Pandora En Nadia - 7

Verzorging van Walter

Nadia

“Hoe gaat get hier?”, vraag ik aan Pandora. Pandora zucht en haar gezicht betrekt.

“Niet goed. Hij wil niet meer uit bed komen en valt ook voortdurend in slaap als ik bij hem zit.”

“Oei, dat klinkt niet goed.”

“Ik durf gewoon niet meer weg te gaan, bang dat hij alleen sterft.” Ik zie een traan over haar wang stromen.

“Och schat.” Ik sla mijn armen om haar heen. Pandora begint te snikken en de sluizen worden nu echt opengezet. Ik houd het zelf ook niet meer droog. Het duurt zeker tien minuten voor we in staat zijn terug te gaan naar Walter. Als we de slaapkamer binnenkomen is hij wakker. Hij zier onze rode ogen en glimlacht.

“Jullie kijken alsof ik al dood ben.” We moeten glimlachen.

“Ik vind het zo erg”, breng ik er met moeite uit. “Waarom? Waarom jij?”

“Tja, dat vraag ik mij ook continu af.”

“Hoe voel je je nu?”

“Ik voel weinig, door de pijnstilling. Het is alleen klote dat ik er zo duf van word.”

Pandora kijkt mij aan. “Blijf jij bij hem? Het eten heb ik voorbereid, alleen wil ik nog een paar boodschappen doen. Dan kunnen we daarna eten.”

“Dat is goed, ik kan ook wel even gaan?”

“Nee, ik wil even een frisse neus halen.”

“Ga maar.” Pandora gaat naar beneden en even later hoor ik de voordeur dicht slaan.

“Ik ben zo dankbaar wat jullie voor mij doen. Angel is echt een engel.” Hij steekt zijn hand uit naar mij. Ik pak deze vast met beide handen en aai hem.

“Ze is ook helemaal gek op je. Ze heeft het er erg moeilijk mee.”

“Ik begrijp niet wat zo’n jong meisje met zo’n oude lul moet.”

“Ze heeft haar ouders al jong verloren, en stond er helemaal alleen voor tot ze Rod ontmoette. Hij doet alles voor haar maar hij is haar vriend. Jij bent een soort vader voor haar geworden. Het is geen jong meisje dat valt op oudere mannen. Het is een jonge meid die een vader zoekt.”

“Hmm, mooie vader, die binnen het jaar er tussenuit piept.”

“Dat maakt haar zo verdrietig.”

“Wees lief voor haar.”

“Ze is mijn grootste vriendin, ik doe alles voor haar en dus ook alles voor jou.” Ik geef Walter een kus op zijn wang om mijn uitspraken kracht bij te zetten. Ik zie een traan uit zijn oog komen, die over zijn wang stroomt en op het kussen valt.

“Het leven is oneerlijk”, zegt hij berustend.

Even later horen we dat Pandora terug is. We horen dat ze naar de keuken loopt en rommelt met pannen. Tien minuten hoor ik haar de trap op rennen.

“Het eten is klaar.”

“Ik heb geen honger”, zegt Walter.

“Daar trappen we niet in, uit je nest jij en meekomen naar beneden.” Walter moet lachen. Hij durft hier niet tegen in te gaan. Hij probeert overeind te komen maar ik zie dat zijn gezicht vertrekt van de pijn. Samen met Pandora help ik hem overeind en strompelen we naar beneden. Ik weet niet of dat zo’n goed idee was maar Pandora eist dat hij beneden komt eten. Als we eindelijk aan tafel zitten gaat ze naast hem staan en schept zijn bord vol. De arme man kan dit nooit op bedenk ik mij. Walter gaat eten maar het gaat in een ontzettend traag tempo.

“Ik heb je zus gebeld”, zegt Pandora dan.

“Mijn zus? Waarom?” Ze durft hem niet aan te kijken.

“Ik durf je niet alleen te laten. Ik heb gevraagd of ze ook wil komen, zodat er altijd iemand bij je kan zijn als wij niet kunnen.” Walter lijkt ontzet.

“Zo erg is toch nog niet?”, hij lijkt echt verbaasd.

“Je valt continu weg, je eet vrijwel niets, je slaapt zestien uur per dag. Dit houd je geen maanden vol Walter”, zegt ze met verstikte stem.

“Misschien heb je gelijk”, zegt hij timide.

“Ze komt morgen, rond het middaguur is ze er. Tot die tijd blijf ik bij je.”

“Maar je moet morgen toch werken?”, vraag ik.

“Ik neem wel vrij.”

“Nee, ik kom hier morgen om acht uur, met mijn laptop. Dan kan ik vanaf hier werken en ga jij naar de supermarkt je ding doen. Straks heb je je vrije dagen misschien nog wel veel harder nodig” zeg ik op zo’n manier dat het duidelijk is dat ik geen tegenspraak duld.

“Okay, dankjewel”, zegt Pandora.

“Dames, dames, ik kan best wel alleen zijn hoor”, zegt Walter nú verontwaardigd, “ik ga zo maar niet de pijp uit.”

“Bemoei je er niet mee, jij staat hier buiten”, zeg ik met gemaakt boze stem. Walter lijkt zo van stuk door deze bitse opmerking, dat Pandora en ik door zijn gezichtsuitdrukking in de lach schieten. Dat moet hij ook lachen. Ik denk door de opmerking van Pandora dat hij echt zijn best doet om zoveel mogelijk te eten, want hij presteert het om de helft van zijn bord op te eten. Hij doet er wel een half uur over maar dat boeit ons niet. We hebben alle tijd.

Na het eten strompelen we terug naar boven. Als Walter eindelijk weer in bed zit gaat Pandora weer naar de keuken. Ze wil alvast voorbereidingen treffen voor het eten morgenavond. Ze moet werken tot vijf uur en wil het eten zo voorbereid hebben dat ze het alleen nog maar hoeft te koken en te braden, en al het snijwerk vanavond nog doen. Tegen negen uur is ze weer boven.

“Ga je? Ik red het nu wel.”

“Prima, ben ik hier morgen om acht uur.”

“Top, dankjewel.” Ik krijg een knuffel van Pandora en een zoen van Walter en stap dan op mijn fietsje naar huis.

Pandora

Ik overnacht bij Walter. Het gaat zo slecht met hem dat ik hem niet alleen durf te laten. Nadia is geweest. We hebben met zijn drieën gegeten en we hebben daarna Walter weer naar bed gebracht. Walter slaapt maar ik kom niet in slaap. Ik ben zo bang dat er iets gebeurt, dat ik om de haverklap wakker schrik en bij Walter ga kijken. Na een kwartier naar het plafond staren ga ik maar naar beneden om een kop thee te maken. Ik schrik mij dood als er op het keukenraam wordt getikt. Piet kijkt door het keukenraam naar binnen. Ik loop naar de voordeur en maak deze open.

“Wat doe jij hier nog zo laat?”, vraagt hij.

“Ik durf Walter niet meer alleen te laten”, zeg ik. Hij stapt naar binnen en sluit de deur. We lopen naar de keuken.

“Hoezo?” Ik haal mijn schouders op.

“Hij valt iedere keer weg, slaapt heel veel, eet weinig, en het kost heel veel moeite hem in de keuken te krijgen om te eten.” Ik hap naar adem en voel de tranen weer opkomen. Piet loopt naar mij toe en omhelst mij.

“Het is volkomen ruk”, zegt hij geëmotioneerd. Minuten staan we daar, ieder in onze eigen gedachten verzonken.

“Ik heb Greetje, zijn zus, gebeld. Ze komt morgen ook. Ik heb met Nadia afgesproken dat ze hier om acht uur is, zodat ik kan werken. Nadia neemt haar spullen mee zodat ze vanaf hier kan werken. Zo kunnen we hem in de gaten houden.”

“En jij slaapt hier?”

“Nou ja, slapen, ik kan geen oog dicht doen, bang dat hij er tussenuit knijpt als ik slaap.”

“Meissie toch… Zo kun je toch niet gaan werken morgen?”

“Ik overleef het wel.”

“Ga jij lekker slapen, dan waak ik wel bij hem.” Ik maak mij los uit zijn omhelzing en kijk hem recht aan.

“Jij moet toch ook slapen?” Piet haalt zijn schouders op.

“Ik kan morgen overdag slapen. Ga jij nu maar lekker pitten.”

“Dankjewel. Ik vind het erg fijn dat ik niet alleen hoef te zijn met Walter.”

“Slapen jij”, zegt hij en hij geeft mij een duw richting de trap. Ik ga naar boven en kruip in het logeerbed. Binnen vijf minuten ben ik vertrokken.

Als ik ’s ochtends in de keuken kom is Piet net koffie aan het maken. We pakken allebei een mok en een voor Walter en gaan naar boven. Walter is wakker en gelukkig helder. We drinken samen koffie. Ik zorg dat hij zijn medicijnen neemt. Ik hoor dat hij en Piet nog de halve nacht hebben liggen kletsen.

“Nadia komt zo, zij zal vandaag vanaf hier werken. En je zus komt rond een uur of twaalf.” Walter kijkt mij met vochtige ogen aan.

“Het is hier nog nooit zo druk geweest”, zegt hij met een lach.

“Na mijn werk kom ik hier weer, dan kunnen we samen eten”, zeg ik.

“Je bent de liefste meid van de wereld.” Ik glimlach naar hem. Dan gaat de bel.

“Ah daar zal Nadia zijn”, ik loop naar beneden om de deur voor haar open te doen. Ze heeft een grote tas bij zich met haar werkspullen. Ik zoek mijn spullen bij elkaar, neem afscheid van Walter en loop samen met Piet de deur uit. Hij gaat in zijn eigen huis even slapen. We spreken af dat hij vanavond weer even langskomt.

Na mijn werk ga ik even langs mijn eigen huis om andere kleren aan te trekken. Ik neem snel een douche. Voor ik weer wegga geef ik Rod snel een knuffel.

“Sorry schat, dat ik je zo verwaarloos”, zeg ik schuldbewust tegen hem. Hij pakt mijn hoofd zodat ik hem recht aan moet kijken.

“Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ik hoop dat ik zulke vrienden heb die zo voor mij zorgen als ik in dezelfde situatie zit. Doe wat je denkt dat goed is ja? Maak je over mij en Maarten geen zorgen, wij redden ons wel.”

“Als dit alles voorbij is neuk ik je helemaal kapot.”

“Daar houd ik je aan.” Ik geef hem nog een innige zoen en ren dan het huis uit.

Als ik bij Walter kom is zijn zus er ook. Ik had al eten voorbereid voor vanavond. Samen met haar maak ik het klaar, Nadia is nog aan het bellen met haar werk maar komt er later ook bij.

“Hoe ging het vandaag?” vraag ik.

“Wisselend. Hij heeft zijn heldere en minder heldere momenten. Ik begrijp dat je mij hebt gebeld. Maar we hebben nog wel even goed kunnen praten.” Een kwartiertje later is het eten klaar.

Na het eten komt Piet langs. We maken van de gelegenheid gebruik om een planning te maken voor de komende tijd. Greetje, de zus van Walter kan de rest van de week blijven. Piet beloofd ’s nachts te waken. Nadia en ik vullen de overige uren in, doen de boodschappen. De huishoudelijke taken als koken en schoonmaken verdelen we onderling.

Het blijkt allemaal niet meer nodig. ’s Nachts om twee uur belt Piet dat het niet goed gaat. Nadia en ik gaat gelijk terug. Om vier uur overlijdt Walter.

De dagen erna gaan in een roes. Een week na zijn overlijden is de crematie. Het is een eenvoudige maar mooie uitvaart. Nadia en ik zijn er samen met Rod en Maarten. Piet en Greetje houden een mooie speech. Het doet allemaal meer met mij dan ik voor mogelijk hield. Nadia denkt dat Walter een vaderfiguur voor mijn was, omdat mijn eigen ouders al zo vroeg zijn overleden. Ik vermoed dat ze gelijk heeft.

Twee weken na de crematie krijgen Nadia en ik allebei een brief van een notaris. We worden verzocht samen met Piet en Greetje langs te komen. Samen met Nadia bel ik Piet op.

“Hoi Piet, we hebben een brief gekregen van de notaris, om samen met jou en Greetje langs te komen.”

“Klopt, zo’n brief heb ik ook gehad.”

“Waarom?” vraag ik.

“Dit heeft ongetwijfeld met Walters dood te maken. Ook omdat Greetje erbij moet zijn. Zal ik haar bellen? Wanneer kunnen jullie? Of eigenlijk, is er een tijd dat jullie niet kunnen?” Ik kijk Nadia aan.

“Ik kan altijd wel tijd vrijmaken”, zegt ze.

“Hetzelfde voor mij, plan maar wat in, dan zorgen we dat we er zijn.”

Een week later gaan we naar het huis van Walter en van daaruit gaan we met zijn vieren naar de notaris. Greetje blijkt, als enige familielid, al eerder met de notaris gesproken te hebben.

Als we zitten steekt de notaris van wal.

“We zijn hier om het testament af te handelen dat Walter heeft opgemaakt. Voor we daaraan beginnen wil ik melden dat Greetje is benoemd als executeur, zij is er verantwoordelijk voor dat alle openstaande rekeningen worden voldaan en dat de nodige instanties worden ingelicht over Walters overlijden. Ik heb begrepen dat Piet haar zal bijstaan, als financieel deskundige.” Ik zie dat Piet knikt. Ze hebben blijkbaar ook al eerder contact gehad. “Dan het testament. Walter heeft een warm hart voor Pandora, door hem altijd Angel genoemd. Zij was de zon in zijn leven zeker in de laatste fase van zijn leven. Omdat zij en Nadia zoveel voor hem betekent hebben is hij jullie niet vergeten in zijn testament. Hij wil jullie samen het huis nalaten. Jullie worden dus, als je accepteert, gezamenlijk eigenaar van het huis. Walter begreep dat jullie nu ook al samen in één huis wonen dus hij gaat ervan uit dat dit geen probleem zal geven.” Nadia en ik kijken elkaar met open mond aan. Dit huis is tonnen waard, misschien wel een miljoen. Maar de notaris is nog niet klaar. “Hij gaat ervan uit dat jullie er ook echt gaan wonen, en dat betekent dat jullie een behoorlijke erfbelasting moeten betalen. Walter beseft dat jullie dat waarschijnlijk niet kunnen betalen, dus hij geeft jullie ook bedrag ter grootte van de erfbelasting, zodanig dat jullie netto niks hoeven te betalen en dat dit ook uit de nalatenschap volgt. Hij heeft mij gevraagd de hoogte van het bedrag te te bepalen en dan met jullie te regelen.” Ik hoor al niet meer wat hij zegt, ik ben totaal flabbergasted en als ik Nadia aankijk dan verkeerd zij in dezelfde toestand.

“Dan hebben we nog de inboedel. Walter geeft Greetje en Piet de gelegenheid om onderling te bepalen wat ze willen hebben uit de inboedel. Alles wat niet geclaimd wordt door hun, vervalt aan jullie Nadia en Pandora. Uitzondering is alles wat zich in de kelder bevindt, dat gaat naar jou, Pandora.” Nadia kijkt mij met verbazing aan, maar ik begrijp heel goed waarom deze clausule is opgenomen. Dat is immers de speelruimte van Walter en zijn overleden vrouw, en het zou zonde zijn als deze zou verdwijnen uit de kelder. Walter heeft denk ik in gedachten gehad dat deze ruimte het beste aan mij besteed is. “Dan hebben we het nog over het overige vermogen. Walter heeft veel beleggingen uitstaan bij meerdere fondsen. Het eigendom hiervan gaat over naar Piet en Greetje, beide krijgen hier vijftig procent van, met aftrek van de berekende erfbelasting die Nadia en Pandora moeten betalen.”

Een half uur later zijn we weer terug bij het huis van Walter, of beter gezegd, het huis van Nadia en mij. We moeten het nog wel officieel accepteren. De notaris wilde dat we hier eerst over moeten denken maar ik zie geen reden om de erfenis niet te accepteren.

“Wisten jullie hiervan?”, vraag ik aan Piet en Greetje als we in de keuken aan de koffie zitten bij te komen.

“Ik wist dat jullie in zijn testament zouden komen, en ik had ook het vermoeden dat jullie het huis zouden krijgen. Dat leek hem nuttiger dan geld, en ook omdat Greetje en ik allebei al een mooi huis hebben en het anders toch zouden verkopen”, verteld Piet.

“Ben je niet boos?”, vraagt Nadia aan Greetje. Greetje kijkt verbaasd.

“Waarom? Ik bepaal niet wat mijn broer met zijn geld doet. Bovendien mag ik ook niet klagen.”

“En, gaan jullie verhuizen naar hier?”, vraagt Piet.

“Wat dacht jezelf? Voor mij geen vraag, en ik denk voor Nadia ook niet. We hebben niet te klagen en wonen hartstikke fijn, maar het is eigenlijk te klein voor vier personen, Nadia heeft niet eens een eigen kamer. Of zeg ik nu wat geks?”

“Nee zeker niet. Dan moeten alleen nog even overleggen of die arme sloebers van ons mee mogen verhuizen.”, zegt ze met een knipoog. We liggen alle vier in een deuk. Eén vraag brand nog op mijn lippen.

“Piet, jij weet dit vast wel want jij hebt ongeveer hetzelfde huis. Wat zou dit huis moeten kosten tegenwoordig?”

“Met de huidige marktprijzen? Zeker anderhalf miljoen.” Wow, dat is veel geld. Piet kijkt ons aan en moet lachen.

“Ik verheug me erop jullie als buren te hebben, dan brengt hopelijk wat leven in de buurt. Want rustig is het hier wel.”

“Dus jullie doen het?”, vraagt Greetje nu. “Dan geef ik deze weer terug.” Greetje overhandigt mij de sleutel van het huis. Het is de sleutel die ik van Walter had gekregen, en die ik weer aan Greetje had gegeven toen zij bleef logeren om voor Walter te zorgen. “Ik ga zo weer naar Groningen. Ik kan dit weekend terugkomen om de inboedel af te handelen. Kun je dan ook Piet?”

“Ik kan altijd.”

Precies een maand later is de overdracht. Piet en Greetje hebben inmiddels de spullen die wilden hebben uit het huis weggehaald. Het stelde overigens niet zoveel voor. Greetje heeft sieraden meegenomen, van Walter en van zijn vrouw. En zij en Piet hebben de meeste van de kunst overgenomen die her en der door het huis hangt. Al het meubilair en alle overige spullen als kleding en keukengerei is blijven staan. De notaris heeft een bedrag in een depot gezet voor de erfbelasting. Piet helpt Nadia en mij met de belastingaangifte. De weken na de overdracht verhuizen we. Onze ‘arme sloebers’ zoals we Rod en Maarten gekscherend noemen, verhuizen uiteraard mee.

Trefwoord(en): Erotisch, Nymfomanie, Slet, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!