een meisje dat daar niet hoorde te zijn, dat haar ouders een smoes had verteld om hier naartoe te komen. Geen familie, geen vriend, niets van dat alles. Gewoon een tienermeisje op zijn bank.
Hij halverwege de veertig en Arthur zelfs nog een paar jaar ouder. Twee mannen met geen enkel goed excuus om hier met haar te zijn, met een meisje in een te kort rokje en een strapless topje. Haar naaldhakken had ze uitgeschopt – een eerste teken van ontspanning.
Naar háár redenen om hier te zijn, kon hij enkel gissen. Hij wist het nog steeds niet precies. Maar dat iedereen die dit gezelschap en de omstandigheden zou kennen, zou de neus ophalen over de intenties van de twee veertigers die maar al te vriendelijk, speels en geïnteresseerd met de jonge meid omgingen.
Hij was trots en tegelijk licht opgewonden toen hij merkte dat het gesprek langzaam begon te rollen. Hoe er een zekere klik leek te zijn tussen Arthur en Sterre. Hij kon jeugdig overkomen, maar zelfs als hij iets op een manier zei die het leeftijdsverschil benadrukte, maakte ze daar geen punt van. Integendeel. Meermaals sloeg ze dan haar oogleden neer en lachte ze zachtjes, soms met een licht blosje op de wangen.
En aan de andere kant kon zíj́ iets zeggen dat bijna pijnlijk de nadruk legde op het feit dat zij een tiener was en zij veertigers. Soms wisten ze niet eens waar ze het over had. Maar naarmate de avond vorderde, was dat eerder een bron van hilariteit dan ergernis.
Maar wat hem het meest opluchtte, was dat ze niet té jong, of kinderlijk overkwam.
Meisjesachtig, zeker. Springerig en een tikje naïef, absoluut. Maar dat was helemaal prima – en voor zover hij Arthur kende, dacht die daar ook zo over. Ook al zou hij dat nooit toegeven, zelfs niet aan hem.
Hij had haar gevraagd of ze er de vorige keer iets van had gemerkt – de alcohol.
Ze had haar wipneusje in de lucht gestoken en lachend haar hoofd geschud.
“Niks,” antwoordde ze trots, waarna ze zich tot Arthur had gewend. “Eerste keer alcohol, en niksss.”
Met haar handen maakte ze een magisch gebaar, waarbij ze de vingers van haar beide handen op haar duimen legde en ze daarna spreidde.
Arthur pruilde bewonderend zijn onderlip en knikte.
“Oké, een beetje dan,” grinnikte ze toen. En met een katachtige reflex ving ze een blikje mixdrank op die hij haar met een boogje toeworp.
Ze wierp een blik terug, die een gespeeld verwijt inhield.
“Wees maar blij dat ik zo snel ben,” piepte ze, terwijl ze het blikje in haar handpalm liet rollen.
Hij grinnikte.
“Wat is dit?” vroeg ze.
“Fruitlikeur met jus d’orange.”
“Alcohol toch?”
“Uhuh.”
Ze trok haar wenkbrauwen op. Lichte plooien op een perfect glad voorhoofdje, opgemaakt zoals enkel een tiener zichzelf op kan maken.
“Mag je van thuis alcohol drinken eigenlijk?” vroeg Arthur, die naar het meisje keek en daarna naar hem.
Sterre tuitte haar lippen en hield haar knappe hoofd een tikje scheef, terwijl ze plukte aan het lipje van het blikje en met een sis ging het open.
“Niet echt,” zei ze.
“Oh?”
“Nou ja…” ging het meisje verder, terwijl ze met haar neusje aan de opening rook. Ze keek van beide mannen aan. “Als ik niks drink tot ik eenentwintig ben…”
Ze zette het blikje aan haar lippen en nam een voorzichtig slokje.
“… dan krijg ik vijfhonderd euro.”
Hij trok zijn wenkbrauwen op.
“Vijfhonderd euro.”
Ze knikte en keek goedkeurend naar het blikje.
“En nu?” vroeg Arthur. “Ga je het ze vertellen?”
De brunette haalde haar ranke schouders op.
“Weet ik niet.”
Hij grinnikte.
“Of zijn wíj́ je nu vijfhonderd euro verontschuldigd?”
Ze glimlachte een tikje verlegen.
“Nee,” antwoordde ze toen dromerig. “Alleen gratis drinken.”
Na enkele biertjes en drie mixjes voor het meisje was het een onuitgesproken feit dat ze alledrie ten minste iets van de alcohol voelden. Hij voelde een aangename zweverigheid in zijn voorhoofd en merkte dat de gesprekken soepeler liepen.
Langzaam ging het volume van de muziek wat omhoog en een enkele keer nam Sterre de controle over de audio-installatie over om een nummer van haarzelf aan te zetten. De muziek was draaglijk, maar niet wat hijzelf normaal gesproken zou hebben opgezet.
Ze zat dan op de rand van de bank en had haar ogen heel even gesloten. Haar slanke lijfje bewoog ritmisch en soepel op de maat van de muziek, terwijl ze haar handen voor haar platte, blote buikje hield. En tamelijk ongegeneerd keek hij naar het meisje en haar slanke blote armen, haar lange benen onder het veel te korte rokje en haar brutale tienerborsten die door de zwartheid van haar topje helaas niet zo goed zichtbaar zouden zijn geweest als wanneer het truitje bijvoorbeeld wit was geweest.
Haar ogen waren weer opengegaan en ze had hem heel even recht aangekeken. De blosjes op haar volle wangen verraadden het effect van de alcohol en ze lachte verlegen en geluidloos naar de grond. Of misschien werd het lachje wel overstemd door de bas van de muziek. Kuiltjes in haar wangen.
Ze was voorover gebogen en had haar blikje van de bijzettafel gegrist. Tussen duim en wijsvinger had ze het heen en weer geschud.
“Serieus… óók al op!”
Hij hoorde nu ook aan haar stem dat ze de alcohol begon te voelen en hij merkte aan haar toontje dat ze haast probeerde op te scheppen dat ze weer een blikje leeg had gedronken. Alsof ze door mee te drinken ouder wilde lijken. Erbij wilde horen.
Hij had zich afgezet en was opgestaan.
“Een nieuwe voor mevrouw?” had hij gevraagd.
Ze had een wipje gemaakt en geknikt.
“Nog… één!” had ze gepiept, met haar wijsvinger in de lucht.
En toen hij zich had omgedraaid en naar de keuken was gelopen, had zij zich omgedraaid.
Toen hij terugkwam met een ijskoud blikje in zijn hand, zag hij hoe Sterre op handen en knieën op de bank zat, haar kin rustend op de rugleuning, haar billen zijn kant op. Arthur keek even naar hem met een blik alsof hij een prijs had gewonnen – en daarna weer naar de tiener. En toen weer de stem van de jonge meid.
“Serieus!” riep ze zachtjes, terwijl hij naar de blote voeten, kuiten en hamstrings van de tengere brunette keek.
“Kun je het echt zó goed zien?”
Ze streek een lokje achter haar oor, terwijl ze uit het raam van vloer tot plafond tuurde, naar de overzijde, naar haar eigen slaapkamer.
Nog eens keek hij naar de billen van de heerlijke meid, die verscholen gingen achter het korte rokje. Een vingerkootje korter en hij had het begin van haar billen kunnen zien. Die verrukkelijke, verrukkelijke tienerbillen.
“Fuck eej,” zei ze toen, met een licht dubbele tong, waarna ze zich weer omdraaide.
Ze strekte haar handen uit en klapte in haar handen in zijn richting. Hij gooide haar het blikje toe, dat ze nog altijd behendig opving.
Hij ging met zijn handen langs zijn spijkerbroek en merkte dat zijn vingertoppen klam waren en zijn blaas vol.
“Even naar het kleine kamertje,” glimlachte hij.
Sterre had te enthousiast geknikt en Arthur had enkel oog gehad voor haar.
Nadat hij van het toilet weer in de woonkamer kwam, was er iets anders. Hij wist niet waarom hij dat zo voelde en evenmin wist hij exáct waar het hem in zat. Maar er was iets ongemakkelijks geweest aan de stemming.
Hij had de deur achter zich gesloten en even leek het bijna alsof Arthur haastig terug viel op de plek waar hij eerder had gezeten en vooral heel erg zijn best deed om te doen alsof hij zich al uren niet bewogen had. Hij had gespannen zijn keel geschraapt en had zwijgend een slok van zijn bier genomen.
Sterre had haar blikje aan haar lippen staan en strekte haar blote benen, alsof ze zich uitrekte.
Ze lachte door haar lieve neusje, kuiltjes in haar wangen. En even keek ze, met haar mond nog altijd aan het blikje, naar hem op.
Diepbruine, donkere ogen, en een blik die – als zij niet zo jong was geweest en hij niet zo veel ouder – verleidelijk zou zijn overgekomen.
Daarna weer dat lachje en een kleurtje op haar wangen. Ze sloeg haar oogleden neer.
Nog eens schraapte Arthur zijn keel en met een diepe zucht stond hij op van de bank.
“Ook even naar het toilet,” zei hij haast schoorvoetend, waarna hij de kamer uit schuifelde.
~
Het gekste was dat het helemaal niet zo gek voelde.
Bij binnenkomst was het ongemakkelijk geweest en voelde het haast formeel. Ze kende mannen van hun leeftijd enkel als leraar, als huisarts, of als mensen waar je tegenop keek of “u” tegen zei. En zodoende was het aanvankelijk ook lastig om zichzelf te zijn. Maar iets aan hoe Fer en zijn vriend waren, gaf haar bijna het idee dat ze jonger waren dan in werkelijkheid het geval was.
Keek ze hen aan, dan werd ze herinnerd aan hun echte leeftijd, maar als ze er niet zo op lette en zich mee liet voeren met de gesprekken, voelde het best natuurlijk.
Ze waren vriendelijk, geïnteresseerd, en de momenten waarop ze werd herinnerd aan hun leeftijd werden langzaam grappig en hilarisch, in plaats van ongemakkelijk.
Ze gaven haar het idee dat zíj́ het middelpunt was. Ze knikten als ze iets zei, ze lieten haar uitpraten en lachten als ze een grapje probeerden te maken. Ze voelde zich gehoord, méér dan ze zich in het recente verleden kon herinneren.
In haar achterhoofd nog altijd het stemmetje dat bleef roepen hoe fout dit was. Dat ze hier niets te zoeken had, met twee mannen van middelbare leeftijd. En hoewel ze dat ergens wel begreep, wilde ze er niets van weten.
En waarom zou ze ook? Met alle vraagtekens waardoor de hele situatie omgeven werd, was het altijd nog eindeloos beter dan het contact dat ze met haar ouders had. Of dan een avond met jongens van haar leeftijd, van school. Met hun schreeuwerige opschepperigheid. Nee, dan was dit beter toch? Misschien paste dit gewoon méér bij haar. Misschien was ze gewoon al wat verder in haar ontwikkeling. Misschien… misschien…
Ze had gelogen dat ze de vorige keer maar een beetje van de alcohol had gevoeld en ze had drankjes toegeschoven gekregen. Eén, twee, drie, vier misschien? Tegen die tijd wist ze het niet eens meer zeker.
Ze wist wel dat ze zich op een gegeven moment had omgedraaid en naar haar eigen slaapkamer had getuurd, door de duisternis.
Het was gek om haar eigen kamer te zien, en nog méér toen ze inzag hoe ongelooflijk goed die te zien was.
Het maakte haar even onzeker, zoals ze die avond vaker onzeker was geweest. Maar tegelijk voelde ze dat de onzekerheid haar die avond niet zo raakte als anders soms het geval was.
Was dat de alcohol? Ze vroeg het zichzelf meermaals af, en wist dat als dít het effect van alcohol was, ze het zeker vaker zou drinken.
De interesse van de mannen gaven haar aanvankelijk het gevoel dat ze speciaal was. Maar op een zeker moment maakte het haar ook juist een tikje onzekerder.
Zouden ze op een gegeven moment niet gaan denken dat ze toch niet zo bijzonder was? Zouden ze inzien dat ze maar een tiener was en dat ze misschien heel erg haar best had gedaan om mee te komen in het gesprek? Zou ze op enig moment door de mand vallen, als ze even niets meer wist om over te praten? Zouden ze lachen om haar onnozelheid? Haar naïviteit? Dat ze hier even dacht te kunnen meepraten met mannen van hun leeftijd? Zou dat kunnen gebeuren?
Of schiep al deze interesse van de mannen een soort verplichting? De verplichting om interessant te blijven? Om de mannen een reden te geven om geïnteresseerd te blíj́ven. Maar hoe dan? En wat?
En zo wierp ze de ene vraag na de andere op. En even gaf het haar een beklemmend gevoel. Het gevoel dat ze heel erg weg wilde. Dat ze hier inderdaad totaal niet hoorde. Dat ze iets enorm raars aan het doen was.
En toen was Fer opgestaan om naar het toilet te gaan, en was ze helemaal alleen met een man van ver in de veertig, of misschien wel vijftig. Samen in een kamer met muziek die ze zelf aan had gezet, maar evengoed een vreemde kamer. Van een man die ze slechts één keer eerder had ontmoet. En nu samen met een man die ze helemaal niet kende.
Een ongelooflijk verontrustend gevoel. En tegelijk een enorme kans.
Hij kende haar niet. Hij wist helemaal niets van haar. Hij kende haar karakter niet. Wist niet hoe ze in elkaar zat. Wist niets van al haar verlegenheid en onzekerheid. Niets van haar twijfels en haar misschien toch wel hele lage zelfvertrouwen.
Met hem kon ze zijn wie ze maar wilde. Voor hem was ze een onbeschreven blad. Ze kon nog alle kanten op.
Niemand zou er vreemd van opkijken. Want niemand hier kende haar.
Ze had hem aangekeken. Heel even maar, vanuit haar ooghoeken. En met zinderende zenuwen die door haar hele lichaam gierde, had ze niet anders gekund dan wegkijken. Ze was gespannen, onzeker, verlegen. Maar dit was het moment. Dit was het moment waarop het moest gebeuren.
Als het nu bij wegkijken zou blijven, als er nu een stilte zou vallen waarin niets zou gebeuren, dan was ze de Sterre die iedereen kende. Dan was er niets anders meer aan haar aanwezigheid in deze kamer. Niets meer dat haar hier bijzonder zou maken ten opzichte van het meisje dat ze daarbuiten was.
Het moest nu. Nu.
En ze had toen een arm over de rugleuning van de bank gelegd, was net een eindje verder naar achteren geschoven. En ze had haar linker knie opgetrokken.
Haar hart bonzend in haar oren. Een pieptoon in haar hoofd, terwijl de geluiden om haar heen leken te verstommen.
De gladde huid van haar slanke bovenbeen en haar spitse knie. Ze ging er zachtjes met haar vingertoppen langs.
Geen idee of hij keek. Ze durfde niet te spieken.
Goeie genade… dat zij dit deed. Dat zij dit durfde. Zij!
Bevende handen, vingertoppen die nauwelijks nog vloeiend langs haar gladde been gleden.
Ze liet haar knie een klein eindje naar buiten vallen, draaide nauwelijks zichtbaar zijn kant op. Ze liet hem kijken.
Oh Sterre, wat ben je aan het doen?
Haar vingers knepen in haar bovenbenen, verkrampten. Ze voelde een koude tocht langs naar naakte kruisje, terwijl ze daar op de bank genageld zat. Ze slikte
Zou hij kijken? Wilde hij wel kijken? Wilde hij het zien? Zijn mannen daar werkelijk zo gevoelig voor? Zelfs als het leeftijdsverschil zo groot was? Was het misschien te groot voor hem? Zat ze hier voor schut? Ze slikte nog eens, schraapte haar schorre keel.
Nee, hij keek. Ze wist het bijna zeker. Ze zag het vanuit haar ooghoeken. Nauwelijks twijfel.
Ongelooflijk. Dat ze dit durfde.
Geen ondergoed was één geweest, maar dit…
Ze liet een man kijken. Kijken onder haar rokje. Deed haar uiterste best om te laten lijken alsof ze op haar gemak op de bank zat. Alsof dit heel normaal was, alsof ze daar gewoon zat. Totaal onbewust van…
Ze durfde er nauwelijks aan te denken.
Ja, hij keek.
[I]Oh, Sterre, Sterre, Sterre.[/i]
Ze voelde iets dat het midden hield tussen totale opwinding en torenhoge schaamte. Het kon niet anders dan dat ze een hoofd als een boei had. Maar ze bleef zitten.
Ik durf dit. Ik durf dit. Ik ben geen klein meisje meer. Ik doe gewoon mee.
Even schoot het idee door haar geest dat ze met dit belachelijke gedrag misschien wel een aanraking uitlokte. De gedachte schokte haar. Ze schrok er dusdanig van dat ze haar benen weer sloot en strekte. Precies op het moment dat Fer terug kwam van het toilet.
Arthur schraapte zijn keel. Ze voelde hoe haar benen nog altijd bijna oncontroleerbaar trilden en ze deed alsof ze zich uitrekte.
Arthur schraapte nog eens zijn keel en stond toen op van de bank.
“Ook even naar het toilet,” zei hij schor, en nu was hij degene die de kamer verliet.
Daarop was het even stil.
Ze keek naar Fer en hij naar haar. Iets in het moment was ongemakkelijk. Alsof hij een zesde zintuig had en wist dat er iets niet in de haak was. Dat er iets was gebeurd toen hij naar het toilet was gegaan. Nog eens keek ze hem aan, in zijn goeiige ogen. De man die haar die emotionele brief had gestuurd. Die haar had meegenomen naar de bioscoop. Naar iets dat ze bijna als haar eerste date was gaan zien. En zonder meer de man van haar eerste zoen. Een misselijkmakend en tegelijkertijd onwerkelijk spannend idee.
Hij had zijn nek uitgestoken. Had het risico genomen. Hij had haar zelfs bij hem thuis ontvangen.
Was ze niet te ver gegaan? Had ze iets gedaan dat ze niet had moeten doen? Had ze zijn vertrouwen beschaamd, terwijl hij naar het toilet was? Was ze hem vertrouwen verschuldigd?
Hij had nog even naar haar gekeken, waarna ze haar oogleden had neergeslagen. Hij had gekucht en was zwijgend naast haar op de bank gaan zitten. Met rechte rug, zijn handen op zijn knieën, alsof hij ieder moment iets kon gaan zeggen. Maar de woorden bleven uit. Voelde hij het? Voelde hij dat ze iets had gedaan, iets had laten zien aan zijn vriend? Had hij de hoop gehad dat ze “iets” hadden? Dat het iets tussen hun tweeën was geweest?
Ze keek hem voorzichtig aan. Hij keek niet terug.
Ja, nu wist ze het wel haast zeker. Hij had iets opgemerkt.
En plotseling voelde ze zich schuldig. Ongelooflijk schuldig. Een loodzwaar schuldgevoel bekroop haar en nam haar lichaam over van haar tenen tot in het puntje van haar neus. Ze probeerde een brok in haar keel weg te slikken, kuchte ongemakkelijk. Nu wilde zij iets zeggen, maar ook bij haar bleven woorden uit.
Wat had ze gedaan? En waarom ook? Zo oppervlakkig. Zo gemeen richting Fer.
Ze haatte zichzelf.
Nog eens keek ze stiekem, zonder zijn blik te ontmoeten. Ze trok haar benen op, sloeg haar armen er omheen. Liet haar kin op haar blote knieën rusten. Het schuldgevoel nog altijd exponentieel toenemend. Slikkend, ongemakkelijk.
Ze hoorde hier niet. Ze hoorde hier niet.
Ze begreep nog helemaal niets van wat ze aan het doen was, en ze begreep al helemaal niets van mannen van de leeftijd van haar gezelschap die avond.
Even voelde ze zich weer een kind. Onbenullig, klein. Wat had ze gedacht, hier te komen?
En wat moesten zíj́ wel niet van haar denken? Fer met name.
Ze hoorde hier niet. Ze hoorde hier niet. Ze was hier nog niet klaar voor. Ze was te jong. Te dom…
Ze was…
Nee.
Ze kneep haar ogen stijf dicht.
[I]Nee.[/I]
Ze deed het weer. Die eindeloze, onuitstaanbare twijfel. Die uitzichtloze onzekerheid.
Waarom kon ze niet in zichzelf geloven? Waarom vertrouwde ze niet op zichzelf? Ze had het ten slotte tot hier gebracht. Ze was nota bene uitgenodigd. Het was tot nu toe toch leuk geweest?
Vertrouw toch eens een beetje op jezelf.
Ze wiegde zachtjes heen en weer, haar armen nog altijd rond haar opgetrokken benen.
Geloof een beetje in jezelf.
Nog eens kneep ze haar ogen stijf dicht. Ze haalde diep adem.
[I]Alsjeblieft…?[/i]
En ergens diep in haar lichtte een klein vlammetje op. Een vlammetje bijna onzichtbaar en onvoelbaar, maar misschien net voldoende… Net genoeg voor een meisje van achttien dat nog worstelt met haar late puberteit. Misschien net genoeg.
Net genoeg. Net genoeg.
Ze klampte zich vast aan de gedachte. Hunkerde naar méér.
[I]Alsjeblieft.[/i]
Ze ademde langzaam uit. Ademde in. Ademde uit.
Onopvallend keek ze naar Fer.
Er waren hooguit een paar oogwenken verstreken. Hij had nog niet eens bewogen. Ze beet op haar onderlip. Keek naar opzij.
Met enkele wipjes op haar billen draaide ze richting de man die nu zijn grijze slapen begon te masseren.
Haar armen omklemden nog altijd krampachtig haar blote benen.
Ze kon het goedmaken. Ze moest het goedmaken. Ze was het hem verschuldigd. Hij had het verdiend. Ze was het… aan hem verplicht?
Doe het.
Haar nagels in haar zachte huid.
Doe het trut. Verknal het nou niet.
Ze kon dit. Ze moest wel. Voor hem. Voor het gevoel dat hij haar gegeven had. Voor het feit dat hij haar bijzonder had laten voelen. De moeite waard. Omdat hij voor heel even de vader was geweest die er nooit voor haar was geweest. Omdat hij voor heel even het vriendje was geweest waar ze al jaren op had gehoopt.
De twijfels losten langzaam op, verdwenen naar de achtergrond.
Je kunt het. Je durft het.
En nog een keer slikte ze, ontspande langzaam haar armen. De greep rond haar opgetrokken benen verslapte.
Ze leunde achterover. Zijdelings vond ze steun bij de rugleuning van de bank.
~
Hij had het ongemak gevoeld toen hij van het toilet was gekomen. Er was iets gebeurd.
Zijn intuïtie voor dit soort dingen was bijna feilloos en zo goed als nooit zat hij er naast. En hij merkte dat hij het Sterre méér kwalijk nam dan Arthur. Wat kon hij hém kwalijk nemen. Hij had hem zijn gevoelens voor het meisje niet opgebiecht. Altijd als ze over haar hadden gepraat, was het in een seksuele context.
Hij wist dat hij ongelooflijk opgewonden van haar werd, zonder meer. Maar dat hij ook gevoelens voor haar had – nee, dat kon hij helemaal niet weten.
Maar Sterre… had zij echt niet kunnen weten dat…?
Hij kon zich niet voorstellen dat zij dacht dat hij het puur vanwege de seksuele aantrekkingskracht deed. Hij kon zich niet voorstellen dat zij het zo zag. Het was onbestaanbaar dat zij hém zo zag. En als haar motivatie niet pure lust was, betekende dat niet automatisch dat er iets méér tussen hen speelde.
Maar wat dan?
Waarom was ze meegegaan naar de bioscoop? Waarom had hij haar mogen zoenen? Waarom mocht hij haar toen aanraken? Waarom had ze dat allemaal toegelaten?
Had hij haar overdonderd? Onder druk gezet? Was ze nog werkelijk zo jong en naïef dat ze geen andere mogelijkheid had gezien? Was dát de reden?
Hij zat kaarsrecht op de rand van de bank. Een gevoel van teleurstelling en droefheid maakte zich van hem meester.
Naast hem voelde hij hoe het kleine meisje enkele hupjes maakte op haar billen. Hoe haar blik zich op hem leek te richten. Maar toen hij terugkeek, had ze haar ogen stijf dichtgeknepen. Ze slikte en hoorde haar hetzelfde doen. Hij wreef in zijn handen. Misschien moest hij…
“Fer,” klonk het zijdezacht van naast hem.
Hij ademde in.
“Fer,” klonk het nog eens. Haar fluisterende meisjesstem. Lief, voorzichtig, onzeker. Het schuldbewustzijn in haar stem kon evengoed ingebeeld zijn, maar hij merkte het wel op.
“Hé?” fluisterde ze bijna onhoorbaar. Een zekere droefheid.
Hij trok een knie op en draaide naar haar toe.
Zijn maag kromp ineen. Het bloed trok weg uit zijn benen.
Sterre zat half achterover geleund tegen de rugleuning van de donkere bank. Het zwart van haar topje ging bijna naadloos over de de bekleding. Haar strakke buikje ging langzaam op en neer, en als hij goed keek, meende hij zelfs kleine schokjes te zien elke keer als haar hart sloeg.
Maar dat alles was niet waardoor hij wit wegtrok.
Het meisje had haar linker knie opgetrokken. Haar slanke rechterbeen gleed naar hem toe, tot het gestrekt lag. Haar blote voet raakte zijn dijbeen. En ze droeg niets…!
Helemaal niets onder haar rokje.
Hij keek er recht op.
Ongehinderd, schaamteloos. Onbedoeld, maar zo ongelooflijk gewenst.
Ze zat daar. Lief, sereen, met smekende ogen. Smekend om goedkeuring. Om waardering. Haar grote, bruine ogen. Haar gladde dunne linkerbeen opgetrokken. Het rechter gestrekt.
En dan haar onvoorstelbare naaktheid. Een klein, perfect kaal spleetje. Meisjesachtig, schattig. Twee gladde schaamlippen, met enkel een klein flapje van het kapje van haar clitoris dat er tussendoor piepte. Een blote tienervagina. Hij sloeg zijn hand tegen zijn voorhoofd.
Zij slikte.
Even keek hij haar aan. Haar ogen groot. De schittering van de sfeerverlichting in haar irissen.
Verwachtingsvolle ogen. Ogen die smeekten om een compliment. Om iets. Om wat? Waarom? Waarom deed ze dit?
Ze hupte een keertje met haar blote billen en streek met haar handen over haar glanzende bruine haar, alsof ze wilde controleren of haar knotje nog goed zat.
En dan dat kleine, gladde, blanke kutje.
Kijken. Kijken. Kijken!
Knipper met je ogen, onthoud dit! Vergeet dit beeld nooit! Waarom het dan ook gebeurt, wat de reden dan ook moge zijn waarom ze dit doet – sla dit op! Nooit vergeten!
Haar handen gingen nog eens over haar mooie haar. Ze perste meewarig haar lippen op elkaar, waarna haar handen naar haar achterhoofd gingen en ze zwijgend en behendig een van de haarspelden die haar knotje bijeen hielden, uit haar haar trok.
Even keek ze hem weer aan. Grote, schrikachtige ogen. Ze boog haar hoofdje. Lief, haast onderdanig. En ook een tweede en derde haarspeld werden uit het knotje getrokken.
Hij kuchte, voelde een gigantische erectie opkomen in zijn broek. Kuchte nog eens.
Haar lange, bruine haar viel los over haar schouders. Met een hand ging ze door haar lange, golvende lokken, haar hoofdje nog steeds gebogen. Nog steeds, tot ze hem plotseling aankeek. Haar hoofdje gebogen, haar ogen omhoog naar hem. Verlegen meisjesogen. Diepbruin.
En toen, rond haar knappe mondje, een glimlach die door moest gaan voor verleidelijk.
Ze deed er alles aan. Haalde alles uit de kast. Probeerde wat zij kon, op haar prille leeftijd.
Ook haar ogen gingen nu van verlegen naar een tikje verleidelijk, en ze liet haar slanke knie iets naar buiten vallen. Haar blote schaamlippen kwamen iets, maar nog altijd nauwelijks van elkaar. Hij hapte naar adem.
“Goeie genade,” stamelde hij, terwijl zijn mond open viel.
Ze lachte een verleidelijk lachje, maar de tieneronzekerheid droop er van af.
“Goeie genade,” hijgde hij nog eens, terwijl zijn broek meer en meer begon te knellen. Voorzichtig boog hij iets in haar richting.
“Mag ik…” vroeg hij, zonder zijn vraag af te maken. Zijn hand ging al met enige twijfeling richting het meisje.
Even ging er een schokje door het tienerbeen met de opgetrokken knie, toen ontspande ze weer. Maar op het moment dat zijn hand nog dichterbij kwam en de warmte van haar kruisje spreekwoordelijk bijna kon voelen, sloot ze haar benen.
Ze gniffelde opgelaten. Een lachje dat ontspannen over moet komen, maar het bewijs is van spanning waaronder de lacher bezweken is.
Ze slikte, probeerde zich een houding aan te meten. Keek hem aan, keek weg, kreeg een kleur.
“Wauw,” fluisterde hij, met een intense uitdrukking op zijn gezicht. “Wauw, wauw wauw!”
Ze keek hem aan, haar hoofdje nog altijd half gebogen. Een voorzichtig lachje, alsof ze probeerde te geloven dat hij serieus was.
“Laat nog eens…” hijgde hij, terwijl hij zijn hand op haar fijne knie legde en haar been weer iets naar buiten duwde.
Hij had haar kutje kunnen zien, als haar slanke hand niet met een katachtige reflex voor haar kruisje was gevallen.
Hij keek haar aan en merkte dat hij half over haar heen hing.
Haar ogen groot, onder de indruk. Ze leek haar hoofd te willen schudden, maar het gebeurde niet.
Een oneindig, bijna onbedwingbaar verlangen om haar hand te pakken. Om die weg te leggen. Om haar blote kruisje weer te kunnen zien.
Een onweerstaanbare aandrang om haar aan te raken.
Dat moest toch zijn wat ze wilde? Na alles wat ze had gedaan.
Hij leunde nog iets verder over haar heen. Haar ogen nog groter dan even tevoren. Het leek alsof ze zich in het kussen van de rugleuning drukte. Haar hand nog altijd tussen haar benen.
Goeie genade.
Hij kon het niet maken. Hij had het recht niet. Het was al veel te ver gegaan.
Hij moest haar zich laten fatsoeneren. Hij moest haar thuisbrengen. Dit kon helemaal niet. Beter nu stoppen dan…
Hij keek haar recht aan. In haar eindeloze, donkerbruine, intense ogen. Een vragende blik. Een smekende blik.
Maar waar smeekte die blik om? Om te stoppen? Of om haar bij de hand te nemen. Om haar te laten ontdekken hoe het was?
Onzekere ogen. Ze slikte. Ze knipperde. Haar lieve gezicht, haar onbeschrijflijke schoonheid. Haar bijna ongepaste jeugdigheid.
Nog eens slikte ze. Hij hijgde. Voelde zijn erectie.
En toen haar mooie, heerlijke lippen die bewogen.
Haar ogen keken even langs hem af, en toen weer naar hem.
Haar bewegende lippen. Haar lieve stem. Zachtjes. Bijna fluisterend. Bijna vragend.
“Fer…?”
“Dan niet,” reageerde hij schouderophalend en met opgetrokken wenkbrauwen.
Arthur keek hem schuin aan: “was ze mooi?”
“Hou op,” verzuchtte hij, terwijl hij zijn wangen bol blies en zijn voorhoofd theatraal afveegde.
“En hoe oud nou?”
Hij nam een slok van zijn bier en liet zich in de bank vallen, terwijl zweverige danceklanken zachtjes uit de speakers van zijn appartement rolden.
“Pfoe… achttien, negentien, twintig?”
Hij schatte bewust veel te hoog, om het verhaal niet nog controversiëler te maken dan het al was.
Arthur pruilde zijn onderlip en knikte.
“Zo jong ja.”
Hij knikte, niet wetende of het afkeurend bedoeld was of niet.
“Eerder achttien dan twintig trouwens,” vulde hij aan, terwijl hij zijn vriend in de gaten hield om diens reactie te pijlen. Die knikte, terwijl hij naar zijn bierglas keek.
“Wel echt jong,” zei Arthur, gevolgd door “had ze al een beetje iets?”
Hij haalde een schouder op en hield twee handen voor zich uit, alsof hij in ieder iets van het formaat van een sinaasappel vasthield.
“Zoiets.”
Arthur viel nu ook tegen de zachte rugleuning.
“Nice man, doe je goed! Weet je hoe ze heet?”
Hij schraapte zijn keel, terwijl hij een blik naar buiten wierp. Het appartement aan de overzijde was grotendeels donker. Achter het raam van het bewuste appartement brandde een klein lampje.
“Sterre,” antwoordde hij, zijn blik nog altijd naar buiten gericht.
“Aparte naam.”
Hij reageerde niet. Het lampje aan de overkant werd uitgeknipt, en het venster was nu een donker, gapend gat.
“En je denkt dat ze vanavond komt?”
Hij knikte.
“Denk ik wel.”
Arthur trok zijn wenkbrauwen op en knikte bewonderend.
“Shit hé,” wat denk je dat haar ouders er van vinden?”
“Ik mag hopen dat die van niets weten!”
Hij gniffelde ondeugend en Arthur deed met hem mee.
Het lampje werd weer even aangeknipt.
“Zit ze nog op de middelbare?” vroeg Arthur, terwijl die zijn blik naar buiten volgde.
“Niet gevraagd,” antwoordde hij half afwezig. “Zou kunnen. Maar begin daar maar niet over. Dat legt zo de nadruk op…”
Zijn vriend knikte zonder dat de zin afgemaakt hoefde te worden.
Arthur blies zijn wangen bol en wreef met zijn handen door zijn grotendeels grijze haar.
“Negen uur, zei je toch?”
Hij knikte.
Arthur gniffelde door zijn neus.
“Shit hé… haar ouders. Ze moesten eens weten.”
En aan de overkant ging het lampje weer uit.
~
Haastig wipte ze op haar blote voeten van de badkamer naar haar slaapkamer en weer terug. Met iedere stap trok ze haar strakke, korte rokje een eindje hoger, tot haar blote billen als een voluptueus balkon over de rand hingen.
Zenuwachtig zette ze haar make-up tasje op de rand van de wastafel, waarop de inhoud grotendeels richting de gootsteen gleed.
“Shit,” fluisterde ze, terwijl ze het rokje met beide duimen en wijsvingers over haar billen hees en het aan de voorzijde dichtknoopte.
Haar handen graaiden lippenstift, foundation en een oogpotlood bij elkaar en propte het gehaast terug in het tasje. Ze keek in de spiegel en werkte met de zwartgelakte nagel van haar rechter pink de laatste details bij.
Een korte blik in de spiegel. Spanning.
Ze deed maar en ze deed maar, maar ze stond er geen moment bij stil wat er nu precies zou gaan gebeuren. Ze had er nog helemaal niet over nagedacht.
Houden zo – dacht ze. Als ze niet nadacht over wat zou kunnen komen, kon ze zich er ook geen zorgen over maken.
Maar helemaal verdwijnen deden haar zenuwen niet.
Ze fatsoeneerde het zwarte, horizontale strapless topje dat haar schouders, bovenkant van haar borstkas en het grootste deel van haar platte buikje onbedekt liet.
Het voelde gedurfd, en ze merkte een onrustig gevoel in haar borstkas op.
Niet aan denken, dan kun je je er ook niet druk over maken.
Ze voelde aan de cups van de plakbeha en toen ze zeker wist dat die op hun plaats zaten, grabbelde ze haar tasje bij elkaar, gleed ze met haar blote voeten in een paar zwarte, glanzende naaldhakken die ze die middag nog van haar kleedgeld had gekocht.
~
“Ga je weg?” merkte haar moeder op, toen ze de deur naar het halletje al in de hand had.
“Uhuh.”
“Waar ga je heen dan?” de vrouw stond op van de bank en liep in de richting van haar dochter, haar hoofd een tikje scheef.
“Myrthe,” antwoordde het meisje, grabbelend in haar tasje, meer van de zenuwen dan uit noodzaak.
“Zomaar ineens?”
“Nee niet zomaar ineens. Wilden we al veel langer.”
“Moet Martin je wegbrengen?” vroeg haar moeder, terwijl ze de aandacht probeerde te trekken van haar man.
“Nee,” antwoordde het meisje te resoluut, en toen nog een keer, maar iets kalmer.
Even waren moeder en dochter stil, terwijl ook haar vader langzaam en met aanvankelijke tegenzin van de bank kwam.
“Naar Myrthe zeg je?” vroeg de vrouw toen, met een lichte afwezigheid in haar stem.
“Uhuh.”
“Sterre,” vervolgde de moeder, terwijl ze haar tienerdochter bij de bovenarm beetpakte en haar naar haar toe draaide. “Ga jij zó naar Myrthe toe?”
Ze trok de kleine brunette naar opzij en draaide haar in de richting van haar man.
“Och Myrthe,” proestte ze. “Ga je echt zó naar een vriendinnetje?”
Ze keek naar haar man en wees met wijs- en middelvinger naar haar dochter, van top tot teen, en weer terug.
“Ma-ham!” siste het meisje, terwijl ze haar slanke arm probeerde los te rukken.
“Martin?” vroeg de vrouw om steun, die ze direct ontving.
“Ga je zó over straat, Sterre?”
“Ja.” Ze rukte nog eens aan haar arm, met haar dunne tienerbenen wankelend op haar hoge naaldhakken.
“Komen er ook jongens bij Myrthe?” vroeg haar vader. Haar moeder knikte.
“Wilde ik ook vragen ja.”
“Mám,” siste de tiener nog eens, terwijl ze vijandig naar haar moeder bleef kijken, die haar nog altijd niet losliet.
“Nee mam,” zuchtte het meisje met rollende ogen. En nog eens zuchtte ze. Ongeduldig keek ze naar haar ouders in afwachting van de greep van de hand van haar moeder, die toch op een gegeven moment los moest laten.
Even was het stil. Enkel het geluid van de televisie.
Vragend keek de tienermeid naar haar beide ouders, en toen sloot haar vader af.
“Als je in deze kleren gaat, dan zet ik je af en haal ik je op.”
~
Demonstratief en met gekruiste armen was zijn dochter achter hem aan gelopen richting de grote SUV. Een zwijgzame tocht over het grind van de oprit, waarna het meisje met wiebelige knieën en omzwikkende enkels uiteindelijk de handgreep van het bijrijdersportier kon grijpen.
Hij keek haar aan over de motorkap van de auto.
“Daar zit het kinderstoeltje nog,” riep hij, waarna zijn dochter direct met haar grote ogen rolde. “Achterin dus, jongedame.”
Zwijgend opende ze het portier.
“Net als vroeger,” grinnikte hij, terwijl hij naar haar knipoogde in de binnenspiegel.
Ze zuchtte diep.
Gordels werden vastgeklikt, een elektromotor werd gestart.
“Kom op Sterre,” verzuchtte hij, terwijl hij aan het stuur draaide en de hoge auto in achteruit zette. “Iets meer enthousiasme en dankbaarheid is wel op zijn plaats.”
Hij keek naar haar spiegelbeeld in de binnenspiegel.
Ze zat midden op de achterbank, haar knappe hoofdje naar beneden – haar gezicht wit verlicht door het scherm van haar mobiele telefoon. Haar zwarte, gewatteerde winterjas hing open. Haar slanke hals, het schitterende witgouden kettinkje met diamantjes dat ze van hem voor haar zestiende verjaardag had gekregen op haar blote borstkas.
Daaronder het zwarte, strapless topje.
Ze begonnen te rijden. Zwijgend, kalm glijdend over het wegdek.
Af en toe wierp hij een blik in de spiegel en zag hij haar weer zitten. Nog altijd gekluisterd aan haar mobiele telefoon. Ze was druk aan het typen. En bij iedere lantaarnpaal die ze passeerden, trok een gelige gloed over de achterbank die haar kortstondig verlichtte.
Een oogwenk waarop hij haar iets beter kon zien. De fonkelende steentjes in haar ketting, en…
Ja, en haar parmantige meisjesborsten in haar strakke truitje. Borsten die hem nog altijd diepgaand konden verwarren. Borsten op zijn kleine meid. Borsten die hem melancholisch maakten en bijna droevig deden terugverlangen naar de tijd waarin ze nog écht een klein meisje was. Een stemmig die hem deed beseffen hoe veel hij wel niet van zijn oudste dochter hield. En tegelijk de verwarrende en aan opwinding grenzende bewondering als hij keek naar de perfecte vorm, de volmaakte lijn en stevigheid van de eigenwijze borstjes op de fijne borstkas van zijn dochter. Een soort trots. Een behoefte om haar te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar tegelijk een soort genoegzaamheid als hij zich realiseerde dat hij naar zijn dóchter keek. Naar haar jonge borsten.
Hij kneep zijn ogen een kort moment dicht en haalde diep adem. Terug naar de aanvankelijke gedachte. Zijn kleine meid. Zijn eerste kind en oudste dochter. Van niets of niemand kon hij méér houden.
Linksaf, rechtdoor. Een rood licht, wachten.
Ze zat precies in het licht van een lantaarnpaal schuin voor hen op de kruising. Lichtjes onderuitgezakt, haar duimen dansend over het scherm van haar mobiele telefoon.
Hij trommelde op het lederen stuurwiel. Deed bijna onhoorbaar “po-po-po” met zijn lippen. En zijn blik naar de binnenspiegel.
Haar platte buikje, bijna onmogelijk perfect. Haar lieve naveltje.
Nog altijd rood.
Ze keek even uit het raampje naast haar, keek hem heel even aan in de binnenspiegel. Geen reactie, haar gezicht weer naar het telefoonscherm.
Rood.
Hij schraapte zijn keel, en zijn dochter hief haar slanke, rechterknie op en zette de punt van het zwarte muiltje tegen de middenconsole van de auto. Hij slikte. Hij wist dat hij naar de binnenkant van haar bovenbeen kon kijken. Hij kon het doen, maar het hoorde niet.
Evengoed zou niemand het weten. Niemand zou het door hebben, als hij het een beetje voorzichtig deed.
Gewoon heel even, snel. Een verdwaalde blik, die toevallig langs de binnenkant van haar bovenbeen ging. Toeval. Toevallig.
Groen.
De auto begon muisstil te rollen. Rechtdoor, rechtsaf. Rechtdoor.
Lantaarnpalen gleden voorbij. Soms wit en dan weer geel licht viel eerst door de voorruit en dan de zijraampjes naar binnen. Iedere lantaarnpaal een kans om te kijken. Iedere keer een kans die hij voorbij liet gaan.
Tot hij dat niet meer deed.
Het rokje was verschrikkelijk kort. Hij baalde ervan dat zijn dochter zoiets had aangetrokken.
Zijn blik weer verder. Op de weg. Linksaf, rechtdoor.
Nieuwe lantaarnpalen. Een nieuwe blik, en nog een.
Het blote, slanke bovenbeen van zijn dochter. Haar knie opgetrokken, haar vingers glijdend over het telefoonscherm. Nog een blik.
En.
Wat?
Het was onmogelijk om te zien. Onmogelijk om goed te zien. Maar als hij haar dunne been volgde, langs de gladde binnenkant van haar dij, met haar kleine knie nu zelfs nog net iets hoger meende hij te zien…
Hij keek verbaasd en opgelaten naar links. Hij fronste zijn voorhoofd.
Moest hij nog eens kijken? Als het klopte wat hij had gezien, zou dat echt extreem onbehoorlijk zijn. Dan zou hij absoluut niet nóg eens moeten kijken.
Maar had hij als vader ook niet een verantwoordelijkheid? Een verantwoordelijkheid om zijn dochter te behoeden voor stommiteiten? Of voor onbehoorlijke outfits?
Hij moest kijken om te weten of hij in moest grijpen, maar het was volstrekt onbehoorlijk om nog een blik te werpen.
Twijfels, dilemma’s. Nieuwsgierigheid. Een brandende, foute nieuwsgierigheid. Een wil om te doen wat een vader hoort te doen, maar tegelijk willen weten hoe het zit. Willen weten of hij had gezien wat hij had gezien.
Zijn dochter lachte zachtjes door haar neusje. Hij keek even naar haar spiegelbeeld in de binnenspiegel. Haar blik nog altijd naar haar telefoon.
En toen zijn kans schoon. Zijn blik naar beneden. In één keer naar het doel.
Zijn maag verkrampte, zijn tenen kromden zich in zijn schoenen, zijn nagels zonken in het lederen stuurwiel.
Met haar dunne tienerbenen lichtjes uit elkaar en haar rechterknie opgetrokken, haar muiltje tegen de middenconsole. Lichtjes onderuitgezakt, haar rokje bijna omhoog gekropen tot aan haar liezen, kon hij er zo onder kijken.
Hij hapte naar adem, terwijl hij via de binnenspiegel op een klein, kaal tienersneetje keek. Twee lieve blote lipjes. En als hij het goed zag, een puntje van het kapje van haar clitoris, dat bovenaan en bijna provocerend tussen de jonge schaamlippen uit gefloept was.
De lantaarnpaal was weer voorbij.
Een binnensmonds “ohh” slikte hij in.
Nog een lantaarnpaal, nog een.
Goeie genade.
Hij had geen idee waarheen te gaan met zijn gedachten – wat te denken. Wat hij moest zeggen en wat hij moest doen.
Dit hoorde niet. Zijn dochter hoorde er zo niet bij te lopen, maar dat viel in het niet bij zijn foute blik. Hoe hypocriet zou het zijn om nu commentaar te hebben op háár.
Hypocriet, maar wel noodzakelijk.
Maar nog een keertje kijken? Nog één keer?
Echt nog maar één keer, en dan zou hij haar de les lezen. Eén keertje nog.
Een lantaarnpaal. Nog een.
Een nieuwe blik.
Hij stak zijn nek uit voor een betere invalshoek en via haar gezichtje met zijn ogen naar daar…
Maar precies op het moment dat hij met zijn blik haar kruisje bereikte, realiseerde hij zich pas dat hij bij het vluchtige afzakken langs haar gezicht haar blik had ontmoet.
Hij begreep het eigenlijk op hetzelfde moment als dat hij verder naar beneden keek en van de schrik wilde hij tegelijk het versnellingspedaal en de rem intrappen.
Met grote ogen flitste hij terug naar het gezicht van zijn dochter. Ze keek terug met haar diepbruine ogen, met alles in haar blik. Schrik, afkeer, walging, verontwaardiging, verdriet, ongeloof, puberale brutaliteit.
Haar voet gleed van de middenconsole af en ze fatsoeneerde haar rokje.
Hij liet de auto bijna tegen de trottoirband rollen en kreeg hem weer onder controle met een ruk aan het stuur.
“Kun je het zien, hé?” fluisterde zijn dochter verwijtend en vijandig, terwijl ze naar hem keek met een half afgewend gezicht. Ze maakte een geïrriteerd geluid met haar tong.
Hij zocht met open mond naar woorden, maar er kwam niets. Hij kon haar niet meer terecht wijzen, die kans had hij volledig verspeeld. Maar een excuus leek hem net zo fout. Een excuus was bijna een bekentenis dat wat hij had gedaan, echt bewust was geweest, en gemotiveerd door lust.
Ze had een vuurrood hoofd gekregen.
Er was niets, helemaal niets dan gezegd of gedaan kon worden. Helemaal niets.
En tot aan hij haar afzette voor de deur van Myrthe en bijna onbeheerst wegscheurde, had hij het idee dat hij zijn dochter misschien wel nooit meer onder ogen zou durven te komen.
~
De verwarming op eenentwintig, de eerdere bierglazen opgeruimd. Een speciaalbiertje op de bijzettafel voor hem, en een voor Arthur. Zijn afspeellijst geschoond van ouderwetse nummers of nummers die zo aan zouden kunnen doen, en aangevuld met vlotte, hedendaags dance-achtige muziek.
Hij had haar op moeten halen. Tien minuten rijden, en hij had niet eens zeker geweten of dat nog wel verantwoord was. Waarom was niet helemaal duidelijk. Haar vader had haar ergens afgezet – duidelijk niet bij hém voor de deur. En hij vulde zelf in dat het meisje niet eerlijk had willen of kúnnen zijn over haar werkelijke bestemming. Hij vroeg er niet naar, omdat hij merkte dat het om een voor hem onduidelijke reden een gevoelig onderwerp leek.
Hij had de voordeur van zijn appartement voor haar geopend en ze was met een elegant knikje van haar knieën en een zenuwachtig lachje naar binnen geglipt.
Ze was binnen. Ze was echt bij hém binnen. Hij had een meisje dat misschien nog wel op de middelbare zat zo ver gekregen dat ze bij hem thuis kwam.
Wiebelend was ze het halletje in gegaan, en hij had haar eindeloze, dunne tienerbenen gevolgd. Bloot, met slanke kuitjes, lieve knieholtes en krachtige bovenbenen. Ze droeg een zwart rokje dat zelfs hij aan de korte kant vond. Het wekte constant de suggestie dat je misschien, heel misschien, het begin van haar billen zou kunnen zien.
Hij snelde naar haar toe en nam hoffelijk haar gewatteerde winterjas van haar over.
Ze glimlachte overdreven, alsof hij iets deed dat nog uit een andere tijd stamde. Maar hij kon voelen dat ze het waardeerde.
Onder de winterjas een horizontaal, strapless topje. Zwart en strak.
Toen ze nog met haar rug naar hem toe stond, zag hij haar frêle schouders en haar prachtige schouderbladen. En zelfs op haar wiebelige hoge naaldhakken kwam ze klein op hem over.
Toen draaide ze zich om en met haar handen gekruist en plukkend aan haar zwartgelakte nagels glimlachte ze eerst naar de vloer en toen heel even naar hem.
“Je ziet er…”
Hij slikte en zij sloeg haar oogleden neer.
“Prachtig uit.”
Ze perste haar lippen op elkaar en een ontroerend mooie uitdrukking trok over haar knappe gezichtje.
Arthur was beleefd en bijna verlegen opgestaan van de bank toen de knappe tiener de kamer binnenkwam.
Hij had trots zijn wenkbrauwen naar hem opgetrokken, terwijl Sterre voor hem stond en nieuwsgierig en met grote ogen de woonkamer rond keek.
Arthur had zijn hand netjes uitgestoken en had de hand van het meisje geschud. Hij had zich voorgesteld, haar gevraagd hoe het met haar ging. Sterre had korte antwoorden gegeven aanvankelijk, en eerlijk gezegd had hij ook niets anders verwacht. Als het voor hem al onwennig en ongemakkelijk voelde, zo met twee veertigers aan de ene kant en een tienermeisje aan de andere kant in de woonkamer – hoe moest het dan wel niet voor haar zijn?
Maar toen Arthur een glimlachje wist te stelen van de jonge brunette, leek het alsof er een last van zijn schouders gleed.
Hij had bij wijze van steun zijn hand in haar nek gelegd. Hij had even aan haar strakke knotje geplukt.
“Mijn lievelingsbuurmeisje,” had hij geknikt naar Arthur, terwijl hij een zacht kneepje in haar nek gaf.
Ze had over haar schouder naar hem op gekeken. Grote, bruine meisjesogen.
Behoedzaam, nieuwsgierig. Op haar hoede, benieuwd naar alles wat nieuw voor haar was.
Een tiener op je bank. Echt nog een meisje. Een meisje dat daar niet hoorde te zijn, dat haar ouders een smoes had verteld om hier naartoe te komen. Geen familie, geen vriend, niets van dat alles. Gewoon een tienermeisje op zijn bank.
Hij halverwege de veertig en Arthur zelfs nog een paar jaar ouder. Twee mannen met geen enkel goed excuus om hier met haar te zijn, met een meisje in een te kort rokje en een strapless topje. Haar naaldhakken had ze uitgeschopt – een eerste teken van ontspanning.
Naar háár redenen om hier te zijn, kon hij enkel gissen. Hij wist het nog steeds niet precies. Maar dat iedereen die dit gezelschap en de omstandigheden zou kennen, zou de neus ophalen over de intenties van de twee veertigers die maar al te vriendelijk, speels en geïnteresseerd met de jonge meid omgingen.
Hij was trots en tegelijk licht opgewonden toen hij merkte dat het gesprek langzaam begon te rollen. Hoe er een zekere klik leek te zijn tussen Arthur en Sterre. Hij kon jeugdig overkomen, maar zelfs als hij iets op een manier zei die het leeftijdsverschil benadrukte, maakte ze daar geen punt van. Integendeel. Meermaals sloeg ze dan haar oogleden neer en lachte ze zachtjes, soms met een licht blosje op de wangen.
En aan de andere kant kon zíj́ iets zeggen dat bijna pijnlijk de nadruk legde op het feit dat zij een tiener was en zij veertigers. Soms wisten ze niet eens waar ze het over had. Maar naarmate de avond vorderde, was dat eerder een bron van hilariteit dan ergernis.
Maar wat hem het meest opluchtte, was dat ze niet té jong, of kinderlijk overkwam.
Meisjesachtig, zeker. Springerig en een tikje naïef, absoluut. Maar dat was helemaal prima – en voor zover hij Arthur kende, dacht die daar ook zo over. Ook al zou hij dat nooit toegeven, zelfs niet aan hem.
Hij had haar gevraagd of ze er de vorige keer iets van had gemerkt – de alcohol.
Ze had haar wipneusje in de lucht gestoken en lachend haar hoofd geschud.
“Niks,” antwoordde ze trots, waarna ze zich tot Arthur had gewend. “Eerste keer alcohol, en niksss.”
Met haar handen maakte ze een magisch gebaar, waarbij ze de vingers van haar beide handen op haar duimen legde en ze daarna spreidde.
Arthur pruilde bewonderend zijn onderlip en knikte.
“Oké, een beetje dan,” grinnikte ze toen. En met een katachtige reflex ving ze een blikje mixdrank op die hij haar met een boogje toeworp.
Ze wierp een blik terug, die een gespeeld verwijt inhield.
“Wees maar blij dat ik zo snel ben,” piepte ze, terwijl ze het blikje in haar handpalm liet rollen.
Hij grinnikte.
“Wat is dit?” vroeg ze.
“Fruitlikeur met jus d’orange.”
“Alcohol toch?”
“Uhuh.”
Ze trok haar wenkbrauwen op. Lichte plooien op een perfect glad voorhoofdje, opgemaakt zoals enkel een tiener zichzelf op kan maken.
“Mag je van thuis alcohol drinken eigenlijk?” vroeg Arthur, die naar het meisje keek en daarna naar hem.
Sterre tuitte haar lippen en hield haar knappe hoofd een tikje scheef, terwijl ze plukte aan het lipje van het blikje en met een sis ging het open.
“Niet echt,” zei ze.
“Oh?”
“Nou ja…” ging het meisje verder, terwijl ze met haar neusje aan de opening rook. Ze keek van beide mannen aan. “Als ik niks drink tot ik eenentwintig ben…”
Ze zette het blikje aan haar lippen en nam een voorzichtig slokje.
“… dan krijg ik vijfhonderd euro.”
Hij trok zijn wenkbrauwen op.
“Vijfhonderd euro.”
Ze knikte en keek goedkeurend naar het blikje.
“En nu?” vroeg Arthur. “Ga je het ze vertellen?”
De brunette haalde haar ranke schouders op.
“Weet ik niet.”
Hij grinnikte.
“Of zijn wíj́ je nu vijfhonderd euro verontschuldigd?”
Ze glimlachte een tikje verlegen.
“Nee,” antwoordde ze toen dromerig. “Alleen gratis drinken.”
Na enkele biertjes en drie mixjes voor het meisje was het een onuitgesproken feit dat ze alledrie ten minste iets van de alcohol voelden. Hij voelde een aangename zweverigheid in zijn voorhoofd en merkte dat de gesprekken soepeler liepen.
Langzaam ging het volume van de muziek wat omhoog en een enkele keer nam Sterre de controle over de audio-installatie over om een nummer van haarzelf aan te zetten. De muziek was draaglijk, maar niet wat hijzelf normaal gesproken zou hebben opgezet.
Ze zat dan op de rand van de bank en had haar ogen heel even gesloten. Haar slanke lijfje bewoog ritmisch en soepel op de maat van de muziek, terwijl ze haar handen voor haar platte, blote buikje hield. En tamelijk ongegeneerd keek hij naar het meisje en haar slanke blote armen, haar lange benen onder het veel te korte rokje en haar brutale tienerborsten die door de zwartheid van haar topje helaas niet zo goed zichtbaar zouden zijn geweest als wanneer het truitje bijvoorbeeld wit was geweest.
Haar ogen waren weer opengegaan en ze had hem heel even recht aangekeken. De blosjes op haar volle wangen verraadden het effect van de alcohol en ze lachte verlegen en geluidloos naar de grond. Of misschien werd het lachje wel overstemd door de bas van de muziek. Kuiltjes in haar wangen.
Ze was voorover gebogen en had haar blikje van de bijzettafel gegrist. Tussen duim en wijsvinger had ze het heen en weer geschud.
“Serieus… óók al op!”
Hij hoorde nu ook aan haar stem dat ze de alcohol begon te voelen en hij merkte aan haar toontje dat ze haast probeerde op te scheppen dat ze weer een blikje leeg had gedronken. Alsof ze door mee te drinken ouder wilde lijken. Erbij wilde horen.
Hij had zich afgezet en was opgestaan.
“Een nieuwe voor mevrouw?” had hij gevraagd.
Ze had een wipje gemaakt en geknikt.
“Nog… één!” had ze gepiept, met haar wijsvinger in de lucht.
En toen hij zich had omgedraaid en naar de keuken was gelopen, had zij zich omgedraaid.
Toen hij terugkwam met een ijskoud blikje in zijn hand, zag hij hoe Sterre op handen en knieën op de bank zat, haar kin rustend op de rugleuning, haar billen zijn kant op. Arthur keek even naar hem met een blik alsof hij een prijs had gewonnen – en daarna weer naar de tiener. En toen weer de stem van de jonge meid.
“Serieus!” riep ze zachtjes, terwijl hij naar de blote voeten, kuiten en hamstrings van de tengere brunette keek.
“Kun je het echt zó goed zien?”
Ze streek een lokje achter haar oor, terwijl ze uit het raam van vloer tot plafond tuurde, naar de overzijde, naar haar eigen slaapkamer.
Nog eens keek hij naar de billen van de heerlijke meid, die verscholen gingen achter het korte rokje. Een vingerkootje korter en hij had het begin van haar billen kunnen zien. Die verrukkelijke, verrukkelijke tienerbillen.
“Fuck eej,” zei ze toen, met een licht dubbele tong, waarna ze zich weer omdraaide.
Ze strekte haar handen uit en klapte in haar handen in zijn richting. Hij gooide haar het blikje toe, dat ze nog altijd behendig opving.
Hij ging met zijn handen langs zijn spijkerbroek en merkte dat zijn vingertoppen klam waren en zijn blaas vol.
“Even naar het kleine kamertje,” glimlachte hij.
Sterre had te enthousiast geknikt en Arthur had enkel oog gehad voor haar.
Nadat hij van het toilet weer in de woonkamer kwam, was er iets anders. Hij wist niet waarom hij dat zo voelde en evenmin wist hij exáct waar het hem in zat. Maar er was iets ongemakkelijks geweest aan de stemming.
Hij had de deur achter zich gesloten en even leek het bijna alsof Arthur haastig terug viel op de plek waar hij eerder had gezeten en vooral heel erg zijn best deed om te doen alsof hij zich al uren niet bewogen had. Hij had gespannen zijn keel geschraapt en had zwijgend een slok van zijn bier genomen.
Sterre had haar blikje aan haar lippen staan en strekte haar blote benen, alsof ze zich uitrekte.
Ze lachte door haar lieve neusje, kuiltjes in haar wangen. En even keek ze, met haar mond nog altijd aan het blikje, naar hem op.
Diepbruine, donkere ogen, en een blik die – als zij niet zo jong was geweest en hij niet zo veel ouder – verleidelijk zou zijn overgekomen.
Daarna weer dat lachje en een kleurtje op haar wangen. Ze sloeg haar oogleden neer.
Nog eens schraapte Arthur zijn keel en met een diepe zucht stond hij op van de bank.
“Ook even naar het toilet,” zei hij haast schoorvoetend, waarna hij de kamer uit schuifelde.
~
Het gekste was dat het helemaal niet zo gek voelde.
Bij binnenkomst was het ongemakkelijk geweest en voelde het haast formeel. Ze kende mannen van hun leeftijd enkel als leraar, als huisarts, of als mensen waar je tegenop keek of “u” tegen zei. En zodoende was het aanvankelijk ook lastig om zichzelf te zijn. Maar iets aan hoe Fer en zijn vriend waren, gaf haar bijna het idee dat ze jonger waren dan in werkelijkheid het geval was.
Keek ze hen aan, dan werd ze herinnerd aan hun echte leeftijd, maar als ze er niet zo op lette en zich mee liet voeren met de gesprekken, voelde het best natuurlijk.
Ze waren vriendelijk, geïnteresseerd, en de momenten waarop ze werd herinnerd aan hun leeftijd werden langzaam grappig en hilarisch, in plaats van ongemakkelijk.
Ze gaven haar het idee dat zíj́ het middelpunt was. Ze knikten als ze iets zei, ze lieten haar uitpraten en lachten als ze een grapje probeerden te maken. Ze voelde zich gehoord, méér dan ze zich in het recente verleden kon herinneren.
In haar achterhoofd nog altijd het stemmetje dat bleef roepen hoe fout dit was. Dat ze hier niets te zoeken had, met twee mannen van middelbare leeftijd. En hoewel ze dat ergens wel begreep, wilde ze er niets van weten.
En waarom zou ze ook? Met alle vraagtekens waardoor de hele situatie omgeven werd, was het altijd nog eindeloos beter dan het contact dat ze met haar ouders had. Of dan een avond met jongens van haar leeftijd, van school. Met hun schreeuwerige opschepperigheid. Nee, dan was dit beter toch? Misschien paste dit gewoon méér bij haar. Misschien was ze gewoon al wat verder in haar ontwikkeling. Misschien… misschien…
Ze had gelogen dat ze de vorige keer maar een beetje van de alcohol had gevoeld en ze had drankjes toegeschoven gekregen. Eén, twee, drie, vier misschien? Tegen die tijd wist ze het niet eens meer zeker.
Ze wist wel dat ze zich op een gegeven moment had omgedraaid en naar haar eigen slaapkamer had getuurd, door de duisternis.
Het was gek om haar eigen kamer te zien, en nog méér toen ze inzag hoe ongelooflijk goed die te zien was.
Het maakte haar even onzeker, zoals ze die avond vaker onzeker was geweest. Maar tegelijk voelde ze dat de onzekerheid haar die avond niet zo raakte als anders soms het geval was.
Was dat de alcohol? Ze vroeg het zichzelf meermaals af, en wist dat als dít het effect van alcohol was, ze het zeker vaker zou drinken.
De interesse van de mannen gaven haar aanvankelijk het gevoel dat ze speciaal was. Maar op een zeker moment maakte het haar ook juist een tikje onzekerder.
Zouden ze op een gegeven moment niet gaan denken dat ze toch niet zo bijzonder was? Zouden ze inzien dat ze maar een tiener was en dat ze misschien heel erg haar best had gedaan om mee te komen in het gesprek? Zou ze op enig moment door de mand vallen, als ze even niets meer wist om over te praten? Zouden ze lachen om haar onnozelheid? Haar naïviteit? Dat ze hier even dacht te kunnen meepraten met mannen van hun leeftijd? Zou dat kunnen gebeuren?
Of schiep al deze interesse van de mannen een soort verplichting? De verplichting om interessant te blijven? Om de mannen een reden te geven om geïnteresseerd te blíj́ven. Maar hoe dan? En wat?
En zo wierp ze de ene vraag na de andere op. En even gaf het haar een beklemmend gevoel. Het gevoel dat ze heel erg weg wilde. Dat ze hier inderdaad totaal niet hoorde. Dat ze iets enorm raars aan het doen was.
En toen was Fer opgestaan om naar het toilet te gaan, en was ze helemaal alleen met een man van ver in de veertig, of misschien wel vijftig. Samen in een kamer met muziek die ze zelf aan had gezet, maar evengoed een vreemde kamer. Van een man die ze slechts één keer eerder had ontmoet. En nu samen met een man die ze helemaal niet kende.
Een ongelooflijk verontrustend gevoel. En tegelijk een enorme kans.
Hij kende haar niet. Hij wist helemaal niets van haar. Hij kende haar karakter niet. Wist niet hoe ze in elkaar zat. Wist niets van al haar verlegenheid en onzekerheid. Niets van haar twijfels en haar misschien toch wel hele lage zelfvertrouwen.
Met hem kon ze zijn wie ze maar wilde. Voor hem was ze een onbeschreven blad. Ze kon nog alle kanten op.
Niemand zou er vreemd van opkijken. Want niemand hier kende haar.
Ze had hem aangekeken. Heel even maar, vanuit haar ooghoeken. En met zinderende zenuwen die door haar hele lichaam gierde, had ze niet anders gekund dan wegkijken. Ze was gespannen, onzeker, verlegen. Maar dit was het moment. Dit was het moment waarop het moest gebeuren.
Als het nu bij wegkijken zou blijven, als er nu een stilte zou vallen waarin niets zou gebeuren, dan was ze de Sterre die iedereen kende. Dan was er niets anders meer aan haar aanwezigheid in deze kamer. Niets meer dat haar hier bijzonder zou maken ten opzichte van het meisje dat ze daarbuiten was.
Het moest nu. Nu.
En ze had toen een arm over de rugleuning van de bank gelegd, was net een eindje verder naar achteren geschoven. En ze had haar linker knie opgetrokken.
Haar hart bonzend in haar oren. Een pieptoon in haar hoofd, terwijl de geluiden om haar heen leken te verstommen.
De gladde huid van haar slanke bovenbeen en haar spitse knie. Ze ging er zachtjes met haar vingertoppen langs.
Geen idee of hij keek. Ze durfde niet te spieken.
Goeie genade… dat zij dit deed. Dat zij dit durfde. Zij!
Bevende handen, vingertoppen die nauwelijks nog vloeiend langs haar gladde been gleden.
Ze liet haar knie een klein eindje naar buiten vallen, draaide nauwelijks zichtbaar zijn kant op. Ze liet hem kijken.
Oh Sterre, wat ben je aan het doen?
Haar vingers knepen in haar bovenbenen, verkrampten. Ze voelde een koude tocht langs naar naakte kruisje, terwijl ze daar op de bank genageld zat. Ze slikte
Zou hij kijken? Wilde hij wel kijken? Wilde hij het zien? Zijn mannen daar werkelijk zo gevoelig voor? Zelfs als het leeftijdsverschil zo groot was? Was het misschien te groot voor hem? Zat ze hier voor schut? Ze slikte nog eens, schraapte haar schorre keel.
Nee, hij keek. Ze wist het bijna zeker. Ze zag het vanuit haar ooghoeken. Nauwelijks twijfel.
Ongelooflijk. Dat ze dit durfde.
Geen ondergoed was één geweest, maar dit…
Ze liet een man kijken. Kijken onder haar rokje. Deed haar uiterste best om te laten lijken alsof ze op haar gemak op de bank zat. Alsof dit heel normaal was, alsof ze daar gewoon zat. Totaal onbewust van…
Ze durfde er nauwelijks aan te denken.
Ja, hij keek.
[I]Oh, Sterre, Sterre, Sterre.[/i]
Ze voelde iets dat het midden hield tussen totale opwinding en torenhoge schaamte. Het kon niet anders dan dat ze een hoofd als een boei had. Maar ze bleef zitten.
Ik durf dit. Ik durf dit. Ik ben geen klein meisje meer. Ik doe gewoon mee.
Even schoot het idee door haar geest dat ze met dit belachelijke gedrag misschien wel een aanraking uitlokte. De gedachte schokte haar. Ze schrok er dusdanig van dat ze haar benen weer sloot en strekte. Precies op het moment dat Fer terug kwam van het toilet.
Arthur schraapte zijn keel. Ze voelde hoe haar benen nog altijd bijna oncontroleerbaar trilden en ze deed alsof ze zich uitrekte.
Arthur schraapte nog eens zijn keel en stond toen op van de bank.
“Ook even naar het toilet,” zei hij schor, en nu was hij degene die de kamer verliet.
Daarop was het even stil.
Ze keek naar Fer en hij naar haar. Iets in het moment was ongemakkelijk. Alsof hij een zesde zintuig had en wist dat er iets niet in de haak was. Dat er iets was gebeurd toen hij naar het toilet was gegaan. Nog eens keek ze hem aan, in zijn goeiige ogen. De man die haar die emotionele brief had gestuurd. Die haar had meegenomen naar de bioscoop. Naar iets dat ze bijna als haar eerste date was gaan zien. En zonder meer de man van haar eerste zoen. Een misselijkmakend en tegelijkertijd onwerkelijk spannend idee.
Hij had zijn nek uitgestoken. Had het risico genomen. Hij had haar zelfs bij hem thuis ontvangen.
Was ze niet te ver gegaan? Had ze iets gedaan dat ze niet had moeten doen? Had ze zijn vertrouwen beschaamd, terwijl hij naar het toilet was? Was ze hem vertrouwen verschuldigd?
Hij had nog even naar haar gekeken, waarna ze haar oogleden had neergeslagen. Hij had gekucht en was zwijgend naast haar op de bank gaan zitten. Met rechte rug, zijn handen op zijn knieën, alsof hij ieder moment iets kon gaan zeggen. Maar de woorden bleven uit. Voelde hij het? Voelde hij dat ze iets had gedaan, iets had laten zien aan zijn vriend? Had hij de hoop gehad dat ze “iets” hadden? Dat het iets tussen hun tweeën was geweest?
Ze keek hem voorzichtig aan. Hij keek niet terug.
Ja, nu wist ze het wel haast zeker. Hij had iets opgemerkt.
En plotseling voelde ze zich schuldig. Ongelooflijk schuldig. Een loodzwaar schuldgevoel bekroop haar en nam haar lichaam over van haar tenen tot in het puntje van haar neus. Ze probeerde een brok in haar keel weg te slikken, kuchte ongemakkelijk. Nu wilde zij iets zeggen, maar ook bij haar bleven woorden uit.
Wat had ze gedaan? En waarom ook? Zo oppervlakkig. Zo gemeen richting Fer.
Ze haatte zichzelf.
Nog eens keek ze stiekem, zonder zijn blik te ontmoeten. Ze trok haar benen op, sloeg haar armen er omheen. Liet haar kin op haar blote knieën rusten. Het schuldgevoel nog altijd exponentieel toenemend. Slikkend, ongemakkelijk.
Ze hoorde hier niet. Ze hoorde hier niet.
Ze begreep nog helemaal niets van wat ze aan het doen was, en ze begreep al helemaal niets van mannen van de leeftijd van haar gezelschap die avond.
Even voelde ze zich weer een kind. Onbenullig, klein. Wat had ze gedacht, hier te komen?
En wat moesten zíj́ wel niet van haar denken? Fer met name.
Ze hoorde hier niet. Ze hoorde hier niet. Ze was hier nog niet klaar voor. Ze was te jong. Te dom…
Ze was…
Nee.
Ze kneep haar ogen stijf dicht.
[I]Nee.[/I]
Ze deed het weer. Die eindeloze, onuitstaanbare twijfel. Die uitzichtloze onzekerheid.
Waarom kon ze niet in zichzelf geloven? Waarom vertrouwde ze niet op zichzelf? Ze had het ten slotte tot hier gebracht. Ze was nota bene uitgenodigd. Het was tot nu toe toch leuk geweest?
Vertrouw toch eens een beetje op jezelf.
Ze wiegde zachtjes heen en weer, haar armen nog altijd rond haar opgetrokken benen.
Geloof een beetje in jezelf.
Nog eens kneep ze haar ogen stijf dicht. Ze haalde diep adem.
[I]Alsjeblieft…?[/i]
En ergens diep in haar lichtte een klein vlammetje op. Een vlammetje bijna onzichtbaar en onvoelbaar, maar misschien net voldoende… Net genoeg voor een meisje van achttien dat nog worstelt met haar late puberteit. Misschien net genoeg.
Net genoeg. Net genoeg.
Ze klampte zich vast aan de gedachte. Hunkerde naar méér.
[I]Alsjeblieft.[/i]
Ze ademde langzaam uit. Ademde in. Ademde uit.
Onopvallend keek ze naar Fer.
Er waren hooguit een paar oogwenken verstreken. Hij had nog niet eens bewogen. Ze beet op haar onderlip. Keek naar opzij.
Met enkele wipjes op haar billen draaide ze richting de man die nu zijn grijze slapen begon te masseren.
Haar armen omklemden nog altijd krampachtig haar blote benen.
Ze kon het goedmaken. Ze moest het goedmaken. Ze was het hem verschuldigd. Hij had het verdiend. Ze was het… aan hem verplicht?
Doe het.
Haar nagels in haar zachte huid.
Doe het trut. Verknal het nou niet.
Ze kon dit. Ze moest wel. Voor hem. Voor het gevoel dat hij haar gegeven had. Voor het feit dat hij haar bijzonder had laten voelen. De moeite waard. Omdat hij voor heel even de vader was geweest die er nooit voor haar was geweest. Omdat hij voor heel even het vriendje was geweest waar ze al jaren op had gehoopt.
De twijfels losten langzaam op, verdwenen naar de achtergrond.
Je kunt het. Je durft het.
En nog een keer slikte ze, ontspande langzaam haar armen. De greep rond haar opgetrokken benen verslapte.
Ze leunde achterover. Zijdelings vond ze steun bij de rugleuning van de bank.
~
Hij had het ongemak gevoeld toen hij van het toilet was gekomen. Er was iets gebeurd.
Zijn intuïtie voor dit soort dingen was bijna feilloos en zo goed als nooit zat hij er naast. En hij merkte dat hij het Sterre méér kwalijk nam dan Arthur. Wat kon hij hém kwalijk nemen. Hij had hem zijn gevoelens voor het meisje niet opgebiecht. Altijd als ze over haar hadden gepraat, was het in een seksuele context.
Hij wist dat hij ongelooflijk opgewonden van haar werd, zonder meer. Maar dat hij ook gevoelens voor haar had – nee, dat kon hij helemaal niet weten.
Maar Sterre… had zij echt niet kunnen weten dat…?
Hij kon zich niet voorstellen dat zij dacht dat hij het puur vanwege de seksuele aantrekkingskracht deed. Hij kon zich niet voorstellen dat zij het zo zag. Het was onbestaanbaar dat zij hém zo zag. En als haar motivatie niet pure lust was, betekende dat niet automatisch dat er iets méér tussen hen speelde.
Maar wat dan?
Waarom was ze meegegaan naar de bioscoop? Waarom had hij haar mogen zoenen? Waarom mocht hij haar toen aanraken? Waarom had ze dat allemaal toegelaten?
Had hij haar overdonderd? Onder druk gezet? Was ze nog werkelijk zo jong en naïef dat ze geen andere mogelijkheid had gezien? Was dát de reden?
Hij zat kaarsrecht op de rand van de bank. Een gevoel van teleurstelling en droefheid maakte zich van hem meester.
Naast hem voelde hij hoe het kleine meisje enkele hupjes maakte op haar billen. Hoe haar blik zich op hem leek te richten. Maar toen hij terugkeek, had ze haar ogen stijf dichtgeknepen. Ze slikte en hoorde haar hetzelfde doen. Hij wreef in zijn handen. Misschien moest hij…
“Fer,” klonk het zijdezacht van naast hem.
Hij ademde in.
“Fer,” klonk het nog eens. Haar fluisterende meisjesstem. Lief, voorzichtig, onzeker. Het schuldbewustzijn in haar stem kon evengoed ingebeeld zijn, maar hij merkte het wel op.
“Hé?” fluisterde ze bijna onhoorbaar. Een zekere droefheid.
Hij trok een knie op en draaide naar haar toe.
Zijn maag kromp ineen. Het bloed trok weg uit zijn benen.
Sterre zat half achterover geleund tegen de rugleuning van de donkere bank. Het zwart van haar topje ging bijna naadloos over de de bekleding. Haar strakke buikje ging langzaam op en neer, en als hij goed keek, meende hij zelfs kleine schokjes te zien elke keer als haar hart sloeg.
Maar dat alles was niet waardoor hij wit wegtrok.
Het meisje had haar linker knie opgetrokken. Haar slanke rechterbeen gleed naar hem toe, tot het gestrekt lag. Haar blote voet raakte zijn dijbeen. En ze droeg niets…!
Helemaal niets onder haar rokje.
Hij keek er recht op.
Ongehinderd, schaamteloos. Onbedoeld, maar zo ongelooflijk gewenst.
Ze zat daar. Lief, sereen, met smekende ogen. Smekend om goedkeuring. Om waardering. Haar grote, bruine ogen. Haar gladde dunne linkerbeen opgetrokken. Het rechter gestrekt.
En dan haar onvoorstelbare naaktheid. Een klein, perfect kaal spleetje. Meisjesachtig, schattig. Twee gladde schaamlippen, met enkel een klein flapje van het kapje van haar clitoris dat er tussendoor piepte. Een blote tienervagina. Hij sloeg zijn hand tegen zijn voorhoofd.
Zij slikte.
Even keek hij haar aan. Haar ogen groot. De schittering van de sfeerverlichting in haar irissen.
Verwachtingsvolle ogen. Ogen die smeekten om een compliment. Om iets. Om wat? Waarom? Waarom deed ze dit?
Ze hupte een keertje met haar blote billen en streek met haar handen over haar glanzende bruine haar, alsof ze wilde controleren of haar knotje nog goed zat.
En dan dat kleine, gladde, blanke kutje.
Kijken. Kijken. Kijken!
Knipper met je ogen, onthoud dit! Vergeet dit beeld nooit! Waarom het dan ook gebeurt, wat de reden dan ook moge zijn waarom ze dit doet – sla dit op! Nooit vergeten!
Haar handen gingen nog eens over haar mooie haar. Ze perste meewarig haar lippen op elkaar, waarna haar handen naar haar achterhoofd gingen en ze zwijgend en behendig een van de haarspelden die haar knotje bijeen hielden, uit haar haar trok.
Even keek ze hem weer aan. Grote, schrikachtige ogen. Ze boog haar hoofdje. Lief, haast onderdanig. En ook een tweede en derde haarspeld werden uit het knotje getrokken.
Hij kuchte, voelde een gigantische erectie opkomen in zijn broek. Kuchte nog eens.
Haar lange, bruine haar viel los over haar schouders. Met een hand ging ze door haar lange, golvende lokken, haar hoofdje nog steeds gebogen. Nog steeds, tot ze hem plotseling aankeek. Haar hoofdje gebogen, haar ogen omhoog naar hem. Verlegen meisjesogen. Diepbruin.
En toen, rond haar knappe mondje, een glimlach die door moest gaan voor verleidelijk.
Ze deed er alles aan. Haalde alles uit de kast. Probeerde wat zij kon, op haar prille leeftijd.
Ook haar ogen gingen nu van verlegen naar een tikje verleidelijk, en ze liet haar slanke knie iets naar buiten vallen. Haar blote schaamlippen kwamen iets, maar nog altijd nauwelijks van elkaar. Hij hapte naar adem.
“Goeie genade,” stamelde hij, terwijl zijn mond open viel.
Ze lachte een verleidelijk lachje, maar de tieneronzekerheid droop er van af.
“Goeie genade,” hijgde hij nog eens, terwijl zijn broek meer en meer begon te knellen. Voorzichtig boog hij iets in haar richting.
“Mag ik…” vroeg hij, zonder zijn vraag af te maken. Zijn hand ging al met enige twijfeling richting het meisje.
Even ging er een schokje door het tienerbeen met de opgetrokken knie, toen ontspande ze weer. Maar op het moment dat zijn hand nog dichterbij kwam en de warmte van haar kruisje spreekwoordelijk bijna kon voelen, sloot ze haar benen.
Ze gniffelde opgelaten. Een lachje dat ontspannen over moet komen, maar het bewijs is van spanning waaronder de lacher bezweken is.
Ze slikte, probeerde zich een houding aan te meten. Keek hem aan, keek weg, kreeg een kleur.
“Wauw,” fluisterde hij, met een intense uitdrukking op zijn gezicht. “Wauw, wauw wauw!”
Ze keek hem aan, haar hoofdje nog altijd half gebogen. Een voorzichtig lachje, alsof ze probeerde te geloven dat hij serieus was.
“Laat nog eens…” hijgde hij, terwijl hij zijn hand op haar fijne knie legde en haar been weer iets naar buiten duwde.
Hij had haar kutje kunnen zien, als haar slanke hand niet met een katachtige reflex voor haar kruisje was gevallen.
Hij keek haar aan en merkte dat hij half over haar heen hing.
Haar ogen groot, onder de indruk. Ze leek haar hoofd te willen schudden, maar het gebeurde niet.
Een oneindig, bijna onbedwingbaar verlangen om haar hand te pakken. Om die weg te leggen. Om haar blote kruisje weer te kunnen zien.
Een onweerstaanbare aandrang om haar aan te raken.
Dat moest toch zijn wat ze wilde? Na alles wat ze had gedaan.
Hij leunde nog iets verder over haar heen. Haar ogen nog groter dan even tevoren. Het leek alsof ze zich in het kussen van de rugleuning drukte. Haar hand nog altijd tussen haar benen.
Goeie genade.
Hij kon het niet maken. Hij had het recht niet. Het was al veel te ver gegaan.
Hij moest haar zich laten fatsoeneren. Hij moest haar thuisbrengen. Dit kon helemaal niet. Beter nu stoppen dan…
Hij keek haar recht aan. In haar eindeloze, donkerbruine, intense ogen. Een vragende blik. Een smekende blik.
Maar waar smeekte die blik om? Om te stoppen? Of om haar bij de hand te nemen. Om haar te laten ontdekken hoe het was?
Onzekere ogen. Ze slikte. Ze knipperde. Haar lieve gezicht, haar onbeschrijflijke schoonheid. Haar bijna ongepaste jeugdigheid.
Nog eens slikte ze. Hij hijgde. Voelde zijn erectie.
En toen haar mooie, heerlijke lippen die bewogen.
Haar ogen keken even langs hem af, en toen weer naar hem.
Haar bewegende lippen. Haar lieve stem. Zachtjes. Bijna fluisterend. Bijna vragend.
“Fer…?”
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Chavella, 29 jaar. Wil je verder dromen en fantaseren? Op mijn prive pagina wordt het verhaal intenser, waarin niets onbesproken blijft...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Sakkila (29)
Voxxiene (44)
SexyPaola (58)