Door: Boris Verhaal
Datum: 20-03-2026 | Cijfer: 8.9 | Gelezen: 3316
Lengte: Lang | Leestijd: 18 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Baas, Dwang, Gebruikt, Milf, Pijpen, Secretaresse, Sollicitatie,
Lengte: Lang | Leestijd: 18 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Baas, Dwang, Gebruikt, Milf, Pijpen, Secretaresse, Sollicitatie,
Dit verhaal is geschreven op verzoek van een trouwe lezer met wie ik ook al lang mailcontact heb. De grote lijnen hebben we samen uitgezet en de details heb ik ingevuld in deze reeks over Barbara. Geniet ervan mede namens Peter19523
Barbara is een vrouw van middelbare leeftijd, zoals men dat zo graag zegt. Dat heeft wel iets denigrerends in zich. Zelf vind ze zich namelijk, ondanks dat etiket ‘middelbare leeftijd’, er nog goed uitzien. Natuurlijk, ze ziet in de spiegel heus wel die groefjes en plekjes in haar gezicht en op haar benen en billen, maar ze is niet ontevreden met haar beeld. Dat in tegenstelling overigens tot een aantal van haar vriendinnen, die alleen maar aan het weeklagen zijn over hun spiegelbeeld. Ze had lichtbruin, half lang haar dat ze zowel opgestoken als in een staartje kon dragen. Haar ogen hadden een amandel kleur. Haar borsten waren niet gaan hangen en ze vond dat ze mooie tepelhoven had. Die reageerden extreem snel op stemmingswisselingen hetgeen wel eens lastig kon zijn als ze zichtbaar opgewonden was. Op haar billen was ze best wel trots. Ze bracht ook menig uurtje in de sportschool door, waardoor haar billen nog steeds een lekkere ronding hadden en voldoende stevigheid en vastigheid bood voor … ja, voor wie eigenlijk?
Ze dacht aan haar huwelijk met Peter. Het woord huwelijk klopte volgens de wet. Maar zinnenprikkelend was het allang niet meer. Peter kon haar met zijn tong nog wel naar een hoogtepunt brengen, maar zijn pik was gewoon te klein. Ze voelde nauwelijks iets als hij naar binnen ging, laat staan dat hij haar op de juiste plaats kon raken. Ze fakete daarom ook vaak een orgasme zodat hij niet teleurgesteld zou zijn in zijn eigen prestaties. Als hij sliep hielp ze zichzelf naar een hoogtepunt, waarbij ze soms de wildste fantasieën in haar hoofd haalde. Ze bemerkte tot haar schaamte dat die soms wel eens richting het extreme gingen. Maar verder was haar huwelijk in orde. Peter was zorgzaam, werkte hard en bood met zijn inkomen de mogelijkheid aan haar om wat minder te werken. Maar dat inkomen van haar was wel nodig, want inmiddels hadden ze hun leven ingericht naar andere maatstaven. Die voorzag hun in luxere kleding, verre reizen en een mooi huis, dat volledig naar wens was ingericht.
Inmiddels was Barbara zonder werk komen te zitten. Dat had ze nog niet aan Peter durven vertellen, want ze had best wel een aantal stommiteiten begaan waardoor ze op staande voet was ontslagen. De kantonrechter was hierin meegegaan dus recht op een uitkering had ze niet. Ze moest een andere baan vinden en snel ook, want Peter zou natuurlijk haar financiële inbreng gaan missen. Ze had op internet gezocht naar diverse banen kantoorwerk, waarbij ze weer een spin in het web zou kunnen zijn. Een positie waarin ze zich lekker bij voelde. Maar de bedrijven waar ze eerst naar had geschreven, hadden wantrouwen gehad bij het plotse vertrek bij haar vorige werkgever en hadden geïnformeerd. Vervolgens kwam de afwijzingsmail razendsnel binnen. Ze had nu een kleiner bedrijf op het oog, dat echt aan de rand van de stad zat. Ze zochten een officemanager bij een bedrijf dat een snelle groei doormaakte. Waar ze bij de andere bedrijven nul op rekest had gekregen, was dit bedrijf niet in haar verleden gedoken en was ze uitgenodigd voor een gesprek. Met haar hand ging ze langs de kleding in haar kast. Ze zocht iets netjes, niet te bloot, maar net voldoende om er pedant uit te zien. Wel natuurlijk de klasse uitstralend die de officemanager nodig had. Uiteindelijk koos ze voor een mooi uitgesneden zwarte jurk met bijpassend zilveren sieraden. Niet te groot, niet onopvallend, precies goed. Ze was klaar om op sollicitatiegesprek te gaan.
Theo van Zanten was drie jaar geleden een startup begonnen in bemiddeling tussen koper en verkoper. Zo zat hij aan tafel met een grote verkoper van automaterialen om vervolgens aan tafel te zitten met een keten van garages die goedkoop de materialen wilde aanschaffen. Dankzij Theo’s bemiddeling bespaarde dat bedrijf een paar ton per jaar. Zo deed hij dat ook als hulp bij het inkopen van spullen voor de Action, waar de inkopers een goed neusje hadden over wat volgend jaar een hot item zou zijn. Theo zorgde ervoor dat een soms wat louche Chinese verkoper de materialen leverde. De successen regen zich aaneen en dat zorgde ervoor dat hij dat niet meer vanuit huis kon doen. Hij huurde een kantoorpand aan de rand van de stad met een optie tot gebruik van extra ruimte als dat nodig was. Dat was goed bekeken, want het lukte niet altijd de materialen rechtstreeks van verkoper naar koper te krijgen. Theo bemiddelde dan dat de spullen tegen een acceptabele prijs bij hem konden worden opgeslagen. Het legde hem geen windeieren. Zijn bedrijf was gegroeid, had inmiddels 20 werknemers in dienst en Theo had niet zonder reden al de nodige office managers versleten. Als aantrekkelijke man kon hij de dames om zijn vinger winden, maar het kon zijn belangstelling zelden lang vasthouden. Ze waren te weinig intelligent of durfden niet wat kinky-er te zijn.
Vandaag kwam er een sollicitante voor de functie waar hij zijn zinnen op had gezet. Als lid van de ondernemerskring had hij toegang tot de zogeheten blacklist van medewerkers die een scheve schaats hadden gereden bij een van de aangesloten bedrijven. Dat was natuurlijk een verboden lijst, maar wel erg handig. De sollicitante van vanmiddag stond op die lijst en Theo maakte al plannetjes om daar heel handig gebruik van te maken. Dankzij bevriende relaties was hij ook achter haar bank- en creditkaartgegevens te komen. Hij wist genoeg: deze dame had deze baan heel hard nodig….
Barbara reeds nietsvermoedend naar de aangegeven locatie op Google maps. Ze vond het wel jammer dat het zover buiten de bewoonde wereld was. Een extra auto was best wel belastend voor hun budget. Peter moest wel per auto naar zijn werk, want hij moest ook regelmatig op pad door geheel Nederland. Ze had een hoopje een baan te vinden waar ze gemakkelijk met openbaar vervoer kon komen of misschien zelfs met de fiets. Ze bedacht dat het met deze locatie niet ging worden. Om zich heen kijkend, bedacht ze ook dat hier in het donker aankomen en vertrekken in de wintermaanden ook geen pretje zou zijn voor een vrouw alleen. Dan maar proberen het onderste uit de kan te halen bij haar nieuwe baas, maar eerst maar eens zorgen dat ze überhaupt een nieuwe baan te pakken kreeg. Ze stapte uit en belde aan. Een beetje groezelige man deed open, maar begroette haar joviaal. ‘Hey wijffie, je komt zeker voor de vacature?’ ‘Euh, ja, dat klopt.’ ‘Ga hier maar effe zitten,’ wees de man naar een stoel bij een lege balie. ‘Theo is nog even bezig en ik moet nodig weer aan het werk. Red je het zo?’ Barbara keek op. De man was best aardig ondanks zijn voorkomen. ‘Dat komt wel goed hoor,’ knikte ze.
Ze deed haar jas uit, ging zitten en hield die op schoot. Ze keek om zich heen. De ruimte waar ze zich bevond was een kleine ontvangsthal met receptie. Ze was gaan zitten in een van de drie stoelen, die om een tafeltje stonden opgesteld. Het was behoorlijk steriel, nauwelijks planten op een verlepte plant na en een triest plastic geval in de hoek. Ze beoordeelde het als een mannenbolwerk. Even later hoorde ze een deur slaan boven en een aantrekkelijke man kwam de trap af. Zijn lichaam verried fitheid, zijn ogen stonden loeihelder en leken wel door haar heen te kijken. De glimlach op zijn gezicht verzachtte dat. ‘Barbara neem ik aan?’ Barbara stond op en schudde de uitgestoken hand. Hij wees naar de trap. ‘Na jou!’
Barbara voelde zich even ongemakkelijk om voor hem uit te lopen. Ze voelde zijn ogen branden op haar billen maar ze zei niets en liep snel door. Vragend kreek ze achterom toen ze boven was. ‘De tweede deur rechts,’ wees Van Zanten. Barbara glipte naar binnen en bleef in het midden van zijn kamer staan. Het was een grote kamer met een leren bank, twee leren fauteuils aan de linkerkant van de kamer, aan de rechterkant een grote vergadertafel met 6 stoelen en zijn bureau in het midden achterin. Een groot bureau waar gerust twee mensen aan zouden kunnen werken. Theo wees haar de bank en ging in een stoel tegenover haar zitten. Hij vertelde wat over het bedrijf, waarin ze handelden, hoeveel mensen er werkten en wat er verwacht werd van de office manager. ‘Het is misschien een andere invulling dan je gewend bent. De officemanager doet in feite hier alles. Van telefoon opnemen tot mensen ontvangen, van belangrijke documenten uitwerken tot af en toe eens bijspringen bij de expeditie en het organiseren van feestavondjes. Als je dat ziet zitten, dan kunnen we verder praten. Anders kunnen we het kort houden.’ Barbara bemerkte de zakelijkheid bij hem en kon dat eigenlijk wel waarderen. Iemand die wist wat hij wilde. ‘Wat je opnoemde lijkt me juist leuk vanwege de variatie. Dus tot dusverre zie ik geen blokkades.’
Theo bemerkte hoe ze dat keurig verwoordde. Ze zou geen ander antwoord hebben gegeven want zijn bedrijf was zo goed als zeker de laatste kans voor haar. ten minste, een bedrijf waar ze fatsoenlijk kon verdienen. Van Zanten vroeg naar haar kwaliteiten en Barbara kon die naar behoren beantwoorden. Toen hij vroeg waarom ze was gestopt bij haar vorige bedrijf, maakte ze zich er met een smoesje vanaf. ‘Het werk was niet meer zo uitdagend, ik was er klaar mee. Beloftes werden niet nagekomen.’ Van Zanten genoot van de leugens. Hij wist wel beter ten slotte. ‘Ik sprak vanmorgen nog met Beertsma. Je kent hem vast nog wel als je directe leidinggevende. Die vertelde me iets heel anders…’ Barbara kleurde rood. Shit. Dit antecenten onderzoek was wel het laatste waar ze op zat te wachten. Van Zanten leunde naar voren. ‘Ik weet waarom jij bent ontslagen en niet zelf ontslag hebt genomen, Barbara! Jouw acties hebben het bedrijf tonnen gekost en je was al gewaarschuwd het niet te doen!’
Barbara staarde naar beneden. Shit, einde verhaal natuurlijk dit. Weer op niets uitgelopen. ‘Barbara?’ Ze keek op. ‘Snap je nu waarom je bij andere bedrijven hooguit een nette afwijzing kreeg?’ Ze keek vreemd op. ‘Weten ze dit allemaal dan?’ ‘De details misschien niet. Maar we hanteren een zwarte lijst en daar sta je op.’ ‘Wat? Dat is ongehoord en tegen alle wetgeving in. Dat mag helemaal niet, ‘ sputterde Barbara. ‘Je hebt het niet van mij Barbara. En zonder lijst is er geen bewijs.’ Barbara zuchtte. ‘Nou, dat was het dan. Ik ga wel…’ Van Zanten keek haar recht aan. ’Hoe graag wil jij deze baan, Barbara?’ Barbara keek terug. Ze zag een lichtpuntje. ‘Euh, heel graag natuurlijk, maar ja, met dit verleden wordt het lastig…’ ‘Wat heb je er voor over Barbara? Ik ken je situatie nu wel en het ziet er niet rooskleurig uit. Je man weet het vast niet?’
BAM. Die was in de roos. Barbara knakte een beetje. Deze man leek verdorie alles te weten. Zowel haar financiële situatie als het achterhouden van haar gedwongen ontslag. Haar man die van niets wist. Ze fluisterde bijna, een beetje schor: ‘Nee..’ Ik vraag het je heel duidelijk Barbara…. Wil jij er alles voor doen om deze baan te krijgen?’ ‘W-wat bedoel je met alles?’ Van Zanten zei niets, maar schoof onderuit in zijn fauteuil, deed zijn benen wijd en wees naar de plek tussen zijn benen. Barbara keek hem verbaasd aan. Van Zanten zei: ‘Op deze plek, hier, is het begin van alles. Kom je nog of wil je toch weg?’ Barbara verkeerde in tweestrijd. Ja, ze moest deze baan hebben. Het zou anders een financieel fiasco worden om nog maar niet te spreken over de ruzie die ze met Peter zou hebben. Ze stond op, uiteindelijk en ging voor hem staan. Weifelend. Van Zanten voelde dat hij het pleit ging winnen. Hij wees naar de plek tussen zijn benen. ‘Op je knieën…’
Met grote ogen keek Barbara hem aan. Twijfels gierden door haar lijf. En toen dacht ze: Kom meid, even doorbijten, dan heb je de baan. Ze ging op haar knieën zitten en keek hem aan. ‘Ik denk dat je wel weet wat ik van je verlang…’ Barbara keek naar de bult die zich al aftekende in zijn broek. Aarzelend gingen haar handen naar zijn knoop van z’n broek en maakte die los. Vervolgens voorzichtig de rits naar beneden. Ze pakte de broeksband vast en keek even omhoog. Theo ging even omhoog met zijn billen zodat de broek naar beneden kon. Even later volgde zijn boxer dezelfde weg. Een grote mast sprong tevoorschijn. Het was geen kleintje schatte Barbara in. Groter, veel groter dan die van haar man in ieder geval. Ze nam met haar rechterhand de paal vast en hield haar andere hand er onder. Het was minstens 2 handen vol lul en dan nog de eikel die eruit stak. Aarzelend trok ze zachtjes aan zijn lul. Nadat ze dat even had gedaan, voelde ze de hand van Theo op haar hoofd. Hij duwde haar zachtjes maar dwingend naar zijn pik. Barbara slikte even en opende toen haar mond.
Theo zag het van bovenaf gebeuren hoe de vrouw tussen zijn benen zijn eikel in haar mond nam. En ze deed het op een manier die hij nog niet vaak had gevoeld. Een bepaalde élégance, maar ook smaakvol zijn pik in haar rond nemend. Zachtjes begon ze op en neer te gaan, met haar wangen hol. Strak vastgezogen om zijn lul. En ze begon hem steeds dieper te nemen, tot halverwege. Meer leek niet te gaan. Maar het was voor Theo enorm opwindend om te zien hoe haar rode lippen nauw zijn pik omsloten. Zoals ze daar onderdanig voor hem zat, daar genoot hij van.
Barbara zat met gemengde gevoelens op haar knieën. Zoiets had ze nog nooit gedaan. Maar de manier van handelen van Van Zanten in combinatie met de angst om achter het net te vissen voor deze baan, zorgde voor een vreemde spanning in haar lijf. En die voelde ze overal, maar vooral gek genoeg in haar onderlijf. Terwijl ze hem aan het pijpen was, moest ze hem nageven dat hij gelukkig gesteld was op hygiëne. Zijn pik smaakte en rook gewoon goed. Dat maakte het pijpen ook een stuk prettiger. Weer voelde ze zijn hand op zijn hoofd. Die maande tot meer snelheid. Ze begon hem feller te pijpen en ze voelde hij zijn pik dieper haar mond in werd gedrongen. Ze kokhalsde ervan en toen liet hij even los om vervolgens weer op haar hoofd te drukken. Nog nauwer sloten haar lippen om zijn lul. Sneller ging haar hoofd op en neer. Ze hoorde Theo kreunen en dat was een teken om nog feller te pijpen. Slijm liep uit haar mondhoeken en zakte over zijn pik naar beneden naar zijn ballen.
Ze voelde hoe hij zijn lichaam bewoog. Hij neukte vanuit zittende stand haar mond terwijl Barbara hem met haar pijpende mond tegemoet kwam. Theo gromde en verstarde. ‘Oooh, geile pijpslet, ik ga komen!’ Hij schokte omhoog met zijn lul hetgeen Barbara deed proesten en meteen schoot hij zijn eerste sliert in haar mond. Omdat ze hoestte, schoot het meteen naar buiten maar de volgende vloog meteen haar keel in. Theo hield haar hoofd vast. ‘Slikken jij! Ooh, jaaa… al mijn zaad in je mond!’ Barbara slikte verwoed door, kon net haar kokreflexen in bedwang houden en bemerkte dat het schokken minder werd en de handen op haar hoofd minder beklemmend. Tot hij haar uiteindelijk los liet. Barbara kwam omhoog, likte de laatste restjes zaad van zijn pik en keek omhoog. Theo zat met half gesloten ogen genietend toe te kijken hoe ze dat deed. ‘Maandag verwacht ik je om half 9 op kantoor!’
Barbara is een vrouw van middelbare leeftijd, zoals men dat zo graag zegt. Dat heeft wel iets denigrerends in zich. Zelf vind ze zich namelijk, ondanks dat etiket ‘middelbare leeftijd’, er nog goed uitzien. Natuurlijk, ze ziet in de spiegel heus wel die groefjes en plekjes in haar gezicht en op haar benen en billen, maar ze is niet ontevreden met haar beeld. Dat in tegenstelling overigens tot een aantal van haar vriendinnen, die alleen maar aan het weeklagen zijn over hun spiegelbeeld. Ze had lichtbruin, half lang haar dat ze zowel opgestoken als in een staartje kon dragen. Haar ogen hadden een amandel kleur. Haar borsten waren niet gaan hangen en ze vond dat ze mooie tepelhoven had. Die reageerden extreem snel op stemmingswisselingen hetgeen wel eens lastig kon zijn als ze zichtbaar opgewonden was. Op haar billen was ze best wel trots. Ze bracht ook menig uurtje in de sportschool door, waardoor haar billen nog steeds een lekkere ronding hadden en voldoende stevigheid en vastigheid bood voor … ja, voor wie eigenlijk?
Ze dacht aan haar huwelijk met Peter. Het woord huwelijk klopte volgens de wet. Maar zinnenprikkelend was het allang niet meer. Peter kon haar met zijn tong nog wel naar een hoogtepunt brengen, maar zijn pik was gewoon te klein. Ze voelde nauwelijks iets als hij naar binnen ging, laat staan dat hij haar op de juiste plaats kon raken. Ze fakete daarom ook vaak een orgasme zodat hij niet teleurgesteld zou zijn in zijn eigen prestaties. Als hij sliep hielp ze zichzelf naar een hoogtepunt, waarbij ze soms de wildste fantasieën in haar hoofd haalde. Ze bemerkte tot haar schaamte dat die soms wel eens richting het extreme gingen. Maar verder was haar huwelijk in orde. Peter was zorgzaam, werkte hard en bood met zijn inkomen de mogelijkheid aan haar om wat minder te werken. Maar dat inkomen van haar was wel nodig, want inmiddels hadden ze hun leven ingericht naar andere maatstaven. Die voorzag hun in luxere kleding, verre reizen en een mooi huis, dat volledig naar wens was ingericht.
Inmiddels was Barbara zonder werk komen te zitten. Dat had ze nog niet aan Peter durven vertellen, want ze had best wel een aantal stommiteiten begaan waardoor ze op staande voet was ontslagen. De kantonrechter was hierin meegegaan dus recht op een uitkering had ze niet. Ze moest een andere baan vinden en snel ook, want Peter zou natuurlijk haar financiële inbreng gaan missen. Ze had op internet gezocht naar diverse banen kantoorwerk, waarbij ze weer een spin in het web zou kunnen zijn. Een positie waarin ze zich lekker bij voelde. Maar de bedrijven waar ze eerst naar had geschreven, hadden wantrouwen gehad bij het plotse vertrek bij haar vorige werkgever en hadden geïnformeerd. Vervolgens kwam de afwijzingsmail razendsnel binnen. Ze had nu een kleiner bedrijf op het oog, dat echt aan de rand van de stad zat. Ze zochten een officemanager bij een bedrijf dat een snelle groei doormaakte. Waar ze bij de andere bedrijven nul op rekest had gekregen, was dit bedrijf niet in haar verleden gedoken en was ze uitgenodigd voor een gesprek. Met haar hand ging ze langs de kleding in haar kast. Ze zocht iets netjes, niet te bloot, maar net voldoende om er pedant uit te zien. Wel natuurlijk de klasse uitstralend die de officemanager nodig had. Uiteindelijk koos ze voor een mooi uitgesneden zwarte jurk met bijpassend zilveren sieraden. Niet te groot, niet onopvallend, precies goed. Ze was klaar om op sollicitatiegesprek te gaan.
Theo van Zanten was drie jaar geleden een startup begonnen in bemiddeling tussen koper en verkoper. Zo zat hij aan tafel met een grote verkoper van automaterialen om vervolgens aan tafel te zitten met een keten van garages die goedkoop de materialen wilde aanschaffen. Dankzij Theo’s bemiddeling bespaarde dat bedrijf een paar ton per jaar. Zo deed hij dat ook als hulp bij het inkopen van spullen voor de Action, waar de inkopers een goed neusje hadden over wat volgend jaar een hot item zou zijn. Theo zorgde ervoor dat een soms wat louche Chinese verkoper de materialen leverde. De successen regen zich aaneen en dat zorgde ervoor dat hij dat niet meer vanuit huis kon doen. Hij huurde een kantoorpand aan de rand van de stad met een optie tot gebruik van extra ruimte als dat nodig was. Dat was goed bekeken, want het lukte niet altijd de materialen rechtstreeks van verkoper naar koper te krijgen. Theo bemiddelde dan dat de spullen tegen een acceptabele prijs bij hem konden worden opgeslagen. Het legde hem geen windeieren. Zijn bedrijf was gegroeid, had inmiddels 20 werknemers in dienst en Theo had niet zonder reden al de nodige office managers versleten. Als aantrekkelijke man kon hij de dames om zijn vinger winden, maar het kon zijn belangstelling zelden lang vasthouden. Ze waren te weinig intelligent of durfden niet wat kinky-er te zijn.
Vandaag kwam er een sollicitante voor de functie waar hij zijn zinnen op had gezet. Als lid van de ondernemerskring had hij toegang tot de zogeheten blacklist van medewerkers die een scheve schaats hadden gereden bij een van de aangesloten bedrijven. Dat was natuurlijk een verboden lijst, maar wel erg handig. De sollicitante van vanmiddag stond op die lijst en Theo maakte al plannetjes om daar heel handig gebruik van te maken. Dankzij bevriende relaties was hij ook achter haar bank- en creditkaartgegevens te komen. Hij wist genoeg: deze dame had deze baan heel hard nodig….
Barbara reeds nietsvermoedend naar de aangegeven locatie op Google maps. Ze vond het wel jammer dat het zover buiten de bewoonde wereld was. Een extra auto was best wel belastend voor hun budget. Peter moest wel per auto naar zijn werk, want hij moest ook regelmatig op pad door geheel Nederland. Ze had een hoopje een baan te vinden waar ze gemakkelijk met openbaar vervoer kon komen of misschien zelfs met de fiets. Ze bedacht dat het met deze locatie niet ging worden. Om zich heen kijkend, bedacht ze ook dat hier in het donker aankomen en vertrekken in de wintermaanden ook geen pretje zou zijn voor een vrouw alleen. Dan maar proberen het onderste uit de kan te halen bij haar nieuwe baas, maar eerst maar eens zorgen dat ze überhaupt een nieuwe baan te pakken kreeg. Ze stapte uit en belde aan. Een beetje groezelige man deed open, maar begroette haar joviaal. ‘Hey wijffie, je komt zeker voor de vacature?’ ‘Euh, ja, dat klopt.’ ‘Ga hier maar effe zitten,’ wees de man naar een stoel bij een lege balie. ‘Theo is nog even bezig en ik moet nodig weer aan het werk. Red je het zo?’ Barbara keek op. De man was best aardig ondanks zijn voorkomen. ‘Dat komt wel goed hoor,’ knikte ze.
Ze deed haar jas uit, ging zitten en hield die op schoot. Ze keek om zich heen. De ruimte waar ze zich bevond was een kleine ontvangsthal met receptie. Ze was gaan zitten in een van de drie stoelen, die om een tafeltje stonden opgesteld. Het was behoorlijk steriel, nauwelijks planten op een verlepte plant na en een triest plastic geval in de hoek. Ze beoordeelde het als een mannenbolwerk. Even later hoorde ze een deur slaan boven en een aantrekkelijke man kwam de trap af. Zijn lichaam verried fitheid, zijn ogen stonden loeihelder en leken wel door haar heen te kijken. De glimlach op zijn gezicht verzachtte dat. ‘Barbara neem ik aan?’ Barbara stond op en schudde de uitgestoken hand. Hij wees naar de trap. ‘Na jou!’
Barbara voelde zich even ongemakkelijk om voor hem uit te lopen. Ze voelde zijn ogen branden op haar billen maar ze zei niets en liep snel door. Vragend kreek ze achterom toen ze boven was. ‘De tweede deur rechts,’ wees Van Zanten. Barbara glipte naar binnen en bleef in het midden van zijn kamer staan. Het was een grote kamer met een leren bank, twee leren fauteuils aan de linkerkant van de kamer, aan de rechterkant een grote vergadertafel met 6 stoelen en zijn bureau in het midden achterin. Een groot bureau waar gerust twee mensen aan zouden kunnen werken. Theo wees haar de bank en ging in een stoel tegenover haar zitten. Hij vertelde wat over het bedrijf, waarin ze handelden, hoeveel mensen er werkten en wat er verwacht werd van de office manager. ‘Het is misschien een andere invulling dan je gewend bent. De officemanager doet in feite hier alles. Van telefoon opnemen tot mensen ontvangen, van belangrijke documenten uitwerken tot af en toe eens bijspringen bij de expeditie en het organiseren van feestavondjes. Als je dat ziet zitten, dan kunnen we verder praten. Anders kunnen we het kort houden.’ Barbara bemerkte de zakelijkheid bij hem en kon dat eigenlijk wel waarderen. Iemand die wist wat hij wilde. ‘Wat je opnoemde lijkt me juist leuk vanwege de variatie. Dus tot dusverre zie ik geen blokkades.’
Theo bemerkte hoe ze dat keurig verwoordde. Ze zou geen ander antwoord hebben gegeven want zijn bedrijf was zo goed als zeker de laatste kans voor haar. ten minste, een bedrijf waar ze fatsoenlijk kon verdienen. Van Zanten vroeg naar haar kwaliteiten en Barbara kon die naar behoren beantwoorden. Toen hij vroeg waarom ze was gestopt bij haar vorige bedrijf, maakte ze zich er met een smoesje vanaf. ‘Het werk was niet meer zo uitdagend, ik was er klaar mee. Beloftes werden niet nagekomen.’ Van Zanten genoot van de leugens. Hij wist wel beter ten slotte. ‘Ik sprak vanmorgen nog met Beertsma. Je kent hem vast nog wel als je directe leidinggevende. Die vertelde me iets heel anders…’ Barbara kleurde rood. Shit. Dit antecenten onderzoek was wel het laatste waar ze op zat te wachten. Van Zanten leunde naar voren. ‘Ik weet waarom jij bent ontslagen en niet zelf ontslag hebt genomen, Barbara! Jouw acties hebben het bedrijf tonnen gekost en je was al gewaarschuwd het niet te doen!’
Barbara staarde naar beneden. Shit, einde verhaal natuurlijk dit. Weer op niets uitgelopen. ‘Barbara?’ Ze keek op. ‘Snap je nu waarom je bij andere bedrijven hooguit een nette afwijzing kreeg?’ Ze keek vreemd op. ‘Weten ze dit allemaal dan?’ ‘De details misschien niet. Maar we hanteren een zwarte lijst en daar sta je op.’ ‘Wat? Dat is ongehoord en tegen alle wetgeving in. Dat mag helemaal niet, ‘ sputterde Barbara. ‘Je hebt het niet van mij Barbara. En zonder lijst is er geen bewijs.’ Barbara zuchtte. ‘Nou, dat was het dan. Ik ga wel…’ Van Zanten keek haar recht aan. ’Hoe graag wil jij deze baan, Barbara?’ Barbara keek terug. Ze zag een lichtpuntje. ‘Euh, heel graag natuurlijk, maar ja, met dit verleden wordt het lastig…’ ‘Wat heb je er voor over Barbara? Ik ken je situatie nu wel en het ziet er niet rooskleurig uit. Je man weet het vast niet?’
BAM. Die was in de roos. Barbara knakte een beetje. Deze man leek verdorie alles te weten. Zowel haar financiële situatie als het achterhouden van haar gedwongen ontslag. Haar man die van niets wist. Ze fluisterde bijna, een beetje schor: ‘Nee..’ Ik vraag het je heel duidelijk Barbara…. Wil jij er alles voor doen om deze baan te krijgen?’ ‘W-wat bedoel je met alles?’ Van Zanten zei niets, maar schoof onderuit in zijn fauteuil, deed zijn benen wijd en wees naar de plek tussen zijn benen. Barbara keek hem verbaasd aan. Van Zanten zei: ‘Op deze plek, hier, is het begin van alles. Kom je nog of wil je toch weg?’ Barbara verkeerde in tweestrijd. Ja, ze moest deze baan hebben. Het zou anders een financieel fiasco worden om nog maar niet te spreken over de ruzie die ze met Peter zou hebben. Ze stond op, uiteindelijk en ging voor hem staan. Weifelend. Van Zanten voelde dat hij het pleit ging winnen. Hij wees naar de plek tussen zijn benen. ‘Op je knieën…’
Met grote ogen keek Barbara hem aan. Twijfels gierden door haar lijf. En toen dacht ze: Kom meid, even doorbijten, dan heb je de baan. Ze ging op haar knieën zitten en keek hem aan. ‘Ik denk dat je wel weet wat ik van je verlang…’ Barbara keek naar de bult die zich al aftekende in zijn broek. Aarzelend gingen haar handen naar zijn knoop van z’n broek en maakte die los. Vervolgens voorzichtig de rits naar beneden. Ze pakte de broeksband vast en keek even omhoog. Theo ging even omhoog met zijn billen zodat de broek naar beneden kon. Even later volgde zijn boxer dezelfde weg. Een grote mast sprong tevoorschijn. Het was geen kleintje schatte Barbara in. Groter, veel groter dan die van haar man in ieder geval. Ze nam met haar rechterhand de paal vast en hield haar andere hand er onder. Het was minstens 2 handen vol lul en dan nog de eikel die eruit stak. Aarzelend trok ze zachtjes aan zijn lul. Nadat ze dat even had gedaan, voelde ze de hand van Theo op haar hoofd. Hij duwde haar zachtjes maar dwingend naar zijn pik. Barbara slikte even en opende toen haar mond.
Theo zag het van bovenaf gebeuren hoe de vrouw tussen zijn benen zijn eikel in haar mond nam. En ze deed het op een manier die hij nog niet vaak had gevoeld. Een bepaalde élégance, maar ook smaakvol zijn pik in haar rond nemend. Zachtjes begon ze op en neer te gaan, met haar wangen hol. Strak vastgezogen om zijn lul. En ze begon hem steeds dieper te nemen, tot halverwege. Meer leek niet te gaan. Maar het was voor Theo enorm opwindend om te zien hoe haar rode lippen nauw zijn pik omsloten. Zoals ze daar onderdanig voor hem zat, daar genoot hij van.
Barbara zat met gemengde gevoelens op haar knieën. Zoiets had ze nog nooit gedaan. Maar de manier van handelen van Van Zanten in combinatie met de angst om achter het net te vissen voor deze baan, zorgde voor een vreemde spanning in haar lijf. En die voelde ze overal, maar vooral gek genoeg in haar onderlijf. Terwijl ze hem aan het pijpen was, moest ze hem nageven dat hij gelukkig gesteld was op hygiëne. Zijn pik smaakte en rook gewoon goed. Dat maakte het pijpen ook een stuk prettiger. Weer voelde ze zijn hand op zijn hoofd. Die maande tot meer snelheid. Ze begon hem feller te pijpen en ze voelde hij zijn pik dieper haar mond in werd gedrongen. Ze kokhalsde ervan en toen liet hij even los om vervolgens weer op haar hoofd te drukken. Nog nauwer sloten haar lippen om zijn lul. Sneller ging haar hoofd op en neer. Ze hoorde Theo kreunen en dat was een teken om nog feller te pijpen. Slijm liep uit haar mondhoeken en zakte over zijn pik naar beneden naar zijn ballen.
Ze voelde hoe hij zijn lichaam bewoog. Hij neukte vanuit zittende stand haar mond terwijl Barbara hem met haar pijpende mond tegemoet kwam. Theo gromde en verstarde. ‘Oooh, geile pijpslet, ik ga komen!’ Hij schokte omhoog met zijn lul hetgeen Barbara deed proesten en meteen schoot hij zijn eerste sliert in haar mond. Omdat ze hoestte, schoot het meteen naar buiten maar de volgende vloog meteen haar keel in. Theo hield haar hoofd vast. ‘Slikken jij! Ooh, jaaa… al mijn zaad in je mond!’ Barbara slikte verwoed door, kon net haar kokreflexen in bedwang houden en bemerkte dat het schokken minder werd en de handen op haar hoofd minder beklemmend. Tot hij haar uiteindelijk los liet. Barbara kwam omhoog, likte de laatste restjes zaad van zijn pik en keek omhoog. Theo zat met half gesloten ogen genietend toe te kijken hoe ze dat deed. ‘Maandag verwacht ik je om half 9 op kantoor!’
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Ariennnn, 27 jaar. Dit verhaal laat je verlangen naar meer? Op mijn prive pagina ervaar je hoe de spanning en verleiding toenemen...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Armina (31)
Evva (36)
Senzu (24)
Lisettek (34)