Donor Gezocht! - 5

Thuis was de voorbereiding van mijn verhuis inmiddels onvermijdelijk geworden en dat hielp wel om mijn gedachten te verzetten. Stapels ingepakte dozen vulden de woonkamer en in de keuken stonden de laatste kratten klaar om naar de berging te worden gebracht. Ik had een steekkarretje van Mario geleend om het sjouwwerk wat te verlichten. Terwijl ik een vrachtje dozen naar de voordeur reed, hoorde ik plotseling een zacht, bekend geklik.

Iemand probeerde de deur te openen met een sleutel, maar dat lukte niet omdat de mijne nog aan de binnenkant in het slot zat. Mijn hart sloeg een slag over. Dat kon maar één iemand zijn. Ik aarzelde even en keek door het spionnetje. Daar stond hij, met een bos bloemen in zijn hand. Milan zag er net zo verslagen uit als ik me al dagen voelde.

Op dat moment ging de deur van mevrouw Frison open. Mil draaide zich verschrikt om en in dat moment besloot ik de deur toch maar open te doen.

"Mil..?" stamelde ik.

"Ik zei het toch, jongeman!” riep mevrouw Frison triomfantelijk. “Zie je wel dat de jongedame gewoon thuis is!"

"Saar..!?" zijn stem klonk even onvast als de mijne.

Zonder na te denken vielen we elkaar in de armen en terwijl we elkaar kusten leken alle ruzie en het stilzwijgen van de afgelopen dagen in één klap vergeten.

Mevrouw Frison mompelde nog iets over ‘het fatsoen van de jeugd van tegenwoordig’ en ‘dat gelik altijd’, waarna ze haar deur weer sloot. Voor een kort moment, daar in de gang, voelde alles weer als vanouds. Totdat Milan over mijn schouder mijn appartement in keek.

"Ga je verhuizen?" Hij duwde me zachtjes opzij en de bos bloemen in mijn hand drukkend, stapte hij de woonkamer binnen. Er bleef mij geen andere keuze dan achter hem aan te lopen en de deur te sluiten.

"Ik pak even een vaas," zei ik, hopend op een moment van uitstel, maar Milan volgde me op de voet tot in de keuken.

"Je gaat weg!” kwam hij tot de enige mogelijk conclusie. “Je hebt me niets gezegd... Heb je een groter appartement gevonden hier in de buurt..? Luister Saar, het spijt me van laatst... Ik reageerde idioot en dus kwam ik naar je toe om mijn excuses aan te bieden. Heb je al getekend voor je nieuwe woning?"

Ik bleef met mijn rug naar hem toe staan terwijl ik de bloemen op de vensterbank legde. Mijn keel leek langzaam dicht te schroeien.

"Mil... Ik word overgeplaatst via de sportbond." zei ik, moeilijk slikkend.

"En?" vroeg hij in al zijn onwetendheid. "Wat betekent dat? Waarom nu?"

"Mil, ik heb na de breuk met mijn ex een aanvraag ingediend om dichter bij mijn ouders en de rest van mijn familie te gaan werken. Die aanvraag is nu pas goedgekeurd. Ik ga terug naar mijn geboortestreek."

‘Terug naar mijn ouders die ik als grootouders nodig zal hebben…’ dacht ik er voor mezelf meteen achteraan, maar dat kreeg ik niet over mijn lippen. Dat mocht ook niet.

"Maar... Daar heb je nooit een woord over gezegd!” reageerde Milan alsnog streng. “Ik dacht dat wij..."

"Ik wist zelf ook niet of het ooit door zou gaan, Mil!” onderbrak ik hem snel. “Maar dit is wel mijn kans om terug naar huis te gaan."

"Naar huis!?" riep hij uit, zijn stem overslaand van ongeloof. "Saar, je thuis is hier… Je thuis is op de club… én bij mij!"

De tranen stroomden over zijn wangen. Milan kon het niet geloven. De jongeman die zich altijd zo kranig hield tijdens trainingen én wedstrijden, wist zich nu geen raad met deze situatie. Zijn stem brak en zijn woorden klonken alsof ze eruit geperst werden.

"Je kunt niet zomaar weggaan. Ik hou van je, Saar. Als het door mij komt, door wat ik laatst zei... Het spijt me zo. Ik wil je niet kwijt… Ik wil niet dat je weggaat!”

"Mil, alsjeblieft... Maak het niet moeilijker dan het al is,” reageerde ik, bijna smekend. “Het huurcontract van dit appartement is drie maanden geleden al opgezegd en..."

“Wat..!” De blik waarmee hij me aankeek beloofde niet veel goeds. De beklijvende stilte die tussen ons in hing nog veel minder.

"Drie maanden..!?" De verslagenheid in zijn stem sloeg om naar pure woede. "Weet je dit al zo lang!?"

Zoveel hardheid in zijn stem was nieuw voor me. Ik had hem nog nooit zo kwaad gezien. Zijn ogen, die me altijd zo teder aan hadden gekeken, brandden nu van razernij. Hij stormde op me af en greep mijn polsen vast met de kracht van een getrainde sporter.

"Drie maanden!" siste hij opnieuw. "Je hebt me drie maanden lang voor de gek gehouden terwijl we op de club deden alsof er niets aan de hand was. Je hebt me gebruikt... jij kreng!"

Ondanks zijn razernij bleef hij in zijn taalgebruik nog enigszins binnen de perken, maar de minachting in zijn stem sneed dieper dan welk scheldwoord ook. Ja, ik had hem gebruikt, nog veel meer dan hij ooit kon vermoeden. Zonder dat hij het wist droeg ik zijn kind in mij. Alhoewel ik gaandeweg stapelverliefd op hem geworden was, had ik Milan buiten zijn weten om gebruikt als donor. Daar waren geen excuses voor en gedurende enkele seconden overwoog ik om hem dat gelijk ook maar op te biechten. Uiteindelijk besloot ik om dat toch maar niet te doen. Wat niet weet, niet deert. Hem loslaten zou me zo al moeilijk genoeg vallen.

"Mil, je doet me pijn! Laat me los," smeekte ik hem, zelf ook niet langer in staat om het droog te houden. Ondertussen probeerde ik tevergeefs om aan zijn ijzeren greep te ontkomen.

"Ik laat je helemaal niet los! Begrijp je dat dan niet?" Milan trok me ruw tegen zich aan en kuste me. Zoute tranen sijpelden tussen onze monden en zijn tong trilde tegen de mijne. Het was een kus die op me overkwam alsof hij me wilde verslinden, in een wanhopige poging om me vast te houden. Zijn greep bleef onverbiddelijk. Ik probeerde me los te rukken, maar als topsporter in spé was hij veel te sterk.

"Heeft alles wat we hadden en wat we hebben gedaan voor jou dan helemaal geen betekenis?” Met een woeste ruk draaide hij me om. Ik slaakte een gil en struikelde over mijn eigen voeten. Alleen door me vast te grijpen aan de stapel verhuisdozen die midden in de kamer stond, voorkwam ik dat ik languit op de grond viel.

"Verdomme Saar, jij bent alles voor mij!" riep hij uit.

Milan bleef achter me staan. Ik hoorde het geluid van een loskomende riem en het openritsen van zijn broek. De spanning in de kamer was nu geladen met een donkere, brute energie. Met zijn broek op zijn enkels en een enorme erectie stond hij vlak achter me. Zijn sterke handen boden me geen enkel respijt. Hij greep de zachte stof van mijn joggingbroek en trok deze met één krachtige beweging tot op mijn knieën. Voor ik ook maar iets kon zeggen, duwde hij me voorover, tot mijn bovenlichaam op de harde rand van de verhuisdozen rustte. De eerste klap op mijn billen volgde per direct… Pets! De pijn was ergens wel te doen en het lukte me zelfs om een nieuwe stortbui aan opkomende tranen te onderdrukken… Pets… Pets… Pets..!

Mijn billen brandden onder de klappen van zijn riem, maar ik verzette me niet. Ik liet het bewust gebeuren, enerzijds omdat ik hem ergens vergaf dat hij me strafte. Hoewel hij het ‘hele waarom’ niet kende, had ik wel wat kletsen verdiend. Anderzijds begreep ik maar al te goed dat zijn frustratie en het gevoel van verraad er op deze manier hoogdringend uit moesten. Om een onverklaarbare reden, én ondanks de pijn, werd het verlangen om Milan nog één keer diep in mij te voelen plots veel groter dan de drang om van hem weg te vluchten.

Blijkbaar stond ik daarin niet alleen, want langzaam maar zeker veranderde de sfeer. Het geluid van de neerkomende riem maakte plaats voor luid gesnik en plots voelde ik alleen nog maar tedere, bijna smekende aanrakingen op mijn gloeiende huid.

"Het spijt me… Het spijt me zo, Saar. Ik hou van jou," snikte hij en uitgerekend door die woorden hield ik het ook niet meer droog. "Mijn schat… Ik hou al drie maanden van jou. Waarom heb je me niets gezegd, Saar? Waarom heb je me zo lang in onwetendheid gelaten?"

Zijn woorden werden haast een onverstaanbaar gemompel toen hij mijn string omlaag stroopte en zijn gezicht tussen mijn billen drukte. Hij verkende me daar met een heftigheid die ik niet van hem kende, zijn tong vurig en zoekend. Hij duwde zijn vingers bij me naar binnen, dieper en dwingender dan ooit tevoren. Het was alsof hij elke millimeter van me wilde claimen voordat ik definitief uit zijn leven zou verdwijnen. Deze harde, mannelijke kant van hem, die nu de overhand nam, beviel me eigenlijk net iets meer dan ik ooit kon vermoeden.

"Jij bent van mij," bromde Milan, zijn stem laag en bezitterig. "Zeg het, Saar..!"

"Ja, Mil," hoorde ik mezelf hijgerig uitkramen, terwijl ik mijn grip op de kartonnen dozen verstevigde om mezelf schrap te zetten. "Ik ben van jou. Neem me... Neem wat jou toekomt…"

Dat liet Milan zich geen twee keer zeggen. Als een hoogspringer die zich concentreert voor de allesbeslissende sprong, nam hij de juiste positie achter me in. Ik voelde zijn warme, kloppende penis tegen mijn spleetje glijden, pulserend van opwinding.

Met een krachtige, bijna ruwe stoot drong hij bij me binnen, dieper dan ik hem ooit had gevoeld. Ik slaakte een luide kreun. De intensiteit in dat moment van brutaal samensmelten was ronduit overweldigend.

"Ja!" moedigde hij zichzelf aan, terwijl hij zijn heupen ritmisch en hard tegen me aan beukte. "Ik zal je laten zien bij wie jij hoort."

De woorden die hij gebruikte klonken me vreemd in de oren, zeker uit zijn mond, maar op dat moment deden ze mijn innerlijk vuur alleen maar feller branden. De combinatie van heet verlangen en smeulende lust dreef me tot het uiterste. Mezelf verbazend, gaf ik me over aan een kant van mezelf die ik nog nooit eerder aan iemand had laten zien. "Kom en neuk me, Mil… Neuk jouw kut!"

Dat ik mezelf zijn kut noemde, deed iets geks met hem. Het leek er sterk op dat mijn vunzige woorden Milan aanmoedigden om dan zelf ook maar een voor mij onbekend duister kantje in hem naar boven te halen.

"Jaaa…!” gromde hij. De intensiteit van zijn heupslagen schoot meteen de hoogte in. “Ik neuk je, jij geile teef!"

“God jaaa..!” kreunde ik, in plaats van hem af te remmen. “Sneller!... Harder!”

Milan neukte me niet, hij ramde me. Ik stuiterde net niet van de verhuisdozen, die bij elke stoot een stukje naar voren schoven. Uiteindelijk kwamen we uit bij deur naar de gang, waar de stapel dozen door de kleine drempel werd tegengehouden.

"Kom op, neuk me harder, Mil. Gebruik mijn kut om jou lust te stillen!" Ik kon nauwelijks geloven dat ik het zelf was die dat soort woorden uitschreeuwde, maar dan nog was er geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om wat ‘gas’ terug te nemen. Milan trouwens ook niet.

"Verdomme Ja..!” brieste hij. “Mijn zus heeft gelijk als ze je een verdomde, geile teef noemt!”

"Ja, Britt heeft gelijk… Ik laat me de hele tijd door jou neuken, stoere vent,” snoof ik. “Ik ben jouw seksspeeltje... Jouw hoertje… Kom op, Mil… Neuk je hoertje helemaal suf… Neuk me Harder!”

"Wil teefje Saar het harder..? Zeg dat dan! Wil je dat ik je in je kont neuk..!?” schreeuwde hij. “Geef antwoord, geile slet!”

"Ja, Mil, neuk jouw slet in haar kont! Sletten hebben dat nodig!"

Wat had ik in godsnaam uitgekraamd!? Ik had nog nooit anale seks gehad. Ik wilde het zelfs niet, maar de pure lust die van deze hele situatie afstraalde, bracht me in een zodanige extase dat ik aan helder denken niet meer toekwam. Voor dat besef goed en wel bij me doordrong, was het al te laat.

Milans pik had dat welbepaalde plekje in mijn reet al gevonden en duwde ongenadig hard door. Ik hapte naar adem, kreunde en gromde tegelijk, terwijl zijn piemel mijn sluitspier teisterde tot die het begaf. Ik voelde me als het ware van achteren doorboord terwijl zijn lans verder bij me naar binnen gleed. Mijn aars schrijnde aanvankelijk verschrikkelijk, maar beetje bij beetje wende ik aan de glibberige indringer. Toen ik op het idee kwam om mijn plots verwaarloosde kut dan maar zelf onder handen te nemen, werd het alsnog een hele ervaring. Milan drong diep in mijn endeldarm door en weldra neukte hij me in hetzelfde razende tempo als eerder in mijn babyfabriekje.

“Verdomme, Saar!” snoof hij in mijn nek. “Wat is het daar strak zeg!” Seconden later kwam hij klaar, diep in mijn achterpoortje.

‘Wat een gevoel en wat een onverwachte voldoening,’ dacht ik nog, maar mede door mijn eigen strelingen kwam ik vrijwel tegelijk met hem tot ontlading. Het was voor Milan geen eindpunt. Hij bleef maar doorgaan in mijn kont en weldra sijpelde zijn kleverig teelvocht langs de binnenkant van mijn dijen naar omlaag.

Mijn jonge minnaar moest meerdere keren in me klaargekomen zijn. Dat kon bijna niet anders. Zijn slappe penis werd door mijn sluitspier naar buiten gedrukt waarna hij naast me in elkaar zakte, doorweekt van het zweet. Met trillende knieën ging ik rechtop staan en schopte mijn met vers sperma doordrenkte joggingbroek over mijn enkels.

Ik staarde naar Milan, die bij het aanrecht zat na te puffen en te hijgen en dat bracht me gelijk bij alweer een ‘stout’ ideetje. Met mijn benen wijd gespreid ging ik voor zijn gezicht staan en opende mijn lipjes.

"Kom op kerel, lik de gaatjes van je teefje schoon. Jij bent ten slotte diegene die haar bevuild heeft."

Milan deed het nog ook. Met overgave, mag ik wel zeggen. Minuten later stonden we onder de douche en streelden we elkaar. Wat kon ik zeggen? Dat ik, zwanger was van hem al helemaal niet en dus viel er eigenlijk niet zo heel veer meer te zeggen. Onze korte maar heftige relatie was voorbij. Hoe triest het mij diep van binnen ook maakte, ik kon en mocht zijn toekomst niet hypothekeren.

Eind november ben ik verhuisd. Na onze laatste ‘date’ zagen Milan en ik elkaar nog één keer. Hij gaf me mijn sleutel terug, maar van seks was er geen sprake meer. Een lange, tedere kus betekende het einde van onze affaire. Vanaf 1 december woonde ik tijdelijk bij mijn ouders. Ik nam een nieuw mobiel nummer zodat ik geen nieuwe appjes van Milan meer kon krijgen. Beter voorkomen dan genezen, zegt het spreekwoord…

In mei maakte ik mijn zwangerschap op de sportclub bekend. De kans op een te vroege geboorte was reëel, waardoor ik op doktersbevel niet langer training mocht geven. Vanaf dan hoefde ik ook niet meer te vrezen dat ik Milan op een van de nationale atletiekwedstrijden alsnog tegen het lijf zou lopen.

Eind juli is mijn dochter Milly geboren. Ik was Mario, mijn homoseksuele vriend en collega, onwaarschijnlijk dankbaar dat hij zich voor de gelegenheid wilde voordoen als ‘mijn’ vriend, zodat hij me bij de bevalling kon bijstaan. Nu ja, in de aanloop daar naartoe toch, want goed en wel in de verloskamer kreeg hij het te moeilijk, zodat hij met aandrang verzocht werd om op de gang te wachten.

Milly had dezelfde prachtige, heldergroene ogen als haar vader. Ook haar gezicht leek sprekend op dat van Milan. Ergens hoopte ik dat ze ook zijn warme, zachtaardige karakter geërfd zou hebben.

‘Waar maak ik me eigenlijk druk om?’ bedacht ik weemoedig. Het was vanaf het begin mijn keuze geweest om mijn kind alleen op te voeden. Milan wist niet eens dat ik zijn dochter op de wereld had gezet. Wellicht zou ik hem nooit meer zien en dat was oké. Het was goed zoals het was. Wist ik veel dat ik mij daarin grandioos vergiste…

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!