Een Veilige Haven - 5

Mitzy

Het laatste uur van dit jaar is in een roes voorbij gevlogen. En ik kan er niet omheen, dat heeft alles met Robbie te maken. Dat hij nog net op tijd terug uit Zweden was, meteen oogcontact met me zocht en daarna persé naast me wilde zitten. We hebben geganzebord tot ongeveer kwart voor twaalf en nu komen de flessen bubbels op tafel. Dorus, de vader van Robbie, ontkurkt ze en om vijf voor twaalf staan we allemaal klaar met een glas in ons hand, een tikje zenuwachtig kijkend naar de televisie, naar het aftellen van het oude jaar. Precies om twaalf uur proosten we en meteen daarna trekt Robbie me tegen zich aan voor een lange kus. ‘Gelukkig Nieuwjaar, lieve Mitzy’ zegt hij daarna, ‘en ik wens je toe dat dit jóuw jaar wordt!’


Robbie

Ik kan er zo langzamerhand toch echt niet meer omheen dat Mitzy compleet ín me is gekropen. Als ik wakker word denk ik aan haar, als ik onderweg ben denk ik aan haar en als ik haar zie wil ik alleen maar bij haar zijn, en liefst zo close mogelijk. Het wordt nog heel lastig om me aan mijn voornemen te houden, om haar meer met rust te laten.

Nadat we elkaar gezoend en ‘gelukkig Nieuwjaar’ hebben gewenst merk ik dat ze een beetje terneergeslagen is.
‘Wat is er?’ vraag ik dan.
Ik zie dat ze aarzelt, maar als ik dan niks zeg en haar alleen maar aankijk komt ze er mee: ‘ik mis Muti.’
Ja, snap ik, ook al heeft ze haar destijds niet erg geholpen. ‘Wil je haar niet bellen?’
Mitzy schudt nee: ‘straks misschien, laat me nog maar even.’
Met tegenzin laat ik haar los, waarna ze meteen door Bart, een van de bewoners in beslag wordt genomen. Het is me al een paar keer opgevallen dat hij wel naar haar toetrekt, en dat doet wel iets met me, alsof er van binnen een prikje wordt gegeven in mijn hart, het steekt, niet prettig.

Ik ga dan naar mijn ouders en Janneke en alle andere mensen. Mam en pap geef ik allebei een dikke knuffel, zij zijn de liefste mensen van de wereld en ik heb het maar met ze getroffen. Na deze dagen met Mitzy, die zo de weg kwijt raakte na de dood van haar vader, besef ik me dat veel meer dan vroeger, dat je in je jeugd toch ook wel een beetje geluk moet hebben. Zoals altijd vouwt daarna Janneke zich compleet tegen me aan, ze knuffelt me alsof het laatste oordeel is aangebroken en dat is wederzijds. Ik ben gek op haar, ze is m’n zus waar ik altijd al goed mee op kon schieten en nog steeds kunnen we alles met elkaar bespreken.

Ook nu dus: ‘besef je wel dat Mitzy echt gek op je is?’ fluistert ze me in het oor tijdens de knuffel.
Ik kijk haar aan: ‘gek als in verliefd?’
‘Ehm, dat weet ik niet precies, maar ze heeft het wel heel erg graag over je.’
Hier word ik echt blij van: ‘maar ehm…, mam zei dat ik haar even tijd moet gunnen, om weer wat zichzelf te worden.’
‘Mam is altijd voorzichtig, dat weet je toch? Als jullie gek zijn op elkaar moet je d’r gewoon voor gaan.’

Ja, als iemand dat mag zeggen is het Janneke wel, met haar onstuimige liefdesleven. De kerels komen en gaan bij haar en iedere keer is hij de ware en gaat ze er honderd procent voor. Tot het weer afbreekt en ze een week liefdesverdriet heeft en dan begint het liefdesspektakel van voren af aan. Als je het mij vraagt heeft ze dit keer een oogje op die Bart, ik zie haar iets te vaak naar hem kijken. Nou, van mij mag ze, dan blijft die ten minste uit de buurt van Mitzy. Maar ondertussen raak ik wel een tikje in de war van die tegenstrijdige adviezen. En dan is er ook nog mijn eigen verwarring. Want ik heb me zo voorgenomen niet te vallen voor een meid, maar wat is er nu dan aan het gebeuren.

Mitzy

Nadat ik iedereen ‘gelukkig Nieuwjaar’ heb gewenst ga ik naar het toilet, ik moet even alleen zijn. Ik even nadenken over Muti, over wat ik zal doen. Robbie heeft me aan het denken gezet met zijn wens, dat dit míjn jaar moet worden. Eigenlijk sinds die misère thuis en ik daarna van huis wegliep, heb ik alles maar zo’n beetje over me heen laten komen. Het wordt inderdaad wel tijd dat dat ik mijn leven weer in de hand krijg, een kans die me hier nu wordt geboden.

Ook weet ik nog steeds niet of het wel goed is om iets met Robbie te beginnen. Want dat is me nu wel duidelijk, we trekken elkaar aan en dat gaat verder dan alleen maar de seks, die trouwens met hem wel echt heel lekker is. We moeten gauw maar eens praten, besluit ik, waarna ik weer terugga naar het feest. Robbies ouders zijn ondertussen al naar bed, voor hen is dit heel laat omdat iedere morgen al vroeg weer de boerderij op hen wacht. Wat trouwens natuurlijk voor alle anderen inclusief mijzelf ook geldt, maar ja, het is maar éenmaal per jaar Nieuwjaar. Maar tegen half twee vind ik het mooi geweest, ik ben moe en wil gaan slapen. Ik wens iedereen welterusten, geef Robbie een kusje en weg ben ik.

De volgende morgen sta ik vroeg op om Thea te helpen met het klaarmaken van het ontbijt. Ook ruim ik de huiskamer op, waar nog de nodige restanten van de feestelijkheden rondzwerven. Na het ontbijt is het tijd voor de koeien, ik begin al een beetje aan het ritme hier gewend te raken.
‘Kom je mee helpen?’ vraagt Robbie, als hij met Dorus en de bewoners klaar staat om naar de stal te gaan.
Ik kijk Thea aan: ‘ga maar’ zegt ze dan, ‘Janneke staat ook zo op, ik red me wel.

Het is koud, ik doe daarom eerst een warm fleecejack aan en daar overheen mijn overall. Als we in de stal komen is het al een drukte van belang, de koeien zijn onrustig. Ze loeien er lustig op los en staan al in de rij voor de melkkamer of scharrelen elkaar in de weg lopend nog wat rond. Thuis in Wenen kwam ik nooit met deze dieren in contact, ik merk dat ik ze wel leuk vind. Ze hebben iets zachtaardigs, zoals ze je aankijken. Het enige vervelende is al die poep, jeetje, wat kunnen die dieren een hoop produceren.

Robbie heeft als taak alle uiers goed schoon te maken, waarna die op de melkmachine kunnen worden aangesloten. Hij doet me dat voor en na een tijdje mag ik het bij een koe ook eens doen. Dat blijkt een niet zo erg goeie start te zijn, want amper ben ik bezig of die koe buigt haar staart opzij waarna Robbie roept ‘Mitzy, duiken!’ Ik ben maar net op tijd weg als er een flinke stroom poep op gang komt. Robbie moet er flink om grinniken: ‘ja, dat gebeurt nog wel eens. Als wij aan hun uiers zitten komen bij sommige koeien blijkbaar meteen hun darmen in beweging.’
Het is hard doorwerken, koeien naar binnen, schoonmaken, aansluiten, goed leeg melken en hup, via de andere zijde terug naar de stal, waarna de volgende groep aan de beurt is. Na een tijdje wenkt Dorus me, of ik kan helpen bij het voeren. Eerst moet het hele middenpad tussen de stallen worden schoongeveegd, waarna er nieuw voer wordt neer gekieperd.

Als we klaar zijn gaan we terug naar het huis, omdat het Nieuwjaarsdag is liggen de andere werkzaamheden stil. Ik neem de tijd om me goed te douchen en schuif dan aan in de woonkamer, waar iedereen alweer verzameld is om, genietend van de laatste oliebollen, naar het nieuwjaarsconcert in Wenen te kijken. Even later arriveert Robbie ook en komt hij naast me zitten. Het doet me wel wat om die uitzending te zien, het is toch de stad waar ik ben opgegroeid, waar nu al die beelden vandaan komen. De muziek versterkt dat gevoel en ik kan het niet voorkomen, af en toe worden mijn ogen weer waterig en moet ik ze droogvegen.

Robbie ziet het op een gegeven moment en pakt mijn hand beet, wat echt fijn voelt. En dan ineens weet ik het. Ik stop met al dat denken, ik laat hem toe en zie wel wat ervan komt. Ik kan niet zeker weten of het straks spaak loopt, terwijl als ik hem nu niet toelaat ik er nu sowieso wél verdriet van heb. Ik heb de laatste tijd al te veel op de handrem geleefd en die moet er af. En verder ga ik straks mijn moeder bellen, we hebben een halfjaar geen contact gehad en ik wil weten hoe het met haar is. Ook moet ze weten hoe het nu met mij is, en hoe het me is vergaan sinds haar vriend zich aan me vergreep.

Robbie

Ik had nooit zoveel met die Weense Nieuwjaarsconcerten, beetje saai eigenlijk. Mijn ouders kijken altijd maar meestal wist ik ze wel te ontwijken. Maar nu, met Mitzy naast me, is dat ineens toch heel anders. Het is alsof ik met haar ogen meekijk en zie toch wel in wat voor mooie stad ze is opgegroeid, en hoor nu ook wel hoe mooi de meeste muziek is. Als ik zie dat ze het moeilijk heeft neem ik haar hand in de mijne, ik snap wel dat het voor haar best wel aangrijpend is om dit allemaal te zien. Dan kijk ik haar aan en als ze terugkijkt geef ik haar een knipoogje, om haar te laten weten dat ze niet alleen is, dat ze op me kan rekenen.

Mitzy

Als het concert is afgelopen ga ik naar mijn kamer en bel ik mijn moeder. Ik voel me vreemd, zenuwachtig, ik heb geen idee hoe ze zal reageren. Een half jaar geleden wilde ze op geen enkele manier inzien dat haar vriend fout was en als dat nog steeds zo is houdt het op tussen ons. Dit voelt daardoor als het uur van de waarheid.

Als ze opneemt en ik haar stem hoor is het meteen weer zo vertrouwd.
‘Hallo Muti…’ begroet ik haar.
‘Mitzy! Mijn lieve kind!’ roept ze dan, waarna ze begint te huilen.
En natuurlijk huil ik mee, alweer, niet te geloven hoeveel tranen ik al heb geproduceerd de laatste dagen.
‘Hoe gaat het met je? En waar ben je nu?’ vraagt ze, als ze weer wat tot rust is gekomen.
Dan vertel ik haar alles wat er met me is gebeurd nadat ik van huis ging en hoe ik uiteindelijk in Nederland terecht kwam. Het lijkt wel een waterval, alles moet er in éen keer uit, hoe het me is vergaan en de pijn die het me deed. En de fijne mensen waar ik nu ben, hoe ze me opvingen.

Even blijft het daarna stil.
‘… Entschuldigung, Liebchen…’ zegt ze dan, zachtjes. ‘Bitte, kom je naar huis?’
‘Is Karl er nog?’
‘Nee, niet lang nadat jij van huis ging heb ik hem weggestuurd. Ik vond het moeilijk om je te geloven, maar toen jij weg was heb ik het nog een tijdje aangezien, maar uiteindelijk begon het toch te wringen. Toen ik keer op keer vroeg wat er was gebeurd, bleef hij aanvankelijk zwijgen. Maar ik hield niet op het te vragen en werd hij heel boos, waardoor het wel duidelijk werd. Mitzy, het spijt me zo ontzettend. Kom naar huis, Bitte…’
‘Nee Muti. Misschien, over een tijdje, maar dan alleen nog maar om je even te zien. Bis bald.
’
Daarna kan ik het even niet meer aan en dan verbreek ik de verbinding. Het is fijn om haar te horen maar haar verraad van toen zit me nog steeds hoog, verder wil ik nu nog niet gaan.

Robbie

Als Mitzy een half uur weg is ben ik inmiddels zo nieuwsgierig dat ik naar haar kamer ga. Als ik aanklop roept ze ‘binnen’ en tref ik haar aan op haar bed, languit liggend, met haar handen onder haar hoofd. Haar linkerarm strekt ze dan naar me uit, waarna ik naast haar ga liggen, dicht tegen haar aan.

‘Hoe was het?’
‘Ehm…, ja, weet ik niet eigenlijk. Het was heel fijn om haar weer te horen. Maar het maakte me ook wel weer heel boos, dat ze dit liet gebeuren.’
‘is die man nog bij haar?’
‘Nee, die heeft ze weggestuurd, al best wel snel nadat ik wegliep.’
‘Dat is goed toch? Ga overmorgen met me mee, Mitzy, dan rijd ik weer op Oostenrijk. Ga bij haar langs, praat het uit, dat is beter voor je, dan raakt het een keer uit je hoofd.’
Als reactie kruipt Mitzy dichter tegen me aan. ‘Mmm, ja, misschien wel, maar ik moet er toch nog even over nadenken.

We liggen daarna naast elkaar, zonder te praten, in stilte. Voor mij is dit helemaal oké, ik hoef nu alleen maar dichtbij Mitzy te zijn, omdat dat fijn is en omdat ze mijn meisje is. Ik weet het nu wel zeker, ik wil er helemaal voor haar zijn, en ik zie wel zie of zij dat ook wil. En dat ze nu zo naast me ligt is een goed teken.

Mitzy

Het is fijn om zo naast Robbie te liggen, langzaam kom ik weer tot rust. En misschien is het nog niet zo’n gek idee om met hem mee te gaan naar Wenen, om het uit te praten. Hopelijk dat ik dan weer tot rust kom. Als Robbie op een gegeven moment vraagt of we niet terug moeten gaan naar de anderen kijk ik hem aan en zeg ik ‘nee’. Ik kom overeind en trek dan mijn trui over mijn hoofd. Daarna is het de beurt aan mijn shirt en beha, waardoor mijn borsten bloot komen. Dan ga ik weer op mijn rug liggen, knoop mijn broek los, duw mijn billen omhoog en schuif dan mijn broek en slipje omlaag, tot ik ze helemaal uit kan doen.

Daarna knoop ik Robbies broek los en als hij dan als reactie ook zijn heupen omhoog duwt gaan zijn broek en onderbroek de mijne achterna. Zelf maakt hij zich daarna snel ook van boven bloot, en als hij dan helemaal naakt is buig ik me over hem heen. Ik kus hem op zijn mond, maar als hij dan wil tongen ga ik snel verder. Ik geef hem overal kusjes terwijl ik omlaag ga, tot ik bij zijn lul terecht kom. Ik neem hem in mijn mond en doe mijn lippen om het randje van de eikel terwijl ik hem lik. Met kleine schokjes wordt hij al snel groter, en even later is hij helemaal stijf en lang.

Ik ga weer over Robbies lijf naar boven, ga op hem liggen en neem zijn paal tussen mijn benen, waarna ik me over hem heen schuif. Even later zit Robbie diep in me en leg ik me languit op hem neer, mijn gezicht verbergend in zijn nek en zijn haar, genietend zijn luchtje opsnuivend.
‘Ohw Mitzy, dit is wel heel fijn’ fluistert Robbie.
Als antwoord wiebel ik wat op en neer over zijn lijf, waarna Robbie me met kleine bewegingen begint te neuken. Ik voel hoe hij iedere keer zijn buikspieren aanspant om nog ietsje dieper in me te komen, waarna hij ze weer loslaat. Dit is zo fijn, hoe ik hem overal voel terwijl hij in me op en neer gaat en me zachtjes opwrijft.

Ik ben blij dat ik eruit ben. Ik laat me niet meer tegenhouden door mezelf. Ik weet nu wat ik voel voor Robbie en als hij me wil dan krijgt hij me. Het voelt als een bevrijding, alsof ik het laatste stukje van de weken dat ik een hoertje was eindelijk achter me kan laten. Mijn lichaam en wat ik daar mee kan doen zijn weer van mij en ik wil ervan genieten, met Robbie.

Robbie

Het heeft me verrast, dat Mitzy seks wil. Aangenaam verrast, dat wel, want ik wilde best, maar had me voorgenomen er niet mee te beginnen. Als ik eenmaal in haar ben en haar met kleine bewegingen neuk, terwijl ze als een spinnend poesje op me ligt, kan ik mijn geluk niet op. Ik voel het door mijn hele lichaam gonzen dat zij mijn meisje is, dat we elkaar nu echt gevonden hebben. Dan neem ik haar gezichtje tussen mijn beide handen en fluister ‘Ich liebe dich’. Als reactie komt Mitzy omhoog, kijkt me even aan en zoent me dan, waarbij we dit keer wel gaan tongen. Heel doelgericht komt haar tong bij me naar binnen, waarna ze me zo’n beetje inneemt. En ik laat dat met liefde gebeuren, ze mag me hebben.



Liefs,
Zazie

Trefwoord(en): Boerderij, Met Familie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!