Warmte In De Storm - 2

[i] Hierbij deel 2. Een lang verhaal, met veel opbouw en sfeer. Ik heb eens iets anders geprobeerd dan normaal, ik ben benieuwd of jullie de opbouw en sfeer mooi vinden. Geniet ervan, en veel leesplezier! [i]

Ze had eigenlijk nog niet naar boven willen gaan.

Isabel staat beneden in de bar, het licht al gedimd, haar handen rustend op het hout van de toog alsof ze nog even moet voelen of de avond echt voorbij is. De storm raast onverminderd door, de wind trekt aan het oude gebouw alsof hij iets los wil wrikken wat zich al jaren schrapzet.

Ze denkt aan Mike.

Aan zijn lach. Zijn aandacht. De manier waarop hij luisterde — echt luisterde — zonder haast, zonder verwachtingen. Dat gebeurt haar niet vaak meer. Ze denkt aan zijn leuke gezicht dat zoveel warmte uitstraalt, met zo’n leuke fonkeling in zijn ogen. Isabel laat een diepe zucht en neemt een slok whisky.

Ze wil de trap op, richting haar eigen kamer, maar iets houdt haar tegen. Een gevoel. Een onrust die niet met de storm te maken heeft. In plaats van direct naar haar kamer te lopen, loopt ze de gang in van Mike zijn kamer. Zonder erbij na te denken sluit ze de bar af en gaat ze richting zijn hotelkamer, zonder een plan, maar… omdat ze nog niet klaar is met Mike.

Dan ziet ze het.

De deur van zijn kamer staat op een kier.

Isabel blijft staan. Ze weet dat ze weg moet kijken. Dat ze moet doen alsof ze niets heeft gezien. Dit is haar hotel. Haar verantwoordelijkheid. Haar grens.

Maar ze kijkt toch.

Het licht in zijn kamer is warm, zachter dan het kille ganglicht. Ze ziet beweging. Een silhouet. Mike. Ontspannen, alleen, zich niet bewust van haar aanwezigheid. Ze ziet genoeg om te begrijpen wat er gebeurt, zonder dat het uitgesproken hoeft te worden. Ze ziet de naakte Nederlandse jongeman, zichzelf bevredigend in haar hotelkamer.

Haar adem stokt even.

Niet van schrik — maar van iets anders. Iets dat zich diep in haar buik roert, onverwacht en krachtig. Warmte verspreidt zich langzaam door haar lichaam, alsof de haard ineens dichterbij staat. Haar huid voelt gevoeliger, al raakt niemand haar aan.

Waar is ze mee bezig?

Ze is hier al jaren. Ze kent eenzaamheid. Ze kent verlangen ook, maar ze heeft geleerd het te parkeren. Praktisch te zijn. Nuchter. Ze is geen vrouw die zich laat meeslepen door een voorbijgaande gast. Al helemaal niet door een jongere man, een reiziger, iemand die morgen net zo makkelijk weer vertrekt.

En toch.

Het idee dat hij aan haar denkt — aan háár — terwijl hij alleen is, veilig achter een halfopen deur… het doet iets met haar. Het is geen plat gevoel. Het is intens. Intiem. Alsof ze even deel uitmaakt van zijn wereld, zonder dat hij dat weet.

Ze herinnert zich de avond. Het geflirt dat langzaam, bijna onschuldig, steeds spannender werd. De aanrakingen die net iets te lang duurden. De manier waarop hij haar aankeek toen ze hem welterusten wenste. Ze had het gevoeld. Natuurlijk had ze het gevoeld.

Isabel sluit haar ogen even. Haalt diep adem. Ze schrikt op als ze haar naam hoort. Hij ziet haar toch niet?! Maar dan beseft ze… hij fantaseert over haar. Hij trekt zich af op haar… ze opent haar ogen en kijkt vol verwondering hoe hij steeds sneller zijn paal aftrekt. Haar ogen zijn gefixeerd op zijn geslacht en ze likt langs haar lippen. Onbewust. Haar ademhaling versnelt en haar lichaam trilt.

Dit is niet verstandig. En toch kan ze haar blik niet van zijn naakte lichaam weerhouden. Hij kreunt steeds harder en het lijkt alsof ze niet meer kan bewegen, ze moet naar hem kijken. Als Mike klaarkomt en Isabels naam uitkreunt slaakt ze onbewust een lange zucht.

Dit kan niet, maar het voelt zo goed om te kijken.

Zachtjes, bijna geruisloos, trekt ze de deur dicht. Niet abrupt. Niet afkeurend. Eerder beschermend. Alsof ze het moment bewaart in plaats van beëindigt.

Ze loopt verder, haar eigen gang in. Elke stap voelt zwaarder dan normaal. Haar lichaam is alert, warm, levendig op een manier die ze te lang heeft genegeerd. In haar kamer sluit ze de deur achter zich, leunt er even tegenaan.

Haar hart klopt sneller dan het zou moeten.

Waarom juist hij?

Waarom nu?

Misschien omdat hij niets van haar wil. Omdat hij niets van haar verwacht. Omdat hij haar ziet — niet als hotelvrouw, niet als iemand met een verleden, maar gewoon als Isabel.

Ze trekt haar vest uit, laat het achteloos op een stoel vallen. Gaat op het bed zitten zonder het licht aan te doen. Luistert naar de storm. Naar het oude hotel dat kraakt en ademt om haar heen.

Morgen is oud en nieuw.

En voor het eerst in lange tijd vraagt ze zich af of dit jaar haar meer geluk zal brengen. En net als Mike, eindigt ze de ena laatste avond van het jaar naakt.

Binnen seconden ligt ze naakt in haar kleine tweepersoonsbed. Haar ene hand ligt om haar forse borst en ze streelt en knijpt in haar tepels. Haar andere hand ligt tussen haar benen, waar ze zichzelf naar een orgasme streelt. Met haar ogen dicht denkt ze aan Mike, aan zijn warmte waar ze meer en meer naar verlangt.

Isabel heeft niet veel nodig. Ze komt hard en intens klaar, ze ziet sterretjes voor haar ogen als ze haar climax bereikt. En met een voldane glimlach en een warm gevoel valt ze naakt op haar bed in een onrustige slaap.

De storm is ’s ochtends nog niet verdwenen, maar hij klinkt anders. Minder woest, meer vastberaden. Alsof hij heeft besloten te blijven.

Isabel is al vroeg beneden. Te vroeg, eigenlijk. De bar is nog gesloten, maar in de kleine eetruimte brandt licht. De geur van vers gezette koffie hangt zwaar en uitnodigend in de lucht. Ze heeft het fornuis al aangezet, zonder precies te weten voor wie.

Ze weet het wel.

Ze wil het alleen nog niet hardop toegeven.

Elke keer dat de houten trap kraakt, kijkt ze op. Elk geluid in de gang laat haar hart een fractie sneller slaan. Ze veegt een denkbeeldige kruimel van het aanrecht, schikt een bord dat al recht ligt, strijkt haar vest glad.

Mike laat op zich wachten.

Boven, in zijn kamer, ligt hij nog op bed. Niet slapend. Zijn lichaam is loom, maar zijn hoofd draait overuren. De ochtend voelt zwaar van verwachting. Hij hoort het hotel ontwaken — stemmen van wind, leidingen, een deur in de verte — en weet dat zij daar beneden is.

Hij weet niet wat ze denkt.

Alleen wat hij hoopt.

Wanneer hij uiteindelijk opstaat en zich aankleedt, kiest hij zorgvuldiger dan normaal. Een schone trui. Zijn haar nog nat van een snelle douche. Hij baalt ervan dat hij zijn scheermesje niet meeheeft, hij vindt zichzelf er wat onverzorgd uitzien. Het zal er maar mee door moeten. Hij ademt diep in voor hij de deur opent, alsof hij zich schrap zet.

De trap kraakt onder zijn voeten.

Isabel hoort het meteen.

Ze draait zich om precies op het moment dat hij de eetruimte binnenloopt. Hun blikken vinden elkaar, en voor een seconde lijkt alles stil te vallen. Geen storm. Geen hotel. Alleen dat moment.

“Goedemorgen,” zegt hij.

Haar glimlach komt langzaam, warm. Echt. “Goedemorgen, uitslaper.”

Ze ziet er anders uit dan gisteravond. Zachter misschien. Haar haar losser, haar gezicht onopgemaakt maar levendig. En toch is er iets in haar ogen wat hij gisteravond ook al zag — iets dat nu dieper ligt.

Hij is de enige gast. Dat weten ze allebei.

“Je hebt geluk,” zegt ze terwijl ze een stap naar hem toe doet. “Ik stond op het punt om alles weer op te ruimen.”

“Dat zou zonde zijn geweest,” zegt hij.

Ze lacht, maar blijft dicht bij hem staan. Te dicht om toevallig te zijn. Wat een warme lach heeft Isabel toch, Mike voelt zich vanbinnen helemaal opwarmen. Haar hand raakt zijn arm wanneer ze zich langs hem beweegt richting de tafel, en dit keer trekt ze hem niet meteen weg. Integendeel — haar vingers sluiten zich even om zijn mouw, alsof ze hem vasthoudt. Test.

Hij voelt warmte door zijn lichaam trekken. Niet schokkerig, maar langzaam. Bekend. Onvermijdelijk.

“Ga zitten,” zegt ze zacht. “Ik maak iets voor je.”

Het ontbijt dat ze hem voorschotelt is meer dan nodig. Eieren, spek, worstjes, champignons, tomaat. En een stevige pot koffie die ze tussen hen in neerzet alsof het iets gedeelds is.

“Iers genoeg?” vraagt ze. “Volgens mij kan je het wel gebruiken”, knipoogt ze naar hem. Mike begint te blozen.

“Meer dan,” zegt hij. “Je verwent me haha!”

Ze haalt haar schouders op, maar haar blik blijft op hem rusten. “Het is oudjaarsdag. Dan mag dat.” Haar stem wordt zachter… intiemer… “op oudjaarsdag hoor je elkaar te verwennen”, zegt ze. Het is Mike wel duidelijk dat ze dat misschien wel heel anders bedoelt dan alleen qua eten.

Ze praten terwijl hij eet. Over het dorp — dat er weinig te doen is, behalve een kleine pub die waarschijnlijk vanavond toch wel open zal zijn. Over oud en nieuw dat hier zelden groots wordt gevierd. Over stormen die mensen dwingen te blijven waar ze zijn.

“Je zou hier kunnen blijven vanavond,” zegt ze nonchalant, terwijl ze zijn kopje bijschenkt. “Als je dat wilt.”

Hij kijkt op. “Jij ook?”

Ze glimlacht. “Ik ben er toch.”

Er hangt iets in de lucht dat geen van beiden benoemt. Hun woorden zijn onschuldig, maar hun blikken niet. Isabel merkt hoe zijn aandacht steeds weer naar haar terugkeert — hoe hij haar volgt wanneer ze langsloopt, hoe zijn lichaam reageert op haar nabijheid.

En zij voelt het ook. De herinnering aan de nacht zit nog in haar lijf. Warm. Levend.

Wanneer hij klaar is met eten, blijft ze even bij hem staan. Haar hand rust op de tafel, dicht bij de zijne.

“Neem rustig de tijd vandaag,” zegt ze. “De storm bepaalt toch alles.”

Haar duim glijdt vluchtig over zijn handrug. Net genoeg om geen vergissing te zijn.

Hij knikt. “Dat lijkt me zeker geen straf Isabel.” Haar ogen glimmen als hij haar naam uitspreekt.

Hun ogen blijven elkaar vasthouden, langer dan nodig is. Beiden weten dat dit geen toeval meer is. Alleen… het tempo. Dat bepalen ze nog steeds voorzichtig samen.

“Zeg,” begint Isabel terwijl ze de lege borden verzamelt, “als je zin hebt… ik kan straks wel wat hulp gebruiken.”

Mike kijkt op. “Waarmee?”

“Hout halen,” zegt ze. “Voor vanavond. Met dit weer gaat de haard overuren draaien, en ik wil niet halverwege oudjaarsavond zonder zitten.”

Ze trekt haar vest iets strakker om zich heen, alsof ze de kou al voelt. Het staat haar goed — praktisch, maar vrouwelijk. Haar borsten worden door deze houding nog meer geaccentueerd, Isabel ziet Mikes blik over haar lichaam schieten. Hij knikt meteen.

“Graag,” zegt hij. “Na dagen hiken voelt dat bijna als vakantie.”

Ze lachen allebei.

Buiten slaat de kou hen direct tegemoet. De lucht is grijs en zwaar, maar niet vijandig meer. De storm is teruggebracht tot een harde wind en regen die schuin langs het erf jaagt. Isabel heeft een dikke jas aan en een wollen sjaal die ze haastig om haar nek heeft geslagen.

“Je gaat het voelen,” zegt ze, terwijl ze hem een paar stevige handschoenen aanreikt. “Iers weer spaart niemand.”

“Komt goed,” zegt hij. “Ik kan wel wat hebben hoor, ben al natgeregend genoeg deze week.”

Ze lopen samen naar de houtschuur aan de rand van het terrein. Het pad is modderig, de stenen glad. Af en toe moeten ze dichter bij elkaar lopen om elkaar ruimte te geven, en hun lichamen raken elkaar telkens even. Schouder tegen schouder. Arm tegen arm.

Het gesprek loopt vanzelf door.

Over zijn wandelingen langs kliffen, over haar leven hier — hoe het hotel ooit van haar ouders was, hoe ze bleef terwijl anderen vertrokken. Over hoe reizen soms voelt als een manier om iets achter te laten, en hoe blijven soms net zo moedig is.

Bij de schuur staat een oude houten kar. Ze beginnen te stapelen: blokken hout, zwaar en ruw, geurend naar hars en vochtige aarde. Isabel maakt er een spelletje van.

“Niet te netjes,” zegt ze. “Het moet er wel uitzien alsof we hard gewerkt hebben.”

“Dat doen we toch ook?” zegt hij.

Ze lacht, een warme lach die zelfs de kou lijkt te breken.

Af en toe stoten ze tegen elkaar aan. Eerst onhandig, daarna minder. Hun bewegingen stemmen zich vanzelf op elkaar af. Wanneer Mike een zwaar blok optilt, kijkt Isabel even toe — niet onopvallend.

“Je had dat hiken niet overdreven,” zegt ze grinnikend.

Hij trekt een wenkbrauw op. “Opletten hoor.”

“Doe ik,” zegt ze. “Zeker weten.”

Dan gebeurt het.

Ze stapt, bewust, iets te snel achteruit, haar voet glijdt weg op de natte steen. “O—!”

Mike reageert instinctief. Hij grijpt haar, maar in plaats van haar alleen overeind te trekken, tilt hij haar op. Ze lacht hardop van schrik en verrassing, haar armen schieten automatisch om zijn nek. Isabel speelt het fantastisch. Mike weet dat. En hij geniet alleen maar meer.

“Mike—!” zegt ze, half lachend, half buiten adem.

“Rustig,” zegt hij, haar stevig vasthoudend. “Ik heb je.”

Ze blijven zo staan. De wind giert langs hen heen, regen tikt op hun jassen, maar dat verdwijnt naar de achtergrond. Haar gezicht is dicht bij het zijne. Te dichtbij om te negeren.

Ze kijkt hem aan. Echt aan. Haar adem warm tegen zijn wang.

“Je hoeft me niet zo te redden,” zegt ze zacht.

“Misschien wil ik dat wel,” antwoordt hij.

Er valt een stilte die niets ongemakkelijks heeft. Alleen spanning. Herkenning. Iets wat al langer in de lucht hing en nu geen uitweg meer zoekt.

Isabel beweegt als eerste. Niet haastig. Niet onzeker. Ze legt haar hand tegen zijn kaak, haar duim warm op zijn huid. Ze voelt zijn stoppeltjes, ze maken hem mannelijker.

“Dan moet je dit ook maar afmaken,” fluistert ze.

Hun lippen vinden elkaar langzaam. Geen haast. Geen vuurwerk — maar iets diepers. Zijn armen blijven stevig om haar heen, haar lichaam vertrouwend tegen het zijne. De wereld lijkt even te pauzeren.

Alsof ze het afgesproken hebben openen Isabel en Mike hun lippen. De kus gaat over in een tongzoen. Elkaar steeds steviger vasthoudend, worstelen hun tongen om elkaar heen. Dit is meer dan alleen een hongerige zoen. Het is warm, nat, vol passie en geluk. Minuten die voelen als uren gaan voorbij terwijl ze zoenend in de Ierse kou staan.

Wanneer ze elkaar dan eindelijk loslaten, lachen ze zacht. Alsof ze iets hebben toegegeven wat ze allebei al wisten.

“Nou,” zegt Isabel, haar voorhoofd nog even tegen het zijne. “Dat hout gaat zichzelf niet dragen.”

“Jammer,” zegt Mike. “Ik begon het net leuk te vinden.”

Ze lacht en stapt weer op haar eigen voeten, maar haar hand blijft in de zijne terwijl ze teruglopen naar de kar.

De haard zal vanavond branden.

En zij weten allebei dat dit nog maar het begin is.

De middag glijdt langzaam voorbij, zonder dat ze het echt merken.

Het hout staat hoog opgestapeld naast de haard wanneer ze weer binnenkomen. Isabel doet de deur achter hen dicht en blijft even staan, haar rug ertegenaan, alsof ze wil voelen hoe de kou buiten blijft en de warmte binnen wint. Mike ziet hoe haar wangen rood zijn van de wind, haar ogen helder. Ze lacht naar hem, een beetje verlegen nu, alsof de kus buiten iets heeft losgemaakt dat niet meer terug in de doos wil.

“Dank je,” zegt ze. “Echt.”

“Graag gedaan,” antwoordt hij. “Ik had nergens anders willen zijn.”

Ze steken samen het vuur aan. Het knettert bijna meteen, alsof het hout net zo ongeduldig is als zij. Isabel gaat op de grond zitten, haar rug tegen de bank, haar knieën opgetrokken. Mike volgt haar voorbeeld, iets dichterbij dan strikt nodig. Hun schouders raken elkaar. Geen van beiden beweegt weg.

Ze praten. Over niets en over alles.

Over zijn jeugd, over haar jaren hier, over muziek die ze allebei mooi vinden. Ze lachen om kleine dingen — hoe hij Ierse plaatsnamen verkeerd uitspreekt, hoe zij hem plagerig verbetert. Af en toe legt Isabel haar hand op zijn knie als ze lacht. Af en toe blijft die hand net iets te lang liggen.

Op een gegeven moment staat Mike op. “Je zei net iets over een piano?”

Isabel kijkt op, verrast. “Je speelt?”

“Een beetje,” zegt hij schouderophalend. “Al te lang niet meer.”

Ze leidt hem naar de kleine salon naast de bar. In de hoek staat een oude piano, het hout dof, de toetsen vergeeld. Isabel strijkt er even overheen, bijna teder.

“Hij wordt nauwelijks nog aangeraakt,” zegt ze zacht. Weer zo’n dubbelzinnige zin… hoe onbewust ze het ook uitspreekt, gaat er een gevoel van eenzaamheid en verdriet in schuil. Mike pakt haar hand en knijpt erin. “Je bent nu niet alleen Isabel”. Alsof hij haar gedachten lijkt te lezen. Ze knijpt in zijn hand terug. “Laat maar eens horen wat je kan”, zegt ze gauw.

Mike gaat zitten. Drukt voorzichtig een paar toetsen in. Het geluid is niet perfect, maar warm. Hij begint te spelen — simpel, melodieus, iets melancholisch. Iets dat past bij regen tegen ramen en oude hotels vol herinneringen.

Isabel blijft staan, leunt tegen de deurpost. Ze voelt haar borst strak worden, haar keel dik. Niet van verdriet — van geluk. Van gezien worden. Van iets dat ze niet meer had verwacht.

Wanneer hij stopt, is het even stil.

“Dat was…” Ze slikt. “Dank je.”

Ze gaat naar hem toe en zonder iets te zeggen, gaat ze op zijn schoot zitten. Niet uitdagend. Gewoon… vanzelfsprekend. Haar armen om zijn nek, haar hoofd tegen zijn schouder. Ze wiegen zachtjes mee met het knetteren van het vuur dat door de open deur klinkt.

Hun zoenen zijn langzaam. Diep. Af en toe onderbroken door gelach, door een fluistering, door een hand die even over een rug glijdt en dan weer rust vindt. Het is geen haast. Het is genieten. En allebei voelen ze aan hun lichaam dat ze nog niet klaar met elkaar zijn. Isabel wiegt op Mikes schoot en voelt hoe hij stijf geworden is. Nog niet denkt ze… nog niet…

Tegen de avond eten ze samen. Simpel, maar goed. Stoofpot. Brood. Een fles wijn. Later whisky, in kleine glaasjes. De haard brandt fel, de storm is teruggebracht tot een achtergrondgeluid. Buiten bestaat even niet meer.

De tijd tikt richting middernacht.

Isabel zet een cd op. Damien Rice vult de ruimte — breekbaar, warm, echt. Ze staat op en steekt haar hand naar hem uit.

“Dansen?” vraagt ze, half plagend.

Hij grijnst. “Hier? Met jou? Altijd.”

Ze dansen langzaam. Haar hoofd tegen zijn borst, zijn handen stevig maar zacht op haar rug. Ze bewegen nauwelijks, maar het voelt als alles. Haar geur, zijn warmte, het besef dat dit oud en nieuw is zoals ze het allebei nooit eerder hebben meegemaakt.

Wanneer ze hem aankijkt, ziet ze het ook in zijn ogen.

Dit is geen toeval meer.

Ze kust hem. Lang. Vol. Hun tongen beginnen die innige worsteling weer. Ze wilt hem. Hij wilt haar. Er is nu geen ontkomen meer aan. Als ze haar lippen van de zijne haalt, blijft haar voorhoofd tegen het zijne rusten.

“Mike,” zegt ze zacht. “Wil je met me mee naar boven?”

Hij hoeft niet te antwoorden.

Ze pakt zijn hand.

En samen lopen ze de trap op, richting een nieuw jaar dat al beter begint dan ze hadden durven hopen.

De trap kraakt zacht onder hun voeten terwijl ze samen naar boven lopen. Isabel gaat voorop, haar hand stevig om de zijne, alsof ze bang is dat hij ineens zou kunnen verdwijnen als ze loslaat. Mike voelt de warmte van haar hand door zijn hele lichaam trekken. Elke trede voelt als een beslissing die ze samen nemen.

Boven blijft ze even staan bij haar deur. Ze draait zich naar hem toe, haar gezicht vlakbij het zijne. In het zachte licht van de gang ziet hij haar anders dan beneden — kwetsbaarder misschien, maar ook vastberadener. Haar ogen glanzen.

“Je hoeft niets,” zegt ze zacht. “Ik… het is zo’n tijd geleden voor me. Ik wil je Mike. Ik wil je helemaal.”

Hij knikt, zonder aarzeling. “Jij bent alles wat ik wil.”

Ze opent de deur.

Haar kamer is eenvoudig maar warm. Zware gordijnen, een bed met donker linnengoed, een klein lampje dat het licht dempt tot iets zachts en intiems. De storm klinkt hier verder weg, alsof de wereld hen een beetje met rust laat.

Zodra de deur dichtvalt, verandert de stilte.

Isabel draait zich langzaam naar hem toe. Haar handen glijden omhoog, langs zijn borst, zijn schouders, naar zijn nek. Ze trekt hem naar zich toe en kust hem — dieper dan beneden, langzamer ook. Niet zoekend, maar zeker. Haar lichaam sluit zich tegen het zijne aan en hij voelt hoe ze trilt, nauwelijks merkbaar, maar echt. Terwijl hun tongen om elkaar heen worstelen beginnen hun handen een zoektocht.

Hij legt zijn handen op haar heupen, voelt haar adem tegen zijn huid. Hun zoenen zijn warm, vol, af en toe onderbroken door een zachte lach of een ademhaling die te diep wordt.

Ze laten elkaar los, maar niet echt.

Isabel strijkt met haar vingers langs zijn kaak, zijn hals. “Kom,” fluistert ze.

Ze gaan samen op het bed zitten. Eerst naast elkaar. Dan draait ze zich naar hem toe, haar knie tegen de zijne, haar hand op zijn borst. Ze voelt zijn hartslag, snel en stevig.

“Je maakt me rustig,” zegt ze ineens. “En onrustig tegelijk.”

Hij glimlacht. “Volgens mij voel ik precies hetzelfde.”

Ze gaan liggen, niet haastig. Zijn arm om haar heen, haar hoofd tegen zijn schouder. Ze luisteren even alleen naar elkaars ademhaling. Naar het tikken van regen tegen het raam.

Haar hand glijdt langzaam over zijn borst, zijn buik, weer terug omhoog. Zijn vingers volgen de lijn van haar rug, onder haar trui, voelen haar warme huid. Ze ademt scherper in wanneer hij haar dichter tegen zich aantrekt. Ze voelt zijn handen op zoek gaan. Moeiteloos weet hij haar borsten te vinden en ze slaakt een zucht, van verlichting, van opwinding, als hij haar borst grijpt en haar tepels in zijn handen neemt.

Hun kussen worden zachter. Intiemer. Langzamer.

Dit is geen honger meer — dit is thuiskomen.

Isabel duwt haar voorhoofd tegen het zijne. “Ik ben blij dat je hier bent,” zegt ze.

Hij kust haar nog één keer, diep en belovend, en fluistert tegen haar lippen: “Ik ook.”

Buiten tikt de klok richting middernacht.

Mike geniet van Isabels volle borsten in zijn handen terwijl hij voelt hoe haar vingers ongeduldig aan zijn broek friemelen. Hij kust haar en grinnikt zacht.

“Misschien moeten we elkaar vijf seconden loslaten,” zegt hij. “Dan hoeven we niet zo onhandig te doen.”

Ze schiet in de lach, hardop en opgelucht, blij dat hij haar spanning precies op de juiste manier weet te breken.

Ze laten elkaar los en, aangewakkerd door opwinding, vliegen hun kleren uit. Ze blijven elkaar aankijken terwijl ze lachen, hun blikken vol warmte en honger. Isabel is als eerste naakt, maar zo voelt ze zich niet. Ze voelt zich warm, begeerd — bekeken op een manier die precies goed is. Haar ogen glijden over Mike terwijl hij zijn sokken uittrekt en alleen nog zijn boxer draagt. De duidelijke tent erin laat haar langzaam trillen. Van verlangen. Van spanning.

Wanneer Mike zijn boxer uittrekt, springt zijn stijve lul omhoog. Isabel kan haar ogen er niet van afhouden; ze voelt hoe graag ze hem wil. Mike’s blik is volledig op haar gericht. Ze is prachtig — brede heupen, forse borsten. Haar tepels staan groot en stijf, en als zijn blik omhoog kruipt, ontmoet hij haar ogen. Opgewonden. Liefdevol. Haar prachtige ogen.

Ze beginnen opnieuw te zoenen en hun lichamen verstrengelen zich. Mike’s handen vinden steeds weer haar borsten; hij speelt met haar tepels, onderzoekt haar. Isabel voelt zich week worden in zijn handen, haar opwinding groeit. Zijn stijve lul drukt tegen haar bovenbeen. Ze wil hem. Ze móét hem voelen.

Terwijl haar hand naar zijn geslacht glijdt, begint Mike haar nek te zoenen. Hij kust en likt haar huid terwijl Isabel hem langzaam begint af te trekken. Ze maakt lange, rustige halen, ontbloot zijn eikel en laat haar hand helemaal naar beneden glijden tot ze zijn volle ballen voelt.

Mike’s ademhaling versnelt terwijl hij zich verder naar beneden kust. Hij begint haar tepels te likken, zijn handen volgen, en Isabel kan haar zachte gekreun niet meer tegenhouden. Hij is dol op haar borsten en neemt de tijd — sabbelt aan haar tepels, zuigt eraan, bijt er zachtjes in — en laat haar volledig genieten.

Hoewel Isabel gespannen is, blijft ze iemand die graag het initiatief behoudt. Ze duwt Mike zacht van zich af.

“Ga op je rug liggen, lieverd,” zegt ze met een zwoele stem.

Ze geeft hem een kus en begint dan langzaam kusjes over zijn lichaam te verspreiden. Geen plek blijft onaangeraakt. Zijn wangen, zijn nek, over zijn behaarde borstkas naar beneden, richting zijn navel. Eerst kust ze zijn bovenbenen, dan zijn liezen. Haar handen rusten op zijn borst terwijl Mike vol verlangen wacht tot ze hem eindelijk weer aanraakt.

Isabel kijkt op en ontmoet zijn blik. Zijn ogen staan vol verlangen — net als de hare. Ze glimlacht. Zonder het oogcontact te verbreken opent ze haar mond, neemt zijn ontblote eikel erin en begint met haar tong kleine rondjes te likken. De kreun die Mike niet kan tegenhouden, de manier hoe hij de lakens stevig vastgrijpt — het maakt iets wilds in haar los.

Ze plaagt hem, likt en zuigt zachtjes aan zijn eikel. Maar Isabel is ook hongerig. Opgewonden. Ze wil meer. Ze móét meer. Langzaam neemt ze zijn lul steeds dieper in haar mond. Mike kreunt hard, en dat maakt haar alleen maar geiler. Ze voelt hoe nat ze tussen haar benen is. Ze proeft zijn voorvocht. Ze is nog lang niet klaar met hem.

Isabel neemt zijn geslacht volledig in haar mond en pijpt hem met lange, langzame slagen. Haar handen strelen zijn ballen terwijl de ruimte zich vult met gekreun en zachte pijpgeluiden.

Maar waar Isabel net nog het initiatief had, neemt Mike het nu weer van haar over. Hij voelt zijn orgasme naderen, maar daar is hij nog niet aan toe. Nog niet.

Hij trekt Isabel omhoog en kust haar vol op de mond. Hun kussen zijn niet langer langzaam of aftastend, maar snel, wild, vol passie en honger. Terwijl ze zo hevig zoenen, glijdt zijn hand tussen haar benen. Zonder waarschuwing — maar met haar volledige toestemming — begint hij haar te strelen. Isabel kreunt tegen zijn mond aan, maar Mike laat zich niet afleiden. Zijn vingers vinden haar clit en beginnen daar cirkels te maken. Langzaam duwt hij een vinger naar binnen, wat moeiteloos gaat omdat Isabel kletsnat is.

Met zijn duim op haar clit en een vinger diep in haar bevredigt Mike haar terwijl ze in zijn armen ligt. Het voelt alsof de wereld stilvalt, alsof er niets meer bestaat behalve zij samen. Isabel kreunt zijn naam, fluistert woorden in het Iers die Mike niet begrijpt maar die hem klinken als muziek. Ze zoenen en kreunen tegelijk, en Isabel voelt hoe hij haar vakkundig naar een orgasme leidt. Hij weet precies wat hij doet. Zonder zijn tempo te veranderen — niet sneller, niet langzamer — bouwt hij de spanning perfect op.

Terwijl hij haar blijft vingeren, fluistert hij in haar oor:

“Je bent alles wat ik wil, Isabel. Ik had nooit durven dromen dit jaar zo perfect te eindigen.”

De liefdevolle, oprechte woorden vullen haar met warmte. Niet alleen zijn vingers vullen haar, maar ook zijn gevoelens. Met moeite opent ze haar ogen.

“Je mag niet stoppen, Mike,” fluistert ze. “Niet nu, niet straks. Ik wil dat je hier blijft en met me meegaat.”

Na die woorden kussen ze elkaar opnieuw, en dan wordt het Isabel te veel. Haar lichaam begint te kronkelen op het bed terwijl Mike haar verder naar haar hoogtepunt brengt. Haar kreunen worden luider, rauwer. Ze grijpt zijn been vast en kreunt zijn naam keer op keer. Hij houdt de druk op haar clit vast, onverminderd, en Isabel komt met een intens, allesoverheersend orgasme.

Tijd doet er niet meer toe. Het enige wat telt, is hoe ze in elkaar opgaan.

Minuten verstrijken terwijl Isabel hijgend blijft liggen. Ze kust hem.

“Ik wil je in me voelen, Mike,” zegt ze zacht. “Vul me… en neem me hiervandaan.”

Mike kruipt bovenop haar. Zijn lul is nog nooit zo hard geweest.

Hij knielt voor Isabel en drukt zijn pik tegen haar kutje. Met zijn eikel voelt hij hoe nat ze is, en een geile golf trekt sidderend door zijn lichaam. Langzaam duwt hij zijn paal naar binnen, tot hij haar helemaal opvult. Samen kreunen ze, en terwijl Mike haar rustig begint te neuken, vinden hun lippen elkaar weer in een kus.

De tijd lijkt te verdwijnen terwijl hun geile samenspel hen laat samensmelten. Mikes pik glijdt in en uit Isabels natte kut en de kamer vult zich met het ritmische ketsen en hun kreunende geluiden — twee mensen die elkaar liefhebben op deze oudjaarsavond.

Isabel heeft nog nooit zulke fijne seks gehad. Alles voelt goed, alles klopt. Mike is alles wat ze nodig heeft. Zijn jonge energie is overweldigend; hij neemt haar vol passie, en haar grote borsten deinen op en neer onder zijn stoten. Zijn houding naar haar is liefdevol en galant — hij is tegelijk een gentleman en een hunk in bed.

Mikes gedachten zijn allang uitgeschakeld. Nog nooit is hij met zo’n mooie, lieve en authentieke vrouw samen geweest. Niet alleen is ze ontzettend knap, met een prachtig vrouwelijk lichaam, ze straalt ook warmte en licht uit. Het enige waar hij nog aan kan denken, is samen met haar het ultieme genot bereiken.

Alsof het gescript is, rollen ze om — zijn pik nog diep in haar — en begint Isabel hem te berijden als een echte Ierse amazone. Haar handen rusten op zijn borstkas, haar kont beweegt op en neer op zijn stijve lul, haar borsten stuiteren hard mee met haar bewegingen. Zijn handen weten niet waar ze moeten zijn: van haar heupen naar haar billen, om vervolgens weer naar haar stijve tepels te glijden. Samen neuken ze zich steeds dichter naar het hoogtepunt.

Mike voelt zijn ballen zich aanspannen. Isabel merkt aan zijn gehijg en gekreun dat het niet lang meer zal duren. Ze kijkt hem diep in de ogen.

“Neem me, Mike. Neem me zoals je nog nooit iemand genomen hebt.”

Ze knippert niet. Haar gezicht is rood van opwinding en geilheid, maar haar ogen spreken nog veel meer. Mike komt overeind en kust haar. Hij duwt haar van zich af. Zonder woorden wisselen gaat Isabel op haar buik liggen en duwt ze haar kont omhoog — een duidelijke uitnodiging om het af te maken.

Mike kruipt achter haar en stoot zijn stijve pik in één keer diep naar binnen. Hij begint fel te stoten terwijl hij haar schouders stevig vasthoudt. Ze kreunen luid; zijn ballen ketsen tegen haar kut en Isabel begint haar eigen clitje te masseren. Steeds sneller neukt Mike haar, net zoals hij de avond ervoor steeds sneller was gegaan terwijl hij zich op haar aftrok.

“Spuit me… spuit me vol, Mike. Ik wil dat je me opvult. Alles… alles wat je hebt wil ik diep in me voelen, lieverd,” kreunt Isabel tussen de stoten door.

Terwijl Mike alles geeft wat hij kan, komt Isabel opnieuw klaar. Zijn stotende pik diep in haar, haar vingers op haar clit, brengen haar naar een volgend orgasme. Ze begint onder hem te kronkelen, maar hij blijft ongenadig hard doorstoten en houdt haar stevig vast.

Met een geile schreeuw laat Mike het eruit komen.

“Isabel, ik kom!”

Haar strakke, pulserende kut maakt het voor hem onhoudbaar. Hij duwt zijn pik zo diep als hij kan in haar en komt klaar. Terwijl hij sterretjes voor zijn ogen ziet, voelt hij zijn zaad diep in Isabel verdwijnen. Isabel kreunt met hem mee, genietend van hoe hij haar opvult. Zijn orgasme lijkt eindeloos te duren, en wanneer Mike zijn pik uiteindelijk uit haar trekt, komt er een forse lading zaad mee naar buiten. Het deert hen niet.

Ze vallen in elkaars armen en kussen elkaar — lang, diep en vol liefde. Buiten luidt de klok.

Het is nieuwjaar.

Trefwoord(en): Creampie, Erotisch, Oraal, Vakantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!