Wilma’s Opoffering - 4

korte terugblik

Wilma was nadat ze uit de handen van Valmir bevrijd is, begonnen aan haar revalidatie. Onderdeel daarvan waren ook meerdere gesprekken met een psychiater om e.e.a. Een plaats te geven, te verwerken zeg maar. En ze stond erop dat ik, haar man Martin, erbij was. Dat gebeurde gelukkig pas na een aantal sessies, het resulteerde echter in een zeg maar vlucht van mij, daar ik erg veel moeite had met hetgeen ik te horen kreeg.

Hier gaan we verder. Veel leesplezier.

JohanK

Ik wendde me tot Mathilde, zag Wilma achter haar in de deuropening staan, en zei in tegenwoordigheid van iedereen: “Mathilde, ik begrijp de hele zin van dit gesprek niet. Het kwam op mij over als een grote liefdesverklaring van Wilma voor Valmir.”

Wendde me naar de 3 andere vrouwen toe en zei: “We wisten al dat Wilma een hoertje is geweest en wellicht nog is. Daar is ze niet mee gestopt nadat Wouter en Marcel opgepakt waren. In die tijd had ze al voor Valmir gekozen als haar nieuwe geliefde, meester en pooier. En heeft ze bv. ook heel veel porno films gemaakt naast de seks met klanten. Dit heeft ze nooit aan mij en volgens mij ook niet aan jullie durven te vertellen.”

Wilma stond er als een gebroken popje bij en huilde tranen met tuiten maar dat deed me niets meer. Ik zag wel dat Corine zich inmiddels over haar ontfermd had en troostte. Mathilde en de anderen keken me verward aan, ik haalde echter mijn schouders op en wilde verder lopen. Op dat moment stapte Corine op me af en vroeg me dringend om het gesprek niet af te breken maar voort te zetten. Ze zei: “Geef haar nog een kans, ik denk dat ze zich verkeerd uitgedrukt heeft, dat e.e.a. verkeerd is overgekomen en bij jou in het verkeerde keelgat geschoten is. Echt Martin, vertrouw op mij in deze a.u.b.” Om vervolgens tegen Mathilde te zeggen, dat Wilma het op prijs stelde als zij bij het vervolg van het gesprek aanwezig mocht zijn. Want zo voegde ze toe: “Ik heb het gevoel dat Wilma een feitenrelaas heeft gegeven, en niet vanuit haar gevoel heeft gesproken. En zoiets kan kil en afstandelijk overkomen.”

Mathilde keek me aan en vroeg of ik, dit horende, toch nog eens Wilma’s opnieuw wilde aanhoren. Ik keek naar iedereen en besloot te vertrouwen op Corines oordeel. En stelde voor dat als Corine dan toch bij het gesprek aanwezig zou zijn, Karin en Liesbeth dat wat mij betrof ook mochten. Dat zou later weer tijd besparen als e.e.a. uitgelegd moest worden. Karin en Liesbeth reageerden door te zeggen dat ze het wel op prijs stelden, te meer daar ze toch al wisten wat Wilma wilde vertellen en ze nu heel graag mijn reactie wilden horen en zien. Ik en ook Mathilde stonden perplex bij deze opmerking en Mathilde vroeg voor de zekerheid aan Wilma of dat klopte dat ze hier al met hun over gesproken had. Wilma knikte bevestigend en béloofde dit dadelijk toe te lichten en dat ze geen bezwaar had als de rest er ook bij was.

“En Martin?”, vroeg Mathilde aan mij: “Hoe voelt dat voor jou nu aan om te weten dat Wilma dat al met de anderen besproken heeft en niet met jou?” Eerlijk gezegd was ik witheet van binnen, en moest alle kalmte bewaren om een goed antwoord te formuleren, wat me deels lukte: “Dit voelt als een dolksteek in mijn rug” gaf ik aan. “Op dit moment voel ik me verraden door alle vier en helemaal door Wilma. Blijkbaar heeft ze wel vertrouwen in hun en niet in mij en het komt op mij over alsof ze een pact met elkaar gesloten hebben en ik min of meer uitgerangeerd ben, aan de zijlijn sta zogezegd. Wat voor zin heeft het dan eigenlijk nog om door te gaan met dit gesprek als de dames toch al alles uitgekauwd hebben en ik voor de schijn mijn woordje mag doen? Dus laten we dit maar vlug achter ons brengen, dan kunnen we doorgaan met andere belangrijke zaken. En die tatoeages waren zeer zeker ook een uitgekookt plan van hun, en geen verrassing voor Wilma zoals ik eerst dacht. Hebben jullie je niet in de naam vergist en moest daar niet Valmir staan,” voegde ik sarcastisch toe.

Ik zag Wilma door mijn harde woorden in elkaar krimpen terwijl Karin op mijn woorden reageerde: “Zo moet je het niet zien Martin want dat klopt helemaal niet. Het is deels toevallig gebeurd en omdat zij en ik ook een liefdesrelatie hadden, ik met haar Valmir bezocht heb, ben ik een direct betrokkene. En die laatste opmerking is meer dan achterbaks, gemeen van je, laag bij de grond zelfs.” Ik zei niets meer, haalde mijn schouders op, ging rustig zitten, schoof mijn stoel zo ver als mogelijk weg van iedereen. Karin wilde nog wat toevoegen maar dat werd vakkundig door Mathilde afgekapt, door te zeggen dat er straks voldoende tijd zou zijn om na te praten. Ik reageerde nergens op, wist al van mezelf dat ik mijn biezen zou pakken zodra Wilma uitgesproken was.

Wilma oogde wat rustiger, zekerder, mede doordat Corine naast haar zat en haar hand vasthield. Ook de aanwezigheid van Karin en Liesbeth droegen bij aan haar zelfvertrouwen, schatte ik zo in. Ze haalde diep adem en begon opnieuw met haar verhaal. In mijn ogen de zoveelste herhaling van zetten, met soms wel wat meer diepgang of achtergrond. Deels kon ik het wel begrijpen want zo een verhaal moet uit jezelf komen, en naarmate je er vaker over nadenkt en praat leg je andere accenten en komen andere feiten naar boven. Dan nog bleef het confronterend en pijnlijk om aan te horen.

“Martin” zo begon ze weer: “Ik ben de hele tijd, eigenlijk al vanaf het eerste moment dat ik met iemand voor geld seks had, bang of beter doodsbenauwd geweest voor een afwijzing van jouw kant wanneer ik het je zou vertellen. Bang ook dat je mij niet zou begrijpen. De meeste mannen wijzen hun vrouw vaak af als ze horen dat ze als hoer werkt of gewerkt heeft. Dat had ik van meerdere kanten gehoord en daarom ben ik de hele tijd terughoudend geweest om je dat te vertellen. Bang voor een reactie van jou zoals zojuist, bang ook om jou en de kinderen te verliezen. Dat je geen respect meer voor me zou hebben en me de deur uit zou gooien. Vandaar dat ik het nooit met je heb durven te bespreken. Dat ik geen vertrouwen in jou had, heeft me al die jaren pijn gedaan, zelfs nu nog nadat mede dankzij jou, Marcel en Wouter opgepakt waren. Op dat moment was het echter al te laat voor mij, kon ik het niet meer mede ook doordat ik al met Valmir in zee was gegaan, me overgeleverd had aan hem als zijn slavin.”

Op dat moment haakte ik al af. Het had ook geen zin meer om me boos of druk te maken en ik luisterde zogenaamd geïnteresseerd toe. De realiteit was echter dat alles wat ze zei langs me afgleed, me niet meer beroerde. Ik hoorde haar woorden wel, maar registreerde ze niet meer. Had zelfs moeite om mijn geeuwen in te houden, en was in gedachten meer bezig met wat te doen na afloop van dit gesprek.

Wilma was intussen verder gegaan met haar verhaal. Daar ik er in mijn gedachten toch niet meer echt bij was ontging me het meeste.

Na afloop zat iedereen naar mij te kijken, in afwachting van mijn reactie op haar verhaal. Ik stond op, boos verward van binnen, en liep de kamer uit. Keek net voor ik de deur achter me dichtdeed naar Wilma en zei: “Verwacht nu geen reactie van mij, ik heb mijn tijd en ruimte nodig om dit te verwerken en een plaats te geven. En niet alleen wat jij opgebiecht maar ook dat jullie alle vier dit al besproken hebben. Ik laat wel weten wanneer ik terugkom.”

Sloot de deur achter mij, pakte wat spullen uit mijn werkkamer, trok mijn jas aan, stapte in de auto en wilde wegrijden. Liesbeth was echter achter me aan gerend en wilde me tegenhouden, troosten. Ik kon mijn tranen niet meer inhouden en hield haar af. Zei dat ik alleen wilde zijn, weg van dit gesprek, weg bij iedereen, weg uit huis, weg uit Nederland. Ergens op een rustige plek zijn, waar ik alles op een rijtje kon zetten. Ze schrok hiervan en zei dat dat toch echt niet nodig was. Mijn antwoord was hard en kil: “Jullie hebben al de kant van Wilma gekozen. Ik heb haar dingen horen vertellen die onwaar zijn, de realiteit verdraaiend. En niemand van jullie heeft hierop gereageerd.”

En reed weg, om uiteindelijk bij mijn broer Herman en zijn vrouw Agnes in het diepe zuiden van het land bij zinnen te komen. Ze waren hoogst verbaasd mij te zien en wisten meteen dat er iets goeds mis moest zijn. Na een klein hapje en drankje barstte ik los, liep zogezegd leeg en kwam alles van de laatste jaren eruit. Voelde me op dat moment zo verraden en bedrogen, niet alleen door Wilma maar ook door iedereen.

Mathieu (Mat verder) en Agnes waren totaal geschokt en wisten niets te zeggen. Ik had dit ook tot nu toe met vrijwel niemand van de kant van mijn familie gedeeld. Ze vroegen of iemand wist waar ik uithing, waarop ik ontkennend antwoordde. Vertelde dat ik het huis uitgelopen was en in het wilde weg was gaan rijden. Ze belden eerst even naar huis en kregen een huilende Karin aan de lijn. Iedereen was in paniek en wilde met me spreken. Iets waar ik absoluut geen behoefte aan had en Mat hield dat dan ook af. Ik was echt toe aan tijd voor mijzelf, deze laatste 2 jaar had echt veel van me gevraagd en het was de hoogste tijd om even een pas op de plaats te maken.

En toen kwam hij met een erg aanlokkelijke en verrassende oplossing. Waarom ging ik niet voor een tijdje naar onze zus Corrie in Portugal. Corrie, verpleegster van beroep, woont met Jorge, haar Portugese man, in het Noordoosten van Portugal, in een vrijwel verlaten regio tegen de Spaanse grens aan. De perfecte plaats voor mij om even onder te duiken, om op adem te komen en de zaken op orde te krijgen.

Terugkijkend moet ik Mat hartelijk bedanken, omdat dit het beste advies was dat hij me ooit in zijn leven gegeven heeft. Het heeft trouwens ons aller leven één schwung gegeven, op een zeer positieve zin veranderd, maar daarover meer in de volgende hoofdstuk

Agnes werkt als free-lance journaliste en aan haar artikelen kon je afleiden dat ze gedegen onderzoek doet, voordat ze ook maar iets opschrijft of publiceert. En ze heeft een erg goede mensenkennis wat , denk ik, ook wel noodzakelijk is in haar beroep. Anyway, ze zei dat ze even met me alleen wilt praten. En hield me een spiegel voor. Ik kende haar nu een kleine 16 jaar als de geliefde en naderhand vrouw van mijn broer. Maar nooit hadden we de tijd genomen voor een diepgaand persoonlijk gesprek. In het kort kwam het erop neer dat ze me kende als een eigenzinnig, van zichzelf overtuigd, persoon. Ook iemand die erg zwart wit dacht en het liefst de zaken onder controle had. En zo voegde ze toe: “Je bent ook iemand die snel in de verdediging gaat als men je op iets aanspreekt. Pas later, nadat je erover nagedacht hebt, kom je terug op hetgeen gezegd is en sta je er open voor. Maar kritiek op jou geven is erg lastig zeker voor de mensen die van je houden. Ik vind het erg wat nu gebeurd is en ik ken die kant van Wilma ook niet. Maar weet wel dat ze al die jaren heel van je gehouden heeft en nog doet. Dat voel je als vrouw aan. Dus gooi die deur niet in het slot nu”. Mijn broer, die in het begin van het gesprek erbij was komen zitten, knikte bevestigend en voegde toe: “Je was nooit de makkelijkste thuis vroeger maar je doorzettingsvermogen en ook je positieve uitstraling compenseerden veel. Ik weet dat je de kracht en moed hebt dit tot een goed einde te brengen. Je bent niet iemand die snel opgeeft, dus dit herkennen we niet van je”.

Hun opmerkingen kwamen wel binnen en zetten me aan het denken. Opperde vervolgens: “Agnes, ik heb een letterlijk verslag van de sessie van vanmiddag ontvangen, kan me er echter nog niet toe zetten het te lezen. Wil je dat eens doen en me je visie geven van het gesprek?”

De volgende ochtend bij het ontbijt kwam Agnes terug op het gesprek van afgelopen nacht en ook op het verslag van de sessie. Mijn broer was al aan het werk zo we hadden we rustig de tijd om met elkaar te praten. Agnes opende het gesprek met een onverwachte zet. Ze zei dat zij beiden dringend aan vakantie toe waren en dat het idee om naar onze zus te gaan hun ook aansprak. Of ik bezwaar had als ze met meegingen. Dan konden we met ons drieën in een keer doorrijden en binnen 24 uur op de plaats van bestemming zijn. Ik was vanzelfsprekend meer dan blij met hun voorstel en we besloten de volgende avond, zo tegen de klok van 21.00 uur, aan te rijden. Dat gaf hun beiden de tijd e.e.a. te regelen. Met onze zus werd ook e.e.a. kortgesloten en we kregen vanzelfsprekend een boodschappenlijst mee.

Daarna schakelde Agnes over naar het gesprek van gisterenavond. Kort gezegd kon ze mijn reactie deels begrijpen, zeker na het eerste deel afgeluisterd te hebben. Ze voegde echter ook toe dat ik, zoals ik vrijwel altijd deed, mij afschermde, in de verdediging ging en daardoor niet meer openstond voor wat de anderen zeiden. Dat dat ook typisch mij was, dat ik de deur dichtgooide en deze pas na langere tijd voorzichtig opengooide. Dat Wilma toenadering zocht, mij een hand toereikte en hoopte dat ik haar niet afwees. Want als Wilma niets meer mij wilde hebben ze niet zo door het slijk hoefde te gaan en dit niet me hoefde te delen, mij pijn te doen. “Nee” zo merkte ze op: “Wilma heeft zich juist kwetsbaar, erg kwetsbaar opgesteld en jij hebt dat afgewezen. Maar zo ken ik je ook wel, die emotionele pijn moet erg hard zijn binnengekomen bij je na al die jaren. Corine had haar daarvoor gewaarschuwd maar dan nog. Lees het verslag en zie ook de hoop die ze koesteren. En dan nog wat: Wilma verweet je schijnheiligheid, dat je zo praat over keuzes maken, met veranderingen kunnen en durven omgaan. En daarin heeft ze wel gelijk. Je moet dit onder ogen durven te zien, deze confrontatie met jezelf en hun aangaan. Zij en ook wij zullen naast je staan in deze. Want iedereen heeft het volste vertrouwen in jou.”

En daar had ze me te pakken en moest ik voor mezelf erkennen dat ze op vrijwel alle vlakken gelijk had. Ik wist al langere tijd dat ik wat men noemt hooggevoelig ben. Op zich niet mis mee alleen moet ik me soms beter leren af te schermen voor de emoties van anderen. Vandaar die ademhalingstechnieken maar dat is geen garantie en ja dan kan ik in de verdedigingsmode gaan. Deze waarheid kon en mocht ik echter niet uit de weg gaan. Ik werd hier op mijn eigen terrein aangepakt t.w. het omgaan met veranderingen, en daar een goede wending aangeven. Ik stond op, omhelsde mijn schoonzus en zei haar hoe blij ik met haar was. Dat ik haar dankbaar was voor het ophouden van die spiegel, ze daar goed mee had gedaan. Ik had zaken laten liggen nadat ik Wilma een kleine 1,5 jaar geleden uit de handen van Wouter en Marcel gered had, zelfs was vergeten, wellicht ook te arrogant geweest om aan mijzelf te gaan werken. Vreemd genoeg voelde me wel direct een stuk beter en energieker, die helderheid werkte verfrissend. En met het besef dat dit laatste los stond van hetgeen gebeurd was, maar niet moest onderschatten. Het de hoogste tijd was dit onder ogen te zien,

Agnes: “Ik ben nog niet uitgepraat Martin. Jouw auto brengen we dadelijk naar een bevriende garage houder. Die kan hem snel een onderhoudsbeurt geven zodat hij klaar is voor de lange rit van morgenavond. “

Bij terugkomst stonden mijn ouders voor de deur. Zij hadden niet alleen gehoord dat ik bij Mat logeerde, maar ook dat we het plan hadden opgevat samen naar onze zus te gaan. Zij waren al bijgepraat, niet alleen door Mat, maar ook door het thuisfront.

Hadden ook de audio opnames van de sessie via Karin ontvangen en deze al afgespeeld. Toch mijn moeder wilde alles uit mijn mond horen. Zelf had ik nog niet eens de tijd genomen om de sessie terug te horen of lezen, daar was het nog te vroeg voor. En dat kreeg ik direct door mijn moeder voor mijn voeten geworpen, dat ik te kortzichtig was, te snel geoordeeld en gehandeld had etc. Ik was verbouwereerd door haar reactie, iemand die meestal mijn kant koos, maar deze keer dus niet. Verre van dat zelfs, zo gooide ze me voor de voeten dat ik op dezelfde wijze als mijn vader en broer had gereageerd, die beiden toch bekend stonden om hún impulsieve en soms driftige reactie’s. Dat van haar te horen deed mij erg veel pijn. Tot mijn grote verbazing sprong Agnes voor mij in de bres. “Als er al iemand in onze familie is die rustig blijft, zaken overdenkt voor ook maar te reageren, dan is hij het wel.”, zo wierp ze haar voor de voeten. Benadrukte dat ik juist beheerst was gebleven na het aanhoren van Wilma’s bekentenis. Zij het zelfs bewonderenswaardig vond dat ik e.e.a. wilde overdenken i.p.v. direct scheiding aan te vragen. Dat mijn moeder zelf maar eens goed moest nadenken, mij toch door en door kende en moest weten dat ik nooit onbesuisd of ondoordacht handelde.

Ik had nog geen woord gezegd, en de stellingen waren al betrokken.

En opeens was daar de stem van mijn vader, iemand die, zeker in vergelijking met vroeger, tegenwoordig meestal zijn mond dichthield. “Je hebt het goede gedaan, Martin”, zo stak hij van wal. Ik zag de anderen stilvallen door zijn woorden, wellicht ook omdat ze verbaasd waren dat hij zich voor het eerst sinds tijden weer eens bemoeide met een gesprek. “Je moeder en ik hebben jaren geleden, toen jullie nog jong waren, met een huwelijksconsultant gesproken. Met name over mijn driftbuien, die je je wellicht nog goed kan herinneren. We zijn daar beter uitgekomen, gelukkig maar. Wat ik uit die tijd heb meegenomen is dat healing, of genezen, niet betekent dat je terugkeert naar een oudere versie van jezelf, maar doorgroeit naar een nieuwere en hopelijk betere persoon. Zoals ik het zie blikt Wilma terug op haar verleden, probeert haar keuzes te begrijpen en te plaatsen. Ze zit midden in een verwerkingsproces, worstelt met zichzelf en is op weg naar iets nieuws. En dat heeft tijd nodig, gaat stapsgewijs. Dat van gisteren was gewoon een terugblik, een momentopname, en heeft mijns inziens absoluut niets te maken met haar huidige gevoelens voor jou. Heeft ze recentelijk wel eens met jou gesproken over haar toekomstbeeld, over wat ze wilt worden, wie ze wilt zijn in de toekomst?”

Zijn woorden landen bij mij, en ook bij de anderen zag ik. Eerlijk gezegd was ik stomverbaasd over de wijsheid en helemaal over de empathie die daar uit spraken. Maar hij was nog niet uitgepraat: “Je bent je hele leven al een sterke persoonlijkheid geweest, maar ook die kunnen het niet altijd alleen af. En in deze hebben je partners, en zeker die psychiater, jou genegeerd, jou alleen gelaten. Zich puur en alleen gefocust op het helingsproces van Wilma en jou links laten liggen. Alsof jouw gevoelens er niets toe deden.”

Pats, boem daar lag de naakte werkelijkheid op tafel, en ik moest hem meer dan gelijk geven. Dit was het wat me gisteren dwars gezeten had, waarom ik daar zo graag weg wilde, mij verraden voelde.

En toen sloot hij af met: “Ik rijd met jullie mee naar Portugal. Mams en ik hebben dat al besproken, en zij heeft besloten bij haar kleinkinderen blijven. En omdat Liesbeth, Corine en Karin zwanger zijn, een handje extra in huis welkom kan zijn.” Nog niet te spreken over de emotionele support, zoals mijn moeder het later omschreef. Vrouwenlogica zogezegd, waar we niet omheen konden.

De afspraak was dat we in mijn auto naar Portugal rijden en deze was nu bij een bevriende garagehouder die hem rijklaar zou maken. Hij zou deze samen met Mat later ophalen en tegelijkertijd de inkopen doen, niet alleen die voor onderweg, maar ook die van het verlanglijstje van Astrid. Ondermeer stroop, hagelslag, pindakaas, erwtensoep, rookworst etc en zelfs een verzoek om een rijstevlaai en kruisbessen vlaai mee te nemen. Uiteindelijk zou de reis minder dan een vol etmaal duren, dus die moesten dat wel overleven.

Er was nog iets anders wat me dwars zat en waar ik mijn vinger niet helemaal op kon leggen. Simpel gezegd herkende ik Wilma niet terug in haar verhaal, klopte er ergens iets niet. En dat was eerder een ‘fingerspitzengefuhl’ dan wat anders, iets ondefinieerbaars. Opeens moest ik terugdenken aan de video-opname van die ochtend dat Marcel en Wouter bij mij thuis waren om iets met Wilma te bespreken en Marcel iets in haar drankje had gedaan. Ik wist inmiddels wel al dat Valmir haar ook drugs had toegediend maar was dat in het begin van hun zogenaamde relatie ook al zo? Wilma had daar niets over gezegd, haar verhaal kwam op mij over alsof ze zich op natuurlijke wijze, uit liefde, aan hem had overgeleverd. Toch maar eens later vandaag navraag bij Annet hiernaar doen, kijken of dat bij het verhoor van Valmir op tafel gekomen was.

Bij mij heerste het vermoeden dat er nog wat anders meespeelde bij mijn moeders beslissing om bij haar kleinkinderen te blijven en niet mee naar Portugal te gaan. Ik was sowieso al genoodzaakt haar weg te brengen, wat ik later op de dag dan ook deed. Ze bevestigde mijn vermoedens onderweg, zeggende dat ik mijn kinderen en partners niet zomaar in de steek kon laten. Ergens moest ik bekennen dat ze daar wel gelijk mee had, ik hun dit niet kon aandoen. En na hetgeen mijn vader vanochtend gezegd had, was het ook geen punt voor mij, keek ik er niet meer huizenhoog tegenop.

Agnes zou ons vergezellen ons op de terugreis, niet alleen omdat we met haar auto gingen, er speelden ook wat persoonlijke belangen mee.

Ze is freelance journaliste en schrijft in mijn ogen erg goede artikels met diepgang. Ze hád me na dat familieberaad even apart genomen en was met een onverwacht verzoek gekomen: “Jouw verhaal en geschiedenis heeft me inspiratie gegeven voor een aantal nieuwe artikelen. En daarvoor heb ik jou en ook de hulp van jouw partners nodig. Ik wil een artikel gaan schrijven over poly-amore relaties, een ander over de wereld van BDSM, ook een over de wereld van escort, en weer een ander over seks met dieren en zo zijn er nog wel een paar. Het vereist onderzoek van mijn kant, liefst aangevuld met interviews etc. Zou je hier aan mee willen werken en je partners wellicht ook.” Haar vraag overrompelde mij en ik wist niet precies wat me te wachten stond. Na wat vragen heen en weer zegde ik toe haar te willen helpen. En bij nader inzien dacht ik dat het ook goed kon uitpakken voor mijn relatie met Wilma. Op deze wijze kon ieder van ons vertellen over onze ervaringen en deze ook delen met elkaar. En beloofde haar dat ik vandaag nog met Mathilde en ook Corine contact zou zoeken. Agnes kon dan zelf, als haar idee goed bij hun viel, met iedereen apart contact zoeken en bespreken hoe verder te gaan.

Voordat we op weg gingen had ik al Mathilde en Corine benaderd. Gelukkig had Mathilde even tijd voor me en besprak ik even alles wat er gebeurd was. Aan mijn stem kon ze al horen dat ik niet meer depressief was en nadat ik alles een beetje had uitgelegd, m.n. ook mijn hooggevoeligheid, kon ze mijn primaire reactie wat beter plaatsen. Nadat ik haar verteld had over hetgeen mijn schoonzus gezegd had, kon ze wel lachen en instemmen. De telefoon heb ik vervolgens aan Agnes overgegeven, en na kort overleg besloten beiden om later vandaag samen een gesprek met Wilma te hebben over het verzoek van Agnes. Mathilde vond het in principe een goed idee, zeker nadat ik ook aangaf dat het wellicht ook een vorm van therapie voor Wilma en mij zou kunnen zijn.

Daarna contact gezocht met Corine. Die schakelde direct over op facetime zodat Liesbeth bij het gesprek kon aansluiten. Karin en Wilma waren er gelukkig niet. Ze vertelden me dat zij een wandeling waren gaan maken omdat Wilma haar blijkbaar niet alles verteld had. Ze merkten al direct dat ik wat vrolijker was en ik heb hun de reden daarvan medegedeeld. Het was een grote opluchting voor hun dat ik blijkbaar zo snel kon omschakelen waarop ik zei dat het een eerste stap was en alles toch zijn tijd nodig had. Ik vertelde hun vervolgens over het idee en verzoek van Agnes en zij stemden daarmee in en zouden het ook aan de anderen voorleggen. Waarop ik vroeg om daarmee te wachten tot later vanavond of morgen omdat Mathilde dit eerst met Wilma wilde kortsluiten. Corine en Liesbeth waren in ieder geval erg opgetogen over de onverwachte wending die e.e.a. genomen had en Corine stipte aan dat ze Wilma ervan overtuigd had dat ik wel met een oplossing zou komen. Ik moest lachen en zei dan moet je Agnes en mijn vader maar bedanken.

Vreemd genoeg reed ik die namiddag met een zeer opgeruimd gevoel terug naar huis, was aan de andere kant ook verbaasd over mijzelf, over hoe snel mijn stemming kon omslaan. En de terugreis voegde daar onverwacht ook nog een steentje aan bij. Ik zat op de achterbank, beide vrouwen voorin, met Agnes aan het stuur. Ik zat wat te mijmeren toen Agnes zo uit het niets opeens opmerkte: “Je hebt wel een bijzonder stel vrouwen om je heen verzameld.” Ik keek op en vroeg wat ze bedoelde. Haar antwoord was simpel: “Nou ja, 2 vrouwen die de hoer hebben uitgehangen, en 2 die slachtoffer van huiselijk geweld geweest zijn.” Ongezoutener had het niet gezegd kunnen worden, en ergens had ze wel gelijk. Ja, het was een bijzondere mix, daar kon ik niet omheen. “En” zo ging ze verder “heb je je nooit afgevraagd waarom ze allen zo een poly-amore relatie met jou wilden, waarom ze elkaar steunen, zij Wilma’s kant kozen en niet de jouwe?”

Daar had ze me, ik had hier nog niet eens over nagedacht, me alleen maar verraden gevoeld. De rest van de reis heb ik mijn gedachten hierover laten gaan, soms onderbroken door vragen of opmerkingen van mijn moeder of Agnes. Het zijn alle 4 sterke vrouwen, ook Wilma mede gezien de opoffering die ze gedaan had. Alle 4 hadden met fysiek geweld te maken gehad, zeker Karin, Liesbeth en Corine. Van Wilma wist ik alleen van de recentelijke mishandelingen door Valmir, en dat ze nu middenin dat verwerkingsproces zat. En toen viel dat kwartje zeg maar, dat ze alle vier iets vergelijkbaars hadden meegemaakt, iets dat waarschijnlijk bij ieder oude herinneringen en emotie’s opriep en ze steun bij elkaar vonden. Het moest iets in die richting zijn, en zowel Agnes als mijn moeder konden zich in mijn gedachtegang terug vinden. Het betekende niet dat de pijn over hetgeen Wilma gedaan had weg was, verre van dat.

Naarmate de reis vorderde voelde ik me rustiger worden, alsof alles een plek kreeg. Dacht terug aan de opmerkingen van mijn vader eerder die dag, hoe die licht in mijn duisternis gebracht hadden. Ook aan die laatste opmerking, namelijk of zij met mij ooit gesproken had over wie of wat ze wilde zijn of worden in de toekomst. Dat ze had gedaan herinnerde ik mij opeens. Iets doen voor vrouwen die iets vergelijkbaars meegemaakt hadden, iets in de trant van een Begijnhofje schoot mij opeens te binnen. En zo kreeg alles een plek, mede dankzij mijn vader.

Toen we de oprit van huis opreden stormden mijn beide dochters al naar buiten, en trokken mij bij wijze van spreken de auto uit. Een minuut of wat later verwelkomden ze hun oma en tante, maar daarna was hun aandacht weer bij mij. Ook Kaj en Tim, deze wel schoorvoetend, voegden zich nu bij ons. Ik praatte hun wat later bij en lichtte hun in over mijn voornemen om naar hun oom en tante in Portugal te gaan. De schrik schoot er bij hun wel in, iets wat ik gelukkig snel kon temperen door aan te geven dat het slechts de voor korte tijd zou zijn, ik een belofte aan hun oom moest inlossen en dat dat beter nu kon zo lang Liesbeth en Corine nog niet bevallen waren. En we elke dag konden facetimen, en Oma hier zou blijven. En Opa en tante Agnes en oom Mathieu mij zouden vergezellen. Dat bracht gelukkig rust in de tent.

Op het moment dat ik mij bij de anderen in de woonkamer voegde, werd ik onaangenaam verrast. 8 vrouwen, ja acht vrouwen nl. mijn partners, Mathilde en op de kop toe ook nog mijn en Wilma’s moeder en Agnes, zaten op te wachten. Alsof ik voor een tribunaal moest verschijnen, zo kwam het ten minste op mij over. Gelukkig was er een stoel vrijgelaten voor mij, waarop ik dan ook plaats nam. Ik keek iedereen aan, en het bleef doodstil alsof men op een woord van mij zat te wachten. Dat er dus niet kwam omdat ik geen flauw idee had wat men van mij verwachtte: een uitleg voor mijn vertrek, excuses?

Opeens verbrak mijn moeder de stilte en nam het woord: “Martin is zoals ieder van jullie weet een bedachtzame, verstandige en ook erg gevoelige persoon. Hij is niet iemand die impulsief reageert. Ook ik ben mij daar vanochtend vroeg weer bewust van geworden, toen ik hem dat, na het aanhoren van die audio, voor de voeten geworpen had. Hem vergeleek met zijn vader en broer, die toch wel echte driftkoppen waren en soms nog zijn. Nee, ik heb me daarin grondig vergist, moet erkennen dat ik te kortzichtig was, zeker na het aanhoren van die sessie en al de kant van Wilma gekozen heb voordat ik hem ook maar iets te gevraagd had, zijn kant van het verhaal aangehoord had. Het is juist mijn man geweest die me de ogen heeft geopend.

Ieder van ons heeft hem verraden, hem tekort gedaan. Door op de voorhand al de kant van Wilma te kiezen, omdat iedér van ons zich op de een of andere manier herkende in die mishandeling, fysiek of psychisch.”

De stilte na haar verhaal was oer dovend, wat al voldoende zei. Rondkijkend zag ik zeker bij mijn partners en ook Mathilde de schaamte op hun gezicht, en ze durfden mij niet aan te kijken. Bij de andere 3 en helemaal bij Wilma’s moeder, die zich duidelijk niet aangesproken voelde bij deze woorden, zag ik een lach in hun ogen, en de laatste omhelsde me even later zelfs.

In ieder geval was het ijs gebroken, desondanks werd het een stille maaltijd alléén onderbroken door het gelach van alle kinderen.

Later die avond bracht ik de diverse dames naar huis. Agnes en mijn moeder zouden bij Wilma’s moeder overnachten, en ik begeleidde vervolgens Mathilde en haar kinderen naar hun onderkomen. Mijn moeder en Wilma’s moeder liepen voorop, ik met Agnes en Mathilde een paar meter achter hun. En kreeg te horen dat Wilma onder een voorwaarde op het verzoek van Agnes was ingegaan, nl. dat wij het artikel voordat het gepubliceerd zou worden, te lezen kregen. Iets wat vanzelfsprekend geen probleem was.

Bij terugkomst zaten mijn vrouwen nog altijd aan de keukentafel. Ik had, vreemd genoeg op aanraden van Mathilde, al een plannentje uitgebroed over hoe e.e.a. aan te pakken. Liep met een gespeeld verontwaardigd gezicht op Wilma af, trok haar aan haren uit de stoel omhoog en vervolgens mee naar boven, naar onze speelkamer. Daar aangekomen, de kleding van het lijf van haar lijf gescheurd en haar opgehangen aan kettingen die aan het plafond bevestigd waren, om daarna ook haar benen vast te zetten aan klemmen in de vloer. En spande de kettingen zodanig aan dat ze op haar tenen moest staan, terwijl ze mij nog steeds verbaasd en deels ook geschrokken aankeek. Ik zei alleen maar tegen haar: “Je wilde toch een dominante man hebben, iemand die de touwtjes in handen heeft. Nou, laten we maar eens kijken of ik iets voor je kan betekenen. Volgens je ex-vriendjes ben je uitgerangeerd, is er nog maar weinig interesse voor jou als vrouw en hoertje. Hoogstens als teefje voor de honden en dat schijnt meer dan goed te lopen, zeker gezien de grote interesse naar deze films, zo heb ik inmiddels begrepen. Er schijnt zelfs een wachtlijst voor te bestaan, ze kunnen de grote vraag niet aan. ” Wilma begon te huilen bij deze kille woorden, helemaal nadat ik een video had gestart welke een compilatie was van een paar van haar films met de seks met de honden, gangbangs etc. Dit afgewisseld met denigrerende en vernederende teksten van enerzijds Wouter en Marcel, anderzijds van Valmir en consorte. Vernederend, niet alleen voor haar maar ook richting mij, een in hun ogen waardeloze, man. Een man die geen zorg kon dragen voor zijn vrouw en haar zeer waarschijnlijk ook niet meer wilde hebben als hij eenmaal weet had van haar escapades, zo hadden ze Wilma al die jaren voorgehouden”.

Corine, Karin en Liesbeth keken me verbijsterd aan en wilden wat zeggen. Ik kapte hun af, gaf hun echter ongemerkt voor Wilma een knipoog, en zei bars: “Kleren uit sletjes, en snel een beetje. En dan gaan jullie daar lekker op die bank zitten. Omdat jullie zwanger zijn hoeft het niet in de juiste houding. En jij Liesbeth, mag me helpen. Jullie zullen de komende uren voelen wat het betekent om mijn slet te zijn.“

Ik liep naar het rek met de zwepen en koos voor de kattenstaart en een zweep van bamboe. Zei vervolgens tegen Liesbeth: “Neem wat tepelklemmen, een grote butplug en plaats alles op de juiste plekken bij Wilma. Neem maar de dikste butplug want die kont van haar heeft zoveel lullen gehad dat die daar geen moeite mee zal hebben”. En zag Wilma aankijkend in elkaar krimpen bij deze vernederende woorden. Liep om haar heen en sloeg haar met de kattenstaart op rug en billen. “Dat klopt toch slet of niet” vroeg ik. “En nu meetellen tot 25 en als je een fout maakt begin ik opnieuw”.

Tegen Karin en Corine zei ik: “Wat staan jullie daar te kijken. Ga zitten op die bank en speel met jezelf maar let ook goed op de antwoorden van Wilma. Jullie komen later nog aan bod.” En ging verder met Wilma: “Zo, je wilt graag een dominante man hebben. Had me dat eerder gezegd dan hadden we deze situatie nooit gehad.” En wijzend op de video: “Daar verlang je dus naar, dat is wel een openbaring voor me. Dat je sexverslaafd bent wist ik, dit is echter nieuw voor me. Maar hiervoor ben ik nu hier en niet alleen daarvoor. Want je moet weten sletje, dat ik je gedrag inmiddels meer dan zat ben. Je hebt je keuzes gemaakt in het verleden dus accepteer nu ook maar de gevolgen daarvan. Nu heb je me gedwongen helemaal uit het Zuiden te komen omdat ik te horen heb gekregen dat je hier apathisch en lusteloos op de bank zit. Kun je verdomme tegenwoordig niet meer zonder een meester of een hondelul, slet? Moet ik echt alles voor je regelen omdat je niet meer gewend bent om iets te doen. Hebben die exen van jou gelijk dat je een waardeloos vod bent, een teefje alleen maar goed om door honden geneukt te worden?”

Wilma bleef maar snikken en ik gaf haar een klap in het gezicht zeggende: “Geef antwoord, slet en kijk me aan”. En gaf haar daarop een slag met de zweep. Ze keek me aan en zei al snikkend: “Ja Martin, je hebt helemaal gelijk met alles. Ik ben echt een waardeloos figuur waar niemand meer iets om geeft.” Ik gaf haar weer een klap en zei: “Heb je dan niets geleerd bij die andere meesters. Je spreekt mij met meester aan, niet met Martin en je geeft alleen maar antwoord op mijn vragen.“ Wilma: “Ja meester, ik ben een waardeloos vod, en alleen nog maar goed om door honden geneukt te worden.” Ik liep naar een kast waarin meerdere dildo’s, vibrators en ook strap-ons lagen. Nam er de grootste formaten uit en liep terug naar Wilma. Zei tegen haar: “Kijk eens naar die films, zie je hoe groot die pikken van die honden zijn?” Wilma keek op en knikte. Ik hield haar de speeltjes voor en haalde ook mijn inmiddels harde pik uit mijn broek. En vroeg: “Dus deze zijn eigenlijk te klein om jou te bevredigen. Daar kom je niet meer klaar op?”. Ze keek ernaar, vervolgens naar mij dan naar de anderen en antwoordde: “Nee, dat is anders”. Liesbeth wilde hierop reageren, maar ik gaf haar een lichte tik met het bamboe zweepje en snoerde haar zo de mond. Zei tegen haar: “Je mag pas wat zeggen als je toestemming hebt”. Gaf Wilma vervolgens een klap in haar gezicht en zei: “Wat is het nu, slet: ja of nee.”. Daarop antwoordde ze: “Ja ze zijn te klein, ik kom er niet op klaar.”

Toen vroeg ik: “Wat moet ik nu met jou? Je komt niet meer klaar op ons, je zit hier apathisch, lusteloos op de bank, doet niets. Zelfs niet schoonmaken dus daar kunnen we je ook niet voor gebruiken. Moet ik soms een hond voor je kopen zodat je daar de hele dag plezier mee kunt beleven? Zeg het maar wat ben je of beter wat wil je nu?”

Liep naar de bank, nam plaats tussen Karin en Corine, en gaf Liesbeth een seintje om zich bij ons te voegen. De dames keken me boos aan, en ik gaf hun nogmaals een knipoog en lachte zachtjes. Wilma hing nog altijd aan de kettingen, zonder een antwoord te geven. Ze huilde alleen maar zachtjes en ik vroeg haar: “Wat moeten we met jou in ons huis. Wat of wie ben je nu.” Ze antwoordde zachtjes: “Ik ben niets waard en dien voor niets”. Ik: “We verstaan je niet en kijk ons aan als je antwoord”. Ze hief haar hoofd open en schreeuwde: “Ik ben een waardeloze persoon, een slechte vrouw voor jou en ook een waardeloze moeder”, en barstte opnieuw in tranen uit. Karin, Liesbeth en ook Corine maakten aanstalten om op te staan, haar te gaan troosten, iets wat ik hield tegenhield. Stond daarentegen zelf op en liep op Wilma af. Ze keek me met betraande ogen aan terwijl ik vroeg: “Hoe kom je erbij dat je een waardeloos vod bent, een slechte echtgenote voor mij en ook een slechte moeder? Heb je dat ons ooit horen zeggen?”

Wilma, maar ook de anderen, keken bij deze woorden verbaasd naar mij op. En antwoordde tussen haar tranen door: “Dat zegt iedereen toch. En dat denken jullie toch ook maar zeggen het niet tegen mij. Ik merk het aan alles.” Ik vroeg daarop: “Wie is iedereen en nogmaals heb je dat ooit uit mijn of onze monden gehoord”. Wilma dacht na over wat ik gezegd had en over wat te antwoorden. Beeldde ik het me nu in dat haar doffe blik veranderde en er meer leven of hoop in kwam: “Nee van jou en jullie heb ik dat nooit gehoord en eigenlijk ook niets van gemerkt. Maar wie houdt nog van een vrouw of wilt seks met haar hebben als ze weten dat zij heel veel seks met dieren gehad heeft en nog veel meer met mannen en vrouwen. En dat dat allemaal op videos te krijgen is en op internet te zien is. Iedereen zegt toch dat niemand zo een vrouw wilt.” Ik vroeg nogmaals aan haar: “Wie is iedereen en heb je ons dat ooit gevraagd”. Hierop antwoordde ze: “Wouter, Marcel, Valmir en zijn vrienden. En ze zeggen ook dat ze geen klanten meer voor me hebben, alleen nog maar mensen met honden? Dus waarom zou ik jullie vragen als niemand me meer wilt? Nee Martin, mij is duidelijk gezegd dat niemand, en zeker een echtgenoot, een vrouw wilt die een hoer is of erger nog een hondenteefje. Dat ik me daar maar bij neer moet leggen en dat ik ook mijn kinderen kwijt zal raken als ze dat eenmaal van me weten. Ik ben gewoon niets meer waard voor iemand, dus stop met me zo te vernederen” en verviel weer in een zware huilbui.

Ik knikte naar Karin en die liep of beter rende op Wilma af, en haalde de tepelklemmen van haar tepels af. Streelde deze nam haar hoofd in haar handen, en zoende haar vervolgens zeggende: “Die mannen hebben je onwaarheden verteld lieverd, wilden je alleen maar gebruiken voor hun eigen genoegen en zaken. Je bent veel meer waard dan je denkt en ik houd van je”. Toen kwam Corine aangelopen, maakte de bondage los en bevrijdde haar borsten. Sloeg haar armen om Wilma heen en zei: “Je bent zoveel meer waard dan jezelf denkt. Laat je nooit, echt nooit meer van je leven kleineren door mannen die je alleen willen gebruiken voor hun eigen genoegens, zaken en winst”. ten slotte kwam Liesbeth die de butplug verwijderde en woorden van gelijke strekking sprak. Ik knikte naar alle 3 de dames die daarop een stap terug deden, en maakte Wilma los. Die uitgeput in mijn armen viel waarop ik haar naar onze slaapkamer droeg en in bed legde, gevolgd door de rest.

Wilma lag huilend in hun troostende armen, haar hoofd in Karin’s handen die het woord overnam. Mij eerst wel even doordringend aankeek, en ik dacht te zien dat ze me eindelijk begrepen had. Karin nu weer met haar volledige aandacht bij Wilma, begon te spreken: “Lieverd, deze mannen hebben jou alles willen ontnemen, jou wijsgemaakt dat je niets meer waard bent. Alles wat voor jou van belang is in deze wereld, je man, je werk, je kinderen, ons en uiteindelijk je zelfrespect hebben ze je ontnomen. Ze hebben je ontmenselijkt, jou gebroken, bij wijze van spreken geprobeerd je om te vormen tot een echte teef , een beest meer niet. Je zelfs in een kooi opgesloten. Ze wilden zo ver gaan dat je uit eigen wil je kinderen aan hen overleverde. En je daarna verkopen en je hoogstwaarschijnlijk als hoertje in een of andere krocht in een achterbuurt in Afrika terecht zou komen. Nee lieverd, het is een vorm van hersenspoeling geweest die je ondergaan hebt, met als eerste doel je van ons te ontvreemden. Iets wat gelukkig niet gebeurd is. Jij denkt dat we niet meer van je houden maar het tegendeel is waar.”

Deze woorden drongen heel langzaam tot haar door en toen ze eindelijk bezonken waren begon ze weer hartverscheurend te huilen. Ik zag dat bij Corine en Liesbeth deze woorden van Karin langzaam doordrongen en deze keken daarop verbaasd naar Karin en daarna naar mij. Wilma kwam beetje bij beetje bij zinnen en keek me na een tijdje aan. “Klopt dit allemaal Martin en heb je dit met Karin en de anderen zo beraamd.” Karin sprong voor mij in de bres door te zeggen: “Nee liefste, dit komt helemaal en alleen uit de koker van Martin. Ik begreep pas aan het einde van die sessie waar hij naartoe wilde en je duidelijk wilde maken. Ik sta echt verbaasd over hem, ook over zijn inzicht in wat jou en ons overkomen is. En al helemaal over de moed en opoffering om op deze wijze de confrontatie met jou aan te gaan. Dat zou een psycholoog of psychiater nooit hebben kunnen of durven doen. Hij neemt de zaak gewoon bij de hoorns en gaat het gesprek met je aan op een echt wel originele manier. Hij loopt niet weg voor jou en voor de eventuele moeilijkheden daaruit voortkomend. Mij heeft hij in ieder geval overrompeld, en ik denk dat dat net zo goed geld voor Corine en Liesbeth. In het begin was ik erg boos over zijn aanpak. Maar nu kan ik alleen maar bewondering hebben voor zijn originaliteit en lef. Zoiets leer je niet bij psychologie, dit komt echt uit zijn hart en uit zijn liefde voor jou voort. En ik ben nu wel erg trots om een van zijn sletjes te mogen zijn. Deze man houdt zo verdomd veel van jou Wilma door op deze manier zijn gevoelens voor je te tonen en daarmee ook indirect voor ons. Ik hoop dat hij dit in de toekomst ook voor mij doet, mocht deze situatie zich ooit voordoen”.

Ik zag een klein lachje op het gezicht van Wilma komen en ze vroeg me: “Zie jij dat ook zo Martin?” Ik knikte en zei: “Jullie moeten mij echter niet alle eer geven. Mathilde suggereerde dat het wellicht goed zou zijn om seks met je te hebben. Die negatieve energie die jou beheerste te vervangen door iets mooiers. En bij die woorden van haar moest ik terugdenken aan een NLP cursus die ik ooit gevolgd heb, waarin ondermeer gezegd werd dat je een negatieve herinnering of emotie kunt wissen door een mooiere te maken, of daaroverheen te schuiven. Dat heb ik geprobeerd, meer niet. En om op je vraag terug te komen, ja ik zie dat ook zo, heb dat al vaker gezegd en ook opgeschreven. Deze mannen hebben je stapsgewijs vervreemd van je thuisomgeving, een soort van onthechtings proces zeg maar. Ze zaten in je hoofd en gevoel en je praatte hun na. Tot ons geluk heb je je niet helemaal verloren, want ik wist niet wat ik gedaan had als onze kinderen hierdoor in hun handen gekomen waren.” Wilma schrok van deze laatste opmerking en besefte vervolgens pas echt goed hoe meedogenloos deze mannen waren. Ook bij de anderen drong dit besef nu nog meer door hoe erg het had kunnen aflopen, ook voor hun. Opeens kwam een grote ontlading bij iedereen los en vielen we in elkaars armen. Ik genoot van al mijn mooie vrouwen, zeker nu in hun volle naaktheid waarvan drie zelfs met de prachtige vormen van hun zwangerschap. Na een tijdje riep Corine: “Wat sta je daar stiekem te genieten, viezerik”. En daarmee was de beer ook gelijk los, voelde ik allerlei handen over mijn lichaam gaan maar vreemd genoeg werd het me te veel, kwamen alle emoties van de laatste dagen los en brak ik. Nu was ik het die leegliep, mijn tranen niet kon bedwingen.

Hoe lang we die nacht hebben zitten of liggen praten in bed, weer ik niet meer. Voor zover ik me kon herinneren had ieder van ons zijn of haar hart gelucht, en moesten we in slaap gevallen zijn. Emoties vreten je op, putten je uit en dat ging voor ons zeker op. Ik weet allen dat ik wakker werd met Wilma tegen mij aan gekruld en de andere 3 om ons heen. Een vredig gebeuren dat ik helaas moest verbreken voor een bezoek aan het toilet.

Terug in bed was Wilma inmiddels wakker en hoorde haar fluisterend in mijn oor vragen of ik nu definitief bleef. En moest haar teleurstellen, voegde als uitleg eraan toe dat ik mijn zwager al maanden beloofd had om hem te komen helpen met wat problemen en ik die belofte nu eindelijk wilde inlossen. Dat ik verder ook wat tijd voor mijzelf nodig had omdat er toch te veel gebeurd was en het mij ook niet onberoerd had gelaten.

Zag een teleurstelling over haar gezicht trekken en zei zachtjes dat het maar voor 3 weken was. En dat zij die tijd goed kon gebruiken om met Mathilde en Karin verder te werken aan haar herstel, om alles wat met haar gebeurd was een plek te geven. Ook eens goed moest nadenken over wat ze wilde gaan doen in de toekomst. Bij deze laatste opmerking zag ik alweer die vlaag van onzekerheid en ook angst over haar gezicht trekken. Je kon zien dat ze totaal geen zelfvertrouwen meer over had, nog altijd erg onzeker was. Ze reageerde door te zeggen: “Wat kan ik nog doen? Wie heeft er nu behoefte aan een vrouw met mijn achtergrond”.

Gelukkig reageerden daar de anderen, die blijkbaar wakker geworden, hierop door te zeggen dat ze nog veel te bieden had zeker met haar achtergrond in de financiële wereld. Wilma twijfelde volop viel mij op. Ik keek even naar de wekker en zag dat het al erg laat in de ochtend was. Dit hele samenzijn had ons besef van de tijd doen vergeten. Zei dan ook dat we moesten opschieten en dat Agnes hoogstwaarschijnlijk beneden al op hun zat te wachten voor een gesprek. Mijn vrouwen keken verschrikt op, sprongen uit bed en trokken zelf snel wat aan. Alleen Wilma bleef nog even liggen, terwijl ik even wat meer kleren bij elkaar pakte voor de komende weken. Eergisteren was ik nog het huis uit gevlucht zonder te weten wat te gaan doen, en had slechts een paar willekeurige kledingstukken meegenomen. Op het moment dat ik de koffer wilde afsluiten streelden een paar handen over mijn borst en knepen hard in mijn tepels. Ik voelde Wilma’s adem in mijn nek, haar heerlijke grote borsten zachtjes tegen mijn rug geduwd en hoorde haar zeggen: “Dit vind je toch altijd lekker lieverd van me.” Een van haar handen bewoog naar beneden en nam mijn inmiddels al harder wordende pik beet. Ze streelde mijn eikel, en gleed met een vinger langs de schacht naar beneden, om uiteindelijk bij mijn ballen te komen.

Die greep ze beet, trok er aan draaide me naar haar toe, mijn ballen nog altijd vasthoudend. “Slaafje” ging ze verder: “Je denkt toch niet dat je je meesteres onbevredigd kunt verlaten?”, en ik keek in een lachend gezicht. En vervolgde: “Eerst wil ik weten of je me echt mooi vind en het ook wilt doen met een vrouw die misschien wel met meer dan duizend man seks gehad heeft en met zeer veel honden? Ook nog eens gebrandmerkt is als het eigendom en teefje van een andere man. Houd je echt van mij als je vrouw en niet als een simpel neukobject, een teefje zoals velen me nu zien en ook kennen van het internet en de porno video’s. Durf jij met zo een vrouw verder te leven?”

Ze ging een paar stappen achteruit zodat ik haar in haar volle glorie kon bewonderen. Al was ze 43 jaar, ze bleef een pracht van een vrouw. Haar borsten begonnen een beetje te hangen, maar dan vond ik juist opwindend. En ook de tatoeage en het brandmerk deden niets af aan haar schoonheid. Zoals ik al eerder zei: “Een mooie vrouw schenkt een man vreugde, alleen al door haar aanblik”. En Wilma had nog altijd dat effect op mij, en dat ging dieper dan puur het lichamelijke.

Mijn pik was geen moment verslapt eerder harder geworden. Ik liep op haar af, nam haar in mijn armen, tilde haar op en liet haar zachtjes over mijn pik zakken. Haar kutje was volgens de artsen zeer flexibel, wat in dit geval erop neer kwam dat ze ondanks de 3 kinderen die ze op de wereld gezet had, ondanks de vele mannen pikken en zeer zeker ondanks de vele dikke hondenpikken toch nog redelijk strak aanvoelde. Ze sloeg haar armen en ook benen om mij heen en begon zachtjes op en neer te bewegen. Haar hoofd lag in mijn nek, waarin ze me als een vampier in beet, tegelijkertijd dieper over mijn pik zakkend. Zo bleef ze even zitten en keek ik haar aan: “Het gaat me niet om je uiterlijk schat maar om de persoon die je bent. Je zult me altijd opwinden of je nu 19, 43 of 65 bent. Snap je nog steeds niet dat mijn liefde voor jou dieper zit dan dit alles?” Een dik uur later voegden we ons gelukkig en bevredigd bij de anderen.

Vroeg in de middag, na van iedereen uitgebreid afscheid genomen te hebben, reden Agnes en ik terug naar het Zuiden. Gaf me haar iPhone waar wat muziek op stond en zei dat ik maar iets leuks moest uitzoeken.

Al bladerend door haar collectie kwam ik songs tegen die me toch vaker door moeilijke momenten heen gesleept hadden. Soms door ze zelf te spelen, vaker nog door er naar te luisteren, zoals bijvoorbeeld naar Gary Moore.

Vreemd genoeg moest ik terugdenken aan een nummer, of eigenlijk beter concert van Chris Rea, waar ik ooit samen met hun naar toe gegaan was t.w. The road to Hell & Back . Heel lang niets meer van hem afgespeeld en nu stond het daar tussen haar verzameling.

Het greep me aan en dan met name het tweede deel, dat zweepte me op. Want al hadden dan eerder deze week die woorden van Wilma vergiftigend op mij gewerkt, nu voelde ik me stukken beter. Had mijn energie terug en was ervan overtuigd wij hier beter uit zouden komen.

En dan was er nog een andere song Teach me to dance die me aansprak. Niet dat ik moest leren dansen, maar meer symbolisch. Ik zei lachend iets over tegen Agnes nl. dat deze poly-amore relatie aanvoelde als een dans die ik nog niet goed kende en de stappen nog moest leren. Ze kon er hartelijk om lachen en zei ook dat het wel een mooie omschrijving was die ze goed kon gebruiken voor haar artikel. Ook dat ze alle 4 erg sterke, karaktervolle vrouwen waren en dat ze verbaasd was geweest hoe ik het gisteren aangepakt had, niet in gesprek met hun gegaan was, me niet verdedigd had. Ik keek haar verbaasd aan en zei: “Dat was toch niet nodig, mijn moeders woorden spraken voor zichzelf.” Ze gierde het uit van het lachen en zei: “Ja, dat klopt wel, maar ik heb het over wat je later gedaan hebt.” Ik had het kunnen weten, zij kon met ieder van hun erg goed opschieten, dus het was wel te verwachten dat zij uit de school geklapt hadden.

Ach, en wat deed het er ook toe, als wij op dit soort originele wijzes eventuele conflicten in deze poly-amore relatie het hoofd konden bieden. Misschien kon ze dat meenemen in haar artikel, wat ik dan ook suggereerde. En daarmee het accent zettend voor niet alleen deze terugreis maar ook die naar Portugal

En met dat gevoel begonnen we ongemerkt aan een volgend hoofdstuk.

Addendum bij dit deel

Een dikke twee weken later kreeg ik van Annet een email terug op mijn vraag of Valmir al eerder Wilma gedrogeerd had. Haar reactie bevatte een audio opname van een verhoor met Valmir, waarin ondermeer over Wilma gesproken werd. En dat was zeer onthutsend, niet zozeer vanwege de inhoud, eerder vanuit de arrogantie waarmee hij dit afdeed.

“Die slet” zo begon hij “kreeg ik op een presenteerblaadje aangeleverd door Martin en Wouter. Zonder dat zij dat zelfs ook maar doorhadden. Het was een fluitje van een cent voor mij om haar in te palmen, zo naïef als zij was. Ik wist hoe zij haar behandeld of beter vernederd hadden. Dus deed ik het tegenovergestelde, toonde mededogen met haar. Luisterde naar haar, verwende haar, gaf haar alle attentie en aandacht die ze nodig had, meer was niet nodig. Ik wist al dat ze een geil wijf was, en die kennis gebruikte ik in mijn voordeel. Ik behandelde haar als een vrouw, niet als een hoer. Toen nog niet ten minste, ik moest haar eerst voor mij winnen, het moest uit haar zelf komen. En ja, ik heb daar stiekem een beetje in meegeholpen, iedere keer als ze langskwam had ik een paar druppels van lustopwekkende middelen in haar glas water gedaan. Dan stond er al een glas water voor haar klaar op mijn bureau, naast dat van mij. Ze was gecharmeerd door deze attentie, had geen enkele argwaan, vertrouwde mij totaal. Ze was graag bij mij, verlangde naar mij, een gevoel dat versterkt werd door die druppels. Maar van dat laatste was zij niet op de hoogte, zij dacht dat haar gevoel voor mij puur was, echt uit haar zelf kwam, die verliefdheid en naderhand haar overgave aan mij als haar meester. Volgens haar was het gewoon 100% spontaan, zo overtuigd als ze was over haar liefde voor mij. Ze had echt alles voor mij, voor haar meester, over. Als ze al grenzen had gesteld dan waren die zo verdwenen. Ik hoefde maar een beetje teleurgesteld te kijken en ze liet ze al vallen, zo graag wilde zij mij behagen, tevreden stellen. Het was echt een fluitje van een cent om haar in mijn net te wikkelen. Een mak schaap, ze liet zich zogezegd vrijwillig naar de slachtbank leiden. Mijn vrienden en ik hebben heel veel plezier aan haar beleefd, ze was een goudmijntje en heeft erg veel geld opgebracht zeker met die videos van haar met die honden. Ik heb helaas een fout gemaakt door haar man en die vriendin van haar, die psychologe, te onderschatten. Maar dat zet ik t.z.t. nog wel eens recht. Zeker met haar vriendinnen die zullen niet weten wat hun overkomt, hun te wachten staat.”

Na lang wikken en wegen had ik Annet gevraagd deze audio opname naar Steven door te sturen. Hij zou daar wel raad mee weten, wat bleek te kloppen maar wel met een totaal andere uitkomst dan ik verwacht had. Maar daarover later meer.

Einde van de tweede reeks over het overspel van Wilma. De derde reeks zal als naam hebben: Wilma’s nieuwe horizonten

Trefwoord(en): Waargebeurd, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!