Ben Ik Een Sletje? - 3

Dit is het derde deel van de fictieve serie 'Ben ik een sletje?'. Dit verhaal is niet te lezen zonder eerst de vorige delen te lezen. Geniet en masturbeer, maar niet zo enthousiast dat je het einde niet haalt!

Kristel zat op de rand van haar bed, knieën opgetrokken tot haar borst, armen eromheen geslagen alsof ze zichzelf bij elkaar moest houden. De telefoon lag naast haar op het dekbed, scherm zwart, en ze durfde hem niet aan te raken. Elke keer als ze eraan dacht – aan dat filmpje, aan haar eigen stem die “papa” kreunde terwijl ze zichzelf neukte met een haarborstel – sloeg de schaamte als een vuistslag in haar maag. Ze voelde zich ongelooflijk stom. Hoe had ze dit ooit geil kunnen vinden? Hoe had ze zichzelf zo kunnen laten gaan?

De geilheid was weg. Verdwenen. Wat overbleef was een grauwe, zware depressie die haar longen platdrukte. Ze wilde verdwijnen. Letterlijk. Een ticket kopen naar ergens ver weg – IJsland, Nieuw-Zeeland, waar dan ook – en daar haar naam veranderen, haar haar afknippen, nooit meer volleyballen, nooit meer iemand aankijken. Of nog beter: niet meer bestaan. De gedachte kwam steeds vaker, als een donkere golf die over haar heen spoelde. Dan barstte ze zomaar in tranen uit, midden in de klas, in de trein, onder de douche. Haar vriendinnen vroegen bezorgd wat er was, maar ze mompelde iets over stress en verdween naar haar kamer.

Die middag stuurde PapaZktJong weer een bericht.

PapaZktJong: Hé Kristel. Ik zie dat je online bent geweest maar niet reageert. Maak je geen zorgen. Ik wil je geen pijn doen. Ik vond het alleen zo mooi wat je deed. Ik wil het één keer in het echt zien. Precies hetzelfde. Dan verwijder ik ook mijn backups. Echt. Niemand hoeft het ooit te zien. Niet je klasgenoten. Niet je ouders. Niet je coach. Alleen jij en ik, één keertje, en dan is het weg.

Ze staarde naar de woorden tot ze wazig werden. Haar hart bonsde pijnlijk. Radeloosheid golfde door haar heen. Moest ze naar de politie? Maar wat als hij dan alles online zette uit wraak? Dan zou iedereen haar zien: haar team, haar familie, vreemden op straat die haar zouden herkennen als “dat meisje dat zichzelf neukte voor een camera”. Het filmpje zou overal zijn. Voor altijd.

Ze huilde weer, stil en geluidloos, tranen vielen op haar trainingsbroek. Uiteindelijk typte ze met vingers die amper wilden bewegen:

MissyK: Oké.

Hij stuurde de naam van het treinstation waar ze moest zijn, net als een tijd en een beschrijving van zichzelf: “Grijze hoodie, zwarte auto, ik wacht bij de kiss & ride.”

Ze trok een oversized hoodie aan over haar sportbeha, een oude trainingsbroek en gymschoenen. Ze wilde zo onzichtbaar mogelijk zijn. In de trein zat ze met haar capuchon diep over haar gezicht getrokken, starend uit het raam zonder iets te zien. Haar gedachten waren een chaos: vluchten, springen, schreeuwen, verdwijnen.

Bij het station stond hij al op haar te wachten. Hij was langer dan ze had verwacht, begin veertig misschien, kort donker haar met wat grijs, vriendelijke ogen, een rustige glimlach. Hij zwaaide zachtjes, niet opdringerig. Toen ze dichterbij kwam, zei hij: “Hoi Kristel. Dank je dat je gekomen bent. Ik weet dat dit eng is, maar maak je alsjeblief geen zorgen.”

Ze stapte bij hem in zonder iets te zeggen. De auto rook naar koffie en vaag naar aftershave. Hij reed kalm, handen ontspannen op het stuur.

“Je hoeft niets te doen wat je niet wilt,” zei hij zacht. “Ik meen het. Ik vond je echt bijzonder. Niet alleen je lichaam – hoewel je prachtig bent – maar hoe je jezelf durfde te laten zien. Dat is zeldzaam. Ik wil je gewoon één keer echt zien. Dan is het klaar.”

Ze keek strak vooruit. Ze haatte hem. Of ze wilde hem haten. Maar waarom klonk hij zo… lief? Waarom gaf hij complimentjes alsof hij haar echt zag, niet alleen als vlees? “Je bent sterker dan je denkt,” mompelde hij onderweg. “En mooier dan je zelf beseft.”

Het bracht haar van haar stuk. Ze wilde schreeuwen, slaan, maar in plaats daarvan voelde ze tranen weer opkomen. Ze veegde ze weg met haar mouw.

Na tien minuten parkeerde hij voor een keurig rijtjeshuis in een rustige straat. Hij stapte uit, liep om de auto heen en opende haar portier. “Kom maar. Binnen praten we verder.”

Ze stapte uit, benen slap. Hij hield de deur voor haar open, liet haar voorgaan. Binnen rook het naar vers brood en lavendel. Hij wees naar de bank in de woonkamer. “Ga zitten. Wil je thee? Water? Iets anders?”

Kristel stond daar maar, armen strak om zichzelf heen, capuchon nog op. Ze voelde zich klein, kwetsbaar, verloren.

Hij keek haar aan, niet hongerig, niet eisend. Alleen maar… geduldig.

“Je hoeft niet bang te zijn,” zei hij zacht. “Ik zweer het. Dit is het laatste wat ik van je vraag.”

En terwijl hij dat zei, voelde ze iets breken vanbinnen. Niet de lust. Niet de schaamte. Iets anders. Iets wat ze niet kon benoemen.

Terwijl hij thee inschonk, liet ze zich op de bank zakken en wachtte op wat komen ging. Haar handen waren zenuwachtig strak in elkaar geklemd op haar schoot. De woonkamer was warm, te warm bijna, met een zachte lamp die een gouden gloed over de meubels wierp. Aan de muur hing een rij familiefoto’s: Gert-Jan – zo heette hij had hij gezegd toen hij thee inschonk – met twee meisjes, tieners waarschijnlijk, lachend op een strand, skiënd in de bergen, bij een verjaardagstaart. Twee dochters. Precies haar leeftijd, of iets jonger. Die gedachte bleef hangen. Een man die zelf dochters had kon haar toch niet iets aandoen? Niet écht.

Hij kwam naast haar zitten, niet te dichtbij, maar dicht genoeg dat ze zijn warmte voelde. “Kristel,” zei hij zacht, “je hoeft niet bang te zijn. Niet voor mij.” Zijn stem was laag, kalm, bijna vaderlijk. Ze haatte dat hij zo klonk. Ze wilde hem haten. Maar toen sloeg hij zijn arm om haar schouder, trok haar zachtjes tegen zich aan. Ze verstijfde, maar verzette zich niet. Zijn andere hand landde op haar bovenbeen, wreef langzaam, geruststellend, over de stof van haar trainingsbroek.

Ze staarde naar de foto’s. Die meisjes lachten. Ze hadden geen idee.

Zijn hand gleed iets hoger. “Je bent zo mooi,” mompelde hij. “Echt. Vanbinnen en vanbuiten. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo… open is. Zo eerlijk in haar verlangen.”

Hij pakte haar hand, tilde hem op en legde hem op zijn kruis. Door de stof van zijn broek voelde ze hem: hard, kloppend, klaar. Ze hapte naar adem, maar trok haar hand niet weg. Hij hield haar hand daar, drukte zachtjes.

“Zie je wat je met me doet?” zei hij. “Dat is jouw gave, Kristel. Je maakt mannen gek zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Veel vrouwen zouden jaloers op je zijn. Ze zouden willen dat ze zo begeerd werden. Geniet ervan. Laat anderen ervan genieten. Laat je niet klein krijgen door schaamte. Schaamte is voor mensen die zich verstoppen. Jij hoeft je niet te verstoppen.”

De woorden landden vreemd. Er zat iets troostends in, iets wat haar schuldgevoel naar zichzelf even verzachtte. Alsof hij haar zag – echt zag – en het goed vond. Alsof het oké was om te zijn wie ze was geworden.

Hij trok langzaam haar trui omhoog. Ze aarzelde een seconde, toen hief ze haar armen. De stof gleed over haar hoofd, haar haar viel warrig terug. Daaronder droeg ze alleen haar sportbeha. Hij legde zijn handen op haar middel, streelde omhoog, over haar ribben, tot aan de onderkant van haar borsten. Ze huiverde, maar niet van angst.

Hij maakte haar beha los en liet hem vallen. Haar borsten kwamen vrij, zwaar en gevoelig. Hij nam ze in zijn handen, kneedde zacht, duimde over haar tepels tot ze hard werden. Ze sloot haar ogen. Dit was de eerste keer dat iemand haar zo aanraakte. Echt aanraakte. Niet alleen ogen, niet alleen woorden. Handen. Warmte. Adem op haar huid.

Hij zakte op zijn knieën voor haar, tussen haar benen. Hij trok haar trainingsbroek omlaag, samen met haar slipje. Ze tilde haar heupen op zonder dat hij het hoefde te vragen. Naakt zat ze daar, benen iets gespreid, kutje al vochtig van een mengeling van zenuwen en iets wat ze niet wilde benoemen.

Hij keek omhoog, ogen donker van verlangen, maar nog steeds zacht. “Je bent perfect,” zei hij. Toen boog hij voorover.

Zijn tong raakte haar als eerste: warm, nat, langzaam likkend over haar lippen, cirkelend om haar clit. Ze hapte naar adem en haar handen grepen zich vast aan de bank. Hij likte dieper, tong naar binnen duwend, dan weer terug naar haar clit, zachtjes zuigend. Ze kreunde, laag en ongecontroleerd. Haar heupen bewogen mee, schokjes makend tegen zijn mond.

Dit was geen chantage meer. Niet op dit moment. Dit was aanraking. Dit was genot. Ze vergat bijna waarom ze hier was. Ze vergat het filmpje, de dreiging, de schaamte. Er was alleen zijn tong, zijn handen op haar dijen die haar openhielden, zijn zachte kreunen tegen haar huid.

Ze voelde het opbouwen, sneller dan normaal. Haar kutje trok samen, nat en heet. Ze greep in zijn haar, trok hem dichterbij. “Ja…” fluisterde ze, stem trillend. “Alsjeblieft…”

Hij likte harder, sneller, tong plat over haar clit wrijvend. Ze kwam met een scherpe kreet, rug krommend, benen schokkend, sappen over zijn tong druipend. Het duurde lang, golven die maar doorgingen, tot ze na hijgend achterover zakte, borst op en neer gaand, ogen halfgesloten.

Gert-Jan kwam omhoog, veegde zijn mond af met de rug van zijn hand en glimlachte teder.

“Zie je?” zei hij zacht. “Je bent gemaakt om dit te voelen. Om dit te geven.”

Kristel keek hem aan, nog na hijgend, tranen in haar ogen – niet van verdriet, maar van iets wat ze niet kon plaatsen. Verwarring. Opluchting. Schuld. Lust.

Ze wist niet meer wat ze moest haten. Of wie.

---

Kristel zat daar op de bank met haar benen nog wijd en haar kutje dat glinsterde van Gert-Jan's tong en haar eigen sappen. Haar lichaam trilde zachtjes na, tepels hard, huid heet en gevoelig. Ze keek naar hem op, ogen halfgesloten, en voelde een vreemde drang om iets terug te doen. Alsof ze hem iets verschuldigd was. Alsof dit een uitwisseling was die ze moest voltooien.

Ze liet zich van de bank glijden en ging op haar knieën voor hem zitten. Haar handen gingen naar zijn broek en opende zijn ritssluiting om zijn pik te bevrijden. Hij was hard en dik, met een paarse eikel die glom van het voorvocht. Ze keek er even naar, slikte, en boog voorover. Haar lippen sloten zich om de top, tong cirkelend, en langzaam nam ze hem dieper. Ze proefde hem – zout, warm, mannelijk. Ze zoog zacht, hand om zijn schacht, terwijl ze op en neer bewoog.

Gert-Jan kreunde laag, met zijn hand in haar haar, maar niet dwingend. Na een paar minuten stopte hij haar. Zijn vingers grepen zacht haar kin, tilden haar gezicht op.

“Nee,” zei hij hees. “Stop. Ik wil mijn sperma niet in je mond. Ik wil het in je kutje spuiten. Diep in je.”

Ze liet hem los, lippen nat en glanzend, en keek hem aan. Haar hart bonsde.

“Gebruik je anticonceptie?” vroeg hij, stem kalm maar dringend.

“Ja,” fluisterde ze. “De pil.”

Hij knikte, glimlachte teder. “Goed zo. Kom.”

Hij gebaarde naar de bank. “Achterstevoren op je knieën. Voorover leunen over de leuning. Kont naar mij toe.”

Kristel aarzelde een seconde – een fractie van een seconde – maar stond op. Haar benen voelden slap. Ze klom op de bank, draaide zich om, knieën in de kussens, handen op de leuning. Ze boog voorover, rug hol, kont omhoog, kutje open en blootgesteld. Haar lange haar viel over haar schouders en haar borsten hingen zwaar en zwaaiden licht bij elke ademhaling.

Achter haar hoorde ze zijn broek op de grond vallen. Toen voelde ze hem: de warme, harde eikel tegen haar lippen. Hij wreef even op en neer, bedekte zichzelf met haar vocht, en duwde toen langzaam naar binnen.

Ze kreunde hard – een mengeling van schok, pijn en pure opwinding. Hij was dikker dan ze had verwacht, rekte haar open, vulde haar helemaal. Ze greep de leuning steviger vast, nagels diep in het stof. Haar gedachten schoten alle kanten op: hij is oud, dit is chantage, dit is niet hoe je je eerste keer had gedroomd, dit is fout, dit is vies… Maar de angst was weg. Verdwenen. Er was alleen nog zijn pik die in haar gleed, uit, weer in, dieper bij elke stoot.

Ze kreunde weer, lager dit keer. Haar heupen bewogen mee, onwillekeurig zoekend naar meer. Ze voelde zich vol, genomen, begeerd. Ze haatte het dat het goed voelde. Ze haatte het dat ze nat werd van zijn bewegingen, dat haar kutje samentrok om hem heen, dat haar clit klopte bij elke stoot.

“Ja,” gromde hij achter haar. “Voel je dat? Hoe goed je kutje me pakt? Je bent hiervoor gemaakt, Kristel.”

Ze liet zich gaan. Echt gaan. Haar rug kromde verder, haar kont duwde naar achteren en nam hem dieper. Ze kreunde zijn naam – “Gert-Jan…” – zonder na te denken. Haar borsten sloegen tegen de leuning, tepels schurend over de stof. Het genot bouwde op, heet en strak in haar onderbuik.

Maar ze kwam niet klaar.

Hij wel.

Met een diepe, rauwe kreun stootte hij een laatste keer hard naar binnen, hield zich daar vast en spoot. Warm, pulserend, diep in haar. Golf na golf vulde hij haar, tot het overliep en langs haar dijen droop. Hij bleef even in haar zitten met zijn handen op haar heupen.

Toen trok hij zich langzaam terug. Ze voelde het vocht uit haar kutje lopen, warm en plakkerig. Ze bleef voorover hangen, benen trillend, adem stokkerig.

Gert-Jan leunde over haar heen, kuste zacht haar rug. “Dank je,” fluisterde hij. “Je was perfect.”

Kristel sloot haar ogen. Ze voelde zich leeg. Vol. Verward. Gebruikt. Maar ook… iets anders. Iets wat ze niet durfde te benoemen.

Ze liet zich op de bank zakken, op haar zij, knieën opgetrokken. Hij dekte haar toe met een dekentje, streelde haar haar.

“Rust maar even,” zei hij zacht. “We hebben alle tijd.”

En terwijl ze daar lag, sperma nog druipend uit haar kutje, vroeg ze zich af of dit het einde was of juist een begin van iets wat ze nooit meer zou kunnen stoppen.

---

Kristel lag nog steeds op haar zij op de bank, het dekentje half over haar heen getrokken, haar lichaam plakkerig en zwaar. Gert-Jan zat naast haar met zijn hand zacht op haar heup, alsof dit het meest normale ter wereld was. Ze staarde naar het plafond, voelde zijn sperma langzaam uit haar kutje sijpelen, een warm spoor over haar dij. Haar ademhaling was eindelijk rustiger, maar haar hoofd was een mist.

Na een lange stilte fluisterde ze: “Verwijder je… het filmpje nu echt? Zoals je beloofd had?”

Hij bleef even stil. Toen zei hij, heel rustig, bijna teder: “Nee, Kristel. Nog niet. Je bent nog niet klaar. Ik bewaar hem nog even. Gewoon voor het geval dat het nodig blijkt.”

De woorden landden als een zachte klap, maar de schok die ze verwachtte bleef uit. Ze voelde geen golf van paniek, geen gil in haar keel. Alleen een diepe, uitgeputte vermoeidheid die haar ledematen loodzwaar maakte. Ze had de afgelopen dagen te veel gehuild, te veel gedacht, te veel gevoeld. Haar emoties waren op. Ze knipperde langzaam met haar ogen.

“Maar… je zei…” mompelde ze zwak.

“Ik zei dat ik ze zou verwijderen als je het goed deed,” zei hij kalm. “En dat heb je gedaan. Je was prachtig. Maar ik denk dat je nog meer in je hebt. En ik wil dat je dat laat zien. Niet alleen aan mij.”

Ze probeerde zich op te richten, duwde halfslachtig tegen zijn borst. “Nee… dat wil ik niet.”

Maar het was geen echt verzet. Haar hand bleef liggen op zijn shirt, haar lichaam bewoog niet echt weg. Hij streelde haar haar, sprak zacht door.

“Ik heb vrienden,” zei hij. “Goede vrienden. Die net zo van je willen genieten als ik net gedaan heb. Ze zouden je aanbidden. Precies zoals jij het verdient. Ze zouden je nooit pijn doen. Alleen maar kijken, aanraken, je laten voelen hoe mooi je bent.”

Ze luisterde half. De woorden drongen binnen, maar ze registreerde ze niet echt. Het was alsof ze het door een dikke laag watten heen hoorde. Vrienden. Genieten. Aanraken. Het gleed langs haar heen, bleef niet hangen. Ze was te leeg om te vechten.

Hij pakte zijn telefoon van de salontafel. “Geef me je nummer eens. Dan kan ik je whatsappen. Zodat we contact houden.”

Zonder na te denken noemde ze het op. Tien cijfers, automatisch. Hij tikte ze in, stuurde een berichtje en toen hij haar telefoon hoorde trillen, legde hij met een glimlach zijn telefoon weer weg.

“Goed zo,” zei hij zacht.

Ze kleedde zich langzaam aan. Trui, broek, sokken. Alles voelde mechanisch. Hij keek toe, niet eisend, alleen maar geduldig. Toen ze klaar was, stond hij op, pakte zijn autosleutels.

“Ik breng je naar het station.”

De rit terug was stil. Hij zette rustige muziek op, hield zijn hand af en toe op haar knie, wreef zachtjes. Ze keek uit het raam, zag de straatverlichting voorbijglijden. Ze zei niets. Hij ook niet.

Bij het station stapte ze uit. Hij leunde over de passagiersstoel. “Ik app je snel. Rust goed uit, Kristel. Je bent speciaal.”

Ze knikte vaag, draaide zich om en liep het perron op. De trein kwam precies op tijd.

Thuis liet ze zich op haar bed vallen, nog steeds aangekleed. De kamer was donker. Ze staarde naar het plafond, probeerde de dag terug te spoelen.

Toen drong het langzaam door.

Hij had het filmpje nog. Hij chanteerde haar nog steeds. Hij had vrienden die 'van haar wilden genieten'. Hij had haar nummer. Hij zou appen. Er zouden anderen volgen.

Paniek golfde eindelijk op, alsof ze nu pas wakker werd. De paniek was licht maar scherp, als een mes dat te laat doorsneed. Haar adem stokte. Wat had ze gedaan? Ze had haar nummer gegeven. Ze had zich laten neuken. Ze had zich laten overtuigen dat het beter was zo. Ze had hem niet eens echt tegengesproken.

Haar handen begonnen te trillen. Tranen prikten weer in haar ogen.

Maar tegelijkertijd… voelde ze het. Die verraderlijke tinteling tussen haar benen. Haar kutje trok licht samen bij de herinnering: zijn pik die haar vulde, zijn tong op haar clit, zijn woorden die haar mooi noemden. Ze kneep haar dijen tegen elkaar, probeerde het te stoppen, maar het hielp niet. Haar tepels werden hard tegen de stof van haar trui. Haar adem versnelde.

Ze haatte haar lichaam. Ze haatte zichzelf.

Toch gleed haar hand omlaag, over haar buik, onder de rand van haar broek. Ze raakte zichzelf aan, zacht, bijna schuldig. Niet hard, niet snel. Alleen maar voelen.

Ze fluisterde in het donker: “Nee… stop…”

Maar haar vingers bewogen door. Langzaam. Terwijl de paniek en de lust zich vermengden tot iets wat ze niet meer kon ontwarren.

---

De volgende ochtend werd Kristel wakker met een bonkende hoofdpijn en een droge mond. Ze had amper geslapen. Haar telefoon lag op het nachtkastje, scherm naar beneden, alsof dat hem onschadelijk maakte. Ze wist dat er een bericht zou zijn. Ze wist het zeker, maar het was niet zo.

Om 10:17 trilde hij dan toch.

Gert-Jan: Goedemorgen Kristel. Heb je goed geslapen? Ik hoop het. Ben je er weer klaar voor?

Ze staarde naar de woorden tot ze wazig werden. Haar duim zweefde boven het toetsenbord. Ze typte:

Kristel: Nee. Ik wil niet meer.

Het antwoord kwam binnen seconden.

Gert-Jan: Dat zeg je nu, maar je lichaam liegt niet. Denk aan gisteren. Hoe nat je was. Hoe je kreunde toen ik in je kwam. Je kutje kneep om me heen alsof het nooit meer los wilde laten. Je bent er klaar voor, schatje. Je hoeft alleen maar toe te geven dat je het wilt.

Ze kneep haar ogen dicht. De herinnering sloeg toe: zijn tong, zijn pik, de volle sensatie, de schaamte die omsloeg in genot. Haar tepels werden hard onder haar topje. Ze haatte het.

Gert-Jan: Vandaag om 15:30 voor de Jumbo bij jou in de straat. Zwarte Tesla. Een vriend van me pikt je op. Trek iets sexy’s aan. Niet zo’n hoodie en trainingsbroek. Een jurkje, iets dat je benen en je borsten laat zien. En eronder lingerie die verleidt. Hij verdient het om blij verrast te worden.

Ze las het drie keer. Haar hart bonsde in haar keel. Een vriend. Maar wie dan? Ze voelde tranen opwellen, maar ze huilde niet. Ze was te moe om te huilen.

Kristel: Oké.

Ze legde de telefoon weg en bleef liggen, starend naar het plafond. De strijd woedde de hele dag door. Elke keer als ze naar de kledingkast keek, dacht ze: blijf thuis. Trek je pyjama aan. Zet je telefoon uit. Laat hem maar appen. Laat hem maar dreigen. Misschien bluft hij.

Maar dan dacht ze weer aan het filmpje. Aan haar stem die “papa” kreunde. Aan screenshots die naar haar moeder konden gaan, naar haar coach, naar haar klasgenoten. Aan hoe haar leven in één klap voorbij zou zijn.

Ze durfde niet ongehoorzaam te zijn. Nog niet.

Om 14:45 stond ze voor de spiegel. Ze had een lichtblauw zomerjurkje gekozen van dun katoen met spaghettibandjes. Hij kwam tot halverwege haar dijen. Het jurkje viel losjes, maar als ze bewoog bolden haar borsten op en zwierde de stof omhoog. Eronder had ze een setje van roze kant. Een push-up bh die haar D-cup nog voller maakte, tepels zichtbaar door het net, en een string die amper iets bedekte. Ze had zich weer geschoren, haar huid glad en zacht. Ze had mascara opgedaan en wat lipgloss. Alsof ze naar een date ging. Alsof dit normaal was.

Ze keek naar zichzelf en voelde zich misselijk en geil tegelijk.

Haar handen trilden toen ze haar tas pakte – alleen haar telefoon en sleutels zaten erin. Ze trok gympen aan, omdat hakken te veel zou zijn, te zichtbaar. Ze liep de trap af, de voordeur uit en de straat op. De Jumbo was vijf minuten lopen. De zon scheen, mensen fietsten voorbij, een kind lachte ergens. Alles was normaal, behalve zij.

Om 15:28 stond ze voor de ingang met haar rug tegen de muur en haar armen over elkaar om haar borsten te verbergen. Haar benen beefden van de zenuwen en de angst. Haar kutje tintelde al, verraderlijk, vochtig bij de gedachte aan wat komen ging. Wat voor man zou het zijn? Oud? Jong?

Een zwarte Tesla gleed geruisloos het parkeerterrein op. De auto stopte voor haar en het portier ging open.

Kristel slikte en stapte toen in. De geur van leer vulde de ruimte. Ze ging zitten, benen netjes bij elkaar, handen in haar schoot geklemd. De man naast haar draaide zich half naar haar toe. Hij was in de vijftig, schatte ze – kort grijs haar, diepe groeven rond zijn ogen en mond, een gezicht dat meer gezien had dan het vertelde. Hij zei niets meteen. Zijn blik gleed langzaam over haar heen: van haar gezicht, langs haar hals, over de lichte bolling van haar borsten onder het dunne jurkje, naar haar blote dijen die net onder de zoom vandaan kwamen.

Hij glimlachte – niet breed, niet hongerig, maar rustig, bijna weemoedig.

“Precies zo perfect als ik me herinner,” zei hij zacht. Zijn stem was laag, een beetje schor, alsof hij niet vaak praatte. “Van de show. Je was… adembenemend.”

Kristel voelde haar maag omdraaien. Dus hij was daar ook bij geweest. Een van de drieëntwintig. Ze wist niet welke. Ze wist niet eens of ze het wilde weten.

Hij stak zijn hand uit en legde hem op haar knie. Warm, droog, niet dwingend. Langzaam schoof hij omhoog, vingers glijdend over haar huid, tot hij de zoom van haar jurkje bereikte. Hij tilde de stof op, vouwde hem zachtjes terug tot haar roze kanten string zichtbaar werd. Het lapje stof zat strak, de contouren van haar lippen waren vaag te zien.

Kristel ademde scherp in, maar ze trok haar been niet weg. In plaats daarvan ontspanden haar dijen een beetje en gingen automatisch iets verder uit elkaar. Alsof haar lichaam al wist wat hij wilde zien. Alsof het getraind was.

Zijn hand gleed verder, tussen haar benen. Vingers streelden over de dunne stof, volgden de naad, drukten zachtjes tegen haar kutje eronder. Ze voelde de druk op haar clit, licht maar aanhoudend. Ze werd nat – snel, ongewild, verraderlijk. Ze keek naar hem terwijl hij dit deed. Zijn gezicht stond geconcentreerd, bijna sereen. De lijnen rond zijn ogen leken dieper in het middaglicht. Er zat iets vermoeids in, iets zwaars. Alsof hij veel had meegemaakt, veel had verloren. Ze vroeg zich af wat voor man dit was. Een weduwnaar? Een eenzame vader? Iemand die ’s nachts wakker lag en aan haar dacht?

Hij leek in een trance. Zijn ogen bleven gefixeerd op zijn eigen hand, op hoe de stof indeukte onder zijn vinger, op hoe een klein nat plekje begon te ontstaan. Hij ademde diep in, alsof hij haar geur opsnoof.

Na een paar minuten – misschien twee, misschien drie – trok hij zijn hand terug. Zonder een woord startte hij de auto. De Tesla gleed geruisloos weg van het parkeerterrein, de weg op.

“Klein halfuurtje rijden,” zei hij, ogen weer op de weg.

Kristel knikte alleen maar. Ze zei niets en hij ook niet.

De stilte was zwaar, maar niet vijandig. Buiten flitsten huizen, bomen en andere auto’s voorbij. Binnenin was alleen het zachte zoemen van de elektrische motor en hun ademhaling. Haar jurkje lag nog opgetrokken tot halverwege haar dijen, string nog zichtbaar. Ze trok het niet omlaag. Ze wist niet waarom ze dat niet deed.

Ze keek naar buiten, naar haar eigen spiegelbeeld in het raam. Een meisje in een zomerjurkje, make-up netjes, lingerie eronder die bedoeld was om te verleiden. Ze voelde zich klein. En tegelijkertijd… gezien.

Niet veel later reed de zwarte Tesla geruisloos het grindpad op en stopte voor een groot, modern vrijstaand huis. Glas, staal, strakke lijnen. De man – die zich onderweg alleen had voorgesteld als Erik – stapte uit en liep om de auto heen om haar portier te openen. Hij zei weinig, maar zijn ogen hadden al die hele rit over haar lichaam gegleden.

“Na jou,” zei hij zacht, een gebaar makend naar de voordeur.

Kristel stapte uit. Haar zomerjurkje wapperde in de lichte wind. Ze liep voorop het huis in. Binnen was het immens en kil. Hoge plafonds, witte muren met grote abstracte schilderijen, designmeubels die er duur uitzagen maar geen warmte uitstraalden. Geen vloerkleden, geen gordijnen – elk geluid echode hol: haar gympen op de betonvloer, zijn sleutels die op een marmeren tafeltje vielen. Het huis voelde als een galerie, niet als een thuis.

Hij leidde haar zwijgend naar boven, een brede trap op, tot een slaapkamer met een enorm tweepersoonsbed dat onopgemaakt was – lakens verkreukeld, kussens scheef, maar toch rook het er naar schone was.

Erik liep naar het nachtkastje, haalde een klein pilletje uit een doosje en slikte het droog door. Daarna pakte hij zijn telefoon en enkele seconden later vulde sensuele, diepe muziek de ruimte.

Hij kleedde zich uit zonder haast. Shirt, broek, boxer – alles netjes gevouwen op een stoel. Naakt ging hij op het bed zitten met zijn rug tegen het hoofdeinde en zijn benen licht gespreid. Zijn pik hing slap tussen zijn dijen, geschoren, met een zware, volle balzak eronder. Hij keek haar aan, kalm, verwachtingsvol.

Kristel voelde een steek van medeleven. Hij leek een man die veel had meegemaakt – de rimpels rond zijn ogen, de vermoeide houding, de eenzaamheid die uit het lege huis sprak. Ze was niet geil, maar voelde wel de behoefte om deze man te helpen, blij te maken en dus te bevredigen.

“Je mag beginnen,” zei hij zacht. “Striptease. Neem je tijd.”

Striptease? Ze had dat nog nooit echt gedaan, niet zo bewust, maar besloot haar best te doen. Ze begon langzaam, heel bewust van haar eigen lichaam. Ze wiegde licht met haar heupen op de maat van de muziek, gleed met haar handen over haar lichaam, langs haar zij en over haar borsten. Ze draaide zich om, liet hem haar rug zien, boog licht voorover zodat de zoom van haar jurkje omhoog kroop.

“Langzamer,” zei hij. “Blijf erbij dansen. Laat je heupen spreken.”

Ze gehoorzaamde. Liet de bandjes van haar jurkje één voor één over haar schouders glijden. De stof zakte omlaag, onthulde haar roze push-up bh, de randen van haar tepels die al hard waren. Ze wiegde verder, draaide rondjes, handen in haar haar, hoofd achterover.

Zijn hand ging naar zijn pik. Hij kneep zacht, trok de voorhuid langzaam heen en weer over zijn eikel en hij kneedde de schacht. Maar zijn pik bleef nog slap. Hij keek gefixeerd naar haar, niet gefrustreerd, eerder gefascineerd.

“Mooi,” mompelde hij. “Precies zo. Draai je om. Laat me je kont zien.”

Ze deed het, boog iets dieper, liet het jurkje verder zakken tot het op haar heupen bleef hangen. De string ertussen was zichtbaar, roze kant dat strak zat. Ze wiegde haar heupen, liet de stof glijden, liet het jurkje uiteindelijk op de grond vallen.

Alleen in lingerie stond ze daar, dansend, langzaam, sensueel. Ze voelde zich machtig. Gezien. Gewild.

Hij bleef kneden, trok, maar zijn pik reageerde amper. Toch keek hij alsof dit het mooiste was wat hij ooit had gezien.

“Kom dichterbij,” zei hij zacht. “Laat me je beter bekijken.”

Kristel stapte naar het bed toe, heupen nog steeds bewegend, ogen op hem gericht. Ze stond nu vlak voor het bed en de sensuele bas dreunde laag door de kamer. Ze haakte haar duimen onder de bandjes van haar bh en liet ze langzaam over haar schouders glijden. De cups zakten centimeter voor centimeter omlaag, onthulden eerst de bovenkant van haar tepels, dan de hele areola, tot haar borsten uiteindelijk vrij veerden. Ze wiegde haar heupen op de maat van de muziek, liet haar handen over haar ribben glijden, over haar buik, naar haar borsten toe. Ze kneedde ze zacht, tilde ze op, liet ze vallen, terwijl ze hem aankeek.

“Langzamer,” zei Erik zacht. “Blijf met je heupen draaien. Laat je lichaam praten. Niet alleen je armen.”

Ze gehoorzaamde. Haar bewegingen werden nog trager, vloeiender. Ze draaide zich half om, liet hem haar rug zien, boog licht door haar knieën zodat haar kont naar hem toe kwam. Toen haakte ze de string aan beide kanten vast, trok hem langzaam omlaag over haar heupen, liet hem over haar billen glijden tot hij op haar enkels viel. Naakt stond ze daar. Ze stapte eruit, draaide zich weer naar hem toe, benen iets gespreid, handen in haar haar terwijl ze haar hoofd achterover gooide.

“Kom hier,” zei hij uiteindelijk, stem laag en hees. “Wil je hem komen pijpen?”

Kristel kroop het bed op, knieën in het matras, langzaam naar hem toe. Ze boog voorover, haar lange haar viel over haar schouders en langs zijn dijen. Ze nam zijn slappe pik in haar hand, voelde het zachte, warme vlees, de zware balzak eronder. Ze opende haar mond en nam hem naar binnen. Het voelde vreemd – zacht, plooibaar, geen weerstand. Geen harde stoot in haar keel, geen kloppende spanning. Alleen warm, zout vel dat ze zacht zoog, tong eromheen draaiend.

Langzaam, heel langzaam, voelde ze verandering. Hij zwol op in haar mond, werd dikker, langer, harder. Zijn eikel duwde nu tegen haar gehemelte en zijn schacht vulde haar lippen. Ze kreunde zacht, blij verrast door het gevoel van macht: dat zij dat kon, dat haar mond hem tot leven bracht.

Toen hij volledig stijf was, reikte Erik naar het nachtkastje. Hij pakte een dunne, zwarte rubberen ring – een cockring, besefte ze toen hij hem over zijn pik schoof, tot onderaan de schacht, strak om de basis en zijn balzak.

“Dit houdt het bloed erin,” legde hij kalm uit. “Maakt hem harder, langer stijf. En het orgasme wordt intenser. Voor mij én voor jou straks.”

Kristel knikte. Ze zoog door, tong plat langs de onderkant, hand om de basis knedend.

“Nu draai je je om,” zei hij. “Benen boven mijn gezicht. Dan lik ik je tegelijkertijd.”

Ze liet hem los, draaide zich om, knieën aan weerszijden van zijn hoofd. Ze liet zich zakken tot haar kutje vlak boven zijn mond zweefde en haar dijen wijd genoeg zodat hij alles kon zien. Zodra zijn tong haar lippen raakte, kreunde ze hardop. Warm, nat, precies op haar clit. Hij likte langzaam, trok eerst cirkels, en dan weer dieper naar binnen. Ze boog voorover, nam zijn pik weer in haar mond, zoog ritmisch terwijl haar heupen schokjes maakten tegen zijn gezicht.

Zijn handen gleden om haar benen heen, grepen haar billen vast en spreidden ze zachtjes. Ze voelde de koele lucht op haar anus, toen zijn tong – eerst likkend over de huid ertussen, toen hoger, rond haar strakke ringetje.

Ze schrok op, haar lichaam verstijfde en sprong half omhoog. “Wacht—”

Maar hij hield haar zacht vast. “Ontspan,” mompelde hij tegen haar huid. “Laat het gebeuren.”

Ze aarzelde, liet zich weer zakken. Zijn tong maakte trage cirkels rond haar anus, warm en nat, duwde lichtjes tegen de gesloten opening. Het voelde… verboden. Intens. Een tinteling schoot door haar hele onderlijf, recht naar haar clit. Ze kreunde diep, mond vol met zijn pik.

Een schuldgevoel flitste door haar heen – waarom vindt hij dit lekker? Smaakt dat niet vies? Maar het genot won. Elke cirkel, elke zachte druk, elke lik maakte haar natter, maakte haar kutje pulseren boven zijn mond. Ze zoog harder, bewoog haar heupen mee, liet hem toe, liet zichzelf gaan in dat nieuwe, schaamtevolle gevoel.

Haar lichaam trilde al. Ze wist dat ze niet lang meer zou kunnen wachten. Kristel voelde het orgasme opbouwen als een strakke spiraal in haar onderbuik. Eriks tong draaide nog steeds trage, natte cirkels rond haar anus, terwijl zijn lippen nu en dan over haar clit gleden en hij er zachtjes zoog. De dubbele sensatie – zijn pik diep in haar mond, zijn tong daarbeneden – werd te veel. Haar dijen begonnen te trillen, haar adem stokte.

Toen het kwam, kwam het hard.

Ze kneep haar benen instinctief samen, klemde zijn hoofd vast tussen haar dijen, haar kutje pulserend en druipend boven zijn mond. Een golf vocht stroomde uit haar, warm en overvloedig, over zijn lippen, zijn kin, in zijn gezicht. Ze kreunde luid, lichaam schokkend, rug krommend terwijl ze zijn pik nog steeds in haar mond hield.

“Sorry,” hijgde ze meteen, benen losmakend, schaamte schoot door haar heen. “Het spijt me, ik… ik kon het niet tegenhouden.”

Erik likte langzaam zijn lippen af, ogen donker en kalm. “Niet erg,” zei hij zacht, stem gedempt maar geruststellend. “Dat is precies wat ik wilde voelen. Je smaak. Je overgave.”

Hij veegde zijn gezicht af met de rug van zijn hand en glimlachte licht. “Kom. Ga bovenop me zitten. Kutje op mijn pik. Laat me je vullen.”

Kristel draaide zich om, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Ze positioneerde zichzelf boven hem, hand om zijn harde pik houdend – strak door de cockring, eikel glimmend van haar speeksel. Ze liet zich langzaam zakken. Hij gleed in haar, glad en diep, vulde haar helemaal. Ze kreunde laag toen haar billen zijn dijen raakten.

“Gebruik je heupen weer,” zei hij. “Neuk me. Net zoals je danste. Armen achter je hoofd, door je haar. Laat me je borsten zien bewegen.”

Ze gehoorzaamde. Armen omhoog, vingers in haar lange bruine haar, ellebogen naar buiten. Ze begon te rijden – langzaam eerst, heupen rollend in cirkels, dan op en neer, ritmisch op de maat van de nog steeds dreunende muziek. Haar borsten deinden mee, zwaar en vol, tepels hard en donker. Zweet parelde op haar huid, een glimmende laag over haar buik, tussen haar borsten, langs haar rug. Erik keek er gefascineerd naar, ogen halfgesloten, handen op haar heupen rustend maar niet sturend.

“Mooi,” mompelde hij. “Kijk hoe je kutje me opslokt. Kijk hoe nat je bent. Kreun voor me… zoals in de show. Zeg ‘papa’.”

Kristel bloosde, maar de hitte in haar lichaam won. Ze boog iets voorover, haar borsten vlak boven zijn gezicht, en fluisterde hees: “Papa… ja, papa… neuk me…”

Hij gromde diep, handen grepen haar heupen steviger vast. “Harder. Kreun harder.”

“Papa… oh god, papa…” Ze reed sneller, heupen schokkend, kutje knijpend om zijn pik. Het zweet droop nu van haar slapen, tussen haar borsten, op zijn borstkas. Hij leek het niet te deren – integendeel, zijn ogen glansden ervan.

Toen kwam hij.

Ze voelde het eerst: zijn pik zwol nog verder op binnen in haar, de cockring hield alles strak en intens. Toen de eerste warme straal, diep in haar, pulserend, golf na golf. Hij kreunde laag, lichaam aanspannend onder haar, handen knijpend in haar billen terwijl hij zich leegspoot.

Kristel wilde doorgaan – haar eigen orgasme hing nog op de rand, haar clit klopte, haar heupen bleven automatisch bewegen.

Maar Erik greep haar heupen vast, hield haar stil. “Stop,” zei hij zacht, adem stokkerig. “Laat het zo. Voel me.”

Ze stopte. Bleef zitten, zijn pik nog in haar, langzaam slapper wordend terwijl het vocht – van hem, van haar – langs haar dijen sijpelde. Ze voelde hoe hij kromp, hoe hij uit haar gleed, zacht en nat achterlatend. Ze bleef bovenop hem zitten, na hijgend, armen nog achter haar hoofd, borsten deinend bij elke ademteug.

Erik keek naar haar op, ogen zacht, bijna dankbaar.

“Dank je,” fluisterde hij. “Dat was… precies wat ik nodig had.”

Kristel liet haar armen zakken, leunde voorover, haar voorhoofd tegen zijn schouder. Ze voelde zich leeg, voldaan, een beetje verloren.

Toen gleed ze langzaam van hem af, zijn pik gleed glibberig en slap uit haar kutje. Een straaltje vocht – van hem, van haar – liep langs haar dij naar beneden. Ze voelde zich plakkerig, warm, uitgeput maar ook vreemd voldaan. Ze liet zich van het bed glijden, raapte haar lingerie en jurkje van de grond en kleedde zich aan zonder haast. De stof plakte aan haar zweterige huid, de string voelde nat en koud aan tegen haar lippen. Ze trok het jurkje recht, streek haar haar glad, probeerde zichzelf weer een beetje bij elkaar te rapen.

Erik zat nog op het bed, naakt, rug tegen het hoofdeinde, en keek toe. Hij pakte zijn portemonnee van het nachtkastje, telde een paar briefjes en stond op. Hij liep naar haar toe, nam haar hand en drukte er 200 euro in – twee biljetten van honderd, netjes gevouwen.

“Dit is niet omdat je een hoertje bent,” zei hij zacht, bijna verontschuldigend. “Absoluut niet. Dit is omdat je dit verdiende. Als aanmoediging. Als bedankje. Je was… echt bijzonder.”

Kristel keek naar het geld in haar hand. De woorden bleven hangen. Niet omdat je een hoertje bent. Maar juist daardoor hoorde ze het woord hoertje luider dan al het andere. Ze voelde haar wangen warm worden. Ze probeerde bij zichzelf na te gaan hoe erg ze dat eigenlijk vond. Hoer. Was dat erger dan sletje of minder erg? Toch voelde het als een etiket dat ze niet helemaal kon afschudden. Ze stopte het geld in haar tas zonder iets te zeggen.

Erik kleedde zich ook aan, zwijgend. Hij bracht haar terug naar de auto. De terugweg was stil, net als de heenweg. De Tesla gleed geruisloos over de weg, de zon laag aan de horizon. Kristel keek uit het raam, ving flitsen van haar eigen spiegelbeeld op in het glas. Ze zag er nog steeds uit als zichzelf – lang, slank, jong – maar voelde zich anders. Gebruikt? Nee. Gezocht? Misschien.

Bij de Jumbo parkeerde hij op dezelfde plek als waar hij haar had opgepikt. Motor uit. Stilte.

Voor ze uitstapte legde hij een hand op haar onderarm. “Kristel,” zei hij ernstig. “Wees voorzichtig. Dit netwerk… het is groter dan je denkt. Sommige mannen zijn niet zoals ik of Gert-Jan. Pas op waar je ja op zegt. En als het ooit te veel wordt, zeg dan nee. Echt nee. Maar weet dat niet iedereen dat accepteert.”

Ze fronste. “Wat bedoel je precies?”

Hij zuchtte. “Gewoon… wees slim. Je bent jong. Je bent mooi. Je bent open. Dat trekt mensen aan. Niet allemaal goede mensen.”

Ze knikte langzaam, maar de woorden bleven malen. Gevaarlijker? Wist hij dan niet dat ze geen nee kon zeggen, dat ze gechanteerd werd met een filmpje? Wat kon er erger zijn dan dat dat publiek werd? En toch… deze waarschuwing maakte haar onzeker. Dat er een soort web was waar ze nu in zat, met draden die ze niet zag.

Ze stapte uit. “Dank je,” mompelde ze. Voor de lift, voor het geld, voor de seks, voor de waarschuwing – ze wist het zelf niet precies.

Erik glimlachte triest. “Pas goed op jezelf, Kristel.”

De Tesla reed weg. Ze bleef staan op het parkeerterrein, tas met 200 euro in haar hand, jurkje nog plakkerig van zweet en seks. Mensen liepen voorbij met winkelwagentjes, praatten over het avondeten of het nieuws. Over het normale leven.

Ze liep naar huis, benen licht trillend. In haar hoofd draaide één vraag rond: hoe stop ik dit als ik het zelf niet ben begonnen? En wat als ik niet wil stoppen?

Trefwoord(en): Chantage, Dwang, Jong En Oud, Young Adult, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!