Grad Taljenje - Blootgelegde Intimiteit 4.16

Hoofdstuk 16 - Spiegel van lust en ziel

Harper was klein, angstig, bevreesd voor dat wat zou komen. In de kapel werd ze naar een donkerhouten, stevig kruis gebonden. Armen wijd op schouderhoogte, enkels licht gespreid aan de voet van het kruis. Ze stribbelde nog even tegen met een laatste, miniem restje verzet. Na de eenzame vernederende nacht in haar cel, had ze alle hoop al opgegeven. Maar Jaxon gaf haar weer een sprankje. Hij was haar compagnon. Partner in crime. Samen zouden ze dit doorstaan. Terug slaan.

Vastgezet aan het kruis keek ze op. Ze zag drie vrouwen. Eén daarvan was Katarina. Ze volgde Katarina’s blik… naar Jaxon. Die keek met dezelfde verliefde, zachte ogen terug naar Katarina. Het kwartje viel. Hard. Harper gilde laag door de kapel. Een verslagen, rauw, dierlijk geluid. Ze zag het. De verliefdheid. Jaxon was niet van haar. Nooit meer. Het beetje hoop spoelde als water van haar af. Haar lichaam voelde plotseling zwak, hing nu slap in de boeien. Moedeloos. Gebroken. Haar hoofd zakte voorover.

Nikolas knikte richting zijn moeder: Harper stond klaar. De Prima Inter Pares knikte rustig terug, stond langzaam op en schreed naar het statige houten kruis. Harper keek haar aan. Fatalistisch afwachtend wat haar zou overkomen. Een zoute traan gleed over haar wang, haar blik verslagen. De stilte in de kapel was zwaar, bijna tastbaar. Iedereen hield de adem in. Spanning sneed door de lucht als een mes. “Heb je gehoord waar de Triade je van beschuldigt?” vroeg Elize rustig, haar stem zelfverzekerd streng. Harper knikte, nauwelijks zichtbaar. “Zeg het,” sprak Elize.

“Ik weet waar u mij van beschuldigt,” antwoordde ze schor, haperend, als een betrapt kind dat iets heel ergs had gedaan. Elize wachtte geduldig. Harper slikte. Ze keek naar Elize, sloeg haar ogen weer neer. Besluiteloos. Zou ze het gevecht nog aangaan met deze Triade? Ze schudde haar hoofd; geen ontkenning, maar mismoedig. “U heeft de cijfers,” fluisterde ze bijna onhoorbaar. Elize liet de stilte begaan. Wachtte tot die te zwaar werd voor Harper. Een diepe, bevende zucht ontsnapte de Amerikaanse. “Ik ben schuldig…”

Haar stem brak op het laatste woord. Het klonk als een bekentenis, maar ook als een smeekbede. Ze hing slap in de boeien, hoofd voorover. Er was geen vechtlust meer over. Alleen nog schaamte, verlies en de wetenschap dat alles wat ze had opgebouwd uit elkaar spatte. Haar carrière, haar macht, Jaxon; het lag nu in handen van de vrouwen voor haar. Harper sloot haar ogen. Een laatste traan vormde zich. Ze fluisterde, amper hoorbaar: “Doe met me wat je wilt.” De kapel leek te ademen. De fakkels flakkerden. Het ritueel kon beginnen.

Elize bekeek de gebroken vrouw. Ze moest toegeven dat Harper er mooi uitzag, ondanks alles. Het felrode jurkje kleefde aan haar welgevormde lichaam. Borsten die tegen de doorschijnende stof drukten, de schaamheuvel nauwelijks verholen. Haar dijen licht gespreid, ronde vormen die de kapel in straalden. Er was geen arrogantie meer. Alleen spijt. Misschien het meest om Jaxon. Dat was het punt waarop haar verzet brak. Elize zag onzekerheid, een vrouw die indruk had willen maken maar alles verkeerd had gedaan. Ze knikte licht in zichzelf. Katarina had gelijk: er was nauwelijks geld doorgesluisd. Het was nooit puur om het geld gegaan.

Langzaam stapte Elize op haar af. Ze pakte Harpers kin, slap en weerloos, en tilde haar gezicht op. Hun ogen ontmoetten elkaar. “Waarom deed je het?” vroeg Elize zacht, bijna begripvol. Harper schudde licht haar hoofd. “Dat zul je toch niet geloven,” brak haar stem. Elize boog zich voorover en drukte een kus op haar lippen. Zacht. Warm. Onverwacht. Harper schrok. Haar ogen schoten open, helder, verward. Even vergat ze haar verslagenheid. Keek met grote ogen naar de vrouw in de paarse cape die haar net had gekust. Geen vernederende kus, maar een bemoedigende. Het bleef stil. Alleen de ademhaling van de aanwezigen vulde de kapel, ingehouden, gespannen, voelend dat dit een keerpunt was. “Om hem,” fluisterde Harper nauwelijks hoorbaar, terwijl ze naar Jaxon knikte, die nog steeds naast het kruis op zijn knieën zat. Elize knikte slechts.

Weer een kus. Zacht, op de lippen, iets langer, maar nog steeds niet dwingend. Eerder een lichte beloning. Harper keek nu met iets meer licht in haar ogen. Nog niet hoopvol, maar verrast. Verrast door de zachtheid die Elize uitstraalde. “Wilde je aandacht?” fluisterde Elize, haar stem laag, bijna sensueel. Haar warme adem gleed langs Harpers betraande gezicht, raakte haar zintuigen als kleine veertjes. Harper knikte. Een traan vulde haar oog. Ze dacht terug aan de tijd dat hij haar werk bewonderde, haar complimenteerde, haar geniaal noemde. Dat was voorbij.

Een vinger veegde de traan van haar wang. Zacht. Teder. Warm. Alsof die vinger haar kant koos. Langzaam zakte de vinger. Gebonden aan het kruis, handen en voeten vastgezet, stonden al haar zintuigen op scherp. De aanraking voelde explosief. Over haar gezicht. Haar kin. Langzaam haar kaaklijn volgend, strelend langs haar gevoelige oorlel. Een rilling. Een zucht. De vinger kriebelde naar haar nek, liet een spoor van tintelingen achter. Stopte niet. Gleed door en beroerde de bovenkant van haar borst. Een diepe zucht ontsnapte haar. Tepels schoten hard tegen het rode jurkje. Haar adem stokte. Wat gebeurde er met haar? Een vreemde, warme verwarring viel over haar heen. Het beknellende gevoel dat ze al jaren met zich meedroeg leek eindelijk weg te smelten. Die constante druk om te presteren, om beter te zijn, om Jaxon te imponeren, om waardig te zijn in zijn ogen. Het was niet meer nodig. De behoefte om zich te bewijzen, om hem te ‘winnen’, hoefde niet meer… Ze haalde diep adem. Dieper en vrijer, zonder dat gewicht op haar borst. Een lichte, onverwachte opluchting maakte zich van haar meester.

Elize zag de spanning uit haar schouders vloeien. Ze sloot een tweede vinger om de verstrakte tepel en masseerde het gevoelige puntje. Zacht, met precies genoeg druk. Een zacht kreuntje ontsnapte Harper. Twee vingertoppen. Niet meer. Toch vatte haar lichaam vlam. Ze kreunde dieper, niet van pijn, maar van verlangen. Een verlangen dat ze lang niet meer zo puur had gevoeld. Geen verlangen naar Jaxon, niet naar erkenning, maar naar zichzelf. Naar haar eigen genot. Eindelijk durfde ze Elize aan te kijken. Ze zag een begripvol gezicht, een zachte glimlach. Weer een kus. Alleen op de lippen. Langer nu. De kus smoorde de kreun toen de vingers licht knepen. Smoorde de kleine kreetjes toen de andere hand haar tweede borst beroerde. Vederlicht, plagend. Harper wist niet wat haar overkwam, maar wist één ding zeker: ze wilde meer.

Victorija en Katarina zaten roerloos op hun zetels, de paarse capes half opengevallen over hun schouders. Hun ogen volgden elke beweging van Elize’s vinger, elke zucht die uit Harpers lippen ontsnapte. Victorija’s ademhaling was dieper geworden, haar borst rees en daalde merkbaar onder de stof; een lichte blos kroop over haar hals. Katarina’s lippen weken iets uiteen, haar tong gleed kort over haar onderlip terwijl ze toekeek hoe Harpers lichaam begon te reageren. De tepels die harder werden, de lichte siddering in haar dijen, de manier waarop haar ogen van verslagen naar verwonderd gleden. Ze voelden de overgang allebei; het smelten van een vrouw die eindelijk losliet. Katarina kneep haar dijen onwillekeurig samen, een hete tinteling trok laag door haar buik. Victorija legde haar hand zacht op Katarina’s onderarm als een stil, gedeeld begrip, een stille herkenning: Harper was geen fraudeur meer. Ze was een vrouw met een jarenlang onvervuld verlangen dat nu eindelijk barstte.

Katarina knikte kort naar haar broer. Terwijl Elize zacht strelend Harpers tepels bleef verwennen, leidden Dunja en Nika Jaxon over het priesterkoor. “Kijk,” fluisterde Elize in Harpers oor, haar lippen vlak tegen haar huid, “zie de man die je ooit begeerde, die je nu niet meer nodig hebt. Aanschouw en laat hem los.” Met moeite draaide Harper haar hoofd. Ze zag hoe Dunja de lendendoek van Jaxon afnam. Voor het eerst zag ze hem volledig naakt. Een diepe, schorre zucht ontsnapte haar. Geen zucht van spijt, maar een rauwe reactie op de knijpende vingers die haar tepels deden tintelen. Haar tepels knisperden geëlektificeerd tussen Elize’s vingertoppen. Scheuten genot schoten nu door haar lichaam, maakten haar schaamlippen nat en gezwollen.

Naakt stond Jaxon voor de drie zetels, op de rand van het priesterkoor. Geen erectiepoeder, geen andere trucjes. Toch stond zijn pik hard en kloppend, de gladgeschoren schaamstreek glimmend in het fakkellicht. Iedereen keek. Dunja kwijlde licht, Nika kreunde bijna onhoorbaar. Victorija fluisterde zacht: “Wat een lekkere vent.” Katarina glimlachte alleen maar trots en verliefd, haar ogen op Jaxon gericht. Harper keek mee, terwijl Elize doorging met het zachte masseren van haar borsten en harde tepels. Haar blik gleed over Jaxons erectie, maar zonder jaloezie. Ze voelde vooral het heerlijke, bevrijdende gevoel in haar eigen lichaam. Voor het eerst verlangde ze niet naar hem. Ze verlangde naar zichzelf. Naar dit genot.

Jaxon nam plaats op zijn knieën, benen licht gespreid. Katarina keek hem verliefd aan; Victorija liet haar blik glijden over de vrij hangende ballen en harde pik. Haar hand gleed onder haar cape, beroerde licht haar eigen naakte dij. Ze kreunde zacht. Een pijnkreetje van Harper deed hen opkijken. Elize kneep even hard in beide tepels.Niet uit sadisme, maar om een punt te markeren. Ze stapte weg, maakte plaats voor Dunja en Nika en nam haar zetel weer in.

Harper werd losgemaakt van het kruis. Haar armen zakten vermoeid langs haar lichaam. Dunja en Nika lieten het felrode jurkje over haar schouders glijden, dat zacht op de stenen vloer dwarrelde. Een rilling trok door haar heen in de frisse kapellucht. Ze was naakt. Instinctief wilde ze haar handen voor haar lichaam slaan, maar een snelle tik met de crop van Nikolas hield haar tegen. Schaamte trok heet door haar heen; hals, nek, wangen kleurden rood. Maar het lekkere gevoel trok niet weg. Het werd sterker. Haar dijen knepen ongecontroleerd samen. Een glijdend, heerlijk gevoel nestelde zich tussen haar benen. Tot haar schrik voelde ze hoe nat ze werd, hoe haar schaamlippen zich vulden.

Ze plaatste zich naast Jaxon, de man waarmee het allemaal begon. Schaamte golfde opnieuw op, maar nu anders. Niet alleen om haar naaktheid. Ook om hem. Om wat ze hem had aangedaan. Haar schuld. Op haar knieën voelde ze dat haar schaamstreek zich opende, dat de Triade vrij zicht had op haar glinsterende schaamlippen, haar hitsige verlangen. Maar ze verzette zich niet meer. Ze sloeg haar ogen neer. Niet alleen uit schaamte. Ook uit verlangen.

Nikolas stond naast de twee naakt gepresenteerde mensen. Zijn hoofd richtte zich naar Harper. Hij wachtte tot haar ogen de zijne vonden. Ze keek op. Zag op de achtergrond de gespannen maar serieuze houding van de drie vrouwen. Voelde dat het ritueel nu formeel werd. Ze slikte. Met rustige, luide stem, in de toon van een gezant, sprak Nikolas haar aan:

“Harper Victoria Whitaker, derde kind van Daniel Robert Whitaker en Elizabeth Cameron Whitaker. Beantwoord de vraag aan de Triade van Grad Taljenje: Wil jij je lichaam, je wil en je lust volledig overgeven aan Grad Taljenje, aan de Triade hier aanwezig, aan mij, de Magister Domus, en ieder ander die uit naam van de Triade jou mag bezitten? Zeg het nu, met volle stem en oprecht hart, of zeg ‘nee’ en de ceremonie eindigt hier.”

Stilte. Harper liet de woorden tot zich doordringen. Het was zo snel gegaan. Zelfverzekerd dit kasteel binnengestapt, een helse nacht in de cel, de vernedering aan het kruis. Haar emoties die omsloegen. De tinteling in haar lichaam, haar borsten, haar schaamstreek; een gevoel dat ze nog nooit zo puur had gekend. De fakkels flakkerden, wierpen bewegende schaduwen over haar naakte huid. Maar in het licht zag ze de drie vrouwen. En Jaxon. Zij hadden haar bevrijd. Zo voelde het. Zo wilde ze het. Ze woog kort alternatieven. Zag alleen maar zwart. Donkere tijden, belast met schuld en spijt. Hier lag het licht.

Harpers stem beefde licht. Geen twijfel, maar verrassing over haar eigen overgave. “Ja, dat wil ik.” Elize stond op. Ze nam de staf stevig in haar rechterhand en tikte driemaal met de staf op de grond. Elke tik drong diep tot Harper door. Alsof elke slag haar verzekerde dat ze de juiste keuze had gemaakt. “Statutum est,” sprak ze luid. “Zo is besloten. Je lichaam behoort Grad Taljenje, je lust is in dienst van onze behoeften, je wil is ondergeschikt aan onze begeerten.”

Elize zeeg neer op haar zetel. Nikolas wendde zich tot Jaxon. Even wisselde Jaxon een korte blik met Katarina – zij gaf hem een bemoedigend knikje, haar ogen vol liefde en trots. Zijn hart smolt. Weer. Hij kon niet wachten om zijn trouw te verkondigen. Weer sprak Nikolas, met rustige stem, formeel, maar nu met een klein vleugje warmte:

“Jaxon Caldwell, oudste kind van Theodore William Caldwell en Eleanor Grace Montgomery Caldwell. Beantwoord de vraag aan de Triade van Grad Taljenje: Wil jij je lichaam, je wil en je lust volledig overgeven aan Grad Taljenje, aan de Triade hier aanwezig, aan mij, de Magister Domus, en ieder ander die uit naam van de Triade jou mag bezitten? Zeg het nu, met volle stem en oprecht hart, of zeg ‘nee’ en de ceremonie eindigt hier.”

Jaxon keek op. Trots. Blij dat hij deel mocht uitmaken van deze gemeenschap. Naakt en kwetsbaar, maar de wil om te dienen was veel groter dan de schaamte. Verliefd keek hij naar Katarina. Zijn vriendin. Keek hij naar de andere twee vrouwen, die hij volledig vertrouwde. Het gesprek met Elize was verhelderend en eerlijk geweest. Het had hem het vertrouwen gegeven dat hij nodig had. Met vaste stem, luid en oprecht, sprak hij: “Met heel mijn hart wil ik de Triade dienen en zal ik een ieder dienen die de Triade mij in haar wijsheid toebedeelt.”

Weer stond Elize op. Met een mooie glimlach op haar gezicht keek ze naar haar verliefde dochter, naar de jonge man die zo oprecht zijn overgave aan Grad Taljenje had uitgesproken. Het kasteel dat altijd zou heersen over haar bezoekers. Zachter dan anders tikte de staaf driemaal op de grond. Zachter van toon dan anders verkondigde Elize luid het ‘Statutum Est’. Bijna bemoederend keek ze hem aan toen ze ferm sprak: “Zo is besloten. Je lichaam behoort Grad Taljenje, je lust is in dienst van onze behoeften, je wil is ondergeschikt aan onze begeerten.”

Na de ceremoniele woorden liet Elize zich weer zakken op haar zetel, benen licht gespreid onder de cape. Dunja en Nika leidden Jaxon naar de altaartafel. Ze bonden hem vast op deze offertafel. Zijn benen wijd uit elkaar, armen hoog boven zijn hoofd. Hun vingers gleden expres langs zijn gevoelige dijen, streken over zijn ballen, veegden langs de schacht van zijn pik. Hij kreunde zacht, zijn heupen schokten onwillekeurig omhoog. De eikel zwol licht verder op, een nieuwe druppel voorvocht parelde aan de top en gleed langzaam naar beneden.

Katarina stond op. Gracieus sloeg ze haar cape open; het donkerpaarse fluweel gleed over haar schouders en viel op de grond. Daar stond ze: naakt, glanzend in het fakkellicht, huid strak en goudkleurig, tepels donker en stijf, schaamstreek glad en vochtig glinsterend. Ze was adembenemend. Heersend. Jaxons adem stokte letterlijk. Hij slikte hard, vocht tegen zijn droge lippen. Schaamte was weg. Alleen nog lust. Alleen nog haar.

Zij zou leiden. Zij zou met hem doen wat zij wilde. Hem straffen als het haar beliefde, hem vernederen tot hij beefde, hem onderwerpen tot hij alleen nog haar naam kon fluisteren. Zij zou hem breken en weer opbouwen, hem gebruiken en laten smeken, hem laten komen en hem ontzeggen. En hij wist het. Hij wílde het. Hij verlangde ernaar dat ze alles met hem zou doen. Elke pijn, elke vernedering, elke extase die zij hem zou schenken. Hij wilde haar macht over hem voelen, wilde zich volledig aan haar geven, wilde dat ze hem nam zoals alleen zij dat kon. Nu meer dan ooit tevoren.

Harper keek toe, nog steeds op haar knieën, op het priesterkoor, benen licht gespreid. Haar eigen schaamstreek klopte nu ritmisch, natte geluiden amper hoorbaar bij elke kleine beweging van haar heupen. Ze voelde geen schaamte. Alleen maar hitte. Alleen maar het besef dat ze wilde wat Katarina had. Victorija kreunde zacht, haar hand gleed onder haar cape, vingers vonden haar eigen natte schaamlippen. Nika likte haar lippen, ogen op Jaxons pik gericht. Dunja’s adem stokte, haar tepels priemden door het witte jurkje. De kapel rook naar zweet, opwinding en het muskusachtige aroma van natte kutjes. Het werd heter met elke ademteug.

Katarina’s hand zocht het bovenbeen van haar vriend. Naast de altaartafel keek ze op hem neer, zag hoe zijn ogen groter werden bij elke beroering van haar vingers over zijn gevoelige dijen. Ze glimlachte; een glimlach vol liefde en heerschappij. Haar vingers vonden zijn ballen, streelden de kale, strakke testikels, voelden hoe ze samentrokken onder haar aanraking. Jaxon kreunde laag, zijn heupen schokten onwillekeurig omhoog. Haar hand gleed over zijn harde stam, ving de druppels voorvocht op die nu vrijelijk langs de schacht liepen. “Je bent van mij,” sprak ze zacht, kalm, liefdevol maar met onmiskenbare overheersing. Hij knikte, ogen vol overgave. “En van de Triade,” vervolgde ze in dezelfde rustige toon, haar vingers nu licht over zijn eikel strelend, de gevoelige rand plagend. Een rilling trok door zijn hele lichaam, zijn pik trok samen, een nieuwe golf voorvocht welde op. Weer knikte hij. “Om dit te tonen, zal ik je nemen. In het aangezicht van iedereen. Onze intieme handelingen worden daarmee gedeeld. Ze zijn niet meer alleen van ons, ze behoren de Triade.” Ze bleef de glans strelen, voelde haar eigen hand vochtig worden van zijn voorvocht, zag de lust vermengd met verliefdheid en totale overgave in zijn ogen. Hij knikte weer. “We delen onze naaktheid. We geven onze intimiteit weg aan de openbaarheid. We zijn geen twee-eenheid meer, maar een deel van het grotere.”

Katarina klom op het altaar. Eén been aan elke kant van zijn gezicht. Opgewonden keek Jaxon recht in haar kruis. Haar stond kutje smachtend open, lippen dik en glanzend van haar eigen vocht, clitoris opgezwollen en donkerroze. Ze leunde iets achterover, drukte haar volle, vochtige schaamlippen richting zijn mond. Vol overgave. Zichtbaar voor iedereen. Nog nooit had ze seks gehad voor de ogen van haar moeder. Voor haar broer. Voor Victorija, Dunja en Nika. Nu gaf ze zich bloot. Letterlijk, maar juist ook figuurlijk. Ze wilde de liefde die ze voor Jaxon voelde, de passie, de geilheid die hij bij haar teweegbracht, delen. Met een rode blos, meer van opwinding dan van schaamte, liet ze haar kut langzaam op zijn mond zakken.

Zijn tong schoot meteen naar voren, gulzig, hongerig. Hij likte haar, proefde haar zoete, zoute nattigheid, zoog zacht aan haar clitoris. Katarina kreunde laag, haar heupen bewogen instinctief, wreef zichzelf over zijn gezicht. Haar handen grepen zijn haar, trokken hem dichterbij. De kapel vulde zich met natte geluiden, haar gehijg, zijn gedempte kreunen. Elize keek toe met een kalme, diepe glimlach. Haar ogen glansden in het fakkellicht terwijl ze zag hoe Katarina’s heupen langzaam bewogen, hoe Jaxons tong gulzig haar dochter proefde, hoe Katarina’s rug licht kromde van genot. Heel even flitste er een lichte gegeneerdheid door haar heen. Een moederlijke reflex, een instinctief ‘dit is mijn dochter die zich laat likken, die kreunt voor iedereen’. Maar het was zo kortstondig, dat het amper landde. Het loste meteen op in een warme, bijna trotse gloed. Trots dat Katarina dit durfde. Dat ze haar liefde en haar lust niet verborg, maar juist deelde met de Triade, met het kasteel zelf. Dat ze niet alleen nam, maar ook gaf. Dat ze begreep wat echte macht en echte overgave inhielden.

Elize’s adem stokte even, werd dieper. Een zachte, warme tinteling verspreidde zich laag in haar buik, haar tepels priemden harder tegen de binnenkant van de cape. Ze voelde een mengeling van moederlijke ontroering en stille lust. Naast haar zat Victorija gebiologeerd te kijken, haar rechterhand licht ritmisch bewegend onder de cape. Elize raakte even haar arm aan. Een kort, warm contact. Hun blikken kruisten. Straalden bewondering voor Katarina uit; een stil, gedeeld begrip. Een klein knikje naar Harper. Een bevestigend knikje terug. Geen woorden nodig. Alleen die smeltende glimlach op beide gezichten.

Terwijl Katarina kreunend het ritme aangaf, haar heupen rollend over Jaxon’s mond, riep Elize zacht maar dringend en duidelijk hoorbaar naar Harper. Als uit een lichte trance had Harper een paar seconden nodig om de stem te registeren. Verdwaasd liet ze haar blik los van het paar en keek op naar de Prima Inter Pares. Die wenkte slechts – een kalm, onweerstaanbaar gebaar. Er waren geen regels afgesproken, geen woorden nodig. Maar Harper voelde dat opstaan geen optie was. Nederig bleef ze op handen en voeten. Kroop laag en onderdanig naar de oudere vrouw. Keek voorzichtig op.

“Lik m’n voeten,” fluisterde Elize heet, terwijl ze haar lakschoentjes van haar voeten trapte. De geur van licht zweet, maar vooral de warme, intieme lichaamslucht van Elize, drong Harpers neus binnen. Tintelde haar neushaartjes. Drong langzaam dieper. Versmolt met haar eigen opgewondenheid. Ze had altijd gedacht dat voeten zouden stinken. Maar dit was anders; aantrekkelijk, verslavend, bijna bedwelmend. Het maakte haar kloppende kut nog strakker, nog natter. Ze boog. Nog nederiger dan kruipen. Haar hoofd bij de blote voeten. Kuste de rechter. Hoorde het zachte, ingehouden kreunen van Elize, dat zich stil vermengde met de luide zuchten van haar dochter.

Katarina hief haar onderlichaam langzaam iets hoger. Haar intieme vocht, warm en dik, gelekt uit haar kut, lag glinsterend over het smachtende gezicht van haar vriend. Jaxon keek omhoog. Zag de openstaande schaamlippen, de kloppende clitoris, de ronde borsten met donkere, rechtstaande tepels, en daarboven haar gezicht. Strenge, warme, gelukzalige heerschappij. Hij had nog nooit zoiets moois gezien. Ze keek terug, een liefdevolle maar onverbiddelijke glimlach op haar lippen.

Met een rustige, dwingende beweging draaide ze zich om. Haar billen zweefden nu boven zijn ogen. Strak, rond, naakt vlees dat hij zo graag had willen kneden als zijn handen vrij waren geweest. Tussen de billen opende zich haar kutje aan de voorkant, glanzend en gezwollen. Zijn tong schoot instinctief naar voren, maar een forse, felle tik met haar vlakke hand op zijn ballen deed hem terugdeinzen. Een duidelijk, woordeloos commando: ‘Ik bepaal het tempo.’ Pas nu boog ze haar heupen naar beneden, liet haar natte kut weer zakken tot ze zijn mond volledig bedekte. Hij likte aarzelend. Proefde haar zoute, zoete overvloed. Een lage kreun van Katarina bevestigde dat hij het goed deed. Hij likte intenser, nu van achteren, zodat haar clitoris meer rust kreeg en zij makkelijker zelf het ritme kon sturen. Ze bewoog haar heupen traag, wreef zichzelf over zijn tong, zijn lippen, zijn neus. Gebruikte zijn gezicht precies zoals ze het wilde.

Ondertussen greep Elize in Harpers haar. Trok haar langzaam tussen haar benen omhoog. Harpers tong bewoog mee; van de voeten naar de kuiten. Ze smaakte warm en licht zoutig, straalde een milde, bedwelmende muskusgeur uit die Harper deed sidderen. Ondertussen hoorde ze het luide, ongegeneerde kreunen van Katarina en Jaxon. Een geluid dat haar eigen opwinding alleen maar aanwakkerde.

De hand trok haar hoofd verder. Via de knieën, tussen de ronde, stevige dijen. Opgewonden geuren kwamen haar tegemoet. Heet, vochtig, verslavend. Haar eigen kut trok samen, natte samentrekkingen die ze niet kon stoppen. Nog nooit was ze zo intiem geweest met een vrouw. Nu zat ze ertussen. Voelde de warme dijen die zich langzaam openden. Haar ogen op gelijke hoogte met Elize’s kut. Schaamlippen werden zichtbaar; dik, glanzend, gezwollen van lust. Harper kreunde openlijk terwijl ze de zachte, warme huid van Elize’s dijen likte.

De lippen openden zich verder. Glinsterden van vocht. Verwelkomden haar. Harper twijfelde niet meer. Zonder aansporing bewoog haar hoofd dieper tussen de dijen. Zocht haar weg in de hitte van Elize’s schoot. Haar tong vooruit. De naakte huid verkennend. Elize kreunde nu luid. Een laag, trillend geluid dat nauwelijks hoorbaar was tussen haar stevige bovenbenen. De tong bereikte de buitenste schaamlippen. Beroerde ze licht. Een tintelende streling die Elize verder onderuit deed zakken, haar smachtende kut nog beter aanbood.

Op de altaartafel speelde Katarina met Jaxon. Ze liet hem likken wanneer zij wilde, deed hem smachten, liet hem zachtjes jammeren om haar gunsten. Langzaam haalde ze haar druipende kut van zijn natte gezicht, schoof haar lichaam achteruit. Vocht bleef achter op zijn borst, zijn buik. Haar billen raakten de kloppende eikel. Ze veerde licht omhoog. De eikel volgde haar bilspleet. Beiden zuchtten diep en luid, ongegeneerd ondanks alle toeschouwers. Van achteren gleed de kop tussen haar schaamlippen. Ze stuurde haar lichaam, liet de harde pik langzaam naar binnen glijden. Haar warme schacht omsloot hem volledig. Jaxon kreunde. Eerst van genot, toen van pijn; Katarina kneep hard in zijn tepels. “Wacht op mij,” siste ze.

Ze bewoog langzaam over de schacht tot hij diep in haar zat, haar schaamstreek tegen zijn buik perste, zijn ballen tegen haar kont drukten. Dan pas veerde ze weer omhoog. Sturend, haar clitoris tegen zijn pik schurend, over zijn buik wrijvend. Hij kreunde luid. Zij kneep corrigerend in zijn tepels. Zij zou eerst komen.

Naast haar kreunde haar moeder. Harper zoog en likte de kloppende clitoris, Elize drukte Harpers hoofd strak tegen haar schaamheuvel. Harper kon nauwelijks ademhalen. De verdovende geur van de geile kut overheerste alles. Maakte haar eigen kut nog natter, moedigde haar aan tot het uiterste te gaan. Ze likte, zoog, wisselde diepe tonghalen af met kleine cirkeltjes over de kloppende clitoris. Haar lippen zogen het clitje naar binnen. Elize bromde luid door de kapel, maar haar stem werd verdrongen door de rauwe kreten van haar dochter. Gillend, zich volkomen latend gaan, bereed Katarina Jaxon.

Terwijl Victorija met haar eigen hand bijna een climax bereikte, Elize luid kreunend de mond van Harper bereed, kwam Katarina klaar op de hard kloppende pik van haar vriend. “Toe maar,” hijgde ze, haar stem rauw en bevelend. “Nu mag je.” Jaxon mocht eindelijk initiatief nemen. Zijn heupen bewogen actief, steeds sneller, aangemoedigd door Katarina. Grommend duwde hij zijn pik zo diep mogelijk in haar toen zijn hoogtepunt als een denderende trein over hem heen kwam. Hij brulde oerkreten, onverstaanbaar, onbeheerst. Hij trok aan alle vier de boeien, niet bij machte zijn lichaam samen te trekken. Brullend; nog vier kleinere stoten lieten zijn zaad straal voor straal in de ontvangende kut landen.

Elize en Victorija zaten naast elkaar uit te hijgen van hun eigen climax. Langzaam opende de Prima Inter Pares haar dijen, liet Harpers glinsterende gezicht vrij. Verwende ogen keken tevreden neer op de onderdanige vrouw. Een licht knikje, meer niet. Dat was waar Harper het mee moest doen. Ze schoof bijna teleurgesteld tussen de hete dijen vandaan. Haar eigen kut stond wijd open, vochtige slierten verraadden haar opgewondenheid. Ze wilde haar vingers ertussen duwen, zichzelf tot een hoogtepunt brengen. Maar ze wist intuïtief dat ze dat nu niet mocht.

“Kom hier,” gebood Katarina zacht maar onverbiddelijk. Harper keek op. Zag de mooie jonge vrouw op de altaartafel, keek tegen de ronde billen aan waar Jaxons pik nog in verdween. Kort vlamde jaloezie op, maar het was zwak, bijna nostalgisch. Langzaam stond ze op en liep naar de tafel. Katarina zoende Jaxon innig. Lip op lip, tong op tong. Een intiem, ongegeneerd schouwspel voor iedereen. Ze hadden hun liefde gedeeld, hun naaktheid, hun lust. En dat voelde bevrijdend. Harper keek toe, zag het verliefde paar. Haar prooi, Jaxon, net klaargekomen in een andere vrouw. Ze sloeg haar ogen neer, niet in staat dit verder aan te schouwen.

Langzaam maakte Katarina zich los van zijn warme lippen, haar tong nog even plagend over zijn bovenlip strelend. Ze boog omhoog, recht boven de verslappende pik van Jaxon. Langzaam kwam haar lichaam omhoog, maakte zich los. Geil vocht, haar sappen vermengd met zijn sperma, droop tussen haar schaamlippen door over de penis die met een natte plop uit haar strakke schacht gleed. Katarina schoof naar achteren, tussen de gespreid vastgebonden dijen van haar vriend. “Maak hem schoon en hard,” zei ze met een rustige maar bevelende stem.

Harper kon wel door de grond zakken. Als versteend stond ze naast de tafel. Zij, hier, nu? Jaxons pik? Ze slaakte een verschrikte, gepijnigde gil toen de crop van Nikolas haar billen fel raakte. Hij accepteerde geen getreuzel. Toen ze niet meteen bewoog, volgde direct een tweede venijnige tik. Twee rode striemen brandden op haar strakke kont. Ze koos eieren voor haar geld en boog zich gegeneerd over Jaxons pik.

Hij zag er lekker uit. Dat kon ze niet ontkennen. Maar het geil, zijn sperma vermengd met haar kutvocht, glom onaantrekkelijk over zijn lid. Ze walgde kort, maar nam geen risico op nog een tik. De crop brandde nog op haar billen. Ze boog voorover. Rook hem. Maar vooral ook haar. Rook de lichaamssappen van de vrouw die haar had onderworpen. Die Jaxon van haar had afgenomen. Ondanks het grote verlangen tussen haar benen deed dit pijn. Het was een enorme drempel.

Weer gilde ze kort. Een derde striem vormde zich op haar billen, een felle pijn schoot door haar kont. Ze boog verder. Haar tong proefde het geile vocht. Zoutig, mild muskusachtig. Ze likte langzaam het vocht weg, haar lippen nu langs de schacht die ze zo lang had begeerd maar nooit had geproefd. Nu kuste ze hem zacht. Met haar lippen langs de warme huid, haar tong over de eikel, nam ze al het vocht tot zich. Likte hem schoon. Zakte met haar hoofd, likte de basis, zijn schaamstreek, de ballen. Hij kreunde zacht. Ondanks zijn ontlading schokte zijn pik rustig maar onbeheerst. Slapheid verdween langzaam, zwellichaampjes vulden zich gestaag. Hij was half hard toen ze hem in haar mond nam. Ze trok de voorhuid teder terug. De eikel lag bloot, haar tong proefde de rode kop, omcirkelde hem, zoog hem. Dieper.

“Nu ik,” onderbrak Katarina de pijpbeurt. Harper vond het bijna jammer te stoppen, stapte iets terug en liet de woorden tot zich doordringen. Katarina nam plaats op de rand van de altaartafel. Haar benen gespreid, haar schaamlippen open en glanzend. Weer twijfel... Een felle tik. De vierde rode pijnlijke striem. Het herinnerde haar aan haar positie. Niet denken, doen.

Met een traan in haar ogen, niet van pijn maar van schaamte en vernedering, zakte ze op haar knieën voor Katarina. Haar gezicht tussen de dijen. Net als zo-even bij haar moeder. Dezelfde lichaamsgeur, dezelfde lichaamssappen. Haar hoofd richting de jonge kut. De intense hete geur. Geur van opgewondenheid, maar ook van macht. Macht over haar. Haar eigen kut trok samen. Wat was er aan de hand? Ze herkende zichzelf niet. Maar deze geur; deze vrouw rook gewoon naar macht. En dat deed haar rillen. Niet van angst, niet van walging, maar van verlangen. Haar terughoudendheid verdween langzaam. Ze schoof tegen de lippen aan. Likte ze schoon. Haar tong vond een weg naar binnen. Reinigde de warme holte met haar tong. Haar kut bleef kloppen, verlangend, vragend naar verlossing. Haar aandacht was bij twee kutten tegelijk. Evenredig verdeeld. De lust om te likken, te dienen, versus het hete verlangen naar een ontlading. Zoals bij Elize, zoog en likte ze. Afwisselend. Met volle overgave, gericht op het genot van de vrouw boven haar.

Katarina kreunde luid en duwde Harper langzaam van zich af. “Kijk en bevredig jezelf,” hijgde ze geil, maar nog steeds zelfverzekerd en in controle. Harper liet de warme kut teleurgesteld los, schoof licht naar achteren en kwam van haar knieën. Op dat moment hoorde ze een zacht, bijna plechtig geluid van metalen wielen over natuurstenen tegels. Nikolas had de oeroude spiegelwand, die al generaties in de familie was, van de achterwand naar de offertafel gerold. Hij plaatste hem op twee meter afstand van de tafel, precies tegenover haar. De spiegel ving het fakkellicht en reflecteerde niet alleen haar naakte lichaam, maar ook haar stiekeme maar intense verlangen. Daar stond ze: blozende wangen, glinsterend gezicht, stijve tepels, openstaande schaamlippen die glansden van haar eigen opwinding. Ze zag zichzelf zoals ze nooit eerder had durven kijken. Kwetsbaar. Verlangend. Smachtend.

Grote schaamte viel over haar. “Vinger jezelf,” fluisterde Nikolas, zijn crop strelend over haar naakte bovenbenen. Erger nog dan Jaxon pijpen, Elize of Katarina beffen, vond ze dit. Toch zakte haar rechterhand over haar schaamheuvel. Ze bleef kijken. Kon niet anders. Zag de stijve hete kloppende pik van Jaxon, daarachter, in de eeuwenoude spiegel, haar smachtende naakte lichaam, haar natte glinsterende gezicht, de stijve harde tepels, haar openstaande vochtige schaamlippen. En toen haar hand. Zag hoe haar vingers zich kromden en een weg vonden tussen de schaamlippen. Haar eigen kut penetreerden.

Harder. Sneller. Haar lust overwon haar schaamte. Haar jaloersheid. Schokkend ontving ze haar eigen vingers, beroerde ze haar clit. Intenser, Dieper. Haar kut explodeerde. Ze gilde luid en onbeheerst haar hoogtepunt. Zag haar lichaam schokkend in de spiegel, zag hoe ze genoot, ondanks de schaamte. Zag dat Jaxon met grote ogen toekeek. Dat iedereen toekeek. Iedereen zag haar ongegeneerde orgasme. En zij zelf ook. In de spiegel die geen genade kende en haar ziel blootlegde.

Trefwoord(en): Bdsm, Chantage, Erotisch, Kasteel, Masturberen, Openbaar, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!