Grad Taljenje - Blootgelegde Intimiteit 4.14

Blootgelegde intimiteit

Een kasteel dat zich opent.Voor vlinders. Zomerse kriebels, wederzijdse voorzichtige glimlachen. Voor de liefde.

In dit deel ontmoet je twee nieuwkomers die dachten dat ze de touwtjes in handen hadden. Een charmante man met een verborgen zachtheid, en een vrouw die meent dat ze alles kan regelen. Een ontmoeting die begint als zakelijk, maar al snel verandert in iets veel diepers. Een vonk die overslaat, een hart dat sneller slaat, een verlangen dat niet meer te stoppen is. Maskers vallen. Geheimen komen bloot te liggen. Lichamen worden gedeeld. Harten worden gewonnen, een ander hart breekt, zoals de ziel breekt in haar eigen spiegelbeeld.

De zomer is warm. De nachten zijn lang. En wat overdag nog verborgen blijft, zoekt ’s avonds zijn weg naar binnen. In volle glorie, zonder schaamte, zonder maskers.

Welkom in deel 4.

De poort staat open. De kapel is klaar om haar gasten te bedienen. De spiegel onwrikbaar geplaatst. Lees. Voel. En ontdek hoe liefde en macht elkaar eindelijk ontmoeten... en elkaar volledig blootleggen

Hoofdstuk 14 - Vlinders boven macht

Hoog op de bergtop, badend in de gouden vroege zomerzon, lag Grad Taljenje vredig en tevreden. De lucht geurde naar dennen, warm gras en versgebakken appeltaart uit het café. Toeristen klommen puffend de laatste stenen trappen op, lachend en rood aangelopen, om zich vervolgens te laten verwelkomen door Dunja en Nika. De twee zussen bewogen met lichte, dansende tred tussen de tafeltjes door, hun korte zomerse rokjes wapperend bij elke stap, de dunne stof soms net genoeg opwaaiend om een glimp van strakke dijen en witte slipjes te tonen. Glimlachend bogen ze voorover om glazen te vullen of taartjes aan te reiken, borsten licht deinend, tepels vaag afgetekend onder het dunne katoen.

Mannen keken langer dan nodig, slikten droog, verschoven ongemakkelijk op hun stoel. Vrouwen merkten het op. Sommigen met een geamuseerde glimlach, anderen met een lichte blos. Hier en daar gleed een hand steels over een dij, een vinger verdween onder een zoom, een gefluisterd “later vanavond” klonk zacht. Het terras bruiste van onschuldige zomerspanning, lachende stemmen en het zachte getingel van lepeltjes in kopjes. Niemand wist wat er zich achter de gesloten deuren afspeelde. Niemand vermoedde dat gerechtigheid in de schaduw van ditzelfde kasteel nog altijd haar werk deed.

De zomerzon overgoot het terras met warmte, maar binnen de muren van Grad Taljenje bleef de schaduw van gerechtigheid altijd aanwezig. Eens in de vier, vijf weken arriveerde Karl Toseksen. Altijd rustig, bijna sereen, als een man die thuiskwam. Zijn onderdanigheid was niet langer een worsteling. In de uren die hij aan de Triade schonk, werd hij gebruikt op manieren die zijn lichaam en geest elke keer weer op de proef stelden. Hij leefde op: de pijn, de vernedering, de absolute overgave voedden iets in hem dat thuis nooit kon ontwaken. Wanneer hij terugkeerde naar Kopenhagen, was hij zachter, aandachtiger, verliefder. Freja merkte het aan de manier waarop hij haar vasthield, haar kuste, haar beminde. Alsof elke reis naar Slovenië hem herboren naar huis stuurde. Ze wist niet waarom, maar ze genoot ervan. En Karl zweeg, glimlachte alleen, en voelde zich voor het eerst in jaren volledig levend.

Om de twee maanden klonken de stappen van Gari Dikiy weer op de stenen trappen. Soms alleen. Vaak met Igor in zijn kielzog. De eerste keren hadden ze nog tegengestribbeld. Dreigementen, woede, pogingen om te onderhandelen, maar de Triade hoefde de beelden slechts één keer te tonen… Gedwee betraden ze het kasteel, naakt en gebogen zodra de poort achter hen viel. Gari werd gestraft voor elke misdaad die hij ooit had begaan: ruw, precies, meedogenloos. Daarna volgde de onontkoombare vernedering: hij moest ondergaan wat hij de meisjes had aangedaan. Lívia Kováčová. Elena Dragomir. Lena Schulz. Anastasia Morozova. Elke naam werd hardop uitgesproken terwijl hij vastgebonden lag, werd gepijnigd, vernederd, gebruikt. En elke keer, als de sessie eindigde, zorgde de Triade ervoor dat een groot bedrag op de rekening van het slachtoffer werd overgemaakt. Met Gari’s volledige naam als afzender. Een stille, onontkoombare boetedoening. De vrouwen, ooit gebroken, waren nu financieel onafhankelijk.

Katarina had haar master Business Administration cum laude afgerond, na haar master Finance al eerder te hebben behaald. Ze woonde nu permanent op Grad Taljenje, samen met Nikolas, terwijl ze solliciteerde naar topposities in Londen en New York. Het kasteel voelde als thuis, maar er was ook een leegte. Karl was heerlijk, gewillig en onderdanig, maar hij was niet genoeg. Ze gunde hem zijn leven in Kopenhagen, zijn vrouw, zijn praktijk. Maar daarom waren er lange avonden dat ze gezelschap miste. Nikolas vermaakte zich met Dunja en Nika, soms met allebei tegelijk, en dat was goed. Al was Katarina soms wat jaloers…

Die middag, terwijl de zon hoog boven de bergen stond en het terras van het café bruisend vol zat, kwam Dunja haar halen. “Er zijn gasten die de eigenaars moeten spreken,” zei ze met een schalkse twinkeling. Katarina zuchtte. Ze hadden het café expres als buffer: toeristen mochten komen, maar het echte kasteel bleef gesloten. “Ze zijn erg knap,” voegde Dunja toe, knipogend. Katarina lachte ondanks zichzelf en liep grinnikend mee

Op het terras stond een jonge vrouw – eind twintig, begin dertig – in een strak, crèmekleurig pak dat schreeuwde om aandacht. Maar Katarina’s ogen gleden meteen langs haar heen naar de man die achter haar aan kwam. Jong, sportief, gespierd maar niet overdreven. Lekker hoofd, strakke kaken, zelfverzekerde tred. Hij droeg een lichtblauw overhemd met opgerolde mouwen, een Rolex die glansde in de zon, en een glimlach die zei: ik win altijd.

“Jaxon Caldwell,” zei hij, hand uitstekend. Zijn stem was laag, zelfverzekerd, met een vleugje New Yorks accent. Katarina schudde zijn hand. Een rilling schoot door haar buik, haar dijen knepen onwillekeurig samen, vlinders explodeerden in haar borst. Ze hield zijn hand iets langer vast dan nodig. Zijn ogen ontmoetten de hare. En sloegen toen snel neer. Ja. Ze kon hem hebben. “Harper Whitaker,” stelde de vrouw zichzelf voor, stem scherp en professioneel. Katarina keek haar amper aan. Haar aandacht bleef bij Jaxon. Ze voelde hoe zijn vingers licht trilden toen ze eindelijk losliet. Hij wreef ongemerkt over zijn handpalm, alsof haar aanraking nog nazinderde.

“Waarmee kan ik jullie helpen?” vroeg Katarina, stem kalm, maar haar ogen priemden nog steeds in Jaxon. Hij stotterde iets onverstaanbaars. Harper nam resoluut het woord. “Dat kunnen we beter binnen bespreken, mevrouw Knez.” Katarina glimlachte minzaam. “Het kasteel is gesloten. Als je wilt praten, kan dat hier op het terras.” Ze wees naar een tafel onder een parasol met uitzicht over de vallei. Het drietal nam plaats. Dunja serveerde drankjes en gaf Katarina een stiekem knipoogje toen ze Jaxon zag. Harper’s gezicht betrok even, een chagrijnig trekje trok over haar lippen. Katarina registreerde het. Interessant.

Harper opende haar aktetas. “We willen het kasteel kopen.” Ze schoof een folder over tafel. De cover toonde een strakke, minimalistische zwart-witfoto van een Noors fjordkasteel bij zonsondergang, met in zilvergrijs reliëf de naam: Aether Residences. “Caldwell Collection is ons vlaggenschip,” zei ze zakelijk. “De klassieke, gevestigde luxe die we al jaren uitbouwen. Maar we lanceren nu een nieuwe brand: Aether Residences. Exclusieve, ultra-high-end verblijfplaatsen. Kastelen, landhuizen, verborgen estates, die we selectief renoveren en als unieke residenties aanbieden. Grad Taljenje past perfect in die nieuwe lijn. Het wordt ons kroonjuweel.” Ze sloeg de folder open. Twee pagina’s met foto’s: een gerestaureerd Schots kasteel aan een loch, een Noors houten landhuis op een klif. Beide adembenemend, beide met de Aether-logo. “Onze eerste twee locaties”, voegde Harper toe, stem vol zelfvertrouwen. “Hier gaat Grad Taljenje deel van uitmaken.”

Katarina keek niet naar de folder. Ze keek naar Jaxon. Hij ontweek haar blik, maar steeds weer werd hij ernaartoe getrokken. Zijn keel bewoog toen hij slikte. Katarina voelde haar eigen lichaam reageren: warmte trok laag in haar buik, haar tepels prikten tegen de stof van haar jurk. Ze werd verliefd. Niet op zijn geld, niet op zijn status. Op de manier waarop hij brak onder haar blik. De verlegen leuke jongeman. Ze vond hem leuk…

“Het kasteel is niet te koop,” zei ze rustig. Ze stond op. Harper leunde naar voren. “Ik zou nog maar even blijven zitten.” Haar stem was nu scherp, dreigend. “Ik heb onderzoek gedaan. Er zijn dingen opgevallen. Financieel.” Katarina bleef staan. Harper fluisterde bijna triomfantelijk: “Grad Taljenje kan niet gefinancierd worden vanuit de café-inkomsten. Zelfs niet met de diep verborgen fondsen van je vader…”

Katarina keek haar aan. Een langzame, minachtende glimlach verspreidde zich over haar gezicht. Ze wist genoeg. Harper had oppervlakkig gegraven – net diep genoeg om de fondsen van haar vader te vinden, maar niet diep genoeg om Victorija’s kapitaal te zien. Laat staan de oude eigendomsstatuten en het familiekapitaal dat al eeuwenlang ter beschikking stond aan wie op dat moment de Primus Inter Pares was. Een schat die niet op bankrekeningen stond, maar in vast goud, edelmetalen en diamanten. Vastgelegd in ongeschreven wetten die niemand buiten de familie kende.

“Grad Taljenje is niet te koop,” herhaalde ze kalm. “Dreigementen hebben gevolgen.” Ze draaide zich om en liep terug naar het kasteel. Haar hart bonsde. Niet van angst. Van opwinding. Ze voelde Jaxons ogen in haar rug branden. Ze wist dat hij haar nakeek. Ze wist dat hij al verloren was. Harper bleef zitten, mond licht open. Ze had verwacht dat Katarina zou schrikken, zou onderhandelen. In plaats daarvan voelde ze zich opeens klein. Jaxon staarde nog steeds naar de deur waardoor Katarina verdwenen was. Zijn vingers trilden licht op tafel. Katarina liep de poort door. Ze was niet ongerust. Ze was verliefd. En ze ging zelf onderzoek doen. Ze wilde hem hebben. En ze zou Harper erbij nemen.

Het onderzoek duurde een kleine week. Vijf dagen waarin Katarina via discrete netwerken en een paar gerichte telefoontjes had blootgelegd wie Jaxon werkelijk was en hoe hij samenwerkte met Harper. Caldwell Collection was een gevestigd familiebedrijf met top hotels in de zeven grote wereldsteden. Jaxon had de laatste vier locaties vanaf niets opgebouwd en daarmee het merk tot een toonaangevend luxe-hotelbedrijf gemaakt. Hoe anders lag het met Aether Residences. Dat was een bedrijf dat Harper voor hem opzette. Althans, zo presenteerde ze het. Harper regelde alles: aankoop, renovatie, interne overdrachten, boekhouding. Jaxon zag alleen de officiële cijfers: locaties werden ‘hergewaardeerd’, verkopen vonden ‘intern’ plaats, faillissementen waren ‘marktcorrecties’. Hij vertrouwde haar blind.

Katarina zag wat Jaxon niet zag. Via oude studiegenoten bij forensische accountants en een paar discrete bankcontacten ontdekte ze dat de echte winst nooit in de boeken stond. Harper had een reeks kleine, ontraceerbare transacties opgezet: gefingeerde advieskosten, management fees, offshore-rekeningen die alleen op haar naam stonden. De ‘winst’ op papier verdween stiekem naar haar privérekening. Jaxon dacht dat hij een genie aan zijn zijde had. In werkelijkheid lichtte Harper hem la lange tijd op. Katarina wist genoeg.

Ze had nog een week nodig om Elize, Victorija en Nikolas te overtuigen. Rijke mensen. Fraude. Chantabel. En bovendien in staat om van Grad Taljenje een goedlopend, exclusief hotel te maken. Vol passie vertelde Katarina over Jaxon. Hoe hij zou instorten als zijn hotelimperium gekoppeld werd aan fraude. Harper zat tot haar nek in de strop. Zij zou slechts bijvangst zijn, maar Jaxon was de grote vis. Haar ogen glommen, haar wangen bloosden. Terwijl ze sprak, laaide het vuur in haar op; een hete, bijna verliefde roes die door haar hele lijf trok. Elize glimlachte. Ze had het meteen door: haar dochter was verliefd op deze man.

De Triade ging akkoord. Katarina mocht Jaxon en Harper uitnodigen op het kasteel. Alles werd in gereedheid gebracht. Plannen werden omgegooid zodat over twee weken een nieuw duo in de klauwen van Grad Taljenje zou vallen.

De brief was bijna onderdanig geweest. Harper las hem nog een keer door, een genoegzame glimlach op haar lippen. Katarina schreef dat ze had nagedacht over Harpers woorden en nu toch bereid was om met haar en Jaxon te praten. “Kom alsjeblieft een weekend naar Grad Taljenje,” stond er, “zodat we enkele zaken kunnen rechtzetten.” In Harpers oren klonk het bijna smekend. Ze grinnikte in zichzelf. Voor haar betekende ‘rechtzetten’ maar één ding: verkopen.

Samen met Jaxon stond ze in het dorp te wachten op de kabelbaan. Hij was voor het eerst sinds hun samenwerking écht vrolijk. Ze merkte een lichte, bijna jongensachtige opwinding in zijn ogen die Harper mateloos irriteerde. Ze kneep haar lippen op elkaar, voelde een scherpe steek van jaloezie. Katarina had hun de privélift van de familie aangeboden. Geen wandeling nodig. Weer een teken van zwakte, dacht Harper triomfantelijk. Ze had geen idee hoe ze in de val stapte.

Boven stonden twee jonge vrouwen te wachten. Harper herkende ze vaag van het café, maar nu droegen ze witte, doorschijnende jurkjes die nauwelijks hun ronde borsten bedekten. Tepels drukten duidelijk tegen de stof, witte slipjes staken af onder de zoom. Ze vond het te veel van het goede: stijlvol, ja, maar te seksueel geladen. Ze snauwde iets naar Dunja en duwde bijna haar koffertje in haar handen. Jaxon daarentegen was hoffelijk en stond erop zijn eigen bagage te dragen.

Het was vrijdagavond. Het kasteel leek geheel verlaten. Buiten zongen vogels in de late middagzon, die langzaam achter de bergtoppen zakte. Een zacht briesje liet de witte jurkjes dansen om de jonge lichamen. Harper liep achter Nika en volgde het schommelende slipje door de doorschijnende stof. Ze moest haar beeld bijstellen. Niet te sexy, maar… sexy. Ze fantaseerde even hoe ze zelf in zo’n jurkje zou lopen, de lichte stof wiegend over haar naakte borsten, het dansende slipje Jaxon verleidend. Ze wist zeker dat hij haar dan zou bespringen. Bij de gedachte alleen al kleurde ze rood, voelde ze het vocht tussen haar benen haar schaamlippen bevochtigen. Mmmm.

Maar Jaxon had geen oog voor de meisjes. Hij was verward over zichzelf. Al bij de eerste ontmoeting had hij nauwelijks een woord uitgebracht. Ook nu voelde hij zich veel minder zeker dan in zijn hele leven. Het was die jonge vrouw, Katarina. Dat wist hij zeker. Ze was koud en hard. Ook haar handdruk was stevig geweest, maar wel warm. Hij wist zeker dat ze toen allebei vlinders hadden gevoeld, al had Katarina het niet geuit. Jaxon was blij dat hij mee was. Meestal sloot Harper de deals alleen af. Maar de uitnodiging was ook aan hem gericht. En dat vond hij leuk. Alsof ze hem nog een keer wilde zien.

Naast de hoofdingang stond een klein poortje open. Een stevige donkerhouten deur, met daarachter alleen maar donker. Nika keerde zich naar Harper. “U kunt met mij mee, mevrouw”, sprak ze zoetsappig. Een toon die iedereen die haar kende als sarcastisch zou herkennen. Maar Harper was afgeleid door het glanzende slipje en merkte het sarcasme niet op. Dunja lachte lief naar Jaxon, pakte spontaan zijn hand en nam hem mee de trap op richting de hoofdingang. Binnen begeleidde ze hem naar zijn slaapkamer; een fantastische kamer met een adembenemend uitzicht over de steile vallei. Ze wees op een gedekte tafel. “Uw diner is vanwege de tijd op uw kamer geserveerd. Eet rustig, fris u gerust even op. Om 20:00 stipt is de eerste meeting.”

Precies om acht uur klopte iemand op zijn kamerdeur. Jaxon, fris gedoucht en in een sportieve combinatie, opende. Zijn mond viel even open. Katarina stapte met een zachte, bijna verlegen glimlach over de drempel. Ze droeg een strak donkerblauw zomerjurkje dat haar fantastisch stond. De stof spande licht over haar borsten, de zoom danste net boven haar knieën. Ze stonden tegenover elkaar. Vonken sloegen over. Duidelijk voelbaar, bijna zichtbaar. Stotterend vroeg hij of ze binnen wilde komen. Dat wilde ze. Ze stapte met stevige tred naar binnen, wees hem een stoel aan het bureau en nam zelf plaats in de luxueuze leren fauteuil aan de andere kant. Hij volgde haar aanwijzingen. Zonder vragen. Zonder twijfel. Hij zou alles doen wat ze nu vroeg.

Katarina voelde alles tegelijk. Tintelingen, rillingen, vlinders; een wilde, warme roes die haar hart liet bonzen en haar schaamstreek deed pulseren. Haar tepels priemden hard tegen de dunne stof. Ze hield zichzelf in bedwang, maar wilde deze man nu al helemaal. Ze scande zijn lichaam. Vriendelijk. Lief zelfs. Een mooie, opgetogen glimlach met een vleugje onzekerheid en verlegenheid. Stoer, mooi lichaam. Onzichtbaar grijnsde ze toen ze de groeiende bobbel in zijn broek zag.

Toen deed ze haar verhaal. Zonder emotie, zonder oordeel. Alleen kort en bondig de feiten van haar onderzoek. Ze trok een la open waar ze eerder al papieren had neergelegd en schoof deze over het bureaublad. Jaxon boog zich voorover om de cijfers beter te zien. Mmm, hij rook lekker. Ze zag hoe hij ook haar geur inademde. Hoe hij afgeleid raakte van de cijfers, rode blosjes kreeg en lief naar haar glimlachte – ondanks de desastreuze waarheid die voor hem lag. “Ik ga me niet verdedigen,” sprak hij over het bureau heen, terwijl hij de Excel-sheets snel doornam. “Ik ben verantwoordelijk. Heb het niet gezien. Dit is mijn fout.” Hoe heerlijk vond ze hem. De verantwoordelijkheid nemen op een ridderlijke manier. Geen vingertje wijzen, meteen inzien wat de consequenties waren en die aanvaarden. Hij zakte iets dieper in zijn stoel. Ondanks de vlinders in zijn buik, toch geknakt. Hij had Harper vertrouwd. En dat bleek onterecht. Dat wist hij nu. “Waarom laat je dit aan me zien?”

Hier moest Katarina een keuze maken. Ze keek hem strak aan. Voelde de verliefdheid in haar borst. Zag zijn reactie: blosjes, verlegen glimlachjes, snelle hartslag, zenuwachtige trekjes. Een diepe zucht. Ze vertrouwde deze man. “Eerst om je te chanteren,” zei ze ingehouden. Jaxon schoot verschrikt achteruit. “Maar ik voel te veel voor je. Ik vind je aardig. Ik vind je leuk. Ik wil je niet kwetsen. Ik zie hoe je door je goedheid wordt bedrogen en dat kon ik niet aanzien. Dus… ik denk dat ik dit doe om je te helpen. Iets goeds te doen voor iemand die ik mag… die ik liefheb.”

Het was stil. Jaxon moest alles verwerken. Zat nog in shock. Had ze het fout gehad? Had hij geen gevoelens voor haar? Maar met een gebroken stem stamelde hij zacht: “Ik houd ook van jou. Ik keek heel erg uit om je weer te ontmoeten.” Een diepe, ingehouden zucht ontsnapte Katarina. Hoe dominant ze ook was, ze had zich nog nooit zo kwetsbaar gevoeld als in deze minuten. Om toe te geven dat ze verliefd was. “Ik houd van je, Katarina,” stamelde Jaxon nog een keer, voordat hun lippen elkaar vonden.

Ze kuste hem vurig. Anders dan altijd. Niet vanuit macht. Niet alleen lust. Pure verliefdheid. Hij smaakte heerlijk, kroelde door haar haar, liet zijn handen over haar rug zakken. Ze drukten zich tegen elkaar aan. De bobbel in zijn broek drukte tegen haar smachtende schaamheuvel. Wilder. Heftiger. Zijn handen om haar billen. Jurkje iets hoger. Handen op haar satijnen slip. Achter de stof op haar naakte huid. Knedend. Hij nam de leiding. Hij mocht dat. Vandaag. Omdat ze het toestond.

Ze belandden op het grote bed. Katarina op haar rug, borsten naar hem toe, tepels hard en smekend omhoog. Ze spreidde haar benen. Verwelkomde hem bijna letterlijk. Langzaam onderzochten zijn handen haar lichaam. Zijn stijve pik beroerde haar naakte huid te pas en te onpas, wat hen beiden liet kreunen. Zijn mond vond haar tepels. Likte, zoog, begeerde. Zijn vingers gleden over haar natte schaamlippen, speelden ermee. Ze was doorweekt, smachtte naar penetratie. Eerst één vinger. Toen twee. Ze kromden zich, masseerden haar G-spot. Een duim zocht haar clitoris. Ze liet zich gaan. Hij mocht leiden vandaag. Omdat ze het wilde.

Eindelijk wisselden zijn vingers voor zijn pik. Teder, verliefd, drong hij in haar. Kwam diep. Liet zich langzaam op haar zakken, draaide abrupt en liet haar boven op hem zitten. Alsof hij het wist. Alsof hij aanvoelde dat zij de controle wilde. Zelfs nu. Ze bereed hem, zijn handen aan haar prachtige borsten, de hare over zijn lichte borsthaar. Ze kwamen. Nog nooit had Katarina zich zo laten gaan. Vonken vlogen door haar hele lichaam, een elektrische ontlading ontsprong vanuit haar schoot en liet haar hele lijf rillen en trillen. Gillend kwam ze klaar. Terwijl hij stotend zijn hoogtepunt bereikte, liet ze zich verliefd op zijn borst zakken. Hun ademhaling vermengde zich. Hun harten klopten in hetzelfde ritme. Voor het eerst voelde Katarina zich niet alleen heerseres. Ze voelde zich ook geliefd.

Ze douchten samen. Warm water stroomde over hun lichamen, handen gleden speels over natte huid, lippen vonden elkaar tussendoor. Ze droogden elkaar af. Langzaam, plagend, lachend om niets. Ze bleven naakt, namen plaats in de zithoek van de kamer. Jaxon zocht hoffelijk de fles Chablis Grand Cru, opende hem met zorg en schonk twee glazen in. Ze proostten. De eerste van vele die nacht.

Ze spraken urenlang. Open, lachend, zonder geheimen. Over familie, opgroeien, studies, dromen die uitkwamen en dromen die nog wachtten. Ze bleven elkaar verliefd aankijken; ogen die elkaar vasthielden, alsof de wereld daarbuiten niet meer bestond. Het gesprek viel even stil toen de lust weer oplaaide. Ze trokken elkaar naar het bed, kusten hongerig, lichamen die elkaar vonden in een zwoele, trage dans. Daarna bleven ze liggen, verstrengeld, en praatten verder. Fluisterend, lachend, soms even zwijgend om alleen maar te voelen.

Uiteindelijk kwamen ze bij het tere punt. Katarina legde haar hoofd op zijn borst, luisterde naar zijn hartslag. “Je hebt vast gevoeld dat ik dominant ben?” fluisterde ze. Hij knikte verlegen, streelde haar haar. “Ik wilde je hebben,” ging ze verder, stem zacht maar eerlijk. “Ik móést je hebben. Al was het via macht. Maar je bent te lief.” Ze glimlachte tegen zijn huid. “Ik wil je alleen als jij mij wilt. En anders had ik je met een gebroken hart laten gaan.” Ze kusten elkaar. Proevend, strelend, verliefd. De nacht werd lang en wild. Lichamen die elkaar opnieuw vonden, soms teder, soms hongerig. Ze sliepen weinig. Praatten veel. Lachten veel. En toen de eerste ochtendlucht door de ramen sijpelde, lagen ze nog steeds verstrengeld. Uitgeput, voldaan, en voor het eerst allebei volledig zichzelf het.

Trefwoord(en): Bdsm, Chantage, Erotisch, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!