De Vriendengroep - 170

De nacht was al even bezig toen we uiteindelijk in bed lagen. Althans, we lagen. Slapen deed ik niet. Ik voelde het meteen: dit zou zo’n nacht worden waarin mijn hoofd geen rust vond. Dat wist ik al voordat ik mijn ogen sloot, en vreemd genoeg gaf me dat ook een soort kalmte. Het was geen strijd meer. Rond een uur of drie kwam ik zelfs overeind, half steunend op mijn elleboog, luisterend naar de stilte die nooit echt stil was.

Het geluid kwam duidelijk uit de kamer naast ons. Gedempt, maar onmiskenbaar. Ook Pawel kwam overeind, zijn beweging net zo voorzichtig als de mijne.

‘Serieus?’ lachte hij al, zacht, alsof hij het zelf nauwelijks kon geloven. Maar in zijn stem zit venijn. Alsof hij het de ander niet gunde. En in dit geval niet meer dan begrijpelijk. Ik bevond me redelijk op m'n plaats, maar Pawel had het gewoon moeilijk. Degene die we nu horen verdiende in zijn ogen niet eens het genot van zijn eigen vriendin.

Ik lachte mee. Stil, ingehouden. Het had iets komisch, iets bijna absurds, om zo te liggen luisteren naar hoe zij genomen werd. Hoe ze kreunde, niet schreeuwerig, maar ook niet terughoudend. Alsof ze gehoord wílde worden. Alsof ze nu, net als de rest, iets moest bewijzen. Dat ze dit kon. Dat ze dit durfde. Of moest ik het juist lief noemen? Dat ze een stel waren. Dat ze gewoon samen waren, en liefdevolle seks hadden, midden in dit weekend vol spanning en onderhuidse competitie. Ik wist het niet. Ik hoefde het ook niet te weten. Al zorgde haar gekreun er wel voor dat er meer overeind ging staan, want lekker kreunen deed ze zeker.

Want het was Nathalie die we hoorden. Ik moest even goed luisteren, twijfelde een paar seconden, maar toen herkende ik haar stem zonder moeite. ‘God, amai…’ klonk het zachtjes, met dat typische randje dat ik niet kon missen. Ja. Wie anders. We lachten opnieuw en luisterden verder, zonder schaamte, zonder filter. Een stevig ritme tekende zich af, hoorbaar in het regelmatige slaan van lichamen tegen elkaar. Haar ingehouden gekreun maakte het alleen maar duidelijker, intenser bijna, alsof ze haar stem bewust probeerde te beheersen maar daarin juist faalde.

Jeff die haar toch nog wist te bekoren. Of wat het ook was. Het klonk goed. Oprecht goed. Ik merkte hoe mijn lichaam er meteen op reageerde; ik kreeg er een stijve van, zonder me daar ook maar een seconde voor te schamen. In mijn hoofd zag ik haar voor me, op haar rug, hoe ze zich liet nemen door de pik die ooit Elise had genomen. Die gedachte was er meteen, ongefilterd, hard. We hoorden huid tegen huid slaan, het natte, doffe geluid van beweging en overgave. Ze kreeg een stevige beurt. Niet eens zo lang, maar duidelijk bevredigend. Doelgericht. Een gefrustreerde, mannelijke kreun luidde het einde in, na een kleine tien minuten, waarna we haar adem hoorden stokken, zwaar en ongecontroleerd.

Pawel had het lampje aangedaan en als puberale jongens lachten we om het feit dat we dit gewoon mochten horen. Dat we hier getuige van waren, al lachte Pawel wel een beetje als een boer met kiespijn. Hij zei het niet, maar ik wist dat hij blij was niet zijn eigen vriendin te horen in de kamer ernaast. ‘Had niet gedacht dat zij wist wat genieten was,’ zei ik nog, half spottend, half oprecht verbaasd. Toen het stil werd, deden we het licht weer uit, draaiden ons om. Maar slapen deed ik nog steeds niet. Stiekem dacht ik na over hoe het zou zijn om seks met haar te hebben, juist omdat ze daar eerder die avond zelf ook al over was begonnen. Seks met een goeie vriend van Jeff, wat ik overigens niet was. Die gedachte bleef toch plakken, bleef trekken. Zoals elke mogelijkheid dat hier doet. Iets wat ik als ongemakkelijk ervaar, en tegelijkertijd als uitdagend. Iets in deze groep blijft dat doet. Het continue gevoel van dat iets mogelijk is, wat niet zou mogen onder normale omstandigheden. Het idee wat ooit is ontstaan op een examenfeestje waar ik niet bij was, maar waar ik ondertussen ook deel van uitmaakte door alles wat daar is uit voort gekomen. Soms voelt het alsof de groep steeds weer elkaar opzoekt om zoiets te herhalen. En elke keer zie ik, of voel ik, dat juist die last van het verleden het in de weg staat. Zelf weet ik niet wat ik wil. Het idee van een orgie, als ik het zo mag noemen, is wel spannend. Gewoon eens om mee te maken. Om iedereen te horen kreunen, dat iedereen een mogelijkheid is. Om te delen en gedeeld te worden in vrijheid en vriendschap. En tegelijkertijd weet ik dat het een illusie is. Is er wel vrijheid? Het verleden voelt vaker als een zware ketting, en zeker niet voor mij alleen. En zijn we wel vrienden? Ook bij mij sluimert er nog van alles wat ik nooit echt heb kunnen verwerken. En nu hoeft het ook niet meer, aangezien dat verleden vooral met Elise was. De spanning en ergernis die ik de hele avond al bij Pawel voel, is ook de mijne. Maar het is niet aan mij om dat nog te uiten. Als ik aan ieder lid denk, kan ik ze zo plaatsen in een potentiële 'groepsactiviteit'. Ik denk te weten wie-wie zou doen en wie-wie niet zou doen. Wie mij zou doen. Wie ik zou doen. Wie zou willen dat wie-wie zou doen. De mogelijkheid is er. Maar nog niet. De mogelijkheid dat alles klapt, is er ook. Ik kan niet slapen. Ik vraag me af hoe het straks zal zijn als Kamila mij komt wakkerpijpen. Want dat komt ze zeker doen. Breekt het iets los bij Pawel, haalt het de spanning weg? Ligt de weg naar meer dan open, al is het maar met hem. Of maakt het alles ingewikkelder? Dat houdt me vooral wakker.

Uiteindelijk stap ik weer uit bed en loop zachtjes naar de keuken. Pawel slaapt, denk ik. Ik ga zitten met een glas water, staar voor me uit, luister naar het zachte gezoem van het appartement. Ik weet niet waar Joey en Mussa zijn. Die waren er vast niet bij net. Of wel? Nee, vast niet. Niemand weet waar iemand precies is of staat. En precies op dat moment gaat de voordeur bijna geluidloos open. Ik verstijf...

Ik verstop me half, blijf in de schaduw zitten, en zie iemand binnensluipen. En nog iemand. Voorzichtig. Te voorzichtig voor iemand zonder schuldgevoel. Tot mijn verbazing is het Jeff. Gevolgd door Maja...

De slaap maakt het puzzelen moeilijk. Mijn hoofd voelt traag, maar blijft draaien. Ik weet zeker dat ik Nathalie net had horen vertrekken. Haar voetstappen, haar stem die wegstierf. Maar wel alleen… En dan begint het zich te vormen. Langzaam, maar onontkoombaar.

Nathalie had het toch gedaan. Ze had seks gehad met de beste vriend van Jeff. Ze had liggen neuken met een ander. Niet met Jeff.

Maar met wie dan wel? Joey? Mussa? Of allebei? Nee, dat laatste leek me onwaarschijnlijk. Mijn gedachten bleven hangen bij Mussa. Die ook gefrustreerd was. Die iets te bewijzen had. Joey was juist stabiel. Te stabiel misschien. Of zat ik er weer volledig naast? Ik kon het bijna niet geloven, maar die kreun… die zou ik eerder bij Mussa plaatsen. Die rauwheid, dat geluid. Dus ja. Dat moest het zijn. Mussa had met Nathalie liggen ketsen. En waar was Jeff dan?

En toch… ik voelde geen medelijden met Jeff. Niet om de al bekende redenen. Maar de manier waarop hij door de kamer sloop, die voorzichtigheid, dat klopte ook niet helemaal. Er zat iets anders achter. Iets wat ik nog niet kon plaatsen. Jeff sloop zijn kamer in, en Maja die van ons. Ze hebben toch niet...? Pawel wordt gek. Dan is het klaar. En opnieuw speelt er veel meer dan ik zie. Al heb ik nog de hele avond zo oplettend, afwachtend en concluderend doorlopen...

Zo bleek ik toch maar weer beperkt op de hoogte te zijn. Van wie met wie was geweest. Van wat er echt speelde. En ergens, diep vanbinnen, was ik opgelucht dat de intrige dit keer niet bij mij lag. Dat ik deze nacht alleen maar luisterde. Observeerde. En verkeerde conclusies trok.

Niet veel later komt ook Joey binnen. Hij blijft even in de deuropening staan, alsof hij moet beslissen of hij deze ruimte wel mag betreden. Zijn jas hangt nog half open, zijn hand rust onzeker op de klink. Hij is zichtbaar verbaasd mij hier nog aan te treffen op dit tijdstip. Zijn blik glijdt vluchtig over me heen, maar blijft net iets te lang hangen, alsof hij probeert te lezen wat er onder de oppervlakte speelt, wat hij hier precies aantreft.

‘Jij slaapt ook niet?’ vraagt hij zacht, bijna verontschuldigend, alsof wakker zijn op dit uur iets is waarvoor je je moet verantwoorden.

‘Blijkbaar niet,’ antwoord ik. Meer zeg ik niet. Mijn stem klinkt vlak. Ik heb geen behoefte aan uitleg, geen zin om mijn gedachten te ordenen tot iets wat voor een ander behapbaar is.

Ik vertel hem alleen dat Maja nu bij Pawel is. Dat feit alleen. Niets over Nathalie. Niets over Mussa. Ik hou het bewust kaal, feitelijk, alsof woorden gevaarlijk zijn geworden. Tegelijk weet ik het voor mezelf inmiddels vrij zeker: Nathalie heeft seks gehad met Mussa. Dat gevoel zit vast, klemt zich aan me vast als iets dat al besloten is, ook al weet ik rationeel dat het net zo goed een constructie kan zijn van vermoeidheid, aannames en halve waarnemingen. Het verschil tussen weten en denken vervaagt hier ’s nachts sneller dan me lief is.

Joey zucht en laat zich op een stoel zakken, het hout kraakt zacht onder zijn gewicht. ‘Ik was nog even buiten,’ zegt hij. ‘Met Alisha. Gewoon een rondje lopen. Praten.’ Hij zwijgt even en kijkt me dan opnieuw aan, dit keer zoekender, alsof hij zich beraadt of hij verder moet gaan. ‘Ik kijk eigenlijk wel tegen je op, weet je dat? Naar hoe jij en Kamila dit allemaal doen. Dat… laten bestaan. Die ruimte.’

Zijn woorden zouden me normaal raken, misschien zelfs vleien. Nu landen ze nauwelijks. Ze glijden langs me heen, blijven ergens hangen zonder echt binnen te komen. Ik knik alleen. ‘Dit is niet echt het moment,’ zeg ik eerlijk, bijna verontschuldigend. Hij begrijpt het meteen, stelt geen vragen, dringt niet aan. Dat waardeer ik meer dan ik kan zeggen.

Vanuit de kamer waar Pawel en Maja zijn, klinkt plots een scherp woord. Dan nog één. Pools. Kort. Snijdend. Ingehouden, maar duidelijk geladen. De spanning lekt door de muren heen en nestelt zich in de keuken, zwaar en tastbaar. Joey kijkt op en trekt zijn wenkbrauwen samen, alsof hij onbewust al weet wat hier gaande is.

‘Dat klinkt niet goed,’ zegt hij, bijna fluisterend.

‘Nee,’ antwoord ik. ‘Maar het klinkt ook niet alsof het lang gaat duren.’ Ik hoor het zelf ook: die toon, die pauzes, die manier van zwijgen tussendoor. Ik ken het patroon.

We luisteren zwijgend. De stemmen zakken weer weg, vervangen door dat bekende, dreigende soort stilte dat altijd voorafgaat aan óf verzoening, óf iets wat onherroepelijk breekt. Het is de stilte waarin iedereen zijn eigen gelijk verzamelt, waarin geen van beiden nog weet hoe terug te komen zonder gezichtsverlies.

Joey staat op en wrijft even over zijn gezicht, vermoeid, alsof deze nacht ook hem meer kost dan hij wil toegeven. ‘Ik ga maar slapen,’ zegt hij. ‘Succes.’ Het klinkt half als een grap, half als iets wat hij me werkelijk toewenst. ‘Je kunt anders op de bank slapen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Komt wel goed,’ zeg ik, al weet ik niet eens wat “goed” op dit moment betekent.

Hij knikt, trekt zijn jas uit en verdwijnt richting de deur van hun slaapkamer, waar er al twee liggen, vast ook wakker. Zodra die achter hem dichtvalt, weet ik dat hij gelijk had. De ruzie gaat niet lang duren. Dat voel je aan alles: aan de manier waarop de stilte ademt, aan hoe de lucht lijkt te wachten op wat volgt.

En dus blijf ik waar ik ben. Zittend. Luisterend. Wachtend.

Weer alleen. Met mijn gedachten. Met de geluiden achter muren die te dun zijn om echte geheimen te bewaren. Met alles wat ik denk te weten, en alles wat ik waarschijnlijk fout heb. Met het ongemakkelijke besef dat deze nacht niet vraagt om actie, maar om verdragen.

Dan worden ze stiller. Het valt me op hoe snel dat gaat. Eerst waren er scherpe woorden, korte zinnen, ingehouden adem. Nu vallen er pauzes tussen hun stemmen, langere pauzes, waarin niets wordt gezegd maar alles voelbaar blijft hangen. Hun woorden klinken zachter, minder hoekig. De spanning lijkt niet verdwenen, maar wel verschoven. De scherpe rand is eraf.

Ik loop geruisloos naar de deur toe en blijf daar staan, half in de schaduw van de gang. Mijn voeten blijven net buiten het licht. Ik versta er niets van, geen enkel woord, maar het klinkt niet langer vijandig. Eerder alsof ze elkaar voorzichtig beginnen te begrijpen, alsof ze aftasten waar de breuk precies zit. Pools klinkt opeens als een zachte taal. Bijna lief. Dat verrast me meer dan ik wil toegeven.

De deur staat op een kier. Het kleine lampje naast zijn bed is aan en geeft nauwelijks licht, maar net genoeg om flarden van hen te zien. Schaduwen die bewegen. Hun handen die elkaar vinden en vasthouden. Eerst onzeker, dan iets steviger. Hun bewegingen zijn voorzichtig, bijna aftastend, alsof elke aanraking opnieuw toestemming vraagt. Er volgen meer zachte woorden, laag uitgesproken. De klanken worden warmer, dragen een intimiteit die er eerder niet was. De taal begint zelfs zwoel te klinken, gedragen door een rust die zich langzaam over de kamer uitspreidt.

Gaat dit nog lang duren?

Die vraag komt niet uit nieuwsgierigheid voort, maar uit onvermogen. Onvermogen om te weten wat mijn plek hier is. Of ik die überhaupt nog heb.

Dan valt mijn naam. Eén keer. Misschien twee. Het snijdt door me heen, al weet ik niet waarom. Voor de rest versta ik niets. Het klinkt alsof ze zich afvragen waar ik ben. Of ik nog wakker ben. Of ik ergens anders ben. Even later valt ook de naam Kamila. Haar naam klinkt anders in hun mond, zwaarder misschien. Ben ik bij haar? Dat lijken ze te denken. Dat lijkt hen gerust te stellen. En daarmee houdt het voor hen op. Voor zover zij weten, zijn ze nu alleen. Afgesloten. In hun eigen bubbel.

Maja komt dichter tegen hem aan te staan. Het is geen abrupte beweging, maar een vanzelfsprekende. Hij draagt alleen een boxershort, zij heeft haar jurkje van eerder die avond nog aan, alsof de tijd daarbinnen stil is blijven staan. Ze verleidt hem met zachte woorden, fluisterend in het Pools. Haar stem is laag, bijna geruststellend. Haar handen volgen haar woorden, alsof aanraking en taal elkaar versterken. Ze glijden over zijn borst, langs zijn buik, blijven niet langer op afstand. Elke beweging lijkt te zeggen: het is goed zo.

En dan zoenen ze.

Langzaam. Teder. Voorzichtig. Niet hongerig, niet haastig, maar alsof ze opnieuw moeten leren hoe dit werkt. Alsof alles wat daarvoor was even buiten beeld is geplaatst. Komt het dan toch goed met ze? Die gedachte dringt zich op, ongevraagd. De spanning stijgt opnieuw, maar anders dan eerst. Zachter. Dieper. Ik voel het in mijn lijf, een vreemde mengeling van opwinding en uitsluiting, ook al hoor ik hier geen deel van te zijn.

Wat hadden ze over ons gezegd? Ging het daarover? Over mij? Over Kamila? Over wat er tussen ons speelt, of juist niet speelt? Of was het iets heel anders, iets waar wij slechts bijzaak in zijn? Missen ze ons in dit moment, of is dit juist een ontsnapping aan alles wat wij vertegenwoordigen?

Toch gaan ze door. Alsof ze ons niet missen. Alsof wij hier niet bestaan. Alsof dit precies is wat nodig was om weer verder te kunnen. Maja’s handen gaan steeds lager en glijden dan zijn boxershort in, zonder aarzeling nu. Zijn ademhaling verandert. Ik zie het, ook al zie ik niet alles.

En ik?

Ik blijf staan waar ik sta. Onbeweeglijk. Kijken. Luisteren. Buiten beeld. Buiten taal. Te aanwezig om weg te lopen, te overbodig om binnen te stappen.

Alsof dit moment niet voor mij bedoeld is, maar ik het toch niet kan laten om getuige te zijn. Omdat wegkijken niet meer lukt. Omdat sommige scènes zich vastzetten, juist wanneer je weet dat je er geen deel van hoort te zijn.

Het windt me enorm op, meer dan ik had verwacht. Ik ben oprecht blij dat ze elkaar weer vinden, dat er iets tussen hen lijkt te helen wat eerder die nacht nog op springen stond. Die verzoening heeft iets echts, iets noodzakelijks. Maar tegelijk weet ik ook hoe ze over míj denken. Dat we een geschiedenis hebben die nooit echt is verdwenen. Dat elke aanraking hier altijd een echo meedraagt.

Wanneer ik Maja voorover zie buigen en de stijve van Pawel vastpakt, komt alles terug. Oude beelden, oude rollen. Ik zie hoe ze blijft staan, hoe ze zijn pik omhoog richt en hem kust, eerst voorzichtig, bijna aftastend. Daarna laat ze haar lippen langzaam over zijn eikel glijden, traag genoeg om hem te laten voelen dat ze de controle heeft. Zijn handen vinden beheerst haar lange, bruine haren en houden die samen, alsof hij zichzelf dwingt rustig te blijven, alsof hij bang is te snel te gaan. Hij kreunt zacht; zij zet door, onverstoorbaar.

Ik zie het. Ik voel het. Ik weet hoe ze kan pijpen. Dat weten is geen abstractie; het zit in mijn lijf opgeslagen, in mijn ademhaling, in de manier waarop mijn heupen onbewust aanspannen.

Ik voel me schuldig dat ik kijk. Niet tegenover hen, want zij lijken zich niet te schamen. Maar tegenover Kamila. Zij zou hier bij moeten zijn. Dit zou iets van ons moeten zijn, iets wat we delen, iets wat we samen sturen. En toch, voor ik het doorheb, heb ik zelf ook een hand in mijn boxershort. Mijn vingers vinden hun weg alsof ze daar altijd al hoorden. Ik streel zachtjes, mee gaand met de bewegingen die ik Maja zie maken, het tempo dat zij bepaalt. Ze blijft even staan, laat het moment hangen, laat Pawel wachten. En dan zakt ze langzaam af. Op haar knieën, voor haar Poolse spierbonk met die grote lul die nu onmiskenbaar op aandacht staat te wachten.

Moet ik kloppen? Verpest ik het dan? Of is het juist te laat om nog iets te verpesten? Die vragen buitelen door mijn hoofd, maar geen ervan leidt tot actie.

De keuze wordt voor mij gemaakt wanneer ik uit de andere kamer onrustige stemmen hoor. Een deur gaat daar open. Geluiden die niet hier horen. Op hetzelfde moment sluit de deur waar ik voor sta. Al sta ik er eigenlijk niet meer voor. Ik ben de kamer ingesprongen. Niet om mee te doen, houd ik mezelf voor, maar om te voorkomen dat ze ontdekt worden. Een dun excuus, want nu weten ze wel degelijk dat ik kijk.

Ook ik draag alleen een boxershort. Mijn stijve laat zich daarin nauwelijks verbergen; hij tekent zich scherp af tegen de stof, verraadt me volledig.

Ik sus ze, met een kort gebaar dat ze stil moeten zijn. Ze schrikken niet eens dat ik erbij sta. Dat is misschien nog wel het meest onthullende. Maja kijkt me aan, haar hand nog altijd om zijn lul, haar ogen donker en alert. Pawel heeft een paar seconden nodig om te schakelen, om te begrijpen wat er gebeurt en wat niet.

‘Stond je te kijken?’ vraagt Maja zacht, zonder verwijt.

‘Dat mag,’ zegt ze al voordat ik kan antwoorden, alsof ze mijn aarzeling wil wegnemen.

Ze richt zich weer op Pawel en neemt hem opnieuw in haar mond, zonder haast, zonder schaamte. Het geluid is gedempt, maar onmiskenbaar.

‘Toch?’ vraagt ze tussendoor aan hem, haar stem laag.

Hij knikt, kort maar beslist.

‘Mag dichterbij,’ zegt hij dan, hees.

Ik aarzel. Deze situatie zag ik niet aankomen, niet in deze vorm, niet zo direct. En nu sta ik hier, met een stijve, tegenover een stel dat zich eerder al met mij heeft laten delen, alsof we die grens allang eens zijn overgestoken.

‘Kun je dan wel stil zijn?’ vraag ik haar, bijna kinderlijk voorzichtig, me bewust van hoe dun de muren zijn.

Ze grijnst om mijn vraag, een korte, veelbetekenende glimlach.

‘Kan Kamila dat morgenochtend?’ vraagt ze dan.

Ze weet het dus. Dat besef slaat in als een korte schok. Gíng hun ruzie daarover? Werden ze daar geil van? Van dat idee, van die mogelijkheid? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat mijn ademhaling zwaarder wordt.

Ik zet een stap dichterbij. Niet omdat iemand het zegt. Maar omdat er geen weg meer terug lijkt.

Ik sta aan de andere kant van haar. Niet tegenover hem, maar schuin, alsof die kleine hoek het spanningsveld groter maakt. Maja zit in het midden. Letterlijk. Haar aanwezigheid bepaalt de ruimte, de ademhaling, het tempo. Ik kijk Pawel kort aan; hij knikt nog een keer. Eerst naar mij, dan naar Maja. Het is een stilzwijgende bevestiging, helder en zonder omwegen. Geen woorden nodig. Geen uitleg. Alleen weten.

Haar hand vindt mijn stijve, grijpt eromheen, de stof er nog tussen. Niet haastig. Ze tast de contouren af, volgt langzaam de lijn, laat haar hand langs de verpakte lengte glijden alsof ze zich vergewist van wat er al is. Ze kijkt me aan, onderzoekend, met die rustige scherpte die ze kan hebben wanneer ze iets wil lezen voordat ze verdergaat. Ik voel hoe mijn ademhaling zich aanpast aan haar hand.

Dan wendt ze zich weer tot Pawel. Zonder abruptheid, zonder mij los te laten. Ze neemt hem in haar mond, pijpt hem en trekt hem af. Langzaam. Beheerst. Haar tempo is bedachtzaam, bijna didactisch. Ze zucht zacht van genot, niet overdreven, maar net genoeg om te laten horen dat dit ook voor haar is. Het is stil in de kamer; alleen onze ademhaling vult de ruimte, onregelmatig en hoorbaar.

Rustig neemt ze Pawel drie keer diep in haar mond. Haar hand volgt haar lippen, synchroon, tot halverwege zijn indrukwekkende schacht. Elke beweging is gelijkmatig, herhaalbaar, alsof ze een patroon neerzet dat we niet kunnen negeren. De passie is tastbaar. De spanning ook. Bij iedereen. Zelfs de stilte lijkt mee te doen.

Drie keer. Dan stopt ze.

Ze laat het moment hangen. Laat ons voelen wat ontbreekt wanneer ze niets doet. Ze draait zich om. Kijkt me aan. Lacht kort, bijna uitdagend, alsof ze wil testen of ik het aankan. Haar handen trekken mijn boxer naar beneden; ik spring licht omhoog om haar ruimte te geven. Eén hand vindt mij, de andere blijft bij hem. En dan haar mond… Ik zucht diep, onbewust. Wat voelt dit goed. Een andere mond, en toch voelt het meteen vertrouwd, alsof dit al langer bestond dan dit moment.

Ze kijkt me aan terwijl ze doorgaat. Ernstig. Gedreven. Haar lippen sluiten strak om mijn schacht, haar hand soepel en zeker erachter. Ze neemt me drie keer in haar mond, heen en weer, tot halverwege mijn lengte, terwijl ze Pawel tegelijk aftrekt. Het vergt aandacht, coördinatie, controle. Pawel kijkt toe, goedkeurend, zwijgend. Zijn blik is geen claim, maar toestemming.

Drie keer. En dan weer terug.

Steeds drie keer. Mij, hem. Mij, hem. Langzaam. Zonder haast. Ze wisselt zonder te tellen, maar nooit zonder ritme. Elke beweging is doordacht. Niet langer, niet korter. Ze bouwt het op. Maakt ons harder. Geiler. Ze zorgt ervoor dat we meer willen. Meer van haar. Meer van dit moment dat zich uitrekt en weigert te eindigen.

Ik voel hoe mijn benen gespannen staan, hoe ik mezelf dwing stil te blijven. Pawel ademt zwaarder nu, hoorbaar, maar hij verplaatst zich niet. Niemand neemt over. Niemand breekt het patroon. Zij bepaalt.

Zo zit ze ons te pijpen. In haar veel te lekkere jurkje, dat nauwelijks beweegt. Gekleed. Wij naakt. Zij zuigend, gecontroleerd, aanwezig. Wij gespannen, hongerig, wachtend, en volledig overgeleverd aan haar ritme.

Ik voel aan alles dat dit het voorspel is. Niet alleen dit moment, niet alleen deze kamer, maar het hele weekend dat zich langzaam om ons heen heeft dichtgetrokken. En natuurlijk de weken hiervoor al. Een aaneenschakeling van blikken die net te lang bleven hangen, stiltes die niet leeg waren maar geladen, halve zinnen die meer suggereerden dan ze uitspraken. Lichamen die steeds net iets te dicht bij elkaar kwamen, schouders die elkaar raakten en niet meteen weer loslieten. Het was onafwendbaar. Zij willen meer. Beiden willen ze verder dan dit spel van wachten en aftasten. En als ik eerlijk ben, wil ik dat ook, al durf ik dat nauwelijks hardop toe te geven.

Toch blijft mijn hoofd werken. Te veel misschien. Alsof mijn gedachten zich vastklampen aan alles wat dit zou kunnen verstoren. Waar is Kamila? Wat zou zij hiervan vinden, echt vinden, niet wat ze hardop zou zeggen met een glimlach die alles gladstrijkt? Zou ze dit voelen, ergens, als een verschuiving? En kan de rest ons horen? Liggen ze te luisteren, net zo wakker als wij, hun eigen fantasieën voedend met elk geluid dat wij maken? Of komen ze straks gewoon binnen, zonder kloppen, alsof dit altijd al de bedoeling was, alsof wij slechts een stap vooruitlopen op iets dat groter is dan wijzelf?

Dan is het mijn beurt. Haar natte lippen sluiten zich om mij heen, haar gretige tong beweegt met een aandacht die niets aan het toeval overlaat. Wanneer ze omhoogkijkt, zie ik die geconcentreerde blik, serieus bijna, alsof ze zich volledig heeft toegewijd aan dit ene moment. Het is genoeg om alles even te laten verdwijnen. De vragen, de twijfel, de mogelijke gevolgen. Zij maakt me harder, geiler, dwingt mijn gedachten terug naar mijn lichaam. Mijn hand rust even op haar hoofd, niet dwingend, meer zoekend, aftastend hoe ver ik durf te gaan. En dan pijpt ze Pawel weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, alsof wij altijd al zo hebben gestaan.

Wanneer ik opnieuw aan de beurt ben, duwt Pawel langzaam het bandje van haar jurk over haar schouder. Het gebaar is klein, bijna terloops, maar het effect is allesbehalve onschuldig. Ze pijpt door, kreunt zacht bij zijn aanraking, een geluid dat ze niet helemaal kan tegenhouden. Het snijdt door me heen, recht mijn onderbuik in. Dan komt ze overeind, precies tussen ons in, haar lichaam als een verbindende schakel. Onze pikken staan hard, onrustig, bijna springend van opwinding. Ze stapt uit haar jurkje zonder haast, laat het langs haar benen glijden, alsof tijd hier geen betekenis meer heeft. Haar handen vinden ons weer, warm en zeker. Ze trekt ons af, kijkt ons verwachtingvol aan, haar lippen iets geopend. Ik laat het gebeuren. Ik weet niet goed wat er precies gebeurt, of wat er straks zal gebeuren, en misschien is dat juist de aantrekkingskracht. Tegelijk hoor ik weer geluiden uit de andere kamer. Geluiden die verraden dat ze daar met elkaar bezig zijn. Dat wij nog steeds onzichtbaar zijn, verscholen in onze eigen bubbel van spanning en verlangen.

Maja werpt een korte blik op de deur en haalt haar schouders op, alsof ze een beslissing neemt zonder woorden, zonder terugweg. Pawels hand glijdt naar haar billen en trekt haar dichter tegen zich aan. Zijn grote handen omvatten haar slanke lijf, stevig maar niet ruw. Haar borsten zijn klein, maar stevig onder zijn aanraking, en ik zie hoe ze daar subtiel op reageert, haar ademhaling dieper, zwaarder. Zo staan ze voor me, een beeld dat zich vastzet in mijn hoofd.

‘Wat denk je, Lucas?’ vraagt hij, zijn stem laag, bijna achteloos, maar zijn ogen verraden dat het antwoord ertoe doet.

Ik sta daar naakt, kwetsbaar, maar tegelijkertijd zo hard dat het bijna pijn doet. Haar blik glijdt naar mijn lul, en die reageert meteen, alsof hij haar blik herkent. Ik weet niet wat ik denk. Of wat zij denken. ‘We willen het weer,’ fluistert ze, haar stem zacht maar vastbesloten. Ik weet nog steeds niet wat precies. Maar ik was het niet vergeten. Die eerdere keer, dat gevoel van gedeeld geheim, van iets wat eigenlijk niet mocht en daarom juist zo intens was.    

Een hand sluit zich om mijn lul, de andere rust even op mijn borst, precies boven mijn hart, alsof ze mijn ritme voelt. Ze duwt me naar achteren, richting mijn bed, tot ik erop neerval. Het matras veert mee, vangt me op. Ze zakt voor me neer, mijn benen gespreid, haar knieën stevig in het bed gedrukt. Met grote, open ogen kijkt ze me aan terwijl ze me weer begint te pijpen. Langzaam, bewust, elke beweging doordacht, alsof ze wil dat ik niets mis.

Pawel kijkt toe hoe ze de regie neemt. Ik zie hoe hij daarvan geniet, hoe zijn ademhaling verandert, onregelmatiger wordt. Hij wacht niet lang. Dan komt hij achter haar staan. Ze is al nat, natter dan nat, en hij glijdt zonder moeite in haar naar binnen. Ze slaakt een korte, rauwe kreun, haar handen zoeken houvast, één op mijn dij, één op het bed. Het geluid, haar adem, zijn bewegingen — alles valt samen in een moment dat geen ruimte meer laat voor twijfel, alleen voor overgave en het besef dat we deze grens bewust zijn overgestoken.

Hij pakt haar billen stevig vast, vingers diep in het zachte vlees, alsof hij haar lichaam eerst wil vastzetten voordat hij haar echt neemt. Zijn ademhaling is hoorbaar, ruw en ongeduldig, een korte briest telkens wanneer hij haar diep vult. Lange halen volgen, eerst nog beheerst en traag, bijna aftastend. Zijn ogen laten haar geen moment los: de spanning die zich aftekent in haar onderrug, de subtiele beweging van haar schouders, het knikken van haar hoofd dat meebeweegt op het ritme dat zij samen vinden en steeds verder aanscherpen.

Maja kreunt. Mijn lul zit diep in haar mond; mijn eikel glijdt soms tot in haar keel, en elke keer dat ze dat toelaat, trekt mijn buik zich samen. Het geluid dat ze maakt is zacht, schor bijna, maar niet langer in te houden. Pawel weet precies hoe hij haar moet nemen en doet dat ook, zonder twijfel, zonder haast, alsof hij dit moment volledig onder controle heeft. Zo genieten we alle drie. Ze zit op handen en knieën, haar rug licht hol, beweegt fanatiek vanuit haar nek op en neer en laat zich door hem neuken terwijl ze mij pijpt. Ik zucht, half in ongeloof, half van pure opwinding. Ik blijf naar haar kijken, gevangen door het beeld. Haar lange haren vallen voor haar gezicht, plakken tegen haar wangen. Ze stopt niet. Pawel ook niet.

Hij bouwt langzaam het tempo op, maar gaat nooit echt hard. Alsof hij weigert het te verpesten met een te vroeg orgasme, alsof uitstel hier net zo belangrijk is als de daad zelf. Hun geneuk zorgt ervoor dat Maja onregelmatiger pijpt, haar ritme breekt en herpakt zich steeds opnieuw, maar juist dat maakt het intenser. Ik kan genieten zolang ik wil. Speeksel glijdt langs mijn balzak; gorgelend gaat ze door, zonder het ordinair te maken, zonder de controle te verliezen. Dit wilden ze dus. En ik dus ook, merk ik, zonder mezelf daar nog iets over wijs te maken.

Even later neem ik wat regie terug. Ik pak haar haren, niet ruw, maar vast genoeg om te laten voelen dat ik er ben. Ik durf Pawel een keer recht aan te kijken, zoek zijn blik en houd die vast, en bepaal kort het tempo van haar mond. Zij volgt meteen. Nu ik echt meedoe, wordt alles nog intenser, directer, onontkoombaarder. Het gebeurt gewoon. We hebben seks. Geen theorie meer, geen suggestie. We delen Maja. Niet Kamila. Maar ik geniet. Ik ben niet bang voor Kamila. Nooit geweest. Ik weet wie ze was, wat ze in mij losmaakte, en ik weet dat ze me dit zou gunnen. Al mis ik haar wel. Haar aanwezigheid, haar blik. Haar erbij zou het nog mooier maken, denk ik even, voor ik die gedachte weer loslaat.

Dat verandert niets aan het feit dat Maja niet veel later op haar rug ligt, haar benen wijd, haar adem onrustig. Ik glijd naar binnen, half over haar heen gebogen, mijn handen aan weerszijden van haar hoofd. Haar mond draait naar de zijkant, waar Pawel op zijn knieën aan de rand van het bed zit, zijn lul al weer hard en klaar. En we gaan door. Ook al ben ik na Pawel, ze is nog steeds ongelooflijk strak. En zo nat dat ik bijna geen weerstand voel. Goddelijk glijd ik in haar, en hoe mijn penis in haar een kettingreactie van gekreun veroorzaakt, is nauwelijks te beschrijven. Ik kreun zachtjes, zij harder op zijn lul, en hij het hardst — maar zonder echt los te gaan. We houden ons in. We willen niet gestoord worden. Zij wilden dat eerder wel. Dat was duidelijk. En nu weet ik waarom.

Ik neem Maja, maar hou me bewust in. Ik voel hoe dicht ik bij de rand zit, maar dwing mezelf te vertragen. Ik weet niet of ik mag klaarkomen, of nog moet wachten. En waar dan. De vraag blijft hangen terwijl ik me concentreer op haar ademhaling, haar bewegingen, de manier waarop haar lichaam zich steeds weer naar me toe kantelt. Maja was net al klaargekomen door Pawel; de spanning werd haar te veel, haar lichaam gaf zich over. Wanneer ik mijn tempo verlaag en mijn vingers erbij gebruik, doelgericht, precies waar ze het nodig heeft, kronkelt ze even later opnieuw van genot, voor de tweede keer. Haar stem breekt, haar nagels zetten zich in het laken. De rollen zijn omgedraaid. Wij delen het genot uit. Precies waar zij op uit was, en waar wij haar zonder woorden in volgen.

Ik kruip naar haar gezicht toe. Ze ligt verslagen in mijn bed, bezweet en hijgend, haar borstkas gaat onregelmatig op en neer. Om de beurt neemt ze onze lullen weer in haar mond. Ze is nog niet klaar. Wij zijn dat ook niet. Ik stel me voor hoe we haar onderspuiten; een gedachte die bijna meteen een reactie oproept, scherp en onontkoombaar.

Maar ze willen meer.

‘Wil jij haar nu anaal?’ vraagt Pawel. Het verleden nog dichtbij.

Ik schrik. De vraag hangt even in de lucht.

‘Uhm… ja,’ zeg ik, bijna automatisch. Maja lacht en zuigt op mijn lul. Dan aarzel ik. ‘Of… nee.’ De woorden verrassen me zelf. ‘Kamila moet mijn eerste zijn.’ Ik had niet verwacht dat ik het zou zeggen, maar ik doe het toch.

Het verpest niets. Integendeel.

‘Jullie hebben dat nog niet…?’ De vraag klinkt bijna verwijtend, maar het oordeel ontbreekt. Het is al goed.

Het maakt ook niet uit. Maja komt met ongekende kracht overeind en duwt mij weer op mijn rug. Dan zit ze op me. Haar ogen spuwen vuur van opwinding. Haar hand zoekt mijn lul, vindt hem, en brengt me weer bij haar naar binnen. Even rijdt ze met enige moeite over mijn stijve heen terwijl Pawel zich achter haar klaarmaakt. Zijn gezicht verschijnt boven haar schouder; ik zie haar de ogen sluiten. Ik voel precies wanneer hij naar binnen drukt. Hoe zij anders ademt, anders beweegt. En wanneer Pawel zich verder naar binnen duwt, voel ik dat daar beneden ook.

Ze beweegt mee. Meer lukt niet. Ik doe ook maar wat; ik lig daar en kijk naar haar gezicht, haar gesloten ogen, die frons, haar smekende mond die naar meer zucht. Ze houdt zich aan Pawel vast en hij aan haar, en hij neemt haar weer zoals ze genomen wil worden. Maar nu anaal. Nu met mij in haar. Het moment is overweldigend. Niets blokkeert haar gekreun meer. Geen pik in haar mond. Hijgend en snikkend kreunt ze mee op zijn tempo.

Ik ben nu weer meer een toeschouwer dan een deelnemer. Maar dat hoeft niet zo te blijven. Mijn handen vinden haar heupen. Ik wil geen toeschouwer zijn. Met de beperkte ruimte begin ik mee te bewegen, op hun ritme. Beide pikken schuiven in haar; die van mij niet ver, maar wel diep. En de blik die ze me dan geeft is nieuw. Groter. Dankbaar, bijna.

Zo worden we één. Met z’n drieën. Ik weet hoe dat voelt, maar dit is anders. We nemen haar. We geven het haar. En zij geeft het ons. Ik heb geen idee hoe het voor haar is om dit anaal te beleven, maar Pawel geniet zichtbaar. Hij kreunt steeds iets harder. De woorden die hij mompelt worden steeds meer Pools naarmate het duurt.

Maja’s lichaam spant zich bijna voortdurend aan. Het is niet wachten op haar volgende climax; dit ís het. Het duurt en duurt, en ze geniet. Ik probeer mee te doen, maar de ruimte beperkt me. Ik kan geen lange halen maken zoals Pawel dat doet. En dan word ik toch weer even de toeschouwer, die ziet hoe de twee tot een ongekende hoogte stijgen wanneer hun lichamen schokkend tot stilstand komen.

Hij komt in haar. Daar. Anaal.

Maja’s adem stokt. Haar lichaam veert op en neer door dit hoogtepunt; haar vulva sluit zich gretiger om mijn schacht.

‘Maak het maar af,’ zegt hij dan, wanneer hij van het bed stapt en zelf de toeschouwer wordt.

Maja is in extase. Ze gehoorzaamt zonder echt te weten wat ze doet of waar ze is. Haar handen plant ze op mijn borst, mijn handen nog stevig op haar heupen. Maar zij bepaalt. Zij begint me te rijden alsof we pas net begonnen zijn. Het standje waarin ik nooit klaarkwam, blijkt ineens een mythe. Hijgend, met open mond en gesloten ogen, neemt ze me nog enkele minuten genadeloos, dwingt ze mijn hele lul in haar te glijden, tot haar lichaam schokt van opwinding en ook ik me in haar ejaculateer.

Gesloopt laat ze zich op me vallen, haar mond hijgend in mijn hals. Ik leg mijn handen op haar klamme rug en houd haar even echt tegen me aan. Wanneer ze me aankijkt, lacht ze; de twinkeling keert terug in haar ogen. Dan zoent ze me. Langzaam, met tong, teder. Misschien een laatste bedankje. Het zegt ook dat dit meer betekent. Niet zomaar een neukertje.

Pawel helpt haar overeind, een handdoek al klaar. Ik blijf even liggen en zie hoe zij samen genieten terwijl ze zich opfrissen. Even naar buiten voor een douche zit er niet in. Ik trek de lakens van mijn bed en fris me zelf wat op met een flesje water.

‘Bedankt,’ hoor ik Pawel zeggen, kort en koel.

‘Ja, echt,’ zegt Maja bijna liefdevol. Ze staat aan zijn schouder, beiden nog naakt.

Ik maak een saluerende beweging, omdat ik ook niet weet wat te zeggen. We kruipen ieder in een eigen bed. Zij bij hem.

Wanneer ik op mijn telefoon kijk, zie ik dat het al vijf uur is. Geen slaap deze nacht.

Maar belangrijker nog: hoe laat zou ze komen? En hoe vaak?

Want ik heb iets goed te maken.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!