Fantasie Komt Tot Leven - 2

De liftdeuren glijden open met dat zachte, vertrouwde ‘ping’ dat ik altijd een klein beetje opwindend vind – alsof de wereld even adem inhoudt voordat hij je weer loslaat. Ik stap naar binnen, hakken tikkend op de metalen vloer, mijn witte naaldhakken van vanavond glanzend onder het kille tl-licht. Ik heb die roze body weer aan, die strakke die mijn borsten omhoog duwt en mijn buik zacht omhelst, met daarover een kort spijkerrokje dat net genoeg been bloot laat om de hele dag al die blikken te voelen.lippen nog een beetje glanzend van de gloss die ik net in de spiegel heb bijgewerkt. Ik voel me goed. Warm. Vol van alles wat er vannacht gebeurd is, en van alles wat er nog kan gebeuren.

Dan stapt hij in.

Stefan.

Ik ken hem van gezicht – die jongen van de overkant, appartement 412, altijd met zijn capuchon half over zijn ogen als hij langsloopt in de gang. Twintig, schat ik, misschien net eenentwintig. Slank, een beetje slungelig nog, donkerblond haar dat in zijn nek krult, ogen die altijd snel wegkijken als je hem aankijkt. Verlegen. Zo verlegen dat het bijna pijn doet om naar te kijken. Maar vannacht… vannacht keek hij niet weg.

De deuren sluiten. We staan alleen in de kleine ruimte. De lift komt traag in beweging, omhoog, naar de vierde verdieping. Ik leun tegen de achterwand, armen losjes over elkaar, borsten iets omhoog geduwd door die houding. Hij staat recht tegenover me, handen in de zakken van zijn hoodie, blik op de grond gericht. Maar ik zie het: zijn wangen kleuren al rood voordat hij iets zegt. Zijn ademhaling is net iets te snel.

Stilte. Alleen het zachte zoemen van de lift.

Dan, heel zacht, bijna fluisterend:

“Bent… bent u die mevrouw van zaterdag nacht? Op de bank?”

Zijn stem trilt een beetje aan het eind. Hij durft me nog steeds niet aan te kijken, maar zijn ogen schieten wel even omhoog – naar mijn gezicht, naar mijn decolleté, naar mijn benen, en dan weer snel weg. Alsof hij zichzelf betrapt.

Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen. Langzaam. Warm. Niet spottend, niet uitdagend… nee, dit is iets anders. Iets zachts, iets teders dat diep vanbinnen begint te gloeien.

Ik doe een klein stapje naar voren. Niet veel. Net genoeg zodat hij mijn parfum kan ruiken – die zoete vanille met iets warms eronder. Net genoeg zodat hij voelt dat ik niet wegkijk. Dat ik hem zie.

“Ja,” zeg ik zacht, stem laag en honingzoet. “Dat was ik.”

Zijn ogen schieten nu wél omhoog. Groot. Donker. Vol ongeloof en iets wat lijkt op pure, rauwe verwondering.

“Ik… ik wist niet of ik het gedroomd had,” stamelt hij. “Ik stond daar met m’n verrekijker… ik kon niet wegkijken. U was… u was zo…”

Hij slikt. Kan het woord niet vinden. Of durft het niet te zeggen.

“Mooi?” vul ik zacht aan.

Hij knikt, snel, bijna paniekerig. “Ja. Mooi. En… vrij. Alsof het u niks kon schelen wie keek. Alsof u… trots was.”

Ik lachje zachtjes, niet hard, niet hardop – een warme, intieme lach die alleen voor hem is. Ik steek mijn hand uit, leg twee vingers heel licht onder zijn kin, til zijn gezicht op zodat hij me wél aan moet kijken.

“Dat was ik ook,” fluister ik. “Trots. En geil. En blij dat er iemand durfde te kijken. Iemand die niet wegkeek toen het echt begon te tellen.”

Zijn lippen gaan een beetje open. Hij ademt schokkerig. Ik zie zijn pupillen verwijden, zie hoe zijn borstkas sneller op en neer gaat.

“U… u wist dat ik het was?”

Ik knik langzaam. Mijn duim glijdt even over zijn onderlip, heel zacht, alsof ik hem proef.

“Ik zag je silhouet. Zag hoe je hand bewoog. Zag hoe je trilde. En dat maakte het voor mij nog heter, Stefan. Weten dat jij daar stond, jong, hard, en dat je niet kon stoppen met kijken naar hoe ik genomen werd… hoe ik kreunde… hoe ik kwam.”

Zijn adem stokt. Letterlijk. Even geen lucht meer.

“Ik… ik heb de hele nacht niet geslapen,” bekent hij fluisterend. “Ik bleef maar denken aan uw stem. Aan hoe u riep. Aan uw lichaam… hoe het beefde. Ik… ik heb mezelf aangeraakt terwijl ik aan u dacht. Meerdere keren.”

Ik voel een golf hitte door mijn onderbuik trekken. Niet alleen lust – iets diepers. Iets dat lijkt op ontroering. Dat deze jongen, zo jong, zo onzeker, zo openlijk toegeeft wat hij voelde… dat raakt me.

De lift stopt. Vierde verdieping. Deuren glijden open.

Geen van ons beweegt.

Ik leun iets dichterbij, mijn lippen vlak bij zijn oor.

“Wil je weten wat ik dacht terwijl ik kwam?” fluister ik. “Terwijl Tim en Erik me vulden, terwijl ik schreeuwde… dacht ik aan jou. Aan hoe jij daar stond, hand om je pik, ogen wijd open. Ik dacht: laat hem kijken. Laat hem zien hoe mooi ik ben als ik mezelf verlies. Laat hem dromen dat hij ooit… misschien… zelf mag voelen hoe nat ik word als iemand naar me kijkt zoals hij dat doet.”

Zijn ogen vallen dicht even. Een zachte kreun ontsnapt aan zijn keel, laag en rauw.

Ik trek mijn hand terug, maar blijf dichtbij. Mijn stem wordt nog zachter.

“Dus ja, Stefan. Ik ben die mevrouw van zaterdag nacht. En als je ooit nog eens durft te kijken… als je ooit de moed hebt om niet alleen te kijken, maar ook te komen… dan sta ik voor je klaar. Niet alleen in het donker. Niet alleen achter glas.”

Ik stap achteruit, hakken tikkend, draai me half om naar de open deuren.

“Maar alleen als je het echt wilt,” zeg ik nog, over mijn schouder. “Want ik bijt niet… tenzij je erom vraagt.”

Dan stap ik de gang in. Laat de deuren langzaam sluiten. Laat hem daar staan, hijgend, rood, hard, en hopelijk… hopeloos verliefd op wat hij vannacht gezien heeft.

Ik glimlach terwijl ik naar mijn deur loop.

Ik ben nog niet eens goed en wel binnen in mijn appartement. De deur valt net achter me dicht met dat zachte klikje, mijn hakken tikken nog na op de tegels in de gang, en ik voel de nasmaak van dat moment in de lift nog op mijn lippen – zijn trillende stem, zijn ogen die eindelijk niet meer wegkeken. Mijn hart slaat nog steeds een tikje te snel, een zoete opwinding die zich nestelt laag in mijn buik. Ik schop mijn hakken uit, laat ze achteloos bij de kapstok vallen, en loop op blote voeten naar de woonkamer. De gordijnen zijn half open, de stad licht zachtjes door de ramen naar binnen, en overal hangt nog die geur van vannacht: zweet, lust, vanilleparfum en iets wat alleen van ons drieën is.

Ik heb net mijn tas op de eettafel gelegd als de bel gaat.

Een kort, verlegen ding-dong. Alsof degene aan de andere kant hoopt dat ik het niet hoor.

Mijn adem stokt even. Ik weet het meteen.

Ik loop naar de deur, kijk door het spionnetje. Daar staat hij. Stefan. Capuchon half omhoog, handen diep in zijn zakken, schouders een beetje opgetrokken alsof hij zichzelf kleiner probeert te maken. Zijn wangen zijn al rood, zichtbaar zelfs in het schemerdonkere ganglicht. Hij kijkt naar de grond, bijt op zijn lip.

Ik glimlach. Zacht. Warm. Open de deur.

“Hoi,” zeg ik, stem laag en uitnodigend, alsof ik hem al jaren ken.

Hij kijkt op. Ogen groot. “Hoi… ik… sorry dat ik zo laat nog…”

“Kom binnen,” onderbreek ik hem zachtjes. Geen vraag. Een uitnodiging. Ik stap opzij, laat hem passeren. Hij ruikt naar frisse douche en een beetje zenuwachtige aftershave. Jong. Onschuldig. Maar met diezelfde hitte die ik vannacht in zijn silhouet zag.

Hij stapt naar binnen, aarzelend, kijkt om zich heen alsof hij bang is iets kapot te maken door er alleen maar naar te kijken. De woonkamer is nog een beetje rommelig van eerder – kussens scheef op de bank, een plaid half op de grond gevallen, de geur van seks hangt nog subtiel in de lucht. Ik doe alsof ik het niet merk. Doe de deur dicht. Draai het slotje om. Niet omdat ik bang ben dat iemand komt, maar omdat ik wil dat dit moment alleen van ons is.

“Ga zitten,” zeg ik, wijzend naar de bank. Precies die bank.

Hij gaat zitten. Op het puntje. Knieën tegen elkaar, handen op zijn dijen, vingers nerveus friemelend aan een los draadje van zijn jeans. Ik loop naar de keuken, pak twee glazen, schenk cola in – geen ijs, gewoon koud en bruisend. Ik kom terug, geef hem zijn glas aan. Onze vingers raken elkaar even. Hij schrikt bijna, maar trekt niet weg.

“Dank je,” mompelt hij.

Ik ga naast hem zitten. Niet té dichtbij. Maar dicht genoeg dat hij mijn warmte voelt. Dicht genoeg dat hij mijn been tegen het zijne kan voelen als ik een klein beetje verschuif. Ik neem een slokje cola, laat het bruisen even op mijn tong dansen, en kijk hem aan. Echt aan. Zonder weg te kijken.

“Je hebt een vraag, hè?” zeg ik zacht. “Over wat je die nacht zag.”

Hij knikt. Slokt te snel van zijn cola, verslikt zich bijna, hoest even. Rode wangen worden nog roder.

“Ik… ik blijf er maar aan denken,” bekent hij fluisterend. “De hele tijd. Elke keer als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik je weer. Hoe je… hoe je bewoog. Hoe je kreunde. Hoe je keek naar buiten, recht naar mij, alsof je wist dat ik daar stond. Alsof je het voor mij deed.”

Ik zet mijn glas neer. Leg mijn hand op zijn knie. Heel licht. Alleen de toppen van mijn vingers. Hij verstijft even, maar ontspant dan weer, alsof die aanraking hem eindelijk adem laat halen.

“Dat deed ik ook,” zeg ik eerlijk. Mijn stem is zacht, bijna een streling. “Niet alleen voor Tim en Erik. Ook voor jou. Ik voelde je ogen op me, Stefan. Zag hoe je trilde, hoe je hand sneller ging. En dat maakte alles intenser. Het maakte me mooier. Het maakte me vrijer. Weten dat er iemand was die durfde te kijken, die niet wegkeek toen het rauw werd, toen het echt was… dat windt me op. Nog steeds.”

Hij kijkt me aan. Eindelijk echt. Geen ontwijken meer. Zijn ogen zijn donker, vol iets wat lijkt op honger en tegelijkertijd pure verwondering.

“Was het… was het echt zo geil voor je? Dat ik keek?”

Ik lach zachtjes, warm, en schuif iets dichterbij. Mijn dij drukt nu tegen de zijne. “Ja. Heel erg. Elke keer als ik kwam, dacht ik aan jou. Aan hoe jij daar stond, alleen in je kamer, pik in je hand, en dat je niet kon stoppen met kijken naar hoe ik me liet nemen. Hoe ik schreeuwde. Hoe mijn lichaam beefde. Ik wilde dat je het voelde. Dat je het nooit meer zou vergeten.”

Zijn ademhaling wordt zwaarder. Ik zie zijn borstkas sneller op en neer gaan. Zie de bobbel in zijn jeans groeien, zonder dat hij het probeert te verbergen.

“Ik heb mezelf zo vaak aangeraakt sindsdien,” fluistert hij. “Terwijl ik aan je dacht. Aan je stem. Aan je kont die deinde. Aan hoe je billen trilden toen ze je neukten. Ik… ik schaam me er bijna voor, maar ik kan niet stoppen.”

Ik leg mijn hand nu voller op zijn bovenbeen. Niet hoger. Nog niet. Gewoon daar. Warm. Geruststellend.

“Je hoeft je nergens voor te schamen,” zeg ik. “Ik vind het mooi. Dat je zo open bent. Dat je gekomen bent om het me te vertellen. Dat je durft te vragen wat je echt wilt weten.”

Hij slikt. Kijkt naar mijn hand op zijn been. Dan weer naar mijn gezicht.

“Mag ik… mag ik je nog een keer zien? Niet van ver. Niet door een raam. Hier. Dichtbij.”

Ik glimlach. Traag. Liefdevol. Laat mijn vingers even over zijn dij strelen, omhoog, dan weer omlaag.

“Ja,” zeg ik zacht. “Je mag alles zien. Alles voelen. Maar alleen als je het echt wilt. Als je durft te blijven. Als je durft te blijven kijken, niet alleen met je ogen… maar met je handen. Met je mond. Met alles wat je hebt.”

Hij ademt scherp in. Knikt. Heel langzaam. Heel zeker.

En op dat moment weet ik het.

Dit is nog maar het begin.

De bank onder ons voelt weer warm. Alsof hij zich herinnert wat hier vannacht gebeurd is.

Ik kijk hem aan, Stefan, met die grote, donkere ogen die nog steeds niet helemaal durven geloven dat dit echt gebeurt. Zijn glas cola staat onaangeroerd op het bijzettafeltje, zijn handen liggen nerveus op zijn knieën. De stilte tussen ons is dik, warm, vol verwachting. Ik voel hoe mijn hartslag versnelt, niet van zenuwen, maar van die heerlijke, tintelende wetenschap dat ik hem nu alles ga geven wat hij die nacht alleen maar mocht dromen.

Langzaam kom ik overeind. Zet mijn eigen glas neer. Laat mijn vingers naar de zoom van mijn roze body glijden. Ik trek hem omhoog, over mijn hoofd, laat hem vallen op de grond als een fluwelen val. Mijn borsten komen vrij, zwaar en zacht, tepels al hard van de spanning in de lucht. Dan haak ik mijn duimen in het spijkerrokje, schuif het omlaag over mijn heupen, laat het langs mijn benen glijden tot het een hoopje denim bij mijn voeten wordt. Geen slipje eronder. Natuurlijk niet. Ik stap eruit, naakt nu, op mijn blote voeten, huid nog warm van de lift, van zijn blik.

Zonder iets te zeggen loop ik naar de hal. Ik hoor hem slikken achter me. Voel zijn ogen op mijn rug, op mijn billen die zacht deinzen bij elke stap. Bij de kapstok buk ik me, raap mijn witte naaldhakken op – die puntige, glanzende dingen die mijn benen eindeloos maken en mijn kont nog ronder. Ik glijd erin, één voor één, hakken klikkend op de tegels. Dan draai ik me om.

Naakt. Alleen die hakken. Borsten vrij, buik zacht en rond, dijen licht glanzend van wat er al tussen zit. Ik loop terug naar de woonkamer, hakken tikkend als een hartslag. Ik blijf voor hem staan, benen iets uit elkaar, handen los langs mijn lichaam. Geen pose, geen show. Gewoon ik. Open. Echt.

“Raak me aan,” zeg ik zacht. “Zoals je vannacht wilde dat je mocht.”

Hij aarzelt even, ogen wijd. Dan steekt hij zijn handen uit. Trillend. Verlegen. Zijn vingertoppen raken eerst mijn buik, vlak onder mijn navel – warm, voorzichtig, alsof hij bang is dat ik oplos als hij te hard drukt. Hij laat zijn handen daar liggen, voelt hoe mijn huid meegeeft, hoe zacht ik ben. Dan glijden ze omlaag, over de curve van mijn heupen, naar achteren, naar mijn billen. Hij pakt ze vast, zachtjes eerst, dan iets steviger. Knijpt. Laat los. Knijpt weer. Een zachte kreun ontsnapt aan zijn keel.

“God… ze zijn zo zacht,” fluistert hij. “Zo vol… precies zoals ik het me voorstelde.”

Ik glimlach, leg mijn handen over de zijne, leid ze een beetje, laat hem voelen hoe ik tril onder zijn aanraking. “Neem je tijd,” zeg ik. “Voel alles. Ik ben van jou vannacht.”

Zijn handen dwalen verder. Over mijn zijden, langs mijn ribben, omhoog naar de onderkant van mijn borsten. Hij aait ze, weegt ze in zijn palmen, duimt voorzichtig over mijn tepels. Ik zucht laag, duw me een beetje in zijn handen. Hij kijkt op, ogen vochtig van pure verwondering.

Dan trek ik hem zachtjes mee naar de bank. Ga zitten, precies in het midden, waar de kussens nog een beetje warm zijn van eerder. Ik spreid mijn benen wijd. Hakken op de grond, knieën ver uit elkaar, alles open voor hem. Mijn kutje glanst al, roze en opgezwollen, nat van alles wat er in mijn hoofd omgaat sinds de lift. Ik leun achterover, armen over de rugleuning, borsten naar voren, en kijk hem aan.

“Proef me,” zeg ik zacht. “Proef wat je vannacht zag gebeuren. Proef hoe nat ik word als ik weet dat jij kijkt.”

Hij zakt op zijn knieën voor me, tussen mijn benen. Zijn handen gaan weer naar mijn dijen, strelen ze, spreiden ze nog iets verder. Hij leunt voorover, aarzelt even, neus vlakbij. Ademt me in. Dan sluit hij zijn ogen en laat zijn tong voorzichtig over mijn lippen glijden – één lange, trage lik van onder naar boven. Ik kreun meteen, laag en diep, duw mijn heupen iets omhoog.

Hij likt weer. Dit keer dieper. Tong plat, warm, gretig nu. Hij vindt mijn clit, cirkelt eromheen, zuigt zachtjes. Ik voel hoe hij trilt, hoe zijn handen in mijn dijen knijpen alsof hij zichzelf moet vasthouden. Hij proeft me, slurpt me op, tong diep naar binnen, dan weer terug naar mijn knopje, harder nu, sneller.

“Ja… zo… precies zo,” hijg ik. Mijn handen glijden in zijn haar, houden hem vast, niet dwingend, maar sturend. “Niet stoppen, schat. Lik me klaar. Laat me komen op je tong.”

Hij kreunt tegen me aan, vibratie die door me heen schiet. Zijn tong beweegt nu ritmisch, hard en zacht afwisselend, precies zoals ik het nodig heb. Ik voel het opbouwen – die heerlijke, trage hitte die zich verzamelt in mijn onderbuik, die zich verspreidt naar mijn tenen in die hakken, naar mijn tepels die strak trekken in de koele lucht.

Mijn ademhaling wordt schokkend. Mijn heupen beginnen te wiegen, rijden op zijn gezicht. “Ik kom… fuck, Stefan, ik kom…”

En dan breekt het. Niet gillend dit keer, maar diep, rauw, een lange, golvende schok die door mijn hele lichaam trekt. Ik knijp mijn dijen om zijn hoofd, tril, kreun zijn naam terwijl ik pulseer op zijn tong, natte golven die over zijn lippen lopen, over zijn kin. Hij likt door, zacht nu, slurpt alles op, proeft elke naschok tot ik slap achterover val, hijgend, loom, voldaan.

Hij blijft nog even tussen mijn benen, kust mijn binnenste dijen, mijn buik, zacht en eerbiedig. Dan kijkt hij op, lippen glanzend, ogen vol iets wat lijkt op pure aanbidding.

En ik glimlach alleen maar, hand in zijn haar, streel hem zacht.

Ik lig nog na hijgend achterover op de bank, benen wijd, hakken in de lucht, mijn lichaam glanzend van zweet en zijn speeksel. Stefan knielt nog steeds tussen mijn dijen, lippen rood en nat, ogen half dicht van pure extase. Hij kijkt naar me op alsof ik een wonder ben dat hij net zelf heeft ontdekt. Zijn handen rusten nog op mijn dijen, duimen strelen afwezig over mijn huid, en ik zie hoe zijn borstkas snel op en neer gaat.

Ik glimlach traag, streel met mijn voet – nog in die witte naaldhak – zacht over zijn schouder. “Kom hierboven,” zeg ik zacht, hees. “Laat me jou nu proeven.”

Hij komt overeind, trilt nog een beetje. Zijn handen gaan naar de zoom van zijn hoodie. Hij trekt hem uit, langzaam, alsof hij bang is dat dit moment verdwijnt als hij te snel beweegt. Daaronder een simpel zwart T-shirt, dat hij ook uittrekt. Dan zijn jeans. De rits gaat omlaag, hij duwt de stof over zijn heupen, stapt eruit. Zijn boxer volgt. En daar staat hij, naakt voor me. Slank, jong, huid nog bleek van de winter, maar zijn pik staat fier omhoog, rood en glanzend aan de top, een druppel voorvocht die glinstert in het zachte licht.

Ik kom overeind op mijn knieën op de bank, hakken nog steeds aan, borsten deinend terwijl ik naar hem toe leun. Ik pak hem vast bij de basis – warm, hard, pulserend in mijn hand – en kijk hem aan terwijl ik mijn lippen open. “Laat me je nemen,” fluister ik. “Laat me je laten voelen hoe graag ik dit wil.”

Zijn adem stokt. Ik laat mijn tong eerst over de eikel glijden, proef dat zoute voorvocht, cirkel eromheen. Dan neem ik hem in mijn mond, langzaam eerst, laat hem voelen hoe warm en nat ik ben. Maar hij is zo opgewonden, zo gespannen van alles wat hij net gedaan heeft, dat ik voel hoe hij al meteen opbouwt.

Ik zuig harder, neem hem dieper, laat mijn tong langs de onderkant glijden terwijl mijn hand de rest streelt. Mijn hoofd beweegt ritmisch, snel nu, gulzig. Hij kreunt laag, handen in mijn haar, niet trekkend, maar vasthoudend alsof hij anders zou vallen.

“Anita… fuck… ik… ik kan niet…”

En dan komt hij. Hard. Direct. Diep in mijn keel. Heet, pulserend, golf na golf die ik doorslik zonder te aarzelen. Ik blijf zuigen, melk hem leeg, voel hoe hij schokt en trilt tot de laatste druppel. Hij kreunt mijn naam, half gesmoord, half een zucht van pure overgave.

Ik laat hem langzaam los, lik hem schoon, kus de top zachtjes. Hij zakt half in elkaar, leunt tegen me aan, voorhoofd tegen mijn schouder. “Sorry… het ging zo snel…”

Ik lach zacht, kus zijn slaap. “Geen sorry. Dat was prachtig. Je was zo hard voor me. Zo klaar.”

We blijven even zo zitten, hijgend, zweterig. Mijn hand glijdt over zijn rug, kalmerend. Maar na een paar minuten voel ik het: hij wordt weer hard. Tegen mijn buik aan, groeiend, warm. Jong bloed, jong vuur. Hij ademt dieper, kijkt me aan met die verlegen ogen die nu iets brutaler lijken.

“Anita…” begint hij, stem zacht, aarzelend. “Mag ik… mag ik je op een bepaalde manier hebben?”

Ik til zijn kin op, kus hem zacht op zijn mond – proef mezelf nog op zijn lippen. “Zeg het maar, schat. Alles wat je wilt.”

Hij slikt. Kijkt even naar het raam, naar de donkere stad daarbuiten. Dan terug naar mij.

“Wil je… op je knieën op de bank zitten? Gezicht naar het raam. Naar buiten kijken. En… en mag ik je anaal neuken? Alsjeblieft?”

Zijn woorden hangen even in de lucht, rauw en eerlijk. Ik voel een golf hitte door me heen schieten – niet alleen lust, maar iets diepers. Dat hij het durft te vragen. Dat hij het durft te willen, na alles wat hij vannacht al gezien en gevoeld heeft.

Ik glimlach langzaam, warm, vol belofte. Kom overeind, draai me om. Ga op mijn knieën op de bank zitten, precies zoals hij vraagt. Gezicht naar het raam gericht, naar de slapende flats tegenover ons. Mijn billen naar achteren gestoken, wijd uit elkaar, hakken nog aan, roze zolen omhoog. Ik leun voorover op mijn ellebogen, borsten deinend, rug hol getrokken.

“Kijk naar me,” zeg ik zacht over mijn schouder. “En neem me. Precies zoals je het vannacht droomde.”

Hij komt achter me staan. Ik hoor zijn adem stokken als hij mijn billen ziet – vol, zacht, trillend van verwachting. Zijn handen glijden erover, kneden ze, spreiden ze. Ik voel zijn pik tegen mijn spleet, nat van mijn eigen opwinding en zijn speeksel van eerder.

“Je bent zo mooi,” fluistert hij. “Zo open… zo van mij nu.”

En dan drukt hij vooruit. Langzaam. Centimeter voor centimeter. Ik zucht laag, duw mezelf een beetje achterwaarts, help hem. Hij glijdt erin, diep, warm, vullend. We kreunen allebei tegelijk.

Hij begint te bewegen. Eerst traag, genietend. Dan harder. Dieper. Zijn handen op mijn heupen, knijpend, trekkend. Mijn billen deinen wild bij elke stoot, golvend, zwaar. Ik kijk naar buiten, naar de donkere ramen, en stel me voor dat er weer iemand kijkt. Dat maakt het nog heter.

“Harder,” hijg ik. “Neuk me, Stefan. Vul mijn kont zoals je het vannacht zag gebeuren.”

En hij doet het. Verlegen jongen verandert in iets rauws, iets hongerigs. Hij stoot diep, snel, zijn adem heet in mijn nek. Ik voel hem opbouwen, voel hoe hij trilt.

“Ik… ik ga komen… in je kont…”

“Ja,” kreun ik. “Kom in me. Laat het eruit lopen. Laat iedereen zien wat je met me doet.”

En dan explodeert hij. Diep in me, heet, pulserend, golf na golf. Hij schokt, kreunt mijn naam, houdt zich aan mijn heupen vast alsof hij anders zou vallen. Ik tril mee, voel hoe hij me vult, hoe het warm en vol wordt, hoe het begint te druppelen als hij zich langzaam terugtrekt.

We blijven zo zitten, hijgend, verstrengeld. Mijn gezicht nog naar het raam. De stad stil. Maar in mij brandt alles nog.

En ik weet: vannacht is hij niet meer alleen maar de jongen van de overkant.

Hij trekt zich langzaam terug uit mijn kont, nog na hijgend, zijn handen glijden teder over mijn billen alsof hij ze wil kalmeren na alles wat hij net gedaan heeft. Ik voel de warmte die hij achterlaat, het zachte druipen langs mijn binnenkant, maar mijn lichaam is nog lang niet klaar. Het pulseert, smeult, hongert naar meer. Naar hem. Naar dit moment dat nog steeds zo nieuw en rauw aanvoelt.

Ik blijf precies zo zitten: op mijn knieën op de bank, gezicht naar het raam gericht, hakken nog steeds in de kussens gedrukt, rug hol getrokken, billen omhoog. De stad ligt stil en donker voor me, ramen als zwarte spiegels die onze geheimen bewaren. Ik hoor Stefan achter me ademen, zwaar en onregelmatig, en dan voel ik zijn handen weer – dit keer zachter, zoekend. Ze glijden over mijn heupen, naar voren, over mijn buik, en lager, tot zijn vingers mijn kutje vinden. Nat. Opgezwollen. Open van alles wat er al gebeurd is.

“Anita…” fluistert hij, stem schor van ontzag. “Mag ik… nog een keer? In je… kut?”

Ik draai mijn hoofd half om, kijk hem aan over mijn schouder. Mijn lippen zijn nog nat van hem, mijn ogen half dicht van lust. “Ja,” zeg ik zacht, bijna smekend. “Neuk me daar nu. Vul me helemaal. Laat me je voelen zoals je me vannacht zag komen.”

Hij komt dichterbij. Ik voel de hitte van zijn lichaam eerst, dan de eikel die tegen mijn lippen drukt – hard weer, jong en gretig. Hij aarzelt even, alsof hij het nog steeds niet helemaal durft te geloven, maar dan duwt hij naar voren. Langzaam. Diep. Ik zucht lang en laag als hij me opent, als hij me vult op die andere, zachtere manier. Mijn binnenste sluit zich om hem heen, warm en gulzig, en ik duw mezelf achterwaarts om hem dieper te nemen.

Hij begint te bewegen. Eerst traag, genietend van elk gevoel, elke kreun die ik maak. Zijn handen liggen op mijn heupen, knijpen zacht, trekken me naar zich toe bij elke stoot. Mijn borsten deinen wild heen en weer, tepels schuren langs de leuning van de bank, gevoelig en hard. Bij elke stoot voel ik hoe mijn billen tegen zijn onderbuik slaan, zacht en zwaar, een ritme dat ons allebei gek maakt.

“Je voelt… zo goed,” hijgt hij in mijn nek. “Zo nat… zo warm… ik kan niet geloven dat ik in je mag zijn.”

Ik kreun zijn naam, zacht eerst, dan luider. “Stefan… harder… alsjeblieft… neuk me zoals je het droomde.”

Hij doet het. Zijn stoten worden dieper, sneller, rauwer. Zijn ene hand glijdt naar voren, vindt mijn clit, wrijft er in cirkels over terwijl hij me van achteren neemt. Ik tril onder hem, voel hoe de hitte zich opbouwt – laag in mijn buik, diep in mijn kern, een golf die groter wordt met elke beweging.

Mijn gezicht blijft naar het raam gericht. Ik kijk naar buiten, naar die donkere flats, en stel me voor dat er weer ogen zijn die kijken. Dat iemand ziet hoe ik op mijn knieën zit, naakt behalve mijn hakken, genomen door deze jongen die vannacht nog alleen maar mocht dromen. Dat beeld maakt me wilder. Ik duw mezelf achterwaarts, kom hem tegemoet, smeek hem met mijn lichaam om dieper te gaan.

“Ik… ik kom bijna,” hijg ik. Mijn stem breekt. “Voel je het? Hoe ik knijp? Hoe ik tril?”

Hij kreunt ja, laag en rauw, zijn vingers harder op mijn clit, zijn pik dieper in me. “Kom voor me, Anita… kom terwijl ik in je ben… laat me het voelen.”

En dan breekt het. Niet explosief zoals daarstraks, maar diep, langgerekt, een kermende golf die door mijn hele lichaam trekt. Ik kerm zijn naam, luid en rauw, schokkend op mijn knieën terwijl mijn binnenste zich aanspant om hem heen, pulserend, melkend, natte golven die over zijn pik lopen. Mijn armen beven, mijn rug bolt, mijn borsten drukken hard tegen de leuning terwijl ik kom en kom en kom, tranen in mijn ogen van pure overgave.

Hij volgt meteen. Zijn stoten worden kort, schokkend. “Fuck… Anita… ik kom… in je…”

En hij spuit. Diep in mijn kut, heet en veel, golf na golf die me vult tot ik overloop. Hij houdt zich aan mijn heupen vast, kreunt mijn naam tegen mijn rug, trilt met me mee tot de laatste puls.

We blijven zo. Hij in me, nog half hard, mijn lichaam na hijgend, gezicht nog steeds naar het raam. De stad ademt stil, maar in mij zindert alles nog na. Zijn handen glijden nu zacht over mijn rug, mijn zijden, troostend, liefkozend.

Ik draai mijn hoofd, kus zijn arm die om me heen ligt. “Blijf in me,” fluister ik. “Nog even. Voel hoe vol ik ben van jou.”

Hij zucht tevreden, kust mijn schouder. En zo blijven we zitten, verstrengeld, op die bank die al zoveel gezien heeft.

Hij trekt zich langzaam terug uit me, nog na hijgend, zijn handen glijden teder over mijn heupen alsof hij afscheid wil nemen van elk stukje huid dat hij net heeft aangeraakt. Ik blijf op mijn knieën zitten, voorovergeleund tegen de leuning, gezicht nog naar het raam, lichaam loom en vol van hem. Warmte druppelt traag langs mijn binnenkant van mijn dijen, een stille herinnering aan hoe diep hij in me was. Mijn ademhaling is nog niet helemaal rustig, mijn hart slaat nog te snel, maar er is een zoete, diepe voldoening die zich nestelt in elke cel.

Stefan staat op. Ik hoor het zachte geritsel van stof terwijl hij zijn kleren bij elkaar zoekt – boxer, jeans, T-shirt, hoodie. Hij trekt alles aan met diezelfde verlegen bewegingen waarmee hij zich net had uitgekleed, alsof hij bang is het moment te verstoren door te veel geluid te maken. Dan komt hij dichtbij. Zijn hand glijdt even over mijn rug, een lichte streling, en hij buigt zich voorover. Zijn lippen raken de mijne – zacht, voorzichtig, maar vol dankbaarheid. Een kus die smaakt naar zout en zoet, naar ons tweeën, naar alles wat er vannacht gebeurd is.

“Dank je,” fluistert hij tegen mijn mond. “Voor alles.”

Ik glimlach, leg mijn hand even tegen zijn wang. “Jij ook. Kom maar terug als je weer durft te dromen.”

Hij knikt, ogen nog donker en groot, en dan loopt hij naar de deur. Een laatste blik over zijn schouder, een klein, verlegen lachje, en weg is hij. De deur klikt zacht dicht. Stilte keert terug in de flat, alleen het zachte tikken van de verwarming en het verre geruis van de stad.

Ik blijf nog even zitten zoals ik zit: naakt, op mijn knieën, hakken nog aan, lichaam glanzend van zweet en alles wat hij in me achterliet. Dan kom ik langzaam overeind. Mijn benen voelen zwaar, prettig moe. Ik loop naar de schakelaar, doe de lichten uit. De woonkamer zinkt weg in een zachte schemer, alleen het blauwe schijnsel van de straatlantaarns buiten filtert nog naar binnen. De bank blijft achter als een stille getuige, kussens nog warm, nog een beetje ingedeukt van onze lichamen.

Ik loop naar de badkamer. Draai de douchekraan open. Warm water stroomt over mijn huid, spoelt het zweet weg, het zaad, de geur van seks en jong verlangen. Ik sta er lang onder, laat het water over mijn borsten lopen, over mijn buik, tussen mijn benen. Mijn handen glijden over mezelf – niet om te wrijven, niet om te komen, maar om te voelen. Om te voelen hoe vol ik nog ben, hoe gevoelig, hoe levend. Ik was mezelf zacht, eerbiedig, alsof ik een lichaam verzorg dat vannacht iets heel bijzonders heeft mogen zijn.

Als ik klaar ben droog ik me af met een grote, zachte handdoek. Laat hem vallen. Loop naakt door de gang naar mijn slaapkamer. De lakens zijn koel als ik erin glijd. Ik trek het dekbed over me heen, nestel me in het midden van het bed, benen licht gespreid, armen om mezelf heen. Mijn huid is nog warm van de douche, mijn tepels trekken samen in de koele lucht. Ik sluit mijn ogen.

Maar de slaap komt niet meteen.

Na een half uurtje word ik wakker – niet echt wakker, meer een zacht drijven tussen droom en herinnering. Mijn lichaam herinnert zich alles. De manier waarop Stefan naar me keek toen hij voor het eerst in me gleed. Hoe zijn tong voelde op mijn clit. Hoe hij beefde toen hij in mijn keel kwam. Hoe hij me anaal nam, verlegen maar hongerig. Hoe hij me vulde in mijn kut, diep en ritmisch, tot ik kermend voor hem klaarkwam met mijn gezicht naar het raam.

De herinneringen maken me weer nat. Mijn hand glijdt vanzelf omlaag, over mijn buik, tussen mijn dijen. Mijn vingers vinden mijn clitje – nog gevoelig, nog opgezwollen, nog tintelend van alles wat er gebeurd is. Ik raak mezelf aan, zacht eerst, cirkels draaiend, traag. Geen haast. Dit is niet voor de show. Dit is voor mij. Voor de nasmaak van vannacht.

Ik denk aan zijn kus bij de deur. Aan hoe jong en puur hij was. Aan hoe hij me aankeek alsof ik het mooiste was dat hij ooit gezien had. Mijn vingers bewegen sneller, drukken harder. Mijn ademhaling wordt dieper, mijn heupen wiegen licht onder het dekbed. Ik voel het opbouwen – die heerlijke, trage gloed die zich verspreidt van mijn kern naar mijn tenen, naar mijn borstkas, naar mijn keel.

Ik kreun zachtjes, alleen voor mezelf, in het donker van mijn kamer. Mijn andere hand knijpt in mijn borst, knijpt in mijn tepel, trekt eraan terwijl mijn vingers harder wrijven. Het komt dichterbij. Ik bijt op mijn lip, duw twee vingers in mezelf, voel hoe nat ik nog ben, hoe vol van herinneringen. Mijn clitje pulseert onder mijn duim.

En dan kom ik. Niet luid, niet schokkend zoals daarstraks. Maar diep. Lang. Een zachte, golvende overgave die door me heen trekt als warme golven, tot in mijn vingertoppen, tot in mijn adem. Ik kerm laag, zijn naam glipt over mijn lippen zonder dat ik het wil – “Stefan…” – en dan ontspant alles. Mijn hand valt stil, mijn lichaam zakt weg in de matras, loom en voldaan.

Ik glimlach in het donker. Trek het dekbed hoger. Laat de slaap nu wél komen, zwaar en zoet.

Vannacht was ik alles tegelijk: moeder, minnares, muze, vrouw.

De foto heeft Erik van mij gemaakt de volgende dag.

In de zelfde kleding die ik droeg die dag.

Zodat jullie een beeld bij het waargebeurde verhaal krijgen.

Anita.

Trefwoord(en): 50 Plus, Anaal, Buurjongen, Dikke Billen, Jong En Oud, Milf, Naaldhakken, Verlegen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!