De Wild Wild West

De zon hangt laag boven de oneindige vlakte als de cowboy het stadje binnenrijdt, een bloedrode schijf die gloeit achter wolken van stof. Zijn paard, een zwarte hengst met zweetglanzende flanken, klopt met zware hoeven over de dorre aarde. Elk geklik klinkt als een oordeel, als een klokslag die de stilte van dit godvergeten gat doorsnijdt. Het dorpje is niet meer dan een reeks houten gevels die verbleken onder de zon, een smederij waar een eenzame hamer slaat, een handelspost met vervaagde letters, en middenin—als een gapende mond vol gelach en gerinkel—de saloon. Zijn sporen kletteren scherp tegen het houten trottoir wanneer hij afstijgt, de teugels om een paal windt en de zware dubbele deuren openduwt zonder zijn pas te vertragen.

Binnen valt het schemerige licht door vale ramen, stofdeeltjes dansen traag in de gouden stralen. De lucht is dik van tabaksrook, van bourbon die te lang in eiken vaten heeft gelegen, en van het zwoele, ietmelige parfum van vrouwen die te veel uren op een kruk hebben gehangen. Achter de bar staat een fors tuig met een walrussnor die glanst van het vet van glazen. Twee meisjes—bijna spiegelbeelden in vuurrode jurken met korsetten die hun taille een paspop geven en hun borsten als rijpe vruchten naar voren duwen—vegen tafels af met vodden die geen vlek meer krijgen. De oudste, Lila, heeft donkere vlechten die glijden over haar schouders als zijde die nog nat is van de nacht. Haar ogen zijn groen als een stormklare zee, en ze kijken op met een blik die zowel waarschuwt als uitnodigt. Mae, de jongere, is slanker, haar blonde haren in een rommelige knot die dreigt uit elkaar te vallen. Als ze bukt om een lege fles op te rapen, schuift de zoom van haar jurk omhoog, en het licht vangt een flits van wit kant dat haar ronde billen omkleedt als een gebed dat nooit wordt verhoord.

De cowboy stapt over de drempel, zijn laarsleder kraakt als oude botten. Zijn jas is van zelfgeregen bizonleer, zijn das losgerold, zijn kin bedekt met een driedagenbaard die zijn kaaklijn nog harder maakt. Zijn ogen—een koel, scherprecht blauw, zo licht dat ze bijna doorschijnend lijken—glijden over de zaak, haken zich vast bij de meisjes, blijven daar hangen alsof hij al voelt hoe hun huid aanvoelt. Hij tikt twee keer met zijn wijsvinger op de bar, zacht, maar het geluid snijdt door het gemompel heen.

„Een fles van je beste whiskey en een kamer,” zegt hij, stem als schuurpapier over een strijkstok van verloren zondes. „En twee vrouwen om me schoon te maken.”

De barkeeper glimlacht dun, wrijft over zijn morsdode snor alsof hij daarmee een waarschuwing wil afvegen. „Mijn dochters werken hier, meneer. Lila en Mae. Ze zijn geen... werkvrouwen, zeg maar.” Zijn blik schiet naar de meisjes die stil zijn blijven staan, de vodden nog in hun handen, alsof ze die kunnen gebruiken om zichzelf te bedekken.

De cowboy haalt een goudklompje uit de binnenzak van zijn jas. Het klompje is zo zwaar dat de toonbank zacht kreunt als hij het neerlegt. Het metaal gloeit als een kleine zon tussen de kringen van vochtige glazen. „Genoeg goud om drie nachten te betalen en nog een kudde schapen erbij,” zegt hij, zijn vingers nog steeds op het blinkend letsel. „Ik wil alleen dat ze me wassen. En misschien een beetje gezelschap. Niks wat ze niet willen.”

De stilte die volgt is drukkend, alsof de lucht zelf vochtig wordt van de spanning. Lila’s adem streelt de bovenrand van haar korset, iedere rib verhevigt onder de stof. Mae’s wangen gloeien als gloeilampjes die elk moment kunnen doorsnappen. De barkeeper kijkt naar het goud, naar de vrouwen, naar de cowboy die geen spier vertrekt, alsof hij al lang weet dat de wereld draait om wat mannen willen en wat vrouwen toelaten. Hij haalt zijn schouders op, een stille overeenkomst die ouder is dan de Bijbel.

„Boven de derde deur,” mompelt hij, alsof hij zich al afvraagt of hij spijt zal krijgen. „Bad staat achteraan. Meiden brengen water.”

De cowboy knikt, grist de fles whiskey mee zonder de dop te verliezen, en loopt langzaam de trap op, zijn sporen krijtend over het hout alsof hij zijn naam achterlaat in een taal die alleen de nacht begrijpt. Achter zich hoort hij fluisteren, een zacht giechelen dat klinkt als glas dat barst, het gerinkel van emmers die gevuld worden met kokend water. Zijn hart klopt niet sneller—hij heeft te veel gezien om nog te hopen—maar zijn lendenen gloeien als een gloeiende kolenpan die wacht op een vlam.

Boven gekomen, duwt hij de kamerdeur open met zijn laars. De ruimte ruikt naar oud hout dat ooit door regen is doordrenkt, naar zeep van dierlijk vet, en naar iets wat hij herkent als verlangen. In het midden staat een koperen bad, half gevuld, stoom die langzaam opstijgt als gebeden die nooit de hemel halen. Hij gooit zijn hoed op de tafel, ritst zijn jas open, trekt zijn hemd over zijn hoofd zonder de knoopjes los te maken. Zijn torso is breed, gebruind door zon en wraak, littekens kruisen zijn ribben als bliksems die nooit zijn verdwenen. Zijn broek blijft aan, maar de riem gaat los met een geluid dat klinkt als een vrouw die haar benen spreidt.

Een zacht klopje. De deur zwaait open zonder dat hij toestemming geeft, maar hij voelt geen behoefte dat te doen. Lila komt binnen met een emmer kokend water die damp uitstoot als adem in de winter, gevolgd door Mae met een emmer koud water waar druppels langs de rand lopen als zweet over een borst. Hun jurken zijn opgeknoopt tot hun dijen, bloot tot waar hun kousen beginnen, en de huid daar is wit als melk dat nog nooit zon heeft gezien.

„We kunnen het water mengen,” zegt Lila, haar stem laag en ruw alsof ze al uren schreeuwt in haar hoofd, „maar we worden nat van het spatten. Onze jurken zijn duur—pa betaalt ze niet graag tweemaal.”

De cowboy kijkt hen aan, zijn blik traag, alsof hij hen al uitkleedt met zijn ogen en ze al doorzakken naar de grond. „Trek ze dan uit,” zegt hij, alsof hij net zo goed had kunnen zeggen dat de zon morgen weer opkomt.

Er valt een seconde stilte, dun als een snaar die gespannen staat tussen schaamte en nieuwsgierigheid. Dan grijpt Mae de onderkant van haar jurk, trekt hem in een vloeiende beweging over haar hoofd alsof ze een huid verliest. Haar lichaam verschijnt in een witte bustier die haar kleine borsten bijna onbedekt laat, tepels die hard staan tegen het kant, en een slipje zo fijn dat het bijna doorschijnend is. Haar huid is melk met een vleugje honing, haar heupen smal maar rond als de maan die net opkomt. Lila volgt, haar vingers vliegen over de lange rijen knoopjes alsof ze een liefdesbrief ontsluit. Haar bustier valt weg en onthult een zwarte bh die haar volle borsten optilt als een offer, haar slipje is een strook donkere zijde die verdwijnt tussen haar billen. Ze staan nu in hun hemd en ondergoed, het verschil tussen hen gloeiend zichtbaar—Lila’s rondingen die uitnodigen om te bijten, Mae’s slanke lijn die vraagt om te breken.

De cowboy stapt in het bad, het water kietelt zijn enkels, stijgt naar zijn kuiten, zijn dijen, zijn billen. Hij laat zich langzaam zakken, de randen koud tegen zijn ribben, de hitte als een hand die hem omvat. Hij draaid de dop van de fles whiskey, neemt een lange slok, voelt het vuur in zijn keel neerdalen tot waar zijn lul begint te kloppen. „Schep maar op,” zegt hij, „ik laat me graag aanraken—maar alleen als jullie handen trillen.”

Lila knielt, een zachte leren zeem in haar hand die nog warm is van de zon, Mae houdt een kom water klaar die trilt in haar vingers. Samen beginnen ze hem te wassen zonder een woord te wisselen, alsof ze dit al duizend keren hebben gedaan in hun hoofd. De eerste schenking water stroomt over zijn borst, druppelt van zijn tepels, golft naar zijn buik en verdwijnt tussen zijn benen. De zeem schuurt zacht over zijn huid, een zucht ontsnapt zijn keel die klinkt als een mes dat teruggetrokken wordt. Lila’s handen zijn groot, krachtig, alsof ze paarden hebben getemd; Mae’s vingers klein en behendig, alsof ze viool heeft gespeeld op zondagmiddagen. Ze wrijven over zijn bovenarmen, zijn nek, achter zijn oren, langs littekens die ze niet durven vragen.

„Je hebt veel stof onder je nagels,” fluistert Mae, haar ogen groot alsof ze een geheim heeft gevonden.

„Dat krijg je van het leven op de prairie,” antwoordt hij, zijn stem zo zwoel dat het water lijkt te trillen. „Maar jullie zien eruit alsof jullie nog nooit zand tussen je tanden hebben gehad—alleen melk en mannen die te snel klaarkomen.”

Lila lacht zacht, een geluid dat klinkt als een emmer die over de rand loopt. Ze laat de zeem over zijn buik glijden, omlaag, tot net boven zijn gulp waar de stof nat is van het water en van iets anders. „We hebben genoeg stof gezien, maar niet veel mannen die zo kalm blijven zitten terwijl twee meiden hen wassen—meestal springen ze eruit als een duivel uit een doos.”

„Ik ben niet van plan stil te zitten,” zegt hij, en hij tilt zijn heupen licht, zodat het water naar zijn kruis stroomt en de contouren van zijn pik duidelijk zichtbaar worden—een donkere schaduw die tegen de stof duwt alsof hij wil ontsnappen. Zijn blik vangt Mae; haar adem stokt, haar tepels harden onder het kant.

„We... we moeten je rug doen,” stamelt ze, alsof ze zichzelf eraan herinnert dat ze nog adem moet halen.

„Draai me om,” beveelt hij zacht, alsof hij een paard bij zijn teugels neemt.

Ze draaien hem om, zijn rug naar hen toe. Lila schenkt warm water tussen zijn schouderbladen, laat het over de ronding van zijn billen lopen als een rivier die nog nooit is gevaren. Haar handen volgen, duwt de zeem onder de rand van zijn natte broek, veegt stof weg die dieper zit dan alleen op huid. Mae kijkt met haar lip tussen haar tanden, dan durft ze ook—haar vingers strelen zijn zijkant, zijn heupbeen, de rand waar zijn lichaam begint te veranderen in iets wat nog geen naam heeft. Ze voelt de hitte van zijn huid door het natte leer heen, alsof hij van binnen gloeit.

„Jullie raken me aan alsof ik van glas ben,” bromt hij, zijn stem diep in zijn borst. „Ik bijt niet... tenzij je het leuk vindt om te bloeden.”

Lila schort op, haar vingers glijden omlaag, onder de broekrand, haar nagel tikt tegen de bovenkant van zijn billen waar de huid nog lichter is dan de rest. „En als we willen dat je bijt?” vraagt ze, haar stem een grom die uit haar borst komt rollen als een donder die nog moet breken.

Hij draait zich weer om, water golft over de rand en kletst op de houten vloer. Zijn ogen zijn donker geworden, zijn kin nat waar hij whiskey heeft laten druppelen. „Dan bijt ik,” zegt hij, en hij grijpt Lila’s pols zo hard dat haar vingers wit worden, trekt haar naar zich toe. Ze valt half over het bad, haar borsten komen op zijn borst terecht—warm, nat, haast gloeiend. Hij ruikt zeep en iets zoetigs, honing die nog onder haar huid zit van de ochtend. Zijn mond vindt de hare, een kus die geen ruimte laat voor protest, alleen voor een kreun die diep in haar keel verdwijnt. Hij bijt haar onderlip, zacht maar drukkend, en ze voelt hoe zijn tanden bijna bloed trekken—maar ze wil niet dat hij stopt.

Mae staat nog, haar vingers tussen haar tieten alsof ze zichzelf moet tegenhouden. Hij laat Lila los, richt zijn blik op haar—een blik die haar benen uit elkaar lijkt te trekken zonder dat hij aanraakt. „Jij ook,” sist hij, niet een vraag maar een vonk die overspringt.

Ze aarzelt een seconde, dan buigt ze zich, haar lippen raken de zijne—voorzichtig, alsof ze glas kust. Hij slaat zijn arm om haar heen, trekt haar op de badrand zodat haar knieën tegen de rand duwen en haar slipje nat wordt van het water. Zijn tong glijdt tussen haar tanden, proeft pepermunt en angst, maar ook iets wat op verlangen begint te lijken. Hij laat zijn hand over haar heup zakken, onder de rand van haar slipje, zijn vingers schuren over de zachte binnenkant van haar dij—ze trilt als een rietje in de wind. Dan duwt hij twee vingers zonder waarschuwing diep in haar kut, ze is zo nat dat het water eromheen lijkt te koken. Ze hijgt tegen zijn mond, haar nagels in zijn schouders.

Lila komt achter hem staan, haar borsten drukken in zijn rug als twee gloeiende stenen, haar handen glijden over zijn schouders, omlaag, naar zijn gulp. Ze maakt de knoop los met een behendigheid die verraadt dat ze dit al heeft geoefend in haar hoofd—de natte stof glijdt omlaag, zijn penis springt vrij, hard en donker, pulserend boven het water als een dier dat wakker is geworden. Ze vouwt haar vingers eromheen, een zachte stroom warm water over zijn eikel laten lopen die hem laat kreunen als een wolf bij maanlicht.

„God, je bent groot,” fluistert ze in zijn oor, haar tong streelt zijn oorlel alsof ze een geheim wil inslikken. „Groot en warm—zo groot dat ik je bijna niet vast kan houden.”

Hij kreunt, zijn heupen rollen opwaarts in haar handpalm alsof hij al neukt—maar hij wil meer. „En jullie zijn nat,” zegt hij, terwijl hij Mae’s slipje omlaag trekt tot haar enkels, haar kut bloot, glinsterend als een oester die opengaat. Hij duwt een derde vinger bij haar, spreidt haar wijd, zijn duim over haar clit die pulserend terugduwt. Mae’s hoofd valt achterover, een zacht gejammer ontsnapt haar keel dat klinkt als een gebed dat geen naam heeft.

„Zo,” mompelt hij, terwijl hij zijn vingers uit haar trekt en haar sap over zijn vingers laat druppelen op zijn tong, „jullie willen spelen—dan spelen we.”

Hij komt overeind, water stroomt in rivieren van zijn lichaam, zijn lul zwaait zwaar als een klok die elk moment kan slaan. Hij stapt uit het bad, laat zich op de rand van de tafel zakken, zijn benen wijd, zijn lul recht omhoog—een vlag die geen genade belooft. „Laat die kleren vallen,” beveelt hij, zijn stem zo laag dat het klinkt als de aarde die openbarst.

Lila trekt haar bustier omlaag, haar borsten vallen zwaar, tepels donker en hard als kersen die te lang in de zon hebben gelegen. Ze duwt haar slipje omlaag, haar schaamhaar een donkere driehoek die glanst van vocht. Mae trekt haar bustier uit, haar borsten klein maar perfect bol, haar slipje nat tot door de stof heen haar lipjes te zien zijn. Ze staan nu naakt, ademen snel, ogen glazig alsof ze al ondergaan.

„Kom hier,” zegt hij, en hij trekt Lila op schoot, haar rug naar hem, zijn pik tussen haar billen gedrukt. Met een zachte duw—maar onverbiddelijk—schuift hij naar binnen, haar warmte omhult hem als een handschoen die iets te strak is maar toch niet loslaat. Ze kreunt, haar handen op zijn knieën, haar nagels in zijn dij. Hij grijpt haar heupen, begint langzaam te stoten, elke slag diep en doelbewust alsof hij haar buik wil raken vanbinnen. Haar borsten deinen, haar keel produceert diepe, rollende kreten die klinken alsof ze al jaren niet meer heeft geroepen.

Mae staat nog, haar vingers tussen haar tieten alsof ze zichzelf moet tegenhouden om niet te vallen. Hij kijkt haar aan, zijn ogen donkere gaten. „Jij ook,” sist hij. „Kom en lik terwijl ik je zus neukt.”

Ze komt dichterbij op haar knieën, hij trekt haar hoofd naar zijn lul terwijl hij Lila blijft neuken—elke keer dat hij uit haar gleuf trekt, duwt hij zich in Mae’s keel. Ze kokhals maar laat hem diep zakken, haar speeksel loopt over zijn ballen, haar tranen over haar wangen terwijl ze zuigt alsof haar leven ervan afhangt. Dan duwt hij zich weer in Lila, laat Mae zijn ballen likken, haar vingers over zijn natte lengte die glanst van kutvocht en speeksel.

„Fuck, ja,” hijgt hij, „zo hou ik jullie allebei bezig—een kut om te neuken, een mond om te gebruiken.”

Hij tilt Lila op alsof ze van poppenhout is, draait haar om, zet haar op de tafel met haar benen wijd. Zijn lul glijdt er weer in, haar enkels om zijn nek terwijl hij haar hard begint te rammen—elke slag een klap die haar borsten doet dansen, haar kreten luider worden tot ze klinkt als een dier in hitte. Hij kijkt naar het open raam, de gordijnen wapperen in de nachtwind. Buiten loopt een vrouw met een mand, haar hoofd draait naar het geluid—voyeuristisch genoeg schiet door hem heen alsof hij haar wil toevoegen aan het koor.

Hij trekt zich terug—met een plop die klinkt als een zoen die verbreekt—draait Mae om, duwt haar naast Lila over de tafel. „Jij nu,” sist hij, „en ik ga je strakke kleine kut uitrekken tot je om je moeder gilt.”

Hij drukt zijn vochtige eikel tegen haar opening, duwt langzaam maar onverbiddelijk. Ze gilt, haar nagels krassen over het hout, maar hij schuift dieper—ze is strakker dan Lila, haar warmte een vuist die hem omklemt. Zijn handen omvatten haar heupen, hij begint te pompen—eerst langzaam, dan harder, telkens heen en weer een klap tegen haar billen die rood worden van de liefde. Haar kreten echoën door het raam naar buiten, een symfonie voor iedereen die wil luisteren.

Lila kijkt met wijdopen mond, haar vingers over haar clit wrijvend alsof ze zichzelf moet herinneren dat ze nog bestaat. „God, je spuit bijna in haar—ik zie je ballen samentrekken,” fluistert ze, haar adem stokt.

„Nog niet,” hijgt hij, „eerst jullie beiden—ik wil jullie allebei over mijn lul voelen klaarkomen.”

Hij trekt uit Mae—ze kreunt bij het verlies—draait haar om, duwt haar op haar knieën. Zijn pik glijdt nu in haar mond terwijl hij met twee vingers Lila’s kut opent en zijn duim over haar clit draait. Mae kokhalst en laat hem diep zakken, haar speeksel loopt over haar borsten. Hij neukt haar keel alsof het een tweede kut is, terwijl Lila’s kreten vervormd worden tot een hoog, gebroken geluid.

Hij trekt zich uit haar keel—met een zucht die klinkt als een zwaard dat teruggetrokken wordt—trekt Lila op haar knieën naast Mae. „Samen,” beveelt hij, „tongen uit, kutten open—ik wil jullie sappen mengen op mijn lul.”

Hij neukt Lila weer, haar gezicht tegen Mae’s kut gedrukt. Mae’s vingers glijden in Lila’s haren, trekt haar dichter terwijl Lila’s tong eruit schiet en likt als een kat die melk heeft gevonden. De kamer vult met het geluid van natte slagen, kreten, het geknetter van hout dat dreigt te breken onder het gewicht van hun lust.

Uiteindelijk kan hij niet meer. Hij trekt uit Lila’s gleuf—nat en wijd—duwt Mae op haar buik, spuugt op zijn eikel en drukt tegen haar strakke sterretje. Ze gilt zacht, maar hij duwt een vinger diep, dan een tweede, scheidt haar terwijl hij spuugt en haar ontspant. „Wil je?” vraagt hij, zijn stem een grom die klinkt alsof hij uit de grond komt.

„Ja,” hijgt ze, „vul me—neuk mijn reet zo hard dat ik morgen nog voel dat ik leef.”

Hij spuugt nogmaals, drukt zijn eikel tegen haar gaatje en schuift langzaam naar binnen—haar warmte, verschrikkelijk strak, haar schachten trillend terwijl hij haar opent. Ze gilt, haar nagels krassen over de tafel, maar hij begint te stoten—eerst langzaam, dan harder, haar billen trillend met elke slag. Haar kreten echoën naar buiten, een als vrouw die haar naam roept in de nacht.

Hij trekt uit—haar gaatje gapend—draait Lila om, duwt in haar achterste zonder waarschuwing. Zij gilt ook, maar haar kreten zijn dieper, haar ervaring duidelijk. Hij pompt haar hard, zijn ballen klappen tegen haar kut, zijn vingers over haar clit. Dan trekt hij weer uit, draait Mae, duwt in haar kut, dan weer in haar reet—hij wisselt, beide gaten, beide vrouwen, hun kreten vermengen tot een gebroken gebed.

Uiteindelijk kan hij niet meer. Hij trekt uit Mae’s kut—nat en rood—trekt Lila op haar knieën, trekt Mae naast haar. Hij spuit over hun gezichten, dikke klodders sperma die over hun lippen, hun borsten druppelen als een regen die alleen voor hen valt. Ze likken elkaar schoon, hun tongen glijden over wangen, over sperma, over tepels—een driehoek van smaak en huid en zucht.

Hij ademt zwaar, zijn pik nog pulserend. „Bed,” zegt hij, alsof hij een koninkrijk uitspreekt.

Ze kruipen naar het bed—een warboel van ledematen, van kut en mond en tiet. Hij ligt in het midden, Lila aan zijn rechterkant, Mae aan zijn linker. Zijn handen gaan over hun borsten, hun kutten, hun billen—nooit stilliggend, alsof hij bang is dat ze verdwijnen als hij niet voelt. Ze vingeren terug, likken, zuigen—de nacht is lang en de maan kijkt toe.

Tegen middernacht neukt hij Lila weer—haar benen om zijn nek terwijl Mae zijn ballen likt en haar vingers in zijn kont duwt. Tegen twee uur neukt hij Mae in haar reet terwijl Lila haar clit zuigt en haar vingers in haar eigen kut ramt—ze komen tegelijk, een koor van kreten dat het hele hotel doet trillen. Tegen vier uur liggen ze uitgeput, bedekt in zweet, sperma, kutvocht—het laken is nat, de kamer ruikt naar seks alsof het een kerk is waarin nooit meer gezongen zal worden.

Buiten komt de zon op, goud over de prairie. De cowboy staat op, trekt zijn natte kleren aan—zijn pik nog half stijf, alsof hij niet wil dat de nacht voorbij is. Hij kust beide vrouwen op hun voorhoofd, laat nog een goudklompje op het kussen vallen tussen hun dijen alsof hij een kind achterlaat.

„Tot ziens, meiden,” zegt hij, zijn stem hees van roepen en zuigen. Hij verlaat de kamer, zijn sporen klinkend door de stille gang alsof hij een echo achterlaat die nooit meer stopt.

Beneden hijst hij zich op zijn paard, spuugt in het stof dat nog nat is van de nachtdauw, en rijdt het stadje uit zonder om te kijken. Achter zich latend twee vrouwen die nog dagen zullen kreunen bij elk klapje van een badplank, bij elk geluid van sporen op hout, bij elk geheim dat hun lichaam niet wil vergeten.

Trefwoord(en): Dominantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!