Voetbal Jongens - 3

Het was een gewone dinsdagavond in februari, een van die avonden waarop de kou nog in je botten kruipt maar de dagen al iets langer beginnen te voelen. Erik was net terug van voetbaltraining – rood aangelopen wangen, haren nat van zweet en regen, zijn sporttas bonkend tegen zijn been toen hij de voordeur achter zich dichttrok. Ik hoorde hem al in de gang zuchten van opluchting, die typische zucht die hij altijd slaakt als hij eindelijk thuis is.

“Hoi mam,” riep hij terwijl hij zijn schoenen uitschopte. Niet netjes naast elkaar, natuurlijk, maar dat vind ik allang niet erg meer. Het is zijn thuis, zijn rommel, zijn plek.

“Hoi lieverd,” antwoordde ik vanuit de keuken. “Hoe was training?”

“Zwaar. Trainer heeft ons helemaal kapot gemaakt met intervaldrills. Maar we hebben wel drie goals gemaakt in de oefenwedstrijd, dus… niet slecht.” Hij kwam de keuken in, trok zijn trainingsjack uit en gooide het over een stoel. Onder zijn shirt zag ik de contouren van zijn schouders, breder geworden dit jaar, sterker. Negentien, maar soms nog steeds mijn kleine jongen.

Ik had al gekookt: pasta carbonara, zijn favoriet, met extra spek omdat hij altijd klaagt dat er te weinig in zit. We aten aan de keukentafel, niet de grote eettafel – die voelt te formeel op doordeweekse avonden. Hij vertelde over de training, over hoe Tim weer eens een sliding maakte die hem bijna zijn enkel kostte, over Lars die de hele middag liep te zeuren over zijn nieuwe schoenen. Ik luisterde, lachte op de juiste momenten, vroeg door als hij stilviel. Gewoon. Moeder en zoon. Niks meer, niks minder.

Na het eten ruimden we samen op. Hij waste af, ik droogde. Onze ellebogen raakten elkaar af en toe, per ongeluk, en elke keer voelde ik die kleine, warme golf van herkenning. Niet dramatisch. Gewoon… thuis.

“Bank?” vroeg hij toen .

“Bank,” knikte ik.

Ik trok mijn sloffen aan – die pluizige grijze dingen die hij altijd belachelijk vindt – en hij schopte zijn sokken uit. We ploften neer op de grote hoekbank, dezelfde bank waar we al jaren films kijken, ruziemaken over de afstandsbediening en soms gewoon zwijgend naast elkaar liggen. Ik had me na het koken omgekleed: een strakke, donkerblauwe spijkerbroek die lekker zat bij mijn heupen en een simpel wit T-shirt met een ronde hals. Geen make-up . Precies zoals ik me prettig voel bij hem.

Erik legde zijn benen over de mijne heen, zijn hoofd tegen de rugleuning, ogen half dicht. Ik pakte de afstandsbediening en zette Netflix aan, scrolde doelloos door series die we allebei al gezien hadden.

“Zullen we gewoon iets ouds kijken?” mompelde hij. “Iets waar we niet hoeven na te denken.”

“Friends?” stelde ik voor.

Hij grinnikte zacht. “Altijd.”

Dus startte ik Friends aflevering… ik weet niet eens welke. Het maakte niet uit. We kenden ze allemaal uit ons hoofd. Hij schoof iets dichterbij, zijn been warm tegen het mijne, mijn hand rustte vanzelf op zijn scheenbeen. Niet bewust. Gewoon omdat het kon. Omdat het goed voelde.

We lachten om dezelfde grapjes als altijd. Chandler zei iets stoms, Ross maakte zich druk om niets, en wij zaten daar, schouder aan schouder, de kamer verlicht door het zachte schijnsel van de televisie en de staande lamp in de hoek. Buiten regende het nog steeds, zacht getik tegen de ramen, maar binnen was het warm, veilig, vertrouwd.

Ik voelde zijn adem vertragen, zijn lichaam zwaarder worden tegen me aan. Niet in slaap, maar wel ontspannen. Heel ontspannen. Mijn vingers gleden af en toe gedachteloos over zijn onderbeen, kleine kringetjes, alsof ik hem wilde zeggen: ik ben hier. Altijd.

“Je ruikt lekker,” zei hij ineens zacht, zonder zijn ogen open te doen.

Ik glimlachte. “Dat is gewoon douchegel.”

“Nee. Jij.”

Ik gaf hem een zacht duwtje tegen zijn schouder. “Slijmbal.”

Hij lachte, laag en slaperig, en legde zijn hoofd op mijn schouder. Mijn arm gleed vanzelf om hem heen, mijn hand op zijn bovenarm. We zeiden verder niets. Dat hoefde ook niet. De lachband van de serie vulde de stilte, maar het echte geluid was ons ademhalen, synchroon, rustig.

Dit was het. Dit was genoeg.

En toen ging de bel.

Drie keer kort achter elkaar, zoals ze altijd doen als ze met z’n drieën zijn en geen zin hebben om te wachten.

Erik tilde zijn hoofd op, keek me aan met een scheve grijns.

“Ze zijn er,” zei hij.

Ik zuchtte theatraal, maar mijn hart maakte een klein sprongetje – niet van schrik, maar van iets warms, iets verwachtingsvols.

“Natuurlijk zijn ze er,” mompelde ik, terwijl ik mijn benen onder hem vandaan trok en opstond.

Hij bleef nog even liggen, keek naar me op terwijl ik naar de gang liep. Mijn blote voeten op het laminaat, de strakke spijkerbroek die bij elke stap licht spande over mijn heupen, mijn T-shirt dat iets omhoog kroop toen ik mijn armen strekte.

Bij de voordeur aarzelde ik één seconde.

Toen draaide ik de sleutel om.

Ik draaide de sleutel om en trok de voordeur open. De koude februarilucht waaide meteen naar binnen, samen met het geluid van hun lachende stemmen en het geritsel van jassen. Tim stond vooraan, twee sixpacks bier in zijn handen omhoog alsof het trofeeën waren. Achter hem Lars met een zak chips die al open was, en Mike die zijn capuchon nog half over zijn hoofd had, maar zijn ogen meteen op mij vond.

“Hé Anita!” riep Tim, te hard voor de stille straat. “We dachten: Erik heeft vast nog geen genoeg van zijn moeders kookkunsten, dus we komen de restjes opeisen.”

Ik lachte en stapte opzij. “Kom binnen voordat de buren gaan klagen. En doe die schoenen uit, ik heb net gestofzuigd.”

Ze stampten hun schoenen af op de mat – min of meer – en liepen de gang in. Erik was al opgestaan van de bank en kwam ze tegemoet met die typische jongensomhelzing: een halve knuffel, een klap op de rug, en meteen grapjes over wie er het meest stonk na training. Ik sloot de deur achter ze, voelde de warmte van hun aanwezigheid de kamer vullen alsof de kou nooit bestaan had.

We eindigden met z’n allen in de woonkamer. De Friends-aflevering stond nog op pauze, Ross bevroren in een rare pose. Erik pakte de afstandsbediening en zette het geluid zachter, meer achtergrondgeruis dan serie. Tim scheurde meteen een blikje bier open en reikte er een aan Erik, toen aan mij.

“Voor jou ook eentje, Anita? Of ben je nog steeds van die lichte rosé?”

Ik pakte het blikje aan, trok het open met een sissend geluid. “Vandaag mag het bier zijn. Proost, jongens.”

We proostten, blikjes tegen elkaar tikkend. Het bier was koud en prikkelde lekker op mijn tong. Ik ging weer zitten op de hoek van de bank, benen opgetrokken onder me, en de jongens verspreidden zich: Erik naast me, Tim in de fauteuil tegenover ons, Lars op de grond met zijn rug tegen de salontafel, Mike half zittend op de leuning van de bank, alsof hij nooit echt stil kon zitten.

Het gesprek kwam op gang zoals altijd: voetbal, de trainer die te veel schreeuwde, wie er volgende week in de basis zou staan, de nieuwe keep-handschoenen van Lars die volgens hem “de bal gewoon magnetisch aantrekken”. Ik luisterde, lachte mee, deed af en toe een duit in het zakje. “Jullie trainer klinkt als iemand die vroeger gymleraar had moeten worden,” zei ik, en Tim barstte in lachen uit.

“Precies! Hij heeft nog steeds die fluit om z’n nek hangen alsof het 1985 is.”

Na een tijdje werd het rustiger. Het bier maakte iedereen wat losser, de stemmen zachter. Erik leunde weer tegen me aan, zijn schouder warm tegen de mijne. Ik voelde zijn been tegen mijn dij drukken, casual, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En dat was het ook, op dat moment.

Tim keek me aan over de rand van zijn blikje. “Serieus, Anita… je ziet er goed uit vanavond. Die broek staat je echt fucking lekker.”

Ik voelde mijn wangen warm worden, maar ik lachte het weg. “Dank je, Tim. Maar het is gewoon een oude spijkerbroek. Niks bijzonders.”

“Nee nee,” viel Lars bij, terwijl hij een handvol chips in zijn mond propte. “Hij heeft gelijk. Strak op de juiste plekken. Je zou bijna denken dat je stiekem nog model bent geweest.”

Mike grinnikte laag. “Of dat je weet hoe je een jongen gek kunt maken zonder je best te doen.”

Erik gaf hem een speelse por met zijn voet. “Hé, dat is mijn moeder waar je het over hebt.”

“Precies,” zei Mike met een knipoog naar mij. “En ze is nog steeds de baas hier.”

Ik schudde mijn hoofd, maar ik kon het niet laten om een beetje mee te plagen. Ik rekte me uit, armen boven mijn hoofd, waardoor mijn T-shirt iets optrok en een smal streepje huid van mijn buik liet zien. Niet expres, maar ook niet per ongeluk. Ik zag hun ogen even oplichten, en ik glimlachte zachtjes.

“Jullie zijn erg lief vanavond,” zei ik. “Maar pas op, ik bijt terug als het moet.”

Tim floot zachtjes. “Daar reken ik op.”

Erik lachte, maar ik voelde zijn hand op mijn knie landen – licht, beschermend, maar ook een beetje bezitterig. Het was een klein gebaar, maar het zei genoeg. Ik legde mijn hand over de zijne heen, kneep zachtjes.

Het gesprek dwaalde af naar domme dingen: memes die ze die week hadden doorgestuurd, een filmpje van een kat die van een tafel viel, wie er het slechtst kon dansen (unaniem Mike). Ik nam nog een slok bier, voelde de lichte roes opkomen, warm en prettig. De kamer voelde kleiner, intiemer. Het licht van de staande lamp viel zacht over ons heen, maakte schaduwen op hun gezichten, op mijn benen in die strakke broek.

Lars keek me weer aan, hoofd schuin. “Weet je wat ik het mooist vind aan jou, Anita? Dat je gewoon… jezelf bent. Geen gedoe, geen toneel. Je zit hier in je strakke spijkerbroek – en je bent nog steeds cooler dan de helft van de meiden die we kennen.”

Ik trok een wenkbrauw op. “Sexy spijkerbroek Dit is een doodgewone spijkerbroek en een T-shirt, lieverd.”

“Precies,” zei hij grijnzend. “En dat maakt het sexy.”

Erik rolde met zijn ogen, maar ik zag dat hij het stiekem leuk vond. Zijn duim streelde af en toe over mijn knie, kleine cirkeltjes, alsof hij zichzelf eraan herinnerde dat ik van hem was.

Ik leunde iets achterover, nam nog een slok, en keek ze een voor een aan. “Jullie zijn schatjes. Maar als jullie zo door blijven gaan met complimenten, ga ik nog denken dat jullie iets van plan zijn.”

Mike lachte diep. “Wie zegt dat we dat niet zijn?”

Ik gaf hem een speelse tik met mijn voet tegen zijn scheenbeen. “Gedraag je, Mike. Het is dinsdagavond. Geen gekke dingen.”

“Nog niet,” mompelde Tim, en iedereen lachte.

Het bier vloeide door, de verhalen werden langer, de plagerijen scherper maar nooit gemeen. Ik voelde me mooi, gewenst, maar vooral… geliefd. Door mijn jongen, door zijn vrienden. Alsof ik deel uitmaakte van hun wereld op een manier die niemand anders begreep.

En terwijl de avond vorderde, de regen nog steeds tegen de ramen tikte, en het bierblikjes werden vervangen door nieuwe, zat ik daar tussen hen in, strakke spijkerbroek, simpel T-shirt, blote voeten op de bank, en dacht: dit is genoeg. Voor nu is dit meer dan genoeg.

Ze bleven plagen, ik bleef terugplagen, en de warmte in de kamer groeide met elke lach, elke blik, elke terloopse aanraking.

Ik zat daar nog steeds op de hoek van de bank, mijn benen opgetrokken, het lege bierblikje losjes in mijn hand, terwijl de jongens hun tweede ronde openden. Het gesprek was luier geworden, de lachjes dieper, de blikken langer. Erik zat half tegen me aan geleund, zijn arm losjes over de rugleuning achter me, zijn vingers af en toe rakend aan mijn schouder – niet bewust, maar ook niet per ongeluk. Ik voelde de warmte van hem, van hen allemaal, als een deken die langzaam over ons heen gleed.

Tim was degene die het als eerste hardop zei, met die scheve grijns die hij altijd krijgt als hij iets ondeugends in zijn hoofd heeft. “Weet je wat we nodig hebben? Een spelletje. Iets om de avond nog wat spannender te maken.”

Lars lachte meteen. “Oh god, niet weer Never Have I Ever. Vorige keer eindigde dat met Mike die bekende dat hij ooit in een speeltuin had gezoend met zijn nicht.”

Mike gooide een kussen naar hem. “Dat was mijn nichtje niet, dat was een meisje dat toevallig dezelfde achternaam had. En jij bent gewoon jaloers.”

Erik grinnikte tegen mijn schouder. “Wat voor spel dan, Tim? Iets waar we niet allemaal dronken hoeven te worden?”

Tim keek mij aan, zijn ogen twinkelen. “Iets beters. Iets… speels. Laten we ‘Waarheidsvragen of uitdaging’ doen, maar met een twist. Geen stomme dingen als shots drinken. De uitdaging moet… fysiek zijn. Maar zacht. Niks engs. Gewoon genoeg om het interessant te maken.”

Ik voelde een lichte kriebel in mijn buik – niet nerveus, maar wel wakker. Het soort kriebel dat ik ken van avonden zoals deze, als de lucht dikker wordt en iedereen net iets dichterbij komt. Ik keek naar Erik. Hij keek terug, zijn ogen donker en zacht tegelijk, een klein knikje alsof hij zei: ik vertrouw je. Ik vertrouw ons.

“Dus,” zei ik langzaam, terwijl ik mijn benen strekte en mijn blote voeten op de salontafel legde, “wie begint?”

Mike stak meteen zijn hand op. “Ik. Anita, waarheidsvraag of uitdaging?”

Ik glimlachte, nam een slok van mijn nieuwe bier. “Uitdaging. Maak het maar spannend.”

Hij leunde voorover, ellebogen op zijn knieën. “Oké. Trek je T-shirt uit. Maar langzaam. En je mag ons niet aankijken terwijl je het doet.”

De kamer werd ineens stiller. Alleen het zachte tikken van de regen en het lage gebrom van de tv op de achtergrond. Erik kneep zachtjes in mijn schouder – geen stop, maar een geruststelling. Ik zette mijn blikje neer, stond op, draaide me half van ze af zodat mijn rug naar hen toe was. Mijn vingers grepen de zoom van mijn witte T-shirt. Langzaam trok ik het omhoog, liet de stof over mijn ribben glijden, over de zachte welving van mijn borsten – ik droeg een simpele zwarte bh, niets bijzonders, maar ineens voelde het intiem. Ik trok het shirt over mijn hoofd, schudde mijn haar los, en hield het shirt even boven mijn hoofd voordat ik het achteloos op de bank gooide.

Ik draaide me om. Hun ogen waren op mij gericht, niet hongerig, maar vol bewondering. Warm. Ik voelde me mooi, niet bloot. Gewoon… gezien.

“Mooi,” mompelde Lars zacht. “Echt mooi.”

Erik trok me weer naast zich op de bank, zijn hand nu op mijn blote middel, duim strelend over mijn huid. “Jouw beurt, mam.”

Ik keek Tim aan. “Tim. Waarheidsvraag of uitdaging?”

“Uitdaging,” zei hij meteen.

Ik glimlachte speels. “Kom hier en geef me een kus. Op mijn wang. Maar je mag je handen nergens anders laten rusten dan op mijn heupen. En je moet het drie seconden vasthouden.”

Hij stond op, kwam langzaam naar me toe. De anderen keken toe, stil, glimlachend. Tim ging voor me staan, zijn handen gleden zacht op mijn heupen – warm door de stof van mijn strakke spijkerbroek heen. Hij boog voorover, zijn lippen raakten mijn wang, zacht, warm, een tikje vochtig van het bier. Hij bleef daar, ademde in, ademde uit. Een, twee, drie. Toen trok hij zich terug, maar zijn ogen bleven even hangen op de mijne.

“Dank je,” fluisterde ik.

Hij ging weer zitten, een beetje rood.

Lars was aan de beurt. “Anita, waarheidsvraag of uitdaging?”

“Waarheidsvraag deze keer.”

Hij dacht even na. “Wat is het mooiste wat Erik ooit tegen je heeft gezegd? Iets persoonlijks.”

Ik keek opzij naar Erik. Hij keek terug, zijn vingers nog steeds op mijn middel. Ik glimlachte zacht. “Dat was een paar maanden geleden, midden in de nacht. Hij werd wakker, keek me aan en zei: ‘Jij bent de reden dat ik ’s ochtends opsta en ’s avonds thuiskom. Niet het huis. Niet de stad. Jij.’”

De kamer werd even muisstil. Erik boog zijn hoofd, kuste mijn schouder. “Dat meende ik.”

Mike floot zacht. “Damn. Dat is… ja. Dat is mooi.”

Erik schraapte zijn keel. “Mijn beurt. Anita, uitdaging.”

Ik lachte. “Oké. Kom dichterbij en leg je hoofd op mijn schoot. Vijf minuten. Geen gepraat. Gewoon liggen.”

Hij deed het zonder aarzelen. Schoof opzij, legde zijn hoofd op mijn bovenbenen, zijn gezicht naar me toe gedraaid. Mijn vingers gleden vanzelf in zijn haar, streelden langzaam, cirkels draaiend over zijn schedel. Hij sloot zijn ogen, zuchtte diep. De anderen keken toe, bierblikjes vergeten in hun handen. Het was stil, intiem, bijna heilig.

Na vijf minuten tilde hij zijn hoofd op, kuste de binnenkant van mijn dij – zacht, door de spijkerbroek heen – en ging weer rechtop zitten.

Tim grinnikte. “Jullie tweeën zijn gevaarlijk schattig.”

Mike nam de beurt over. “Anita. Uitdaging.”

Ik trok een wenkbrauw op. “Zeg het maar.”

“Ga op mijn schoot zitten. Gezicht naar me toe. Handen op mijn schouders. Kijk me aan. Zeg niets. Gewoon… zitten. Tot ik zeg dat het genoeg is.”

Erik knikte lichtjes, zijn hand op mijn rug. Ik stond op, liep naar Mike. Hij spreidde zijn benen een beetje, ik ging erop zitten, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Mijn handen op zijn schouders, stevig maar zacht. Onze ogen vonden elkaar. Ik voelde zijn warmte door zijn shirt heen, zijn adem op mijn gezicht. Hij keek niet naar mijn bh of mijn buik – hij keek in mijn ogen. Lang. Heel lang. Alsof hij iets zocht, iets vond.

Na wat een eeuwigheid leek – misschien twee minuten – glimlachte hij zacht. “Oké. Genoeg. Je wint.”

Ik lachte, gleed van zijn schoot, maar niet voordat ik even mijn voorhoofd tegen het zijne drukte. “Jij ook.”

Lars was weer aan de beurt. “Tim. Uitdaging.”

Tim grijnsde. “Kom maar op.”

Lars keek naar mij, toen naar Tim. “Geef Anita een rugmassage. Over haar schouders en rug. Vijf minuten. Geen gekke dingen. Gewoon… lief.”

Tim stond op, kwam achter de bank staan. Ik leunde voorover, ellebogen op mijn knieën. Zijn handen landden warm op mijn schouders, duimen drukten zacht in de spieren daar. Langzaam, ritmisch, kneedde hij de spanning weg die ik niet eens wist dat ik had. Ik sloot mijn ogen, zuchtte. Erik keek toe, glimlachend, zijn hand op mijn knie.

Het voelde goed. Niet seksueel – nog niet. Gewoon… zorgzaam. Liefdevol.

Toen de vijf minuten om waren, boog Tim voorover, kuste mijn nek zachtjes – één kusje, vederlicht – en ging weer zitten.

Ik opende mijn ogen, keek ze een voor een aan. Mijn hart klopte sneller, maar rustig. Warm. Vol.

“Mijn beurt,” zei ik zacht. “Erik. Waarheidsvraag of uitdaging?”

Hij keek me aan, ogen vol liefde. “Uitdaging.”

Ik glimlachte. “Kus me. Langzaam. Op mijn mond. En laat je handen op mijn middel rusten. Tot ik stop.”

Hij leunde naar voren. Onze lippen raakten elkaar – zacht eerst, een kus zoals we al duizend keer hadden gedaan, maar nu met publiek, met extra gewicht. Zijn handen gleden om mijn middel, trokken me dichterbij. Ik voelde zijn lippen bewegen, warm, nat, teder. Onze tongen raakten elkaar even, speels, niet dwingend. Ik liet het duren. Langer. Dieper. Tot ik mijn handen in zijn nek legde en hem zachtjes terugduwde.

“Dank je,” fluisterde ik tegen zijn lippen.

De kamer ademde weer uit.

En op dat moment wist ik: dit was nog maar het begin van het spel. Maar het voelde al zo volmaakt. Zo van ons.

De regen was inmiddels een zacht, constant geruis geworden, alsof de wereld buiten ons huisje ons de tijd gunde die we nodig hadden. Binnen voelde alles warmer, trager, als honing die langzaam over een lepel glijdt. We zaten nog steeds in die halve cirkel op de bank en de grond, shirts uit, huid tegen huid waar het toevallig gebeurde, maar niemand had nog echt een grens overschreden. Tot nu toe was het aanraking geweest, blikken, woorden die dieper gingen dan bier en lachjes. Nu voelde ik dat de lucht zwaarder werd, niet van spanning, maar van verlangen dat eindelijk adem mocht halen.

Erik keek me aan, zijn ogen donker en vol vertrouwen. Hij boog zich naar mijn oor, lippen rakend aan mijn oorschelp. “Zeg het als het te veel wordt. Of zeg wat je wílt. Wij volgen jou.”

Ik draaide mijn gezicht naar hem toe, kuste hem langzaam, liet mijn tong even over zijn onderlip glijden. “Ik wil jullie allemaal voelen. Niet alleen aanraken. Echt voelen. Vanavond. Hier. Samen.”

De woorden hingen even tussen ons in. Tim slikte zichtbaar. Lars ademde scherp in. Mike glimlachte traag, alsof hij al die tijd had gewacht tot ik het hardop zou zeggen.

Erik stond op, trok me zachtjes met zich mee. Hij leidde me naar het midden van de woonkamer, waar het vloerkleed dik en zacht was. De anderen volgden zonder dat iemand het hoefde te zeggen. Erik ging achter me staan, zijn borst warm tegen mijn rug, handen op mijn heupen. Hij kuste mijn nek, langzaam, terwijl hij de knoop van mijn spijkerbroek losmaakte. Ik voelde Lars en Tim dichterbij komen, Mike bleef even staan kijken, ogen halfgesloten, ademhaling diep.

Erik liet mijn broek zakken, langzaam, tot hij op mijn enkels lag. Ik stapte eruit. Nu stond ik daar in alleen mijn zwarte slipje en bh, omringd door drie mannen die me aankeken alsof ik het enige was dat ertoe deed. Geen haast. Geen gegraai. Alleen maar ogen die zeiden: we hebben alle tijd.

Ik draaide me om naar Erik, kuste hem diep, handen in zijn nek. Terwijl ik dat deed, voelde ik Tim achter me komen. Zijn handen gleden over mijn schouders, naar beneden, haakten in de bandjes van mijn bh. Hij vroeg niet, maar wachtte tot ik mijn armen iets optilde – toestemming. Hij maakte hem los. De stof viel weg. Koude lucht op mijn tepels, maar meteen warme handen – Tim van achteren, Erik van voren – die ze zacht omvatten, duimen cirkelend, niet knijpend, alleen maar liefkozend.

Lars knielde voor me neer. Hij keek omhoog, ogen vol verwondering. “Mag ik?” vroeg hij zacht.

Ik knikte.

Zijn lippen raakten mijn buik, kusten een spoor naar beneden, over de rand van mijn slipje. Hij trok het niet meteen uit – hij kuste eerst door de stof heen, warm, vochtig, tot ik zacht kreunde en mijn heupen iets naar voren duwde. Toen pas haakte hij zijn vingers in de zijkanten en trok het omlaag. Ik stapte eruit. Naakt. Volledig naakt tussen hen in.

Erik tilde me op – makkelijk, alsof ik niets woog – en legde me op het vloerkleed. Hij ging naast me liggen, kuste mijn mond terwijl zijn hand tussen mijn benen gleed, niet binnendringend, alleen maar strelend over mijn lippen, voelend hoe nat ik al was. “God, Anita,” mompelde hij tegen mijn lippen, “je bent zo klaar voor ons.”

Tim kwam aan mijn andere kant liggen. Hij nam mijn hand, bracht die naar zijn broek. Ik voelde hoe hard hij was, hoe hij pulseerde onder de stof. Ik maakte zijn rits open, liet mijn vingers om hem heen glijden – warm, glad, kloppend. Hij kreunde zacht in mijn nek.

Lars zat nog steeds tussen mijn benen. Hij boog voorover, kuste de binnenkant van mijn dijen, werkte langzaam omhoog tot zijn tong eindelijk over mijn clit gleed – zacht, plagend, cirkels draaiend. Ik kreunde luider, mijn rug kromde zich. Erik ving dat geluid op met zijn mond, kuste me diep terwijl Lars me likte, tong platter nu, harder, precies op het ritme dat mijn heupen aangaven.

Mike had zich inmiddels uitgekleed. Hij knielde naast mijn hoofd. Ik draaide mijn gezicht naar hem toe, nam hem in mijn mond – langzaam, diep, liet hem voelen hoe warm en nat mijn mond was. Hij kreunde laag, hand in mijn haar, niet duwend, alleen maar vasthoudend.

We waren een wirwar van lichamen geworden. Erik schoof lager, nam Lars’ plek over tussen mijn benen. Hij likte me eerst, proefde me, gromde van genot, toen kwam hij omhoog, positioneerde zichzelf. “Kijk me aan,” fluisterde hij.

Ik deed het. Onze ogen vonden elkaar terwijl hij langzaam, heel langzaam bij me binnendrong. Centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in me zat, diep, gevuld. Ik hapte naar adem. Hij bleef stil liggen, liet me wennen, kuste mijn voorhoofd, mijn wangen, mijn lippen.

Toen begon hij te bewegen. Langzaam. Diep. Elke stoot een belofte. Ik voelde Tim naast me, zijn hand die de mijne vasthield terwijl hij zichzelf streelde, kijkend hoe Erik me nam.

Na een tijdje trok Erik zich terug – niet omdat hij klaar was, maar omdat hij ruimte wilde maken. Hij fluisterde: “Wie wil je nu, schat?”

Ik keek naar Lars. Hij begreep het meteen. Hij ging op zijn rug liggen, trok me over zich heen. Ik zakte langzaam op hem neer, voelde hem me openspreiden, anders dan Erik, iets dikker, iets dieper op een andere manier. Ik begon te rijden, langzaam, heupen rollend, handen op zijn borst. Hij keek naar me op, ogen vol aanbidding, handen op mijn heupen, meebewegend.

Achter me voelde ik Mike. Hij kuste mijn rug, mijn schouders. “Mag ik?” vroeg hij weer.

“Ja,” hijgde ik. “Achter me. Langzaam.”

Hij spuugde in zijn hand, smeerde zichzelf in, toen drukte hij zacht tegen mijn achteringang. Ik ontspande bewust, ademde diep, liet hem centimeter voor centimeter binnendringen. Dubbel gepenetreerd – Lars onder me, Mike achter me – voelde ik me voller dan ooit. Ze bewogen niet meteen tegelijk; ze vonden een ritme, afwisselend, zodat ik altijd precies genoeg druk voelde, nooit te veel.

Tim kwam voor me zitten, op zijn knieën. Ik boog voorover, nam hem weer in mijn mond terwijl Lars en Mike me van twee kanten vulden. Erik lag naast ons, streelde mijn rug, mijn borsten, kuste mijn schouder, fluisterde lieve dingen: “Je bent zo mooi zo. Zo sterk. Zo van ons.”

We veranderden van standjes alsof het vanzelf ging. Op een gegeven moment lag ik op mijn zij, Erik voor me, diep in me, terwijl Tim achter me kwam, mijn been optilde en me ook nam – dubbel, maar nu naast elkaar, hun lichamen tegen elkaar aan gedrukt door mij heen. Lars en Mike keken toe, streelden zichzelf, kusten mijn nek, mijn borsten, mijn mond als ik mijn hoofd draaide.

Later zat ik op mijn knieën, Erik onder me in cowgirl, maar nu met Lars voor mijn mond, Mike achter me weer in mijn kont, en Tim die mijn borsten masseerde, tepels tussen zijn vingers rollend tot ik trilde.

Het orgasme kwam niet plotseling. Het bouwde op, laagje voor laagje, tot ik voelde dat ik ging breken. Ik greep Eriks schouders vast, keek in zijn ogen, en zei: “Nu. Samen.”

Ze voelden het. Hun bewegingen werden dieper, harder, maar nog steeds teder. Ik kwam als eerste – een golf die door mijn hele lichaam trok, mijn binnenste samentrekkend om Erik heen, mijn kont knijpend om Mike heen, mijn stem brekend in een lange, lage kreun. Dat trok hen mee. Erik kwam diep in me, kreunend mijn naam. Mike volgde seconden later, pulserend, warm. Lars spoot over mijn borst terwijl ik hem in mijn mond had, en Tim over mijn rug, heet en plakkerig.

We bleven zo liggen, verstrengeld, hijgend, zweterig, lachend zachtjes van pure opluchting en geluk. Erik trok me tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd. “Ik hou van je,” fluisterde hij. “Zo veel.”

“Ik ook van jou,” zei ik. En toen keek ik de anderen aan. “En van jullie. Dank je dat dit mocht. Dat dit van ons mocht zijn.”

Tim kuste mijn hand. Lars streelde mijn haar. Mike legde zijn hoofd op mijn schouder.

De regen tikte nog steeds. De tv mompelde zacht op de achtergrond.

Ik voelde me nog steeds zweven, alsof mijn lichaam niet helemaal van mij was, maar van ons allemaal tegelijk. De golven van mijn orgasme ebden langzaam weg, lieten een warme, tintelende nasmaak achter in mijn buik, in mijn borst, in mijn vingertoppen. We lagen daar op het vloerkleed, een kluwen van armen en benen en zachte ademhalingen, en niemand sprak. Er was geen behoefte aan woorden. Alleen het tikken van de regen, het zachte kraken van de bank als iemand zich verplaatste, en het rustige kloppen van vier harten die synchroon leken te gaan met het mijne.

Erik lag half onder me, zijn borst nat van zweet en mijn tranen van genot. Hij streelde mijn rug, lange, trage halen van mijn nek tot aan mijn stuitje, alsof hij me weer tot mezelf wilde aaien na al die intensiteit. Ik tilde mijn hoofd op, keek hem aan. Zijn ogen waren zacht, vol liefde, maar ook vol een nieuw soort honger – niet gulzig, maar geduldig. Alsof hij wist dat er nog meer was, als ik het maar wilde.

Ik glimlachte tegen zijn lippen, kuste hem kort, toen keek ik opzij. Tim, Lars en Mike lagen dichtbij, nog steeds hard, nog niet bevredigd op de manier waarop ik dat net was. Hun blikken waren niet eisend. Ze wachtten. Ze keken naar mij alsof ik het middelpunt was van iets heiligs.

Ik voelde een nieuwe golf warmte door me heen gaan – niet alleen lust, maar iets diepers. Een behoefte om te geven. Om ze te laten voelen wat ik net had gevoeld: gezien, gewild, geliefd.

Langzaam kwam ik overeind. Op mijn knieën. Mijn haar viel warrig over mijn schouders, mijn huid glansde van zweet en hun aanrakingen. Ik keek ze een voor een aan, liet mijn ogen even rusten op elk gezicht. Erik knikte zachtjes, een klein glimlachje, alsof hij precies wist wat ik ging doen en het prachtig vond.

Ik schoof iets naar voren op het kleed, tot ik in het midden zat. Ze kwamen vanzelf dichterbij – niet dwingend, maar als magneten die elkaar aantrokken. Tim ging als eerste op zijn knieën voor me zitten, zijn benen iets gespreid. Lars en Mike volgden, knielend aan weerszijden. Erik bleef half liggen, steunend op zijn elleboog, kijkend met die intense, liefdevolle blik die alleen hij kan hebben.

Ik begon bij Tim. Mijn handen gleden over zijn dijen omhoog, voelden de spanning in zijn spieren, de lichte trilling van anticipatie. Ik keek omhoog, ving zijn ogen. Hij slikte, glimlachte scheef, fluisterde: “Je hoeft niet…”

“Ik wil het,” zei ik zacht. “Ik wil jou voelen. Proeven. Je laten komen zoals jij mij net liet komen.”

Mijn vingers sloten zich om hem heen – warm, hard, kloppend. Ik boog voorover, liet mijn lippen eerst alleen maar over de eikel glijden, zacht, plagend. Een kusje, dan nog een, dan liet ik mijn tong eromheen cirkelen, langzaam, traag, alsof ik elk detail in me opnam. Hij kreunde laag, hand in mijn haar, niet trekkend, alleen maar vasthoudend.

Ik nam hem dieper. Centimeter voor centimeter. Liet hem mijn mond vullen, warm en nat. Mijn tong drukte tegen de onderkant, gleed op en neer terwijl ik mijn hoofd bewoog – langzaam, ritmisch, alsof ik hem een lied zong met mijn mond. Hij ademde scherp in, zijn heupen bewogen een klein beetje mee, maar hij liet mij het tempo bepalen.

Na een tijdje trok ik me terug, liet hem even los met een zacht, nat geluid. Ik keek opzij naar Lars. Hij zat daar, hand om zichzelf heen, ogen donker van verlangen. Ik boog naar hem toe, kuste eerst de binnenkant van zijn dij, werkte omhoog tot ik hem in mijn mond kon nemen. Anders dan Tim – dikker, zwaarder op mijn tong. Ik zoog zachtjes, liet mijn lippen strak om hem sluiten terwijl ik op en neer bewoog, hand om de basis om hem te strelen waar mijn mond niet kwam.

Mike keek toe, streelde zichzelf traag. Ik reikte met mijn vrije hand naar hem, nam hem over. Mijn vingers gleden over hem heen, pompend in hetzelfde ritme als mijn mond om Lars. Afwisselend – mond op Lars, hand op Mike, dan mond op Mike, hand op Lars. Tim keek, ademde zwaar, zijn hand weer om zichzelf.

Erik kwam dichterbij. Hij knielde achter me, armen om mijn middel, kin op mijn schouder. Hij kuste mijn nek, fluisterde: “Je bent zo mooi zo. Zo vrij. Zo gul.” Zijn handen gleden over mijn borsten, tepels tussen zijn vingers rollend, zacht knijpend, terwijl ik hen allemaal verwende.

Ik voelde ze dichterbij komen – niet fysiek, maar in energie. Hun ademhaling werd sneller, hun kreunen dieper. Ik ging sneller, afwisselend, nam ze om beurten diep in mijn mond, liet ze voelen hoe nat en warm ik was, hoe graag ik dit wilde.

Tim was de eerste die het niet meer hield. “Anita… ik ga…”

Ik trok me even terug, keek omhoog. “Kom maar. Geef het me.”

Hij stond op, hand om zichzelf, pompend. Ik opende mijn mond, tong uitgestoken, ogen op de zijne. Hij kreunde lang en laag, en toen kwam hij – warme stralen over mijn tong, mijn lippen, mijn kin. Ik liet het gebeuren, proefde hem, slikte wat ik kon, liet de rest over mijn borst druipen. Hij trilde, boog voorover, kuste mijn voorhoofd. “God… dank je.”

Lars volgde kort daarna. Ik nam hem diep, zoog hard, voelde hem opzwellen. Hij greep mijn haar zachtjes vast, kreunde mijn naam, en spoot in mijn mond – dik, warm, veel. Ik slikte alles door, liet hem leegtrekken tot hij zacht kreunde en achterover zakte.

Mike was laatste. Ik draaide me naar hem toe, nam hem in beide handen, zoog hem diep terwijl ik keek. Erik hield me van achteren vast, kuste mijn schouder, fluisterde lieve dingen in mijn oor. Mike keek neer op me, ogen vol verwondering. “Je bent… ongelooflijk.”

Hij kwam met een diepe grom, trok zich terug op het laatste moment. Warme stralen over mijn gezicht, mijn wangen, mijn gesloten ogen, mijn open mond. Een spermadouche, zacht en overvloedig, als een warme regen die over me heen viel. Ik voelde het over mijn borsten lopen, over mijn buik, voelde me gedoopt, gemerkt, geliefd.

Toen het voorbij was, bleef ik op mijn knieën zitten, ogen gesloten, ademhalend. Ze kwamen allemaal om me heen. Erik tilde me op, legde me zachtjes op de bank. Iemand – Lars, denk ik – pakte een zachte deken, legde die over me heen. Tim veegde voorzichtig mijn gezicht schoon met een vochtige doek die hij ergens vandaan toverde. Mike kuste mijn schouder. Erik ging naast me liggen, trok me tegen zich aan, armen strak om me heen.

Ik opende mijn ogen, keek ze aan. Geen schaamte. Geen spijt. Alleen maar warmte. Alleen maar verbinding.

“Dank jullie,” fluisterde ik. “Dat was… zo mooi. Zo van ons.”

Erik kuste mijn voorhoofd. “Jij bent van ons. Altijd.”

We bleven zo liggen, terwijl de regen doorging met vallen. Geen haast om op te staan. Geen behoefte om iets te zeggen. Alleen maar dit: vier mannen die van me hielden, en ik die van hen hield. Naakt, nat, voldaan, en volmaakt veilig.

Anita

Trefwoord(en): Gangbang, Moeder, Voetbal, Vrienden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!