D&D

Roos staarde naar haar spiegelbeeld, haar hart bonzend in haar borstkas als een trommel in een epische D&D-battle. Ze had net dat boek uit, dat stomende verhaal over een reverse harem, een meisje omringd en bemind door meerdere mannen, allemaal gefocust op haar, met spanning die langzaam opbouwde tot… nou ja, tot dingen die haar wangen lieten branden. Het was niet haar gebruikelijke leesvoer; ze was meer van de fantasy met draken en queesten, maar dit had iets in haar wakker gemaakt. Een tinteling, een nieuwsgierigheid die ze niet kon negeren. En vanavond, tijdens hun wekelijkse D&D-sessie, voelde het als het perfecte moment om… iets uit te proberen? Of was dat idioot? Ze waren vrienden, al sinds de kleuterschool. Tim, Lucas, Max en Jeroen, de jongens met wie ze had gespeeld, gelachen, en oneindige avonturen had beleefd aan die oude houten tafel in de kelder van Lucas’ huis.

Waarom doe ik dit? dacht ze, terwijl ze haar vingers over de rand van haar top liet glijden. Het was een zwart korset-achtig ding, geïnspireerd op middeleeuwse fantasy-kleding die ze had gekocht voor een cosplay-conventie vorig jaar. Normaal droeg ze er een shirt onder en een mantel overheen, om het veilig te houden. Maar vanavond had ze besloten om dat niet te doen. De stof spande strak om haar borsten, met een diep decolleté dat meer huid liet zien dan ze ooit had gedurfd in het bijzijn van de jongens. Het was niet vulgair, niet echt, het paste bij het thema van hun spel, maar het voelde… bloot. Opwindend. Ze zullen het niet eens merken, zei ze tegen zichzelf, terwijl ze een lok blond haar achter haar oor duwde. Of wel? En wat als ze het wel merken? Wat dan?

Ze was nerveus, haar handen trilden licht toen ze haar jas aantrok om de wandeling naar Lucas’ huis te maken. De jongens waren haar beste vrienden. Ze hadden samen opgetrokken door school, door ongemakkelijke tienerjaren, door alles. Ze kenden elkaars personages beter dan hun eigen families. Roos speelde altijd de elf-magiër, slim en mysterieus, maar in het echt was ze gewoon de nerdy meid. Dit idee uit dat boek, één vrouw, meerdere mannen, de spanning die suddert, het maakte haar meer verlegen dan ze al was. Ongemakkelijk. Ze zijn als broers, dacht ze. Maar… zijn ze dat echt nog? We zijn ouder nu. Zeventien. En soms kijk ik naar ze en…

De deur van de kelder kraakte toen ze binnenkwam. De ruimte was zoals altijd: bakstenen muren, een hanglamp die een warm, oranje licht wierp over de planken met boeken en flesjes, en die grote houten tafel in het midden. De jongens zaten al klaar, hun hoeden schuin op hun hoofd. Tim met zijn puntige gnomenhoed, Lucas met die brede rand, Max en Jeroen in hun gebruikelijke tunieken. Miniaturen stonden opgesteld op de kaart, dobbelstenen lagen verspreid als schatten.

“Hé Roos!” riep Tim, zijn ogen op de tafel gericht. Maar toen hij opkeek, stokte zijn stem even. Zijn blik gleed omlaag, heel kort, voordat hij snel wegkeek.

Lucas slikte zichtbaar, zijn adamsappel bewoog op en neer. “Ehm, klaar voor de queeste? We waren net de map aan het voorbereiden.”

Max en Jeroen mompelden iets instemmends, maar Roos zag het: hun ogen flitsten naar haar top, naar de manier waarop de stof haar vormen accentueerde. Jeroen kuchte, schoof zijn stoel aan. Niemand zei er iets over. Geen grapje, geen commentaar. Alleen dat subtiele slikken, die snelle blikken die ze probeerden te verbergen.

Ze merken het, dacht ze, terwijl ze ging zitten in het midden, zoals altijd. Haar wangen voelden warm, en ze vouwde haar armen over haar borst in een poging om het decolleté te bedekken, maar liet ze toen weer zakken. Waarom zeg ik niet gewoon dat het voor de roleplay is? Maar nee, dat zou het verpesten. Ik wil… ik wil zien wat ze doen. Haar hart klopte sneller, een mengeling van verlegenheid en opwinding. Ze waren vrienden, dat maakte het ongemakkelijk, wat als dit alles veranderde? Wat als ze haar anders gingen zien?

Het spel begon. Lucas, de dungeon master, beschreef de scène: “Jullie party staat voor de poorten van de vervloekte tempel. De wind huilt, en in de schaduwen loeren gevaren.” Hij rolde een dobbelsteen, zijn ogen af en toe naar haar glijdend.

Roos leunde voorover om haar miniatuur te verplaatsen, wetend dat de beweging haar decolleté nog meer benadrukte. Tim’s blik bleef hangen, een seconde te lang. Hij bloosde licht, draaide zijn hoofd weg. Geniet ik hiervan? dacht ze, terwijl een tinteling door haar heen ging, net als in dat boek. Ja, een beetje. Het voelt stout, maar… ze kijken. Naar mij. Ze was nerveus, beet op haar lip toen ze haar eigen dobbelsteen gooide. “Ik cast een detect magic,” zei ze zacht, haar stem een tikje hoger dan normaal.

Max reikte over de tafel om een miniatuur te pakken, zijn arm vlak langs de hare. Zijn ogen schoten omlaag, en hij slikte weer, zijn vingers even stilhoudend. “Ehm, ja, goede move, Roos.” Zijn stem klonk schor.

De minuten tikten voorbij, de queeste bouwde op, monsters, raadsels, schatten. Maar onder de oppervlakte sudderde iets anders. Roos voelde hun blikken, subtiel maar constant. Jeroen die deed alsof hij de map bestudeerde, maar zijn ogen afdwaalden. Lucas die stotterde bij het beschrijven van een NPC, zijn wangen rood. Tim die te vaak lachte om haar grapjes, nerveus friemelend aan zijn hoed. En Max, die haar aankeek met een intensiteit die nieuw was.

Dit is gek, dacht ze, terwijl ze een slok water nam om haar droge keel te smeren. We zijn vrienden. Dit zou niet zo… spannend moeten voelen. Maar het idee uit dat boek, dat ik het middelpunt ben, omringd door hen… het maakt me duizelig. Ze was verlegen, wilde zich verstoppen onder de tafel, maar tegelijkertijd genoot ze van de aandacht. De blikken voedden die opwinding, langzaam, als een vuurtje dat smeult. Niemand zei iets, maar de lucht in de kelder voelde dikker en warmer.

Roos voelde hoe haar vingers licht trilden toen ze haar miniatuur oppakte. Lucas begon weer te vertellen, zijn stem een tikje lager dan normaal, alsof hij zichzelf moest beheersen.

Ze ademde diep in, probeerde kalm te blijven. Oké, Roos. Niet te veel. Gewoon… een beetje spelen. Kijken wat er gebeurt. Het idee uit dat boek spookte nog steeds door haar hoofd: de subtiele aanrakingen, de uitdagende blikken, de manier waarop het meisje de mannen langzaam uit hun schulp lokte. Ze was niet dat meisje. Ze was Roos, de verlegen elf-magiër met te veel boeken en te weinig ervaring. Maar vanavond voelde het alsof ze een stukje van dat personage mocht lenen.

Ze leunde iets verder voorover dan nodig was om haar sheet te raadplegen. Het korset spande strakker, het decolleté werd dieper, en ze voelde de koele lucht op haar huid. Ze deed alsof ze geconcentreerd keek naar haar stats, maar vanuit haar ooghoeken zag ze het: Tim’s ogen die een fractie van een seconde langer bleven hangen, zijn lippen die licht op elkaar drukten. Lucas die zijn zin halverwege afbrak en even slikte voordat hij verderging.

“Ik… ik probeer de deur te openen met een lockpicking check,” zei ze zacht, haar stem een tikje heser dan normaal. Ze gooide haar d20, maar liet hem expres een beetje rollen, zodat hij bijna van de tafel gleed. Ze reikte ernaar, haar arm gestrekt over de kaart, haar borst lichtjes tegen de rand van de tafel gedrukt.

O god, dit is zo gênant, dacht ze terwijl haar hart in haar keel bonsde. Ze gaan denken dat ik het expres doe. Wat als ze het stom vinden? Wat als ze me uitlachen? Maar tegelijkertijd voelde ze diezelfde tinteling als eerder, sterker nu. Ze pakte de dobbelsteen op, liet haar vingers even over het oppervlak glijden voordat ze hem teruggaf aan Lucas. Haar vingertoppen raakten per ongeluk de rug van zijn hand.

Hij schrok niet weg. In plaats daarvan bleef zijn hand even stil liggen, warm onder de hare. “Eh… ja, succesvol,” mompelde hij, zijn ogen op de dobbelsteen gericht, maar zijn pupillen verwijdden zich zichtbaar. “Je bent binnen.”

Roos trok haar hand langzaam terug, haar wangen gloeiden. Ze durfde niet op te kijken, maar ze voelde de stilte. Iedereen keek naar haar, niet alleen naar de miniatuur op de kaart.

Ze besloot het nog een stapje verder te proberen. Heel klein. Heel voorzichtig.

“Nu ik binnen ben,” zei ze, terwijl ze haar stem liet zakken tot een bijna fluistertoon, “wil ik… de kamer scannen op verborgen mechanismen.” Ze liet haar vingers over de rand van de kaart glijden, alsof ze de muren van de tempel aftastte. Haar nagels tikten zachtjes tegen het karton. “Misschien mis ik iets als ik te snel ga.”

Max maakte een geluidje, half kuch, half zucht, en schoof ongemakkelijk op zijn stoel. Jeroen staarde naar zijn eigen miniatuur alsof die ineens heel interessant was geworden, maar zijn oren waren rood.

Ze voelen het, dacht ze. Haar maag draaide om van de zenuwen. Dit was hun spel, hun veilige bubbel van elfjes en draken en inside jokes. En nu gooide zij er iets anders in. Iets gevaarlijks. Iets wat hun vriendschap kon veranderen.

Toch ging ze door.

“Ik buig me voorover om beter te kijken,” vervolgde ze, en ze deed het echt: ze boog zich over de tafel, haar ellebogen op het hout, haar armen licht samengedrukt zodat haar borsten nog meer opvielen in het korset. Ze keek naar de kaart, maar haar ogen flitsten omhoog naar de jongens. Een voor een.

Tim beet op zijn lip. Lucas’ hand lag stil op zijn dobbelstenen. Max ademde hoorbaar in. Jeroen keek eindelijk op, recht in haar ogen, en hield haar blik vast. Langer dan normaal. Langer dan veilig.

“Wat zie je?” vroeg Jeroen zacht. Zijn stem klonk lager, ruwer.

Roos slikte. Haar keel was droog. “Ik… ik zie schaduwen. Iets glinstert. Misschien een val. Of een schat.” Ze pauzeerde even, liet de woorden hangen. “Ik wil het aanraken. Maar ik ben bang dat het… explosief wordt.”

De stilte die volgde was dik, zwaar. Niemand lachte. Niemand maakte een grapje om de spanning te breken. Ze keken haar aan en voor het eerst voelde het alsof ze haar niet alleen zagen als Roos, maar als… iets anders.

Willen ze dit ook? dacht ze, terwijl haar hart zo hard sloeg dat ze bang was dat ze het konden horen. Of ben ik de enige die dit spelletje speelt?

Ze leunde iets terug, maar niet helemaal. Ze liet haar schouders ontspannen, haar armen langs haar lichaam vallen, zodat het korset weer strak trok. “Wat doen jullie?” fluisterde ze bijna. “Helpen jullie me?”

De jongens keken elkaar aan. Een korte, stille uitwisseling. Toen keek Lucas haar weer aan, zijn ogen donker.

“We helpen je,” zei hij langzaam. “Altijd.”

Roos’ hart sloeg zo hard dat ze bang was dat het geluid door de hele kelder zou echoën. De woorden van Lucas hingen nog in de lucht en de stilte die erop volgde voelde als een opgeladen spreuk die elk moment kon exploderen.

Ze slikte, probeerde haar stem normaal te laten klinken, maar het kwam er fluisterend uit.

“Ik… ik raak het glinsterende ding aan,” zei ze. “Met mijn vingertoppen. Heel voorzichtig.”

Lucas keek haar aan, zijn ogen donker en intens. Hij rolde een d20 zonder iets te zeggen. De dobbelsteen stuiterde over de tafel en landde op een 3.

“Natuurlijk,” mompelde hij, bijna tegen zichzelf. “Je activeert de val. Een dunne, zilveren naald schiet uit de muur. Hij prikt je in je onderarm. Je voelt een koude golf door je lichaam trekken. Je spieren verstijven. Je kunt niet meer bewegen.”

Roos voelde hoe haar eigen lichaam reageerde op zijn woorden, alsof de betovering echt was. Ze bleef stil zitten, haar armen half uitgestrekt over de tafel, haar borst licht op en neer gaand onder het strakke korset.

“Ik… ik kan niet bewegen,” zei ze zacht, haar stem trillend. Ze keek de jongens een voor een aan. “Mijn armen voelen als lood. Mijn benen ook. Ik sta daar, bevroren, in het midden van de kamer. En er… er zit iets onder mijn huid. Iets wat beweegt. Het kruipt. Langzaam. Naar mijn borst. Naar mijn… nek.”

Ze zweeg even, liet de woorden landen. Haar wangen brandden. Dit was niet meer alleen roleplay. Dit was een uitnodiging. Een test. Een spel binnen het spel.

Lucas schraapte zijn keel. “Je party moet je onderzoeken. Snel. Voor het te laat is.”

Niemand zei iets. De lucht was dik.

Toen bewoog Jeroen. Hij was altijd de stilste van de vier, degene die het minst zei maar het meest opmerkte. Nu stond hij langzaam op, zijn stoel schrapend over de vloer. Hij liep om de tafel heen tot hij naast haar stond. Dichtbij. Dichter dan hij ooit in al die jaren was geweest.

Roos’ adem stokte. Ze durfde niet te bewegen, niet omdat haar personage verlamd was, maar omdat haar echte lichaam trilde van de zenuwen.

Jeroen hurkte een beetje, zodat zijn gezicht op gelijke hoogte kwam met het hare. “Ik… ik moet kijken waar het zit,” zei hij zacht. Zijn stem klonk schor, onzeker. “Mag ik… je arm aanraken?”

Ze knikte, amper zichtbaar. Haar lippen weken een beetje vaneen, maar er kwam geen geluid uit.

Zijn vingers waren warm toen ze haar onderarm raakten. Heel voorzichtig. Alleen de plek waar de denkbeeldige naald haar had geraakt. Hij liet zijn duim over haar huid glijden, alsof hij echt iets zocht. Maar zijn hand trilde licht. En zijn ogen… zijn ogen dwaalden af. Naar het diepe decolleté van haar korset. Naar de zachte welvingen die de stof amper bedekte.

Hij durft niet verder, dacht ze. Hij wil wel. Maar hij durft niet. Die gedachte maakte haar nog nerveuzer. En nog opgewondener.

“Ik voel iets,” mompelde Jeroen. “Onder je huid. Het… het pulseert. Het beweegt naar boven.”

Hij liet zijn hand iets hoger glijden. Tot net onder haar elleboog. Daar stopte hij. Zijn vingers bleven liggen, warm en zwaar. Hij keek haar aan, zijn pupillen groot.

“Het gaat naar je borst,” zei hij, bijna fluisterend. “Ik… ik moet daar kijken. Maar…”

Hij slikte. Zijn blik gleed omlaag, naar het korset, en bleef daar hangen. Hij durfde niet aan te raken. Niet echt.

Roos voelde hoe haar eigen ademhaling sneller ging. Haar tepels drukten tegen de stof en ze wist dat hij het kon zien. Ze wist dat ze allemaal het konden zien.

Dit is te veel, dacht ze. Te spannend. Te eng. Maar ik wil niet dat hij stopt.

Ze fluisterde: “Je moet… je moet het stoppen. Voor het mijn hart bereikt.”

Jeroen aarzelde. Zijn hand zweefde boven haar sleutelbeen, centimeters van haar huid verwijderd. Hij keek naar haar, zocht toestemming in haar ogen.

Toen keek Roos opzij. Naar de anderen.

Tim zat voorovergebogen, zijn handen strak om de rand van de tafel geklemd. Lucas had zijn armen over elkaar geslagen, maar zijn kaak was gespannen. En Max…

Max zat iets achteruit geschoven op zijn stoel. Zijn benen wijd uit elkaar, alsof hij ruimte nodig had. En daar, in de strakke stof van zijn donkere broek, was het overduidelijk: een harde, gespannen bobbel die tegen de naad drukte. Hij probeerde het niet eens te verbergen. Of misschien kon hij het niet meer.

Roos’ ogen werden groot. Ze voelde een hete golf door haar onderbuik schieten.

Hij is… hij is keihard, dacht ze. Van mij. Van dit.

Haar mond werd droog. Ze keek weer naar Jeroen, die nog steeds wachtte, zijn hand trillend in de lucht.

“Raak me aan,” fluisterde ze. Niet tegen haar personage. Tegen hem. Tegen hen allemaal. “Alsjeblieft. Onderzoek het.”

Jeroen sloot even zijn ogen, alsof hij zichzelf moest vermannen. Toen liet hij zijn vingertoppen eindelijk zakken. Heel langzaam. Over haar sleutelbeen. Naar de bovenrand van het korset. Niet eronder. Maar dichtbij. Dicht genoeg dat ze zijn warmte voelde, dicht genoeg dat haar huid tintelde.

De anderen keken zwijgend toe. Niemand lachte. Niemand maakte een grap. Ze keken alleen maar.

Jeroen’s vingers bleven even hangen boven de rand van haar korset, trillend, alsof hij vocht tegen een onzichtbare grens. Zijn ademhaling was oppervlakkig, zijn ogen gefixeerd op de zachte huid net onder haar sleutelbeen. Roos voelde elke seconde als een eeuwigheid, de warmte van zijn hand, de stilte in de kelder, de blikken van de anderen die brandden op haar huid.

Toen trok hij zijn hand langzaam terug.

“Ik… ik denk dat ik het heb,” zei hij schor. “Het ding onder je huid. Het zit vlak onder je borstbeen. Een soort… kristalachtige splinter. Ik kan het eruit halen zonder verder te gaan.”

Hij rolde een d20 voor zichzelf, een geneesspreuk, zei hij, en gooide hoog. “Het lukt. De splinter lost op in een zilveren licht. De verlamming trekt weg. Je kunt weer bewegen.”

Roos liet haar adem ontsnappen in een lange, trillende zucht. Haar schouders zakten omlaag, haar armen vielen slap langs haar lichaam. De opluchting was echt, niet alleen voor haar personage, maar voor haarzelf. De spanning die zich had opgebouwd in haar borst en lager, veel lager, brak even open als een dam. Ze voelde hoe nat haar slipje inmiddels was, hoe hard haar tepels tegen de stof prikten. Ze durfde niemand aan te kijken.

“Dank je,” fluisterde ze, haar stem nog steeds onvast. Ze ging rechtop zitten, trok haar armen even over elkaar alsof ze zichzelf wilde beschermen, maar liet ze toen weer zakken. Ze kon het niet helpen: ze keek stiekem naar Max. De bobbel in zijn broek was nog steeds duidelijk zichtbaar, strak en onmiskenbaar. Hij had zijn benen iets dichter bij elkaar getrokken, maar het hielp niet echt. Hij keek naar de tafel, kaak gespannen, alsof hij zichzelf probeerde te beheersen.

Hij wil dit ook, dacht ze. Ze willen het allemaal. Maar niemand durft de volgende stap te zetten.

Lucas schraapte zijn keel, duidelijk opgelucht dat de scène voorbij was. “Oké. Jullie zijn nu in de volgende kamer. Een altaar in het midden, met een oude spiegel erboven. Er staat iets geschreven in Elvish…”

Het spel ging verder. De jongens hervatten hun gebruikelijke ritme: grappen, dobbelstenen, discussies over strategie. Maar de lucht voelde anders. Dikker. Iedereen was stiller dan normaal, de lachjes korter, de blikken langer.

Roos leunde achterover in haar stoel en liet haar vingers over de rand van haar korset glijden, alsof ze het gladstreek. Ze luisterde half naar Lucas’ beschrijving, maar haar gedachten dwaalden af. Haar lichaam gonsde nog na van Jeroens aanraking. Van Max’ zichtbare opwinding. Van de wetenschap dat ze hen had laten kijken, had laten voelen, zonder dat iemand het hardop had durven benoemen.

Ik wil meer, dacht ze. Maar ik wil dat zíj het doen. Dat zij de stap zetten. Dat het niet alleen mijn spelletje blijft.

En toen kwam het idee.

Ze wachtte tot er een natuurlijk moment was, toen Tim net een grap maakte over een mislukte aanval en iedereen even lachte. Ze boog zich voorover, pakte haar miniatuur op en zette hem midden op het altaar op de kaart.

“Ik… ik loop naar de spiegel,” zei ze zacht. “Ik kijk erin. En ik lees de tekst hardop voor. In het Elvisch. Alsof ik het begrijp.”

Lucas trok een wenkbrauw op. “Je leest het voor?”

Ze knikte. “Ja. De woorden voelen… zwaar. Alsof ze macht hebben.”

Hij rolde weer een d20. Deze keer laag. “De spiegel flitst op. Een paarse gloed omhult je. Je voelt hoe je lippen tintelen, je adem stokt. Een stem fluistert in je hoofd: ‘Alleen de kus van ware intentie kan deze betovering verbreken. Anders blijf je voor altijd gevangen in stilte.’”

Roos liet haar vingertoppen naar haar eigen lippen gaan. Ze raakte ze licht aan, alsof ze controleerde of ze nog kon spreken. Toen keek ze op, haar ogen groot en een beetje glanzend.

“Ik… ik kan niet praten,” zei ze fluisterend. “Mijn stem is weg. Ik probeer iets te zeggen, maar er komt geen geluid uit. Alleen… een zachte zucht.”

Ze zweeg. Letterlijk. Ze perste haar lippen op elkaar en keek de jongens een voor een aan. Traag. Uitdagend. Verlegen.

Haar hart bonsde zo hard dat ze dacht dat ze het konden horen.

Nu is het aan jullie, dacht ze. Wie durft? Wie wil mij kussen om de betovering te verbreken? Of… durven jullie het niet?

De stilte rekte zich uit.

Tim slikte. Lucas’ vingers klemden zich om zijn dobbelstenen. Jeroen keek naar haar mond alsof hij gehypnotiseerd was. En Max… Max leunde iets voorover, zijn ogen donker, zijn broek nog steeds strak gespannen.

Niemand zei iets.

Maar niemand keek weg.

Roos voelde een golf van hitte door zich heen gaan. Ze was bang. Ze was opgewonden. Ze wachtte.

De stilte in de kelder werd zo dik dat Roos het gevoel had dat ze erdoorheen kon snijden met een mes. Haar lippen tintelden nog van de denkbeeldige betovering, haar mond halfopen, ademloos wachtend. Ze durfde niet te bewegen, bang dat het kleinste gebaar alles zou verpesten. Haar ogen gleden van de een naar de ander, smekend, uitdagend, verlegen tegelijk.

Tim was de eerste die opstond. Hij deed het langzaam, alsof elke stap hem een halve seconde kostte om moed te verzamelen. Zijn handen hingen slap langs zijn lichaam, vingers nerveus bewegend. Hij kwam tot vlak voor haar staan, boog zich een beetje voorover. Roos voelde zijn adem op haar wang, warm en onregelmatig.

Hij drukte zijn lippen op de hare. Snel. Ongemakkelijk. Een droge, korte kus, alsof hij een stempel zette op een envelop. Geen tong, geen handen, geen druk. Hij trok zich meteen terug, rood tot in zijn nek, en mompelde iets onverstaanbaars terwijl hij weer ging zitten.

Roos voelde… niets. Geen vonk. Geen breuk in de betovering. Ze bleef stil, lippen nog steeds licht geopend, ogen groot. Ze schudde heel zacht haar hoofd: nee.

Lucas stond op. Iets sneller dan Tim, maar nog steeds aarzelend. Hij kwam dichterbij, zijn hand gleed even naar haar schouder. Een lichte aanraking, alsof hij zichzelf eraan herinnerde dat ze echt was. Toen boog hij zich voorover. Deze kus duurde iets langer. Zijn lippen bleven een tel of twee op de hare rusten, warmer, zachter. Ze voelde de lichte trilling van zijn mond, de manier waarop hij even aarzelde alsof hij meer wilde maar niet durfde. Zijn hand gleed van haar schouder naar haar bovenarm, kneep zachtjes.

Toch… nog steeds niets. De betovering hield stand. Roos zuchtte geluidloos, een klein geluidje dat alleen in haar keel bleef hangen. Ze keek hem aan met een mengeling van teleurstelling en stille smeekbede.

Jeroen stond op zonder iets te zeggen. Hij was altijd de rustigste, maar nu zag Roos iets anders in zijn ogen: een soort vastberadenheid die er eerder niet was. Hij stapte recht op haar af, geen aarzeling meer. Zijn handen kwamen naar haar gezicht, cupten haar wangen met een tederheid die haar adem deed stokken. Toen trok hij haar naar zich toe en zoende haar.

Vol overgave.

Zijn mond was warm, hongerig. Hij kantelde haar hoofd iets, zijn lippen openden de hare, zijn tong gleed zacht maar dwingend naar binnen. Roos voelde hoe haar knieën knikten. Ze stond stil, liet het gebeuren, liet hem haar leiden. Zijn ene hand gleed in haar nek, de andere naar haar onderrug, trok haar dichter tegen zich aan zodat haar borsten tegen zijn borst drukten, het korset strak en benauwend. De kus was diep, nat en intens, alles wat de vorige twee niet waren geweest.

En toch… werkte het niet.

De betovering bleef. Roos voelde het duidelijk: de tinteling op haar lippen, de stilte in haar keel. Maar god, ze voelde wél iets anders. Een hete, pulserende golf die laag in haar buik begon en zich verspreidde. Haar tepels waren keihard. Ze trilde licht in zijn armen.

Jeroen trok zich langzaam terug, hijgde zachtjes, zijn voorhoofd tegen het hare. “Het… het werkt niet,” mompelde hij, stem rauw.

Toen was Max er.

Hij stond op zonder een woord. Zijn stoel schoof met een harde schrap over de vloer. Hij liep niet langzaam. Hij liep met doel. Roos keek op naar hem, ogen groot, lippen glanzend van Jeroens kus. Max’ broek stond nog steeds strak gespannen, erger nu, de stof rekte zichtbaar over zijn erectie. Hij schaamde zich er niet meer voor, hij leek het bijna te omarmen.

Hij greep haar niet meteen vast. Eerst pakte hij alleen haar hand, trok haar zachtjes overeind uit haar stoel. Ze stond nu tussen hem en de tafel in, de anderen keken zwijgend toe. Max’ vrije hand kwam naar haar kin, tilde haar gezicht op. Zijn duim streek over haar onderlip, veegde een spoortje vocht weg.

Toen kuste hij haar.

Niet aarzelend. Niet snel. Niet eens voorzichtig.

Hij kuste haar alsof hij er al jaren op had gewacht.

Zijn mond bedekte de hare volledig, warm en dominant. Zijn tong duwde naar binnen zonder te vragen, vond de hare, speelde ermee, proefde haar. Beide handen gleden nu naar haar middel, trokken haar hard tegen zich aan zodat ze zijn harde lengte tegen haar onderbuik voelde drukken, heet en kloppend. Roos kreunde geluidloos in zijn mond. Haar handen kwamen omhoog, grepen zijn shirt vast. En toen zoende ze terug.

Haar tong gleed langs de zijne, haar lippen bewogen gretig, hongerig. Ze drukte zich tegen hem aan, liet haar heupen licht wiegen zodat ze hem beter kon voelen. Haar vingers groeven in zijn rug, haar lichaam trilde van top tot teen.

En op dat moment… brak iets.

De tinteling op haar lippen verdween. Haar keel opende zich. Ze kon weer ademen, spreken, zuchten.

Ze trok zich een klein stukje terug, hijgde tegen zijn mond. Haar stem was schor, bibberig, maar hoorbaar.

“Het… het werkte.”

Max liet haar niet meteen los. Zijn voorhoofd rustte tegen het hare, zijn adem heet op haar lippen. De anderen zeiden niets. Ze keken alleen maar, ogen donker, ademhaling zwaar. Roos voelde hoe de hitte door haar hele lichaam golfde.

Vier paar ogen, donker en intens, gefixeerd op haar gezicht, haar lippen die nog nat waren van Max’ kus, haar borst die snel op en neer ging onder het strakke korset. De kelder voelde ineens veel kleiner, de hanglamp warmer, het licht goudkleuriger op hun huid.

Roos opende haar mond om iets te zeggen, iets stout, iets wat het spel verder zou duwen, maar de woorden bleven steken. Haar keel was droog, haar gedachten een wirwar van hitte en schaamte. Ik wil meer. Ik wil dat ze me aanraken. Dat ze me kussen. Dat ze… verder gaan. Maar de moed zakte haar in de schoenen. Ze was nog steeds Roos. De verlegen nerd met de stapel fantasyboeken. Niet de vrouw uit dat smutboek dat ze net had gelezen.

Ze slikte, keek neer op de kaart. “Eh… we… we gaan verder met de queeste?” Haar stem klonk klein, bibberig.

Lucas knikte langzaam, alsof hij zichzelf moest dwingen om weer in DM-modus te schakelen. “Ja. Oké. Jullie zijn nu in de laatste zaal. Een enorme schaduwweefsel draak blokkeert de uitgang. Hij spreidt zijn vleugels, brult. Jullie wapens lijken nutteloos.”

Het spel hervatte, maar het voelde anders. Niemand maakte grappen. Niemand plaagde. De dobbelstenen rolden stiller, de beschrijvingen waren korter. Iedereen was zich bewust van haar, van de manier waarop haar tepels nog steeds zichtbaar priemden door de stof, van de lichte blos die over haar hals en borst trok.

Roos probeerde mee te doen. Ze verplaatste haar miniatuur, mompelde iets over een vuurspreuk, maar haar hoofd was er niet bij. Ze voelde hun blikken als aanrakingen. Tim die af en toe naar haar decolleté keek en dan snel wegkeek. Lucas die zijn lippen aflikte zonder het te beseffen. Jeroen die zijn vuisten balde op tafel. Max die nog steeds half hard leek, zijn stoel iets verder naar achteren geschoven alsof hij ruimte nodig had.

Toen kwam het idee.

Ze wachtte tot de draak een aanval deed, een misser, dankzij een slechte rol van Lucas, en leunde voorover. Haar stem was zacht, maar duidelijk.

“Ik… ik ken een oude spreuk. Uit de verboden grimoires van de elfen. Een binding van kracht. Om de draak te verslaan heb ik… een kledingstuk nodig. Van iedereen. Iets persoonlijks. Iets wat jullie kracht draagt.”

Ze zweeg even, liet het landen.

De jongens keken haar aan. Niemand lachte. Niemand zei dat het onzin was.

Tim was de eerste. Hij trok zijn gnomenhoed af, de puntmuts die hij al jaren droeg tijdens hun sessies, en legde hem voor haar op tafel. “Mijn hoed,” zei hij schor.

Lucas volgde. Hij trok zijn tuniek uit over zijn hoofd. Daaronder droeg hij een simpel zwart T-shirt, maar het gebaar was duidelijk: hij gaf haar iets wat hij normaal droeg. Hij legde de tuniek naast de hoed.

Jeroen aarzelde even, maar trok toen zijn leren polsband af, het ding dat hij altijd om had tijdens het spelen, een soort middeleeuwse accessoire. Hij schoof het naar haar toe.

Max stond op. Hij keek haar recht aan, trok zijn overhemd uit, langzaam, knoop voor knoop, tot hij alleen nog in een strak zwart shirt zat. Hij gooide het overhemd op de stapel. Zijn borstkas ging snel op en neer, spieren aangespannen.

Alle ogen op haar.

Roos voelde hoe haar hart in haar keel bonsde. Nu ben ik aan de beurt.

Ze stond langzaam op. Haar handen trilden toen ze naar de veters aan de zijkant van haar korset reikten. Ze trok ze los, één voor één, de stof ontspande zich. Ze hoorde hoe de ademhaling van de jongens stokte.

Met een zachte beweging schoof ze het bovenstuk over haar hoofd. Het korset gleed omlaag, viel op de grond.

Haar borsten vielen vrij.

Naakt. Vol. Tepels hard en roze van de spanning en de koele lucht.

Een lange, eindeloze stilte vulde de kelder.

Niemand bewoog. Niemand knipperde.

Roos stond daar, armen slap langs haar lichaam, kin iets omhoog, maar haar ogen neergeslagen. Ze voelde hun blikken als fysieke aanrakingen, heet en hongerig, bijna tastbaar. Ze voelde hoe haar huid kippenvel kreeg, hoe haar tepels nog harder werden onder die collectieve aandacht. Haar slipje was doorweekt, haar dijen licht trillend.

En diep vanbinnen… genoot ze ervan.

Ze kijken naar mij. Allemaal. Naar mijn borsten. Naar mij.

Ze voelde zich kwetsbaar, bloot, maar ook machtig. Alsof ze hen in haar greep had, zonder een woord te zeggen.

Ze pakte de stapel kledingstukken op, hoed, tuniek, polsband, overhemd, en drukte ze tegen haar blote borst, alsof ze de spreuk begon te weven. Maar ze hield ze niet echt voor haar lichaam. Ze liet ze losjes hangen, zodat haar tepels nog steeds zichtbaar bleven, roze en stijf.

“De spreuk… heeft dit nodig,” fluisterde ze. “Om de draak te binden. Om hem te verslaan.”

Haar stem trilde, maar ze ging door.

“Rol… rol maar een check. Voor de spreuk.”

Lucas slikte hoorbaar. Zijn handen trilden toen hij de d20 pakte.

Maar niemand keek naar de dobbelsteen.

Iedereen keek naar haar.

Naar haar naakte bovenlijf.

Naar de manier waarop haar borsten licht bewogen bij elke ademhaling.

Naar de blos die over haar hele borst en hals trok.

Lucas pakte de d20 met trillende vingers. Iedereen keek ernaar alsof het ding hun lot in handen had. Hij gooide. De dobbelsteen rolde over de tafel, stuiterde een paar keer, en kwam tot stilstand.

Een 4.

“Te laag,” mompelde Lucas, zijn stem schor. “De spreuk mislukt. De kledingstukken… ze lichten even op in een paars licht en lossen dan op in rook. Ze zijn weg. Verdwenen.”

Roos keek naar de lege plek op tafel waar de stapel net nog had gelegen. Haar hart bonsde zo hard dat ze dacht dat iedereen het kon horen. Ze voelde de koele lucht op haar blote borsten, haar tepels strak en gevoelig. Ze pakte het korset dat al op de grond lag, en de rest van haar bovenkleding, en legde ze langzaam, bijna plechtig, in een hoekje van de kelder, tegen de bakstenen muur.

Toen keek ze op. Recht in de ogen van de jongens.

“Ik denk…” begon ze, haar stem zacht maar duidelijk, “…dat we het nog een keer moeten proberen. Maar dan… helemaal eerlijk. Alle kleding uit. Alles. Dan gooien we opnieuw. Misschien… misschien heeft de spreuk meer nodig. Meer van ons.”

De woorden hingen in de lucht als een spreuk die nog niet was uitgesproken.

Het bleef doodstil.

Niemand bewoog. Niemand ademde hardop. Alleen het zachte tikken van de hanglamp die lichtjes wiegde, en het bonzen van haar eigen hart in haar oren.

Roos voelde hoe haar wangen brandden, hoe haar knieën trilden. Zeg dat dit een grap is, dacht ze. Zeg dat je het niet meent. Maar ze meende het. Ze wilde het. Ze wilde zien wat er gebeurde als de laatste barrières vielen.

Heel langzaam bracht ze haar handen naar de tailleband van haar rokje. Haar vingers haakten onder de stof. Ze trok hem omlaag, centimeter voor centimeter. De stof gleed over haar heupen, langs haar dijen, tot hij bij haar enkels viel. Ze stapte eruit, schopte hem zachtjes naar de hoek bij het korset.

Nu alleen nog haar slipje. Zwart kant, al vochtig en plakkerig van alles wat er vanavond was gebeurd.

Ze haakte haar duimen onder de randen. Ze keek niemand aan, ze keek naar de tafel, naar de miniaturen, naar de kaart, maar ze voelde hun ogen. Alle vier. Brandend.

Ze trok het slipje omlaag. Langzaam. Liet het over haar billen glijden, over haar dijen, tot het op de grond viel. Ze stapte eruit en schopte het weg.

Naakt.

Volledig naakt.

Haar armen hingen slap langs haar lichaam. Ze durfde niet te bewegen, durfde niet te bedekken. Ze stond daar, in het warme licht van de lamp, borsten vol en tepels stijf, buik licht trillend, het donkere driehoekje tussen haar benen zichtbaar voor iedereen. Haar huid kippenvelde overal.

Stilte.

Een eeuwigheid van stilte.

Toen bewoog Max.

Hij stond op. Geen aarzeling meer. Hij greep de zoom van zijn strakke zwarte shirt en trok het in één beweging over zijn hoofd. Zijn borstkas was gespierd, een lichte beharing over zijn pecs, zijn buik strak. Hij schopte zijn schoenen uit, maakte zijn broek los, liet hem zakken samen met zijn boxer. Hij stapte eruit. Hard. kloppend. Onbeschaamd.

Hij keek haar aan. Niet verlegen. Niet gegeneerd.

Alleen maar hongerig.

Dat was het signaal.

Lucas stond op. Hij trok zijn T-shirt uit, zijn broek, zijn ondergoed. Magerder dan Max, maar lenig, zijn erectie al half opgericht toen hij zijn boxer liet vallen.

Jeroen volgde. Rustig, methodisch. Hij pelde laag voor laag af tot hij naakt stond, zijn lichaam stevig, zijn lid stijf en dik tegen zijn buik.

Tim was de laatste. Zijn handen trilden het meest, maar hij deed het toch. Hoed al weg, shirt uit, broek omlaag. Hij bloosde tot in zijn borst, maar hij stopte niet. Toen zijn boxer viel, stond hij daar met een erectie die zichtbaar klopte, rood en strak.

Alle vier naakt.

Alle vijf naakt.

De kelder voelde ineens anders. Geen spel meer. Geen dobbelstenen. Geen miniaturen. Alleen maar huid, ademhaling, hitte.

Roos keek hen aan. Van hun ogen naar hun borstkas, naar hun harde lengtes, en weer terug naar hun ogen.

Haar stem was amper een fluistering.

“Nu… nu gooien we opnieuw.”

Maar niemand pakte een dobbelsteen.

Niemand keek naar de tafel.

Ze keken alleen maar naar haar.

En zij keek terug.

Haar hart klopte in haar keel, tussen haar benen, overal tegelijk.

Roos stond daar, naakt in het midden van de kelder, omringd door vier naakte jongens die haar aankeken alsof ze een godin was. Haar huid gloeide, elke ademhaling voelde als een vonk. De stilte was niet langer ongemakkelijk, het was verwachting, puur en rauw.

Ze zette een stap vooruit. Heel langzaam. Haar ogen vonden Max, degene die haar net had gekust alsof de wereld zou vergaan. Hij stond het dichtstbij, zijn borstkas ging snel op en neer, zijn erectie kloppend en strak tegen zijn buik.

Ze liep recht op hem af. Geen aarzeling meer.

Haar handen kwamen omhoog, legden zich plat tegen zijn borst. Warm. Stevig. Ze voelde zijn hartslag onder haar palmen razen. Toen ging ze op haar tenen staan en drukte haar lippen op de zijne.

Deze kus was anders dan de vorige. Geen haast, geen voorzichtigheid. Ze opende haar mond meteen, liet haar tong langs de zijne glijden, proefde hem diep. Max kreunde zacht in haar mond, een laag, rauw geluid dat door haar hele lichaam trilde.

Zijn handen bewogen. Eerst aarzelend, toen zekerder. Ze gleden over haar rug, volgden de curve van haar wervelkolom omlaag naar haar onderrug, knepen zacht in haar billen. Toen omhoog weer, langs haar zijden, tot zijn duimen de onderkant van haar borsten raakten. Hij streek erlangs, licht, plagend, tot zijn handpalmen haar tepels omsloten. Hij kneedde ze zacht, liet zijn duimen over de harde knopjes cirkelen.

Roos hapte naar adem in zijn mond. Haar knieën knikten bijna.

Toen voelde ze warmte achter zich.

Iemand anders kwam dichterbij. Ze wist niet meteen wie, tot ze een paar sterke handen op haar heupen voelde. Jeroen. Zijn borst drukte tegen haar rug, zijn erectie hard en heet tegen haar onderrug. Ze draaide zich half om in Max’ armen, liet haar lippen los van de zijne en vond die van Jeroen.

De kus was meteen intens. Jeroen nam haar gezicht tussen zijn handen, kantelde haar hoofd, zoende haar diep en langzaam, alsof hij elk hoekje van haar mond wilde proeven. Zijn tong was dominant, maar teder. Ondertussen gleden zijn handen omlaag, over haar schouders, haar armen, tot hij haar borsten van achteren vastpakte. Hij kneedde ze stevig, liet zijn vingers over haar tepels rollen terwijl Max nu haar hals kuste, zijn tanden licht over haar huid schraapten.

Meer handen.

Lucas kwam links van haar staan. Zijn vingers gleden over haar buik, omlaag naar haar heupen, toen naar binnen, naar de zachte huid van haar binnenste dijen. Hij raakte haar niet meteen tussen haar benen, maar zijn vingertoppen streken er vlak langs, plaagden, maakten haar gek van anticipatie.

Tim stond rechts. Zijn handen waren voorzichtiger, maar niet minder hongerig. Hij liet ze over haar zij glijden, omhoog naar haar borst, nam één tepel tussen duim en wijsvinger en kneep zachtjes. Toen boog hij zich voorover en nam de andere tepel in zijn mond. Warm, nat, zijn tong cirkelde eromheen, zoog zacht.

Roos kreunde hardop. Haar hoofd viel achterover tegen Jeroens schouder. Overal handen. Overal monden. Overal hitte.

Ze liet haar eigen handen op ontdekking gaan.

Ze reikte naar Max, liet haar vingers over zijn borst glijden, omlaag over zijn buikspieren, tot ze zijn erectie vastpakte. Hard. Dik. Kloppend in haar hand. Ze sloot haar vingers eromheen, trok langzaam omhoog, voelde hoe hij schokte onder haar aanraking. Max gromde tegen haar hals.

Met haar andere hand zocht ze Jeroen. Ze vond hem achter zich, greep hem vast, streelde hem in hetzelfde ritme. Hij kreunde in haar oor, zijn heupen bewogen licht mee.

Ze draaide haar hoofd, zoende Lucas nu, kort en diep, terwijl haar hand van Jeroen naar Tim gleed. Ze vond hem, nam hem in haar handpalm, voelde hoe hij trilde toen ze hem streelde.

Vier jongens. Vier harde lengtes in haar handen, of tegen haar lichaam gedrukt. Overal huid op huid. Overal zuchten, kreunen, natte geluiden van kussen en likken.

Roos voelde zich overweldigd, maar niet bang meer. Ze voelde zich… aanbeden. Gewenst. Machtiger dan ooit.

Haar dijen waren nat, haar clitoris klopte pijnlijk van onvervuld verlangen. Ze wreef lichtjes tegen Max’ dij, zocht wanhopig naar wrijving.

“Alsjeblieft,” fluisterde ze tegen iemands mond – ze wist niet eens wiens. “Raak me… overal.”

De handen werden brutaler.

Vingers gleden tussen haar benen.

Lippen vonden haar tepels, haar hals, haar mond.

Roos voelde hoe de wereld om haar heen smaller werd, tot alleen nog maar huid, warmte en ademhaling overbleven. De handen die haar overal verkenden, strelend, knedend, plagend, maakten haar duizelig van verlangen. Ze stond nog steeds in het midden, benen licht gespreid, toen Tim langzaam op zijn knieën zakte.

Hij keek naar haar op, ogen donker en vol ontzag, en toen boog hij zich voorover. Zijn handen gleden over haar heupen, hielden haar vast terwijl zijn mond de zachte huid van haar onderbuik kuste. Lager. Nog lager. Tot zijn tong eindelijk tussen haar schaamlippen gleed, warm, nat en hongerig.

Roos hapte naar adem. Haar hoofd viel achterover, recht in Lucas’ wachtende kus. Hij zoende haar diep, zijn tong dansend met de hare, terwijl zijn handen haar borsten vasthielden, tepels tussen zijn vingers rollend. Jeroen stond achter haar, zijn lippen in haar nek, zijn harde lengte tegen haar billen gedrukt, zijn handen over haar zijden glijdend.

En Tim… Tim likte haar. Langzaam eerst, cirkelend om haar clitoris, dan harder, platter, zijn tong diep naar binnen duwend. Ze kreunde in Lucas’ mond, haar heupen bewogen onwillekeurig mee, zoekend naar meer.

Haar handen vonden Max en Jeroen. Ze greep hen vast en trok hen in hetzelfde tempo als Tim haar likte. Ze voelde hoe ze pulseerden in haar vuisten, hoorde hun lage kreunen tegen haar huid. Overal handen: op haar borsten, haar billen, haar dijen, haar rug. Overal monden: Lucas’ lippen op de hare, Tim’s tong tussen haar benen, Jeroen’s tanden licht in haar schouder.

De spanning bouwde op, snel en meedogenloos. Haar benen trilden, haar adem stokte. Tim zoog harder aan haar clitoris, duwde twee vingers in haar en dat was het.

Ze kwam klaar.

Hard.

Haar hele lichaam schokte, een golf van hitte explodeerde laag in haar buik en verspreidde zich tot in haar tenen. Ze kreunde luid, ongegeneerd, haar handen knepen strakker om Max en Jeroen terwijl ze sidderde, knieën knikkend. Tim bleef likken, zacht nu, haar door de naschokken heen leidende tot ze slap tegen Lucas aan hing.

Iemand pakte haar hand. Zacht maar vastberaden trok hij haar mee naar de oude leren bank in de hoek van de kelder. De bank die daar altijd stond, volgestouwd met kussens en dekens voor lange avonden D&D, maar nu… nu iets heel anders.

Hij liet haar zitten. Ze zakte neer, benen licht gespreid, borst nog steeds hijgend, huid glanzend van zweet en opwinding. Max ging voor haar staan, zijn erectie vlak bij haar gezicht. Ze keek op naar hem en begreep meteen wat hij wilde.

Ze leunde voorover. Haar lippen openden zich, namen hem langzaam in haar mond. Warm en hard. Ze zoog zacht, liet haar tong eromheen glijden, nam hem dieper. Max gromde, zijn hand gleed in haar haar, niet dwingend, maar sturend. Ze voelde hem trillen op haar tong.

Op hetzelfde moment knielde Jeroen tussen haar benen. Hij spreidde haar dijen verder, boog zich voorover en begon haar weer te likken met langzame, diepe halen, zijn tong plat en hongerig. Ze kreunde rond Max’ lengte, het geluid gedempt, trillend door hem heen.

Haar handen zochten weer. Links Lucas, rechts Tim. Ze greep hen vast, trok hen ritmisch, harder nu, terwijl Jeroen haar clitoris zoog en twee vingers in haar bewoog, precies op het ritme van haar mond om Max.

Ze voelde het weer opbouwen, sneller dit keer, intenser. Haar heupen bewogen mee tegen Jeroens mond, haar lippen strakker om Max, haar handen sneller op de anderen.

Ze was overal tegelijk.

Overal aangeraakt.

Overal proevend.

Overal gevuld met hun kreunen, hun hitte, hun verlangen.

Roos’ mond was vol met Max, hij bewoog nu sneller, zijn heupen schokten licht, zijn hand in haar haar geklemd maar niet hard. Ze zoog dieper, liet haar tong over de onderkant glijden, voelde hoe hij zwol, hoe zijn adem stokte. Toen kwam hij.

Met een lage, gesmoorde grom spoot hij warm en dik over haar tong. Ze slikte instinctief, proefde hem zout en zwaar, liet hem uitglijden terwijl hij nog nasidderde. Max zakte half voorover, voorhoofd tegen haar schouder, hijgend.

Jeroen trok zich terug tussen haar benen, zijn tong en vingers lieten haar even leeg achter, maar niet lang. Hij kwam overeind, greep haar heupen, draaide haar iets op de bank zodat ze half lag, benen wijd. Hij positioneerde zichzelf, wreef zijn harde lengte één keer langs haar natte opening, en duwde toen langzaam, maar vastberaden, naar binnen.

Roos hapte naar adem, scherp, genotvol. Hij vulde haar helemaal, dik en diep, rekte haar precies goed. Ze kromde haar rug, duwde haar heupen omhoog om hem dieper te nemen. Jeroen begon te bewegen: langzame stoten eerst, dan sneller, harder. Elke stoot duwde een kreun uit haar keel.

Op hetzelfde moment stapte Lucas voor haar gezicht. Hij stond daar, erectie kloppend vlak bij haar lippen. Ze keek op naar hem, ogen glanzend, lippen gezwollen, en opende haar mond zonder aarzelen. Hij gleed naar binnen, warm en glad. Ze zoog hem gretig, liet hem haar mond vullen terwijl Jeroen haar van onderen nam.

Handen overal.

Tim’s vingers kneedden haar borsten, knepen in haar tepels tot ze piepten van genot. Max, nog na hijgend, liet zijn handen over haar dijen glijden, spreidde haar verder, duwde haar clitoris lichtjes aan met zijn duim terwijl Jeroen bleef stoten. Lucas’ handen in haar haar, sturend maar niet dwingend. Iemand, ze wist niet eens wie, streelde haar billen, liet een vinger plagend over haar achterste glijden, niet naar binnen, maar genoeg om haar te laten sidderen.

Het was te veel.

Te veel sensatie. Te veel aanraking. Te veel van hen tegelijk.

De golf kwam harder dan de vorige keer. Sneller. Intensiever.

Haar hele lichaam spande zich aan. Ze kreunde luid om Lucas heen, het geluid gedempt maar rauw. Haar binnenste klemde strak om Jeroen, golf na golf van extase trok door haar heen. Ze schokte, trilde, haar tenen kromden zich, haar rug kromde zich van de bank af. Ze kwam zo hard dat tranen in haar ogen prikten, niet van pijn, maar van pure overgave.

Jeroen kreunde laag, zijn stoten werden onregelmatig. Hij trok zich plotseling terug, gleed uit haar met een nat geluid, zijn hand om zichzelf terwijl hij nasidderde maar nog niet klaarkwam.

Meteen was er iemand anders.

Tim, degene die tot nu toe het voorzichtigst was geweest, schoof tussen haar benen. Hij keek haar aan, ogen groot en donker, en wachtte een fractie van een seconde op haar knikje. Toen duwde hij zich in haar.

Warm. Hard. Anders dan Jeroen, iets smaller, maar langer, raakte plekken die haar meteen weer deden kreunen. Hij begon te bewegen, diep en ritmisch, zijn handen op haar heupen, vingers in haar vlees gedrukt.

Lucas bleef in haar mond, bewoog nu zelf, langzaam maar diep. Max en Jeroen stonden aan weerszijden, hun handen nog steeds op haar, strelend, knedend, plagend. Iemand likte haar tepel, iemand anders kuste haar hals.

Roos liet zich volledig gaan.

Ze zoog Lucas dieper, liet Tim haar vullen, liet alle handen haar overal aanraken. Haar lichaam was een open boek, een altaar, een feestmaal. Ze voelde zich verslonden en tegelijkertijd almachtig.

Tim bewoog sneller in haar mond, zijn ademhaling kort en scherp. Roos voelde hem opzwellen, hoorde zijn lage kreun, en toen kwam hij, warm pulserend, over haar tong. Ze slikte door, liet hem nahijgen terwijl hij langzaam uit haar gleed, zijn hand nog even in haar haar, strelend nu, dankbaar.

Lucas hield het niet veel langer vol. Zijn stoten werden onregelmatig, zijn vingers klemden zich in haar schouders. Met een gesmoorde vloek kwam hij klaar, diep in haar, zijn heupen schokkend terwijl hij zich leegstortte. Hij trok zich terug, liet zich half op de bank zakken, borstkas pompend, ogen glazig van genot.

Alleen Jeroen nog.

Hij greep haar heupen steviger vast, trok haar omhoog zodat ze op handen en knieën kwam op de bank. Roos voelde hoe hij zich positioneerde achter haar, zijn handen over haar billen gleden, spreidden haar licht, en toen duwde hij zich weer naar binnen. Deze keer harder, dieper, vanuit een hoek die haar meteen weer liet kreunen. Hij nam haar van achteren, ritmisch, krachtig, elke stoot duwde haar vooruit.

Max ging voor haar zitten, benen gespreid op de bank. Roos liet haar hoofd zakken op zijn dijen, wang tegen zijn warme huid, zijn half-slappe lengte nog glanzend vlakbij. Ze voelde zijn vingers door haar haar strelen, zacht, kalmerend, terwijl de anderen dichterbij kwamen.

Handen overal.

Tim streelde haar rug, volgde haar ruggengraat omlaag tot aan haar stuitje, cirkelde daar plagend. Lucas liet zijn vingertoppen over haar zijden glijden, raakte de zijkant van haar borsten, kneedde zachtjes. Max bleef haar haar strelen, boog zich soms voorover om haar schouder te kussen. Iemand, ze wist niet eens wie, liet een hand tussen haar benen glijden, vingers over haar gevoelige clitoris wrijven in lichte cirkels, precies genoeg om haar weer op te winden terwijl Jeroen bleef stoten.

Ze lag daar, hoofd op Max’ schoot, lichaam deinend op het ritme van Jeroens bewegingen, omringd door warmte, door huid, door zachte kreunen en zware ademhalingen. Het voelde als een cocon, veilig, intens en overweldigend.

Jeroen gromde laag in zijn keel. Zijn stoten werden korter, harder. Zijn vingers groeven in haar heupen. Toen kwam hij met een diep, rauw geluid en spoot hij in haar, zijn lichaam schokkend, zijn greep even pijnlijk strak voordat hij verslapte. Hij bleef nog even in haar, na hijgend, voorhoofd tegen haar rug gedrukt.

Langzaam trok hij zich terug.

Roos zakte voorover, uitgeput, voldaan, trillend van de naschokken. Ze liet zich helemaal gaan, draaide zich om en ging liggen, half over hen heen, half ertussenin. Haar hoofd op Max’ borst, een been over Lucas’ dij, haar hand op Tims buik, haar rug tegen Jeroens zij. Ze lagen daar met z’n vijven op de oude bank, naakt, bezweet, ademloos.

De kelder was stil, op hun zware ademhaling na. Niemand zei iets. Niemand hoefde iets te zeggen. Ze voelden elkaars hartslag, elkaars warmte, elkaars langzame afkoeling. Vingers streelden lui over huid, een borst, een arm, een heup, zonder haast, zonder doel, alleen maar aanraking om de connectie vast te houden.

Na een poosje, toen haar ademhaling weer rustiger werd, tilde Roos haar hoofd iets op. Ze keek hen een voor een aan, vermoeide, tevreden gezichten, lippen gezwollen, ogen zacht.

Ze glimlachte, een beetje verlegen, een beetje ondeugend.

“Volgende week weer?” fluisterde ze.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!