Grad Taljenje - Het Vonnis Van Lívia 3.13

Hoofdstuk 13 - Gebroken door schaamte

Die nacht herstelde hij nauwelijks. Zijn pik bleef pijnlijk kloppen, paars en gezwollen, de eikel extreem gevoelig. Zijn gedachten schoten alle kanten op. Hij zou zich niet laten breken. Niet door die vrouwen. Niet door hun zweep, hun kalme wreedheid. Al sloegen ze hem nog honderd keer. Maar alleen in de donkere Middeleeuwse cel, verlaten door alles wat hem ooit macht gaf, rilde hij van pure angst. Lívia was slechts de eerste geweest. Van velen. Hij zag hun gezichten niet, maar hoorde hun stemmen jammeren, smeken, huilen: meisjes die hij had gebroken, die nu als geesten in de stenen leken te fluisteren. Zijn toekomst hier op Grad Taljenje werd een zwarte afgrond. Hij sliep nauwelijks. Pas toen de zon nog donker achter de bergen verscholen lag, vielen zijn ogen uitgeput dicht.

Hij schrok wakker van een rammelende traliedeur. Sprong half overeind, hart bonzend. Zijn cel was leeg. Even oriënteerde hij zich, schudde zijn hoofd, kneep zijn ogen tot spleetjes tegen het schemerlicht. Diep in het kasteel hoorde hij gemompel, geschuif van voeten, korte, kalme bevelen. Toen weer het gekraak van een celdeur, gevolgd door een laag, gesmoord protest. Mannelijk, ruw, maar snel gesust. Het geluid stierf weg in de diepte van de gangen. Zijn maag trok samen. Waren er meer gevangenen? Was hij niet de enige die vannacht gebroken was?

Dunja schoof een gezond ontbijt onder de tralies. Brood, fruit, water. Hij at mechanisch, waste zich met het koude water uit de kom, plaste in de emmer als een dier in een kooi. De vernedering beet dieper dan de striemen. Toen kwamen ze hem halen. Dunja en Nika in hun doorschijnende witte jurkjes, tepels vaag zichtbaar, de uitdagende witte slipjes glijdend over de strakke billen. Nikolas achter hen, onberispelijk in zwart priesterhemd en leren broek, crop losjes aan zijn riem.

Ze leidden hem door schemerige gangen naar een donkere stenen ruimte. Haken aan de muren, metalen roestige ogen aan het plafond, roosters in de grond die diep gaten afdekten. Gari werd naakt op een oude stenen pijnbank gelegd. De natuursteen was koel en veroorzaakte koude rillingen door zijn lichaam. Armen en benen werden door Dunja en Nika losjes vastgelegd aan de haken in de bank.

Nikolas keek toe, armen over elkaar, crop stil aan zijn riem. De meiden haalden een klein koperen kommetje tevoorschijn, gevuld met warme, honingkleurige was die naar sandelhout en kruiden rook. Dunja begon bij zijn borst. Met een houten spatel streek ze de hete was over zijn dikke, donkere borsthaar. Traag, bijna liefkozend, alsof ze een kunstwerk aanbracht. Gari verstijfde, “Wat… wat doen jullie?” Zijn stem was schor, hol in de kille ruimte, maar hij durfde zich niet te bewegen. Nika drukte een strook linnen op de was, wachtte een tel tot de hitte in zijn huid trok, en rukte toen met een korte, precieze beweging.

Een felle, brandende pijn schoot door zijn borstkas. Gari hapte naar adem, maar hield zich groot. Nog een strook. Nog één. Beetje bij beetje verdween zijn stoere borsthaar. De haren die kracht en mannelijkheid uitstraalden, die hem deden voelen als man tussen mannen. Nu lagen ze in plukjes op de ruwe vloer, plakkerig en nutteloos. Ze gingen door: oksels, armen, benen, billen. Elke ruk was een kleine executie van zijn oude zelf. Zijn schaamstreek werd als laatste gladgemaakt. Dunja’s vingers spreidden zijn ballen zachtjes, Nika bracht de was aan tot aan de wortel van zijn pik. De hitte was ondraaglijk intiem. Toen de strook eraf ging, schreeuwde hij kort, rauw. Niet alleen van pijn, maar van schaamte

Zijn geslacht lag nu naakt en kwetsbaar over zijn dij, licht gespannen over het gladde onderlijf, de rode eikel nog gevoeliger dan daarvoor. gari strekte zijn hoofd, keek omlaag over zijn eigen lichaam. Hij zag een vreemde: glad, bijna vrouwelijk, weerloos. Zijn borst glom, tepels donker en prominent zonder het beschermende haar eromheen. De ringen vrij glinsterend, bereikbaarder, naakter dan ooit. Hij voelde zich gestript tot op het bot, ontmaskerd, niet langer de man die hij was geweest. Dunja en Nika veegden de laatste restjes was weg met een warme, vochtige doek. Hun aanraking was teder, bijna troostend, maar hun ogen glinsterden van stille triomf. Nikolas knikte slechts één keer. Tevreden over het resultaat.

Ze liepen verder, dezelfde optocht, door donkere gangen. Zonder lichaamshaar voelde elke briesje als een streling over zijn hele huid. Rillingen trokken over borst, billen, dijen, schaamstreek. Hij was naakter, kwetsbaarder, vrouwelijker dan ooit. De tocht leidde naar de badkamer. Warm water omsloot hem. Warm water omsloot hem. De meiden wasten hem zwijgend, tedere handen over zijn pijnlijke onthaarde vlees. Zijn lichaam ontspande eindelijk. Het erectiepoeder deed zijn werk. Onder hun zachte vingers verstijfde zijn lid; pijnlijk hard, kloppend tegen de pijn. Hij schaamde zich diep. Dit waren zijn vijanden. Hoe kon zijn lichaam hen nu verraden? En toch… het voelde fijn. Verraderlijk fijn. Dat moest hij zichzelf toegeven.

Ze droogden hem met ruwe katoenen doeken die zijn gevoelige huid rood kleurden. Zijn schaamstreek kreeg extra aandacht: billen, ballen, penis werden nauwkeurig betast, doeken streelden, wreven zacht, zijn lid reageerde weer langzaam maar zeker. Een lendendoek werd omgedaan. De zachte witte stof gleed tussen zijn gladde benen, raakte intenser dan ooit zijn gehavende lid. Streelde de rode, gezwollen eikel zonder enige barrière. Hij betrapte zich op een lage kreun. Trillingen flitsten door zijn schacht, schoten via de stam naar zijn ballen, buik, borst. Nu nog directer, nog naakter. Verdomme, dit was gewoon lekker. Dunja en Nika keken met schalkse blik naar de groeiende bobbel onder de stof. Ze glimlachten naar elkaar, bijna triomfantelijk. Gari bleef in verwarring, zijn lichaam reagerend op een diepste wil die hij zelf niet kende.

Tegen het middaguur stond hij klaar, in de donkere schaduw van de oude eik die de binnenplaats overspande, beschut tegen de eerste miezerdruppels van deze grauwe lentedag. De lucht was kil maar niet snijdend; de zachte wind streek fris over zijn net onthaarde huid. Elke bries een herinnering aan hoe naakt hij nu was. Langzaam zette de stoet zich in beweging richting de kapel. De zware houten deur stond op een kier, een smalle spleet donkerte. Binnen schemerden fakkels, hun licht flakkerend tegen het grauwe daglicht dat door de glas-in-loodramen viel. Wolken dreven voorbij en wierpen onheilspellende, bewegende schaduwen over de muren. Gari stapte achter de lichte witte jurken over de lage drempel; een drempel die plotseling enorm hoog aanvoelde

Knipperende ogen, wennen aan de schemer in de kapel. Toen stokte zijn adem. Igor. Zijn eigen lijfwacht. Naakt, ineengedoken op een wankel driepotig krukje, ogen strak op de grond gericht – zijn baas niet durvend aan te kijken. Wat deed hij hier? Hoe kwam hij hier? Waarom was hij naakt? De crop tikte scherp tegen Gari’s billen. Een kort, onverbiddelijk bevel: doorlopen. Hij zette de stappen automatisch, hart bonzend in zijn keel, wangen gloeiend van schaamte. Dunja en Nika leidden hem naar het grote houten kruis. Armen gespreid, polsen vastgeklikt. Voeten licht gespreid, enkels verankerd aan de onderkant. Pas toen hij vastzat, zag hij ze: de Triade, statig op hun barokke zetels. Donkerpaarse capes half open, ogen kalm en onontkoombaar. Hier heersten zij.

Victorija stond langzaam op. Haar voluptueuze lichaam prachtig omhuld door de donkerpaarse cape. Zelfs Igor keek op. Een laag, dierlijk gebrom ontsnapte hem, maar zijn ogen sloegen meteen weer neer. Ze liep naar Gari toe, boog zich voorover tot haar lippen zijn oor bijna raakten. “Dag, Lívia,” fluisterde ze met zachte stem, maar koud als de poolwind. De woorden troffen hem als een zweepslag. Hij was Gari, man van staal. Maar hier aan dit kruis was hij wie zij wilden. En ‘Lívia’ voorspelde alleen maar pijn.

“Igor helpt vandaag mee,” vervolgde ze, nog zachter, de adem kriebelend over zijn naakte huid. “Hij heeft beelden gezien die hij liever bij ons houdt.” Een rilling trok van zijn nek tot zijn onderrug. “Beelden die glashelder laten zien hoe hij jou hielp”, ging ze verder, toon nu minachtend. “Hoe hij Lívia’s polsen vasthield terwijl jij haar van achteren nam. Hoe hij haar tepels kneep terwijl jij haar mond vulde. Hoe hij haar wangen rood sloeg terwijl jij haar neukte. ”Elk woord sneed dieper dan welke zweepslag ook. Gari’s adem stokte. Hij keek naar Igor, de man die hem jarenlang beschermde, en zag alleen maar schaamte en machteloosheid. Igor zou hem niet redden. Zijn eigen hachje lag in handen van deze vrouwen.

“Sta op,” commandeerde Victorija. Zonder tegenspraak stond de breedgespierde Rus op van het wankele krukje. Het contrast was snijdend: Igor, baardig, ruw behaard op borst, armen, benen en rug, een beer van een man, tegenover zijn gladde, onthaarde baas, naakt en vastgebonden als een offerlam. “Kijk hem aan,” zei Victorija kalm. “Zeg dat je hem wilt nemen.” Igor’s enorme borstkas rees en daalde snel. Een traan in zijn oog van weerzin, schaamte, machteloosheid. Langzaam sloeg hij zijn ogen op. Keek zijn baas aan. Zijn stem brak al bij het eerste woord. “Ik… ik ga je nemen.” De crop tikte scherp tegen zijn dij; een correctie. Igor schrok, slikte, traan nu stromend over zijn wang. “Sorry… ik… ik wíl je nemen.” De woorden vielen als stenen in de kapel. Gari sloot zijn ogen. Igor liet zijn hoofd zakken. De vernedering was begonnen.

Victorija liet de woorden even hangen, haar blik op Igor gericht als een onzichtbare ketting. “Begin bij zijn tepels, Igor. Lik ze zoals je baas Lívia’s tepels likte. Zuig eraan zoals hij haar dwong te voelen.” Igor stond verstijfd, zijn brede borst rees en daalde snel. De traan in zijn ooghoek glinsterde in het fakkellicht. Hij schudde zijn hoofd, amper merkbaar, maar Nikolas’ crop tikte zacht tegen zijn dij. Slechts een waarschuwing, geen slag. Igor stapte naar voren, zijn voeten zwaar op de stenen vloer. Gari hing aan het kruis, naakte borst glad en kwetsbaar, tepels donker en prominent zonder het haar eromheen. De ringen glansden koud, wachtend.

Igor boog zich voorover, zijn gezicht kwam vlak bij Gari’s borst. De geur van zweet en olie hing tussen hen in, vermengd met de scherpe bijsmaak van angst. Zijn lippen raakten de linker tepel. Zacht, aarzelend, als een eerste kus die hij niet wilde. Hij likte. Traag, met de platte tong, cirkelend om de harde knop. Gari’s adem stokte; een lichte kreun ontsnapte hem ongewild. De tepel reageerde meteen, zwol op onder de warme tong, tintelingen schoten door zijn borst. Igor’s baard schuurde licht tegen de gladde huid, maakte het nog intiemer, nog vernederender.

Victorija fluisterde: “Dieper. Zuig de ring naar binnen.” Igor gehoorzaamde. Zijn mond omsloot de tepel, lippen zacht maar stevig. Hij nam de ring tussen zijn tanden, zoog. Eerst licht, dan harder, de tepel diep in zijn mond trekkend. De crop raakte zijn eigen pik. Licht maar scherp. Igor schoot van schrik achteruit. De tepel gleed tussen zijn lippen, maar de ring bleef achter zijn tanden haken. Gari brulde een rauwe, hoge pijnkreet toen de gouden ring zijn gevoelige tepel uitrekte, het vlees lang en strak trekkend.

“Houd in je mond,” fluisterde Victorija dreigend. Igor’s kaak spande zich. Hij durfde niet los te laten. Zijn handen kwamen erbij, knedend aan de borst, vingers duwend en knijpend in het zachte vlees rond de tepel. Ruw, maar gedwongen zijn greep te stevig, precies zoals Gari altijd de vrouwen kneedde. De borst deinde licht mee, tepel hard en glanzend van speeksel, uitgetrokken door de ring die hij niet durfde los te laten. Gari sidderde. Zijn lichaam verraadde hem opnieuw: een hete golf schoot naar beneden, zijn pik onder de lendendoek verstrakte.

“Stop, Igor… stop!” gromde Gari, stem laag en gebroken. Het was zijn laatste restje autoriteit, een reflex, reactie op wat niet mocht gebeuren. Maar het bevel kwam zwak, amper meer dan een fluistering, vermengd met het ongewilde vleugje lust dat alle kracht uit zijn woorden zoog. Het gegrom bereikte Igors oren niet eens, of misschien wilde Igor het niet horen. Zijn tong bleef cirkelen, zijn vingers bleven kneden, zijn mond zoog harder aan de ring, trok dieper.

Dit mocht niet! Dit was zijn lijfwacht, zijn beschermer, die hem nu likte en kneedde als een vrouw. Igor’s adem was heet, baard prikkend, tong nat en gulzig ondanks de tranen in zijn ogen. Hij kneedde harder, zoog de tepelring dieper, drukte vingers diep in de borst, rolde de tepel tussen duim en wijsvinger. Gari kreunde luider, schaamte en lust vermengd in een misselijkmakende golf. Igor’s eigen pik verstrakte ongewild, groeide tussen hun naakte lijven in – een stille, verraderlijke erectie.

Victorija keek toe, cape licht openvallend, tepels hard. “Goed zo, Igor. Zuig harder. Kneed dieper. Laat hem voelen wat hij haar aandeed.” Igor zoog, kneedde. De borst gloeide rood, tepel opgezwollen en nat. Gari beefde. Niet alleen van pijn, maar van de diepe, onontkoombare vernedering.

De grote stoere Igor werd op het priesterkoor tegenover Katarina en Elize geplaatst. Zijn pik stak half stijf tussen een donkere bos schaamhaar. Elize keek afkeurend naar de beharing, maar wist dat dit nu nodig was. Hem mannelijker maakte. Al zuchtte ze dat het een volgende keer weg zou zijn. Katarina grinnikte bevestigend, terwijl ze de gezwollen tepels van haar jonge borsten zacht masseerde, opgewarmd door de intieme handelingen van Igor en zijn baas.

Gari werd van het kruis gehaald. Nikolas duwde hem half struikelend richting zijn lijfwacht, dwong hem op de knieën, zacht maar geen tegenspraak duldend. Katarina zuchtte luid en opgewonden. Haar cape opende zich licht, haar hand verdween onder de donkerpaarse stof. Zocht haar schaamstreek.

“Pijpen!” blafte Victorija. Geen gefluister meer, maar een hard, doordringend commando. Igor deinsde terug. Gari spartelde tegen, stem brekend: “Nee Victorija, nee… dat kan ik niet.” Een korte herinnering aan de beelden, Igor die Lívia vasthield en Gari die haar nam, was voldoende. Met grote afkeer schoof Gari dichterbij. De geur van zweet, lichte opwinding en muskus sloeg hem tegemoet vanuit de donkere bos schaamhaar. Hij walgde. Hield even in. De crop beroerde zijn linkerbil. Een lichte tik, maar genoeg om een rilling door zijn lichaam te jagen. Het was onontkoombaar. Langzaam pakte hij de licht gevulde pik in zijn hand. Igor sloot van schaamte zijn ogen.

Gari opende zijn lippen. Zijn hand leidde de lul richting zijn mond. Zijn tong proefde het zout van de eikel. Hij onderdrukte de reflex om te kokhalzen. Nam de eikel in zijn mond. Dwong zichzelf de penis dieper te zuigen. Igor kreunde, tot verrassing van allen, bijna ongegeneerd. Met schokjes verstijfde zijn pik. Katarina kreunde mee, haar hand cirkelde nu over haar vulva, licht verborgen onder de fluwelen stof. Elize hijgde verhit. Ook haar hand verdween onder de cape. Gari voelde dat de pik van zijn lijfwacht harder werd. Drukte nu tegen zijn gehemelte, drong in zijn keel. Verbaasd en ontzet liet Gari de pik uit zijn mond glijden. Keek naar het lid van zijn bodyguard. Hard en stijf. Keek omhoog. Zag dat Igor vol schaamte was over zijn eigen erectie. Tranen in ogen vermengden zich met een glinstering van lust.

“Ga door Gari,” fluisterde Victorija minachtend, met een vleugje dreiging. “Zoals Lívia door moest gaan. Neem hem diep in je keel. Ik wil je horen proesten van ademtekort, je willen zien kokhalzen van walging.” Gari gehoorzaamde. Opnieuw nam hij de pik in zijn mond, dieper nu. Igor greep, zoals hem werd opgedragen, het achterhoofd van zijn baas en duwde. Langzaam eerst, toen harder. “Goed zo Igor,” siste Victorija. “Neuk die mond. Verkracht zijn lippen zoals hij ook de onschuld van Lívia ontnam.”

Met weerzin waren beiden mannen intens en intiem met elkaar bezig. Gari concentreerde zich om niet te stikken in de grote pik die zijn keel vulde. Proestend, kokhalzend, tranen over zijn wangen. Igor met de grootste schaamte die hij ooit gevoeld had. Maar zijn pik trilde, zwol, stond op springen. Elke stoot deed hem dichterbij komen, zijn ballen trokken samen, zijn adem stokte. Hij wilde niet klaarkomen, niet zo, niet in de mond van zijn baas. Maar zijn lichaam luisterde niet meer.

Victorija keek toe, ogen donker. Precies op het moment dat Igor’s heupen schokten, zijn pik begon te pulseren en een eerste druppel voorvocht op Gari’s tong landde, klonk haar stem als een zweepslag: “Stop.” Gari liet direct de pik uit zijn mond glijden. Hij hoestte, kokhalsde, tranen en speeksel over zijn kin druipend. Een rauwe zucht van opluchting ontsnapte hem, maar vermengd met schaamte: hij had bijna zijn eigen lijfwacht laten klaarkomen in zijn mond.

Igor bevroor. Zijn pik, glanzend van Gari’s speeksel, trilde hevig, klopte pijnlijk tegen de lucht, op het randje van ontlading. Een gesmoorde, rauwe kreun ontsnapte hem. Half frustratie, half martelende opluchting. Stijf en trillend, maar gedwongen te stoppen. De vernedering was compleet: hij was bijna klaargekomen in de mond van zijn baas.

Zonder verdere uitleg pakte Nikolas Gari onder een oksel, trok hem omhoog en leidde hem naar de stenen altaartafel. De lendendoek werd met één haal van zijn lichaam getrokken. Naakt. Buik op het koude steen, benen tegen de ruwe zijkant, voeten op de gevormde tegels, handen naar het uiteinde gestrekt en strak gebonden. Zoals hij stond, benen licht gespreid, voorovergebogen, stak zijn kont open omhoog. De kou beet in zijn buik, rekte zijn dijen, deed zijn anus samentrekken. Gari jammerde zacht. Hij vermoedde de volgende stap en die vernederde hem nu al dieper dan welke crop ook.

Met zijn kloppende pik werd Igor door de meiden op zijn knieën achter Gari geplaatst. Verslagen staarde hij naar de naakte, fris onthaarde billen van zijn baas. glad, bijna vrouwelijk, weerloos. Smekend keek hij Victorija aan, maar zij toonde geen enkel medelijden. Ze stond naast hem, keek strak neer op de krachtige man die nu geknield zat. Haar warme handen omvatten elk een bil van Gari, die kreunend reageerde op de aanraking. Ze trok het vlees langzaam uit elkaar. De bilspleet opende zich. De anus stak schoon maar donker af tegen de bleke huid. “Bef dit”, sprak ze bijna geamuseerd, “Lik het spleetje lekker vochtig.”

Dit was te veel. Dit kon hij niet. Maar doembeelden schoten door zijn hoofd: arrestatie door de FSB, deportatie, wegrotten in een cel, vergeten door iedereen die zijn vingers niet aan hem wilde branden. Tranen schoten in zijn ogen. Vragend, smekend, keek hij Victorija aan, die slechts onverstoorbaar wees op de opengesperde billen. Ondanks zijn stijve, kloppende pik bekroop hem een enorme weerzin.

Een tik met de crop tegen zijn schouder versnelde zijn denkproces. Met een diepe, bevende zucht boog hij voorover. Zijn ruwe tong vond het zachte vlees van zijn baas. Gari kreunde bij de eerste lik. Een schok van schaamte en sensatie. Igor likte verder, tong traag over de rand van de anus, vochtig en warm. De smaak was schoon, maar vreemd intiem. Zout, muskus en… schaamte. Hij proefde zijn eigen baas. Zijn pik trilde nog steeds, maar hij vocht ertegen. Elke lik voelde als verraad aan zichzelf. Elke kreun van Gari voelde als een dolk in zijn borst.

Als Igor had opgekeken, had hij gezien hoe Victorija haar hand in haar cape had gestoken. Twee vingers schoven in een snel ritme in en uit haar kut, streelden haar clitoris. Ze vingerde zich terwijl de behaarde, stoere man nu zelf de billen van zijn baas openhield. Maar Igor keek niet. Zijn hoofd zat tussen de gladde rondingen van Gari. Likte de bilspleet met overgave. Niet van lust, maar omdat het moest.

“Lik zijn ballen alsof het schaamlippen zijn,” hijgde Victorija. Instemmend gegrom klonk van Katarina en Elize, die beiden een hand onder hun cape hadden. Geil keken ze toe hoe Gari tot op het bot werd vernederd. Igor likte de langgerekte achterkant van de ballen. Gari kreunde tegen al zijn verzet in. De baard van zijn lijfwacht kriebelde langs zijn bilnaad, voelde als een extra overgave. Zijn perineum reageerde verhit, trillingen schoten door heel zijn lijf. Lieten kracht en verzet verdwijnen. Zijn lichaam viel slap op de tafel.

Olie over zijn anus. Olie over de pik van Igor. Dunja smeerde het gladde, lekker ruikende vocht over de stam die hard uit het schaamhaar stak. Ze wreef over de schacht, beroerde licht de corona, wreef over de gladde eikel. Igor brulde ingetogen. Zijn pik hard en stijf, de schaamte overwonnen. “Verkracht dit maagdelijk mannenkutje,” hijgde Victorija in zijn oor terwijl ze Gari’s billen overnam en wijd spreidde. Nu stond zijn anus uitdagend open voor de pik. Heel even een twijfel. Heel even schrok Igor terug. Maar de chantage, het natuurlijke overwicht van deze vrouwen en de opgewekte lust deden zijn grenzen vervagen. Hij pakte zijn glimmende, gladde pik en richtte deze op zijn baas.

Gari gilde. Kneep zijn anus dicht. Maar tegen beter weten in. De eikel stond tegen zijn ster en drong aan. Krachtiger, sterker, tot zijn anus zich wel moest openen. Igor nam zijn baas. Stootte wild in één keer door. Zijn buik tegen Gari’s kont. Gari gilde hard en onbedaarlijk, huilde van diepe schaamte terwijl Igor ritmisch begon te stoten. “Voel wat Lívia voelde…” reageerde Victorija ijselijk koel. Igor stootte door, diep, hard, gedreven door een mengeling van haat, schaamte en onstuitbare lust. Gari’s kreunen werden hoger, wanhopiger. Pijn en vernedering mengden zich met een verraderlijke tinteling diep in zijn buik. Zijn eigen pik klopte pijnlijk tegen het koude steen. Elke stoot van Igor duwde hem verder naar de rand.

Victorija keek toe, vingers nog in zichzelf. “Harder, Igor. Laat hem voelen hoe Lívia zich voelde toen jij haar vasthield.” Igor gehoorzaamde; stootte dieper en sneller. Zijn ballen sloegen tegen Gari’s huid, zijn pik zwol nog verder op, trilde aan de rand van ontlading. Hij vocht ertegen, gromde van frustratie, maar zijn lichaam luisterde niet meer. De Triade keek ademloos toe. Katarina’s vingers bewogen razendsnel, Elize kneep in haar tepels. Victorija’s stem sneed door de geluiden: “Kom in hem, Igor. Vul hem zoals hij haar vulde. Laat hem het voelen.”

Igor brulde. Een rauwe, dierlijke kreet van schaamte en overgave galmde door de kapel. Zijn heupen schokten ongecontroleerd. Zijn pik pulseerde, zwol, en toen kwam hij onbedaarlijk hard klaar. Heet, dik zaad spoot diep in Gari, golf na golf, vulde hem terwijl Igor’s lichaam sidderde. Gari voelde de warmte, de druk, de vernedering van gevuld worden door zijn eigen lijfwacht. Hij gilde het uit. Puur van schaamte en pijn, terwijl tranen over zijn gezicht stroomden. Igor zakte half over Gari heen, hijgend, trillend, leeg. Zijn pik gleed langzaam uit de warmte, zaad druppelde langs Gari’s billen. Beide mannen bleven stil, kapot, voorgoed veranderd.

Nahijgend probeerde Elize haar ademhaling weer op orde te krijgen. Ze sloot haar cape, knikte naar Katarina en Victorija, die licht bogen. Ze waren klaar. Rustig stond Elize op. Sloeg driemaal met de staf op de grond. “Finitum est”, riep ze met vaste stem, “Over drie weken zien we jullie beiden weer. Dan bespreken we Elena Dragomir. Ze is negentien. Net zo jong als Lívia was.” In processie verliet de groep de oude kapel. De zussen in witte jurken voorop, gevolgd door de drie fluwelen capes van de Triade. Nicolas sloot beschermend de stoet af.

De mannen lagen nog steeds op elkaar, namen nu grommend afstand van elkaar. Verward. Geschrokken door de naam Elena Dragomir. Dat beloofde niet iets beters dan met Lívia… Ze waren alleen in de kerk. Naakt. Hun kleren in het kasteel, dat ondertussen was afgesloten. Alleen de poort naar buiten stond nog open. Naakt, elkaar hatend, zichzelf hatend, moesten ze de lange weg naar het dorp afleggen. Blootgesteld aan de wind, aan de blikken, aan de wereld die nooit zou weten wat er zojuist gebeurd was… maar die het wel zou voelen.

Trefwoord(en): Anaal, Bdsm, Chantage, Dwang, Gay, Kasteel, Pijpen, Vernederen, Wraak, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!