Een Veilige Haven - 1

Dit verhaal is een spin-off van “Kerst Avond 1: Robbie en Mitzy”

Het is nog heel vroeg in de morgen als we ons op ‘derde Kerstdag’ met spijt in ons hart uitchecken. We kwamen in het hotel in Ober-Grafendorf in een paradijs terecht, voor ons allebei was het voor korte tijd een bubbel waarin we samen heel comfortabel zaten, veilig, afgesloten van de buitenwereld. Hoewel het niet mijn opzet was kregen Mitzy en ik toch wat met elkaar en ondanks dat ze een hoertje is, of was, voelde het toch heel puur. Voor Mitzy betekenden deze paar dagen een ontsnapping aan haar harde bestaan en voor mij, ja, wat was het voor mij. Ja, toch vooral de magie van een Witte Kerstmis, in een mooi hotel en met een leuk meisje. Maar nu is de dagelijkse werkelijkheid er weer, er moet een vracht worden gelost…


Met een taxi laten we ons terugrijden naar het dal, naar het Autohof bij Sankt-Pölten, waar mijn vrachtwagen staat geparkeerd. We zijn allebei stil, ieder van ons is denk ik op de eigen manier bezig met hoe dit verder zal gaan. Bij de vrachtwagen aangekomen blijkt hij flink te zijn ingesneeuwd, daar heb ik nog wel even werk aan voordat ik er weer mee de weg op kan. Het is een verlengde combinatie, met behoorlijk wat wielen. Door de sneeuwstorm zijn er kleine sneeuwduinen tegen opgewaaid, die ik een voor een weg zal moeten wegscheppen om de boel überhaupt op gang te kunnen krijgen.

Ik zet de motor en vervolgens de verwarming aan en zeg Mitzy zich met een dekentje te installeren in de grote cabine, die gelukkig altijd snel op temperatuur is. Dan begin ik aan mijn klusje. Eerst check ik of de lading in orde is, wat gelukkig zo blijkt te zijn. Daarna is het de beurt aan de ramen van de cabine, die zich dankzij de warmte binnen al gemakkelijk ijs- en sneeuwvrij laten maken. En daarna ga ik de wielen een voor een bij langs, de sneeuw die ervoor of ertegen opgewaaid is weg scheppend. Tot slot laat ik in de speciale corner voor vrachtwagenchauffeurs mijn thermoskan bijvullen met koffie en sla ik er een voorraad verse broodjes en flesjes water voor twee personen in. En dan is het zo ver, op naar Wenen, waar ik eindelijk gelost ga worden, waarna ik weer op huis aan kan gaan.

Voordat ik vertrek neem ik contact op met het bedrijf, dat ik er klaar voor ben en nu aan de andere kant van Wenen ga lossen. Ze wensen me succes en gelukkig blijk ik geen retourvracht te hebben, zodat ik daarna linea recta naar Nederland kan rijden. Ik heb al mijn aandacht nodig om met de vijfentwintig meter lange combinatie het immens grote parkeerterrein van het Autohof te verlaten, maar als ik eenmaal op de snelweg naar Wenen zit blijkt die gelukkig volledig begaanbaar te zijn. Ik breng de wagen op cruise-snelheid en richt me dan pas weer op Mitzy. Ze zit bleek en stilletjes wegdoken in de zetel naast mij, waarin ze nog meer dan anders maar een klein meisje lijkt te zijn.

‘Vind je het spannend om je spullen op te halen?’
Het duurt even voordat ze antwoordt, dan: ‘ja, heel erg, want ik geloof nooit dat hij me laat gaan.’
Mijn schouders ophalend reageer ik: ‘je ben zijn bezit niet, toch?’
‘Zo gedraagt hij zich anders wel. Ik weet niet of jij wel weet wat pooiers voor mensen zijn, voor hen zijn wij alleen maar hoertjes, dingen die er niet toe doen, geldmachines.’
‘Ja, dat is erg genoeg. Ik betaal hem terug wat je hem schuldig bent, dan moet hij je toch laten gaan!’
Mitzy moet het blijkbaar nog zien. ‘Weet je, hij heeft me nog maar net te pakken en kan nog veel aan me verdienen. Ik denk niet dat hij dat zomaar los zal laten, want dat gaat hem heel veel geld schelen.’
Het is toch niet te geloven, dat soort klootzakken. Het maakt me boos en ik reageer, misschien een tikje te heftig: ‘ik lust hem rauw.’
Gelukkig, daar is weer dat lieve giecheltje van haar: ‘dát moet je maar niet doen, zo appetijtelijk is hij niet.’
‘Wil je dit nog steeds? Met me mee naar Holland?’
Mitzy knikt. ‘Ja, heel graag. Ik vind het fijn bij je te blijven.’

De afrekening

Ik maak me een beetje zorgen om die reactie. Ik ben vaak lange periodes onderweg, reden waarom ik tot nu toe nooit iets vasts met een meisje wilde beginnen. Wat ook niet nodig was, want er is altijd wel een leuke meid beschikbaar om seks mee te hebben, wat dat betreft kom ik niks tekort. Maar goed, we zullen zien hoe dit verder gaat. Mijn ouders hebben laten weten dat er voor Mitzy plek is op hun zorgboerderij en dat ze welkom is, dus voorlopig is ze onderdak. Het loopt tegen elf uur als ik bij het bedrijf arriveer waar ik moet lossen en met een beetje geluk kan ik over een paar uur weer vertrekken. Met een nachtstop onderweg moet het me lukken om morgen laat in de middag weer thuis te zijn.

Ik ben verplicht toezicht te houden op het lossen, maar dit keer overleg ik met de expeditie-chef die ik inmiddels goed ken, dat ik voor een paar uur de stad in moet, om de spullen van Mitzy op te halen. Hij stemt ermee in en zal er zelf op toezien dat de onderdelen zonder beschadigingen uit mijn wagen wordt gehaald. Ik bestel een Über en even later zijn we onderweg naar de Michaelerplatz, waar niet ver daar vandaan de rosse buurt van Wenen ligt. Als we het oude centrum van de stad naderen zeg ik de chauffeur dat hij even langs het dichtstbij zijnde politiebureau moet rijden, het lijkt me namelijk goed te checken of we eventueel hulp van die kant kunnen verwachten.

Mitzy blijft achter, ik wil dit even alleen doen. Ik leg aan de balie kort mijn vraag uit, waarna ik door een andere agent mee naar een kamertje wordt genomen. Daar vertel ik hem de situatie van Mitzy, hoe ze dakloos werd en een maand terug ‘liefdevol is opgevangen’ door een vent die een pooier bleek te zijn en haar sinds enkele weken als hoertje op pad stuurt. Dat ik haar schulden wil aflossen en haar voor een tijdje mee wil nemen naar Nederland, zodat ze daarna een normaal leven op kan bouwen. De agent is heel begripvol en geeft me zijn nummer, ik kan hem bellen als ‘der Herr’ niet meewerkt. Zo nodig wordt er dan assistentie gegeven.

Met een gerust gevoel rijden we verder en amper vijf minuten later zet de taxi ons af voor het huis waar Mitzy een kamer heeft. Ik reken de rit heen af met de chauffeur, met een flinke fooi en vraag hem te wachten voor de terugrit. Van tevoren al appte Mitzy haar pooier dat ze haar spullen kwam halen en zoals verwacht staat hij al klaar om haar op te vangen, om zijn ‘handelswaar’ te beschermen. Hij wordt acuut chagrijnig als hij niet alleen haar maar ook mij ziet verschijnen, en zegt me op te donderen. Gelukkig beheers ik de Duitse taal prima en ik zeg hem dat Mitzy heeft besloten met mij mee te gaan, dat ze daarbij in haar goede recht staat en dat ze dus haar spullen komt halen. Ik zeg hem ook dat als hij nog geld van haar tegoed heeft, ik daar graag de berekening van wil zien. Als dat een redelijk bedrag is zal ik dat betalen.

Natuurlijk wil ‘der Herr’ niet meewerken en dus bel ik de politieagent, leg hem de situatie uit en geef daarna de telefoon aan de pooier. Die luistert enkele minuten en tijdens dat ‘gesprek’ raakt hij ervan overtuigd dat het beter is Mitzy te laten gaan. Vervolgens blijkt dat hij vijftienhonderd euro tegoed heeft, wat natuurlijk niet kan kloppen, omdat het meisje minstens het dubbele heeft terugverdiend door voor hem te gaan tippelen. Maar we moeten weg, dus zonder protest maak ik het aan hem over en even later stommelen we met twee koffers vol met alle spullen en kleding van Mitzy de drie trappen af.

De taxi staat er gelukkig nog en niet veel later zijn we op de terugweg naar de vrachtwagen. Amper zijn we vertrokken of Mitzy stort zich op me, me huilend bedankend dat ik haar uit dat leventje heb gered. Dat doet me wel wat, de tranen springen me in de ogen, want nu ik die ruige kerel zag besef ik nog beter door welke hel dit meisje moet zijn gegaan. Ik bel de agent om hem te melden dat na zijn ‘gesprek’ met de pooier alles prima verliep en dat we al onderweg zijn, waarna ik hem bedank. Daarna trek ik Mitzy koesterend tegen me aan en zo rijden we terug naar mijn vrachtwagen, die bij terugkomst al volledig blijkt te zijn gelost.

Ik bedank de expeditie-chef voor zijn medewerking en met een opgelucht gemoed begin ik even later aan de terugreis naar Nederland. Mitzy is uitgeput en nestelt zich gelukzalig op het bed achter mij. Niet veel later hoor ik al zachte snurkgeluidjes van een getormenteerd meisje, dat eindelijk met een onbezwaard hart weer in dromenland kan verblijven.

Nachtstop

Het voelt goed om weer onderweg te zijn. Stiekem vond ik het toch wel spannend om Mitzy aan haar pooier te ontfutselen en ik ben blij dat dat zonder kleerscheuren is verlopen. Nou ja, ik ben dan wel die vijftienhonderd euro kwijt, maar die konden er wel vanaf. Omdat ik nog steeds bij mijn ouders woon heb ik weinig kosten en is mijn spaarrekening goed gevuld. Het zit mee en al rond acht uur in de avond bereik ik ‘Rastpark Regensburg-ost’, waar ik vaker sta en waar altijd wel plek is om een wagen van deze lengte te kunnen parkeren. Mitzy slaapt nog steeds en stilletjes verlaat ik de cabine, waarna ik hem zorgvuldig op slot doe. In de take-away haal ik twee porties spaghetti met vega-saus, die uit veel groenten bestaat. Als ik terug ben maak ik Mitzy wakker, waarna we samen genietend het eten naar binnen werken.

Ondertussen: ‘je was moe hè? Vond je het spannend?’
‘Ja, heel erg. Al vanaf vanmorgen vroeg kon ik nergens anders meer aan denken. Al zo vaak dreigde hij me af te ranselen en ik was bang dat dat nu echt ging gebeuren. Maar je hebt het zo slim aangepakt.
Haar compliment maakt me blij: ‘dankjewel. Gelukkig ben je nu van hem af. Kom, dan gaan we tandenpoetsen en slapen.’
Even later lopen we naast elkaar naar de sanitair ruimten, die hier perfect zijn en helemaal ingericht zijn op vrachtwagenchauffeurs die zich onderweg goed willen verzorgen. Ik beperk me tot tandenpoetsen en een opfrisbeurt, waarna ik in de entree op Mutzy ga staan wachten. Als ze na een paar minuten ook naar buiten kom en ze me met een onbezorgd vrolijk snoetje aankijkt, sla ik mijn arm om haar middel en zo lopen we samen terug naar de vrachtwagen.

Ik trek alle rolgordijnen omlaag, waarna Mitzy zich uitkleedt tot op haar ondergoed en als eerste in bed kruipt. Even later schuif ik naast haar, met alleen maar mijn boxershort aan. Ik heb me voorgenomen af te wachten wat er gaat gebeuren, omdat ik de situatie niet wil uitbuiten, Mitzy is me niets schuldig. Het hangt dus van haar af of we seks hebben, maar ik kan niet ontkennen dat ik er onwijs veel zin in heb. Het is altijd wel raar met seks, ik kan best een tijdje zonder maar áls ik het dan een keer wel heb is het alsof de behoefte eraan daarna alleen maar groter wordt. Afgelopen nacht in het hotel hebben we zo eindeloos veel en lekker geneukt, ik zou er zo weer mee door kunnen gaan.

Gelukkig is dat voor Mitzy blijkbaar ook zo, want nauwelijks ligt ik naast haar of ze komt op me liggen. Ik heb een klein cabinelichtje aangelaten en zie bij dat flauwe schijnsel hoe ze me haar glanzende blauwe ogen aankijkt. Dan kust ze me, en het is niet zomaar een kus. Meteen boort ze met haar tongetje mijn lippen open, waarna ze bij me binnenkomt en mijn tong vrolijk betrekt in haar spel. Ik leg mijn handen om haar hoofd en trekt haar nog iets dichter tegen me aan, zodat onze tongen bijna volledig bij elkaar naar binnen kunnen gaan. Om en om zijn we bij mij en dan weer bij haar.

Geen idee hoe lang we dit hebben volgehouden, het leek bijna eindeloos. Ik kom weer bij zinnen als ik voel hoe Mitzy tussen haar benen mijn lul opvrijt, die er al helemaal klaar voor is. En dan krijgen we haast. Ik help Mitzy haar hemd en broekje uit te doen, waarna de mijne volgt. Dan ga ik op haar liggen en schuif over haar lichaam omlaag richting haar poesje. Onderweg bewerk ik eerst haar kleine roze tepels, die ik goed stijf zuig. Het maakt dat Mitzy onder mij al wat begint te bokken en snel ga ik verder richting haar kutje, dat ik vervolgens genietend begin uit te likken. Ze smaakt heerlijk en hoewel we ons vanmorgen in het hotel allebei nog hebben gedoucht meen ik toch nog de smaak van onze seks van afgelopen nacht te proeven.

Ik lik haar net zolang tot ze me aan mijn haren zo ongeveer omhoogtrekt en dan neem ik haar. Ik neem haar hard en stevig, ik heb dringend behoefte aan een ontlading. Ik schuif me in éen keer diep in haar, haar ondertussen steunend op mijn armen aankijkend, contact makend, omdat ik wil weten of ze dit wel wil. Maar dat lijkt helemaal goed te zitten want ze maakt zich nog iets verder open, terwijl ze me opnieuw begint te zoenen. En zo zijn we verbonden, beneden door mijn pik in haar en boven door haar tong in mijn mond. Terwijl we blijven zoenen neuk ik haar, niet te hard om hierboven ons contact niet te verbreken, maar wel zodanig dat het Mitzy goed opvrijt.


Als ze na een tijdje begint tegen te bewegen ga ik haar echt serieus neuken. Haar nog steeds stevig tegen me aanklemmend paal ik haar flink, in de hele lengte haar kutje bewerkend met mijn pik. Het duurt daarna niet lang als ik voel dat ze begint klaar te komen. Rond mijn pik begint haar kutje zich steeds wat samen te trekken, wat voelt alsof ze haar hand erom heen heeft en me zachtjes aftrekt. Gelukkig zet haar orgasme stevig door want ik houd het niet lang meer, mijn zaad is al flink op weg naar de uitgang. Het lukt me nog een aantal keren me hard en diep in haar te stoten, maar dan is er geen houden meer aan en spuit ik haar vol. Met ver gespreide benen en haar armen om mijn nek neemt Mitzy alles in ontvangst, ondertussen zelf ook nog heftig klaarkomend. Pas als ik me helemaal leeg heb gespoten laat ik me uit hijgend op haar zakken. Niet veel later vallen we zo samen in slaap, nog steeds verstrengeld.


Liefs,
Zazie

Trefwoord(en): Bevrijding, Hetero, Hoertje, Oostenrijk, Vrachtwagen, Wenen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!