Boer Harry En Zijn Dochters - 1

De avondzon werpt lange schaduwen over het erf van Kralenhoeve als Harry Mulder de voordeur achter zich dicht trekt. Het metaal van het slot voelt koud tegen zijn verweerde palm, en even blijft hij staan, zijn hand nog op de hendel. Zeven jaar. Zeven jaar sinds Mathilde voor het laatst ditzelfde slot heeft opengemaakt, haar lach als muziek die de gang vulde. Hij schudt het beeld van zich af, laat zijn schouders zakken onder het gewicht van een dag werken op het land, en stapt naar binnen.

De geur van gebakken aardappelen en spek slaat hem tegemoet, warm en beloftevol. Het is dezelfde geur die er al was toen hij vanmorgen vertrok, alleen nu is deze rijper, voller, alsof de tijd zelf heeft meegekookt. Harry trekt zijn modderige laarzen uit bij de deur, zet ze netjes naast elkaar—Mathilde zou hem anders aan zijn oor trekken—en loopt door naar de keuken.

Daar staan ze. Zijn dochters. Zijn verzorgsters. Zijn... hij laat de gedachte niet afmaken, niet meer, niet sinds de eerste keer, maanden geleden, toen de lijn tussen noodzaak en genot zo vaag werd dat hij er niet meer naar keek.

Elise draait zich om bij het geluid van zijn voetstappen. Haar roodharige manen vangen het licht van de hanglamp, schitteren als koper dat net is gepolijst. Ze is een jaar ouder dan Bets, een jaar voller, haar lichaam het resultaat van boerenarbeid en goede zorg—brede heupen, zware borsten die tegen haar geruite blouse duwen, een taille die nog steeds inspringt maar steviger is dan in haar tienerjaren. Haar ogen, groen en speels, vinden de zijne.

"Papa," zegt ze, en haar stem is honing over grof brood. "We hebben op je gewacht."

Harry knikt, zijn blik glijdt naar Bets, die zich bukt om iets uit de oven te halen. Haar blonde vlechtjes hangen naar voren, slingeren als gouden touwen die bijna de grond raken. Achttien. Achttien lentes jong, en toch beweegt ze met een zelfverzekerdheid die hem soms doet vergeten dat ze ooit een kind was. Haar rood-geblokte kiel spant over haar rug, de stof gespannen over schouders die breder zijn geworden door het werk op de boerderij. Wanneer ze rechtop komt, draait ze haar hoofd, en haar blauwe ogen ontmoeten de zijne met een glans die hij inmiddels herkent—herkent en verwelkomt.

"Gezellig dat je er bent," zegt ze, en er is niets in haar stem dat ook maar suggereert dat dit ongewoon is, dat dit iets anders is dan een dochter die haar vader verwelkomt. Alsof ze niet weet wat er straks gaat gebeuren. Alsof ze het niet elke avond doen.

Harry gaat zitten aan de grote houten tafel, dezelfde tafel waar zijn schoonouders zaten, en hun ouders voor hen. Het hout is gladgewreven door generaties ellebogen, glanst van het vet van duizenden maaltijden. Hij legt zijn handen plat op het oppervlak, voelt de oneffenheden, de groeven, de geschiedenis.

"Wat staat er op het menu?" vraagt hij, en zijn stem klinkt schor, meer van de dag dan van wat er komen gaat.

"Stamppot," zegt Elise, en ze brengt een gietijzeren pan naar de tafel. "Met worst. En appelmoes. Bets heeft vanochtend de appels geplukt."

Bets draait zich om, een kom appelmoes in haar handen. "De zoete," zegt ze. "Die van de boom bij de schuur. Je weet wel, die jij vorig jaar hebt gesnoeid."

Harry weet het. Hij weet alles op dit land, elke boom, elke steen, elke herinnering die in de grond zit. Hij knikt, en Bets glimlacht, een glimlach die niet bij een dochter hoort, niet helemaal, niet meer.

Ze eten in een stilte die gevuld is met meer dan woorden. Het gekletter van bestek tegen aardewerk, het zachte gesnuif van tevredenheid, het kraken van de stoel wanneer Elise zich vooroverbuigt om meer stamppot te scheppen. Harry kijkt naar zijn dochters, naar de vrouwen die ze zijn geworden, en voelt iets in zijn borstkas trekken—geen schuld, niet meer, dat heeft hij allang achter zich gelaten. Iets anders. Bezit. Dankbaarheid. Een honger die niets met voedsel te maken heeft.

"Je hebt vandaag hard gewerkt," zegt Elise, en haar hand legt zich even over de zijne op tafel. Haar vingers zijn warm, ruw van het werk, en hij voelt elke eeltplek, elke kleine wonde van de dag. "Je ziet er moe uit."

"Ik ben moe," geeft hij toe, en het is waar, maar het is een moeheid die zich vermengt met iets anders, iets dat in zijn onderbuik groeit sinds hij vanmorgen opstond en wist wat de avond zou brengen.

Bets staat op, begint de tafel af te ruimen, en haar bewegingen zijn een dans die hij inmiddels kent—de manier waarop haar heupen zwaaien, de manier waarop ze haar haar naar achteren slaat, de manier waarop ze zich bewust is van zijn blik en die bewustheid verbergt achter een masker van onschuld. Het is een spel geworden, dit spel, een toneelstuk met drie spelers die allemaal hun rol kennen.

"Zal ik..?" begint Elise, en haar vraag hangt in de lucht, onafgemaakt, omdat ze het antwoord al kent.

Harry knikt, staat op, voelt zijn knieën protesteren, zijn rug protesteren, zijn lichaam dat zo’n vijfenvijftig jaar boerenleven met zich meedraagt. Maar ergens anders, dieper, voelt hij zich wakker worden, voelt hij de bloedstroom veranderen, de focus verschuiven.

"Naar boven," zegt hij, en het is geen vraag.

De trap kraakt onder hun voeten, zoals hij altijd kraakt, een vertrouwd geluid dat Harry associeert met thuiskomen, met veiligheid, met wat er komen gaat. Elise gaat voor, haar heupen zwaaiend in het schemerdonker van de gang, en Bets volgt, haar hand licht op Harry's arm alsof hij steun nodig heeft. Hij heeft geen steun nodig, niet voor dit, maar hij laat haar hand liggen, geniet van de warmte, van de aanraking die belooft wat komen gaat.

Bets' kamer. Het is altijd Bets' kamer geworden, sinds die eerste keer, alsof de jeugdige chaos van haar spiegel en foto's en verspreide kleren de juiste sfeer creëert. Het grote bed domineert de ruimte, het dekbed al teruggeslagen alsof ze wisten dat ze hier zouden eindigen. Harry weet dat ze het niet wisten, niet zeker, maar hij weet ook dat ze hoopten, dat ze altijd hopen, dat dit het hoogtepunt is van hun dag evenzeer als van de zijne.

Hij gaat zitten op de rand van het bed, voelt de veren protesteren, het matras dat zijn gewicht accepteert. Zijn handen rusten op zijn knieën, en hij kijkt naar zijn dochters, die voor hem staan, zij aan zij, wachtend.

"Kom hier," zegt hij, en zijn stem is zacht, bevelend zonder scherpte.

Ze komen. Elise eerst, zoals altijd, de oudste, de leidster, de eerste die zijn hand op zijn dij voelde en begreep wat hij nodig had. Ze knielt, haar rok spreidt zich over de vloer, haar handen gaan naar zijn riem. Bets volgt, haar knieën naast die van haar zus, haar vlechtjes over haar schouder naar voren, haar gezicht omhooggericht naar het zijne met een uitdrukking die hij niet kan lezen—verlangen, angst, liefde, lust, alles door elkaar.

Harry legt zijn hand op Elise' hoofd, voelt het warme gewicht, het zachte haar. Ze kijkt naar hem op, haar groene ogen donker in het licht van de enkele lamp die Bets heeft aangestoken. Haar vingers werken aan zijn riem, aan zijn knopen, en hij voelt de lucht kouder worden op zijn huid, voelt zich bloot worden voor hun blikken.

"Je bent zo stil vandaag," zegt Bets, en haar stem is een fluistering die de stilte doorsnijdt. "Is alles goed?"

Harry knikt, zijn keel droog. "Alles is goed," zegt hij, en hij hoort de waarheid in zijn eigen woorden. Dit is goed. Dit is wat hij heeft, wat hij nodig heeft, wat hen alle drie in leven houdt sinds Mathilde weg is.

Elise trekt zijn broek naar beneden, en hij heft zijn heupen even om haar te helpen. Zijn ondergoed volgt, en dan is hij bloot voor hen, zijn halfharde lul in het warme licht van de kamer. Hij ziet hoe ze ernaar kijken, hoe hun blikken zich vastzetten op het vlees dat langzaam reageert op hun aanwezigheid, op de belofte van wat komen gaat.

"Zo," zegt Elise, en er is verwondering in haar stem, altijd verwondering, alsof ze het elke keer voor het eerst ziet. "Zo mooi."

Het is geen schoonheid die een buitenstaander zou begrijpen. Vijfenvijftig jaar oud, zijn lichaam getekend door werk en verlies, zijn lul niet meer de stijve pilaar van zijn jeugd maar iets anders, iets dat langzaam ontwaakt, dat tijd nodig heeft, dat hun aandacht verdient. Maar voor hen is het mooi, weet hij, voor hen is het alles.

Bets leunt naar voren, haar hand vervangt die van Elise op zijn dij. Haar vingers zijn kleiner, fijner, maar even vastberaden. Ze kijkt niet naar zijn gezicht maar naar zijn lul, die nu volledig zichtbaar is, die hangt tussen zijn benen als een belofte die ze gaan inlossen.

"Mag ik?" vraagt ze, en ze vraagt het elke keer, alsof de toestemming nieuw is, alsof ze bang is dat hij op een dag zal weigeren.

Harry legt zijn hand op haar wang, voelt de zachtheid, de jeugd. "Altijd," zegt hij, en zijn stem is ruw. "Altijd, mijn meisje."

Bets glimlacht, een echte glimlach nu, niet het masker van daarnet, en dan buigt ze zich voorover. Haar lippen raken de top van zijn lul, een kus die niets met moederschap of dochterschap te maken heeft, een kus die puur is, puur verlangen, pure aanbidding.

Ze is niet de eerste die begint. Elise schuift opzij, maakt ruimte, en dan is haar mond daar, haar warmte omhult zijn slapheid, haar tong die cirkels trekt die hem doen huiveren. Harry laat zijn hoofd achteroverzakken, kijkt naar het plafond waar een spin een web heeft gespannen in de hoek, en hij voelt—voelt alles.

Elise zuigt zacht, haar lippen gevouwen om zijn nog zachte vlees, en hij voelt het bloed langzaam stromen, voelt de druk toenemen, voelt zich groeien in haar mond. Het is een sensatie die hem nooit moe wordt—de transformatie, het wakker worden, het verlangen dat zich vanuit zijn onderbuik verspreidt naar zijn ledematen, zijn borstkas, zijn hoofd. Hij wordt hard in haar mond, langzaam, pulserend, en ze voelt elke hartslag, elke zwelling, elke millimeter die hij wint.

"Mmm," klinkt het vanuit haar keel, een trilling die hij voelt door zijn hele lichaam, en dan trekt ze zich terug, laat hem glimmend achter in het licht, nu halfhard, nog groeiend. "Voel je dat, papa? Voel je hoe je groeit?"

Harry knikt, zijn handen in haar haar, zijn vingers verstrengeld in het koper. "Jij," zegt hij, en zijn stem breekt. "Jij doet dat."

Bets wacht geduldig, haar hand nog steeds op zijn dij, haar blik gefixeerd op wat haar zus heeft gedaan. Wanneer Elise zich terugtrekt, buigt Bets zich naar voren, haar blonde vlechtjes slingerend, en dan is haar mond er, warm maar anders, anders gevormd, haar tong die andere patronen trekt. Harry kijkt naar beneden, naar het gouden hoofd dat op en neer beweegt, en hij voelt zich volledig hard worden, voelt hoe zijn lul tegen haar wang duwt, hoe ze hem dieper neemt, hoe ze geniet van het gevoel van hem groeiend in haar keel.

"Zo goed," mompelt hij, en het is niet duidelijk tegen wie, tegen welke van hen, tegen zichzelf misschien. "Zo fucking goed."

De taal die hij gebruikt zou Mathilde hebben geschokt, maar Mathilde is er niet, en zijn dochters kennen hem zo, kennen de ruwe kant van hem die alleen hier naar buiten komt, in deze kamer, met hun mond om hem heen. Ze reageren er niet op, niet meer, ze zijn eraan gewend, ze verwelkomen het, ze willen het horen.

Elise staat op, haar knieën stijf van het knielen, en ze trekt haar blouse over haar hoofd. Haar borsten vallen vrij, zwaar en vol, met tepels die al hard zijn, roze en opgericht in het licht. Ze laat de blouse vallen, trekt haar rok op, en dan staat ze daar in haar ondergoed, haar buik zacht en rond, haar heupen breed, alles aan haar vrouw en vruchtbaarheid en aanbod.

"Wil je me zien?" vraagt ze, en het is een retorische vraag, want ze trekt haar slip al naar beneden, stapt eruit, staat naakt voor hem terwijl Bets nog steeds zuigt, nog steeds haar hoofd beweegt in een ritme dat Harry gek maakt.

Hij kijkt naar Elise, naar haar lichaam, naar de manier waarop haar borsten bewegen wanneer ze ademt, naar het donkere driehoekje tussen haar benen, naar de glans die hij daar ziet, het bewijs van haar eigen verlangen. Ze is nat, altijd nat voor dit, voor hem, voor wat ze samen doen.

"Kom hier," zegt hij, en hij bedoelt Bets, hij bedoelt Elise, hij bedoelt hen allebei, hij bedoelt alles wat ze hem geven.

Bets trekt zich terug, haar lippen rood en gezwollen, haar adem sneller dan daarnet. Ze veegt haar mond af met de rug van haar hand, kijkt naar hem op met ogen die glanzen van opwinding. "Je bent zo hard," zegt ze, alsof het een prestatie is, alsof ze trots is. "Zo fucking hard."

Harry grijpt haar hand, trekt haar naar zich toe. "En jij?" vraagt hij, en zijn vingers gaan naar haar kiel, naar de knopen die hij losmaakt. "Ben jij nat?"

Bets kijkt hem aan, geen schaamte, geen terughoudendheid. "Altijd," zegt ze, en het is de waarheid, hij weet het, hij voelt het wanneer hij haar kiel openspreidt, wanneer zijn hand naar beneden gaat, tussen haar benen, en hij de warmte vindt, de nattigheid, de honger die het spiegelbeeld is van de zijne.

"Ah," zucht ze wanneer zijn vingers haar vinden, wanneer hij tussen haar lipjes glijdt, wanneer hij haar klitje cirkelt met een druk die hij door de jaren heen heeft geleerd, die hij precies goed heeft voor haar. "Ah, papa, zo..."

Hij houdt haar op die toon, op dat woord, dat teken van wat ze zijn voor elkaar in deze kamer. Papa. Het woord draagt gewicht, draagt lading, draagt het verbodene dat hen alle drie opwindt.

Elise komt naar het bed, klimt erop, gaat op handen en knieën naast hem zitten. Haar borsten hangen zwaar, bewegen wanneer ze zich verplaatst, en Harry kijkt naar haar, zijn hand nog steeds tussen Bets' benen, zijn andere hand die naar Elise reikt, haar borst vastpakt, kneedt, haar tepel tussen duim en wijsvinger rolt.

"Jij ook," zegt hij, en het is geen vraag.

Elise knikt, buigt zich voorover, en dan is haar mond bij zijn oor, haar adem warm en vochtig. "Gebruik me," fluistert ze, en de woorden zijn een shock door zijn systeem, een herinnering aan wat ze hem hebben geleerd, wat ze van hem willen. "Gebruik ons allebei."

Harry trekt zijn hand terug uit Bets' broek, brengt zijn vingers naar zijn mond, proeft haar, ruikt haar, geniet van het zoute, zoete, vrouwelijke van haar. Bets kijkt toe, haar wangen rood, haar ogen groot, en dan trekt ze haar eigen kiel uit, staat daar in haar ondergoed, haar D-cup borsten in een witte beha die er te oud uitziet, te functioneel, niet sexy genoeg voor wat ze doen.

"Uit," zegt hij, en ze gehoorzaamt, haar handen achter haar rug, de haakjes losmakend, de stof die valt. Haar borsten zijn kleiner dan die van Elise, vaster, met tepels die donkerder zijn, meer roze dan bruin, opgericht en wachtend. Ze zijn mooi, allebei, op hun eigen manier, en Harry voelt zich een koning, een tiran, een man die meer heeft verdiend dan hij ooit had durven hopen.

"Op bed," zegt hij, en hij schuift naar achteren, maakt ruimte, voelt de veren onder hem, de warmte van het linnen dat door hun lichamen is opgewarmd.

Ze klimmen erop, Bets aan zijn rechterkant, Elise aan zijn linkerkant, en ze nestelen zich tegen hem aan, twee warme, zachte lichamen die hem omhullen, die hem claimen, die hem willen. Hun handen gaan naar zijn lul, nu volledig hard, nu pulserend met een hartslag die hij in zijn oren hoort, en ze strelen hem, beiden, vingers die elkaar kruisen, die samenwerken, die hem gek maken met hun onschuldige coördinatie.

"Zo groot," zegt Bets, haar stem ademloos. "Je bent zo fucking groot."

"En oud," lacht Elise, maar het is geen lach die afkeuring draagt, het is een lach die geniet, die speelt, die uitdaagt. "Maar zo hard. Hoe doe je dat, papa? Hoe blijf je zo hard?"

Harry zucht, laat zijn hoofd achteroverzakken op het kussen, voelt hun handen, hun lichamen, hun adem tegen zijn huid. "Jullie," zegt hij, en het is de waarheid. "Jullie doen dat. Jullie allebei."

Ze werken samen, hun handen die op en neer glijden, die zijn voorhuid terugtrekken, die zijn eikel blootleggen, die het vocht dat al aan de top parelt verspreiden over zijn hele lengte. Harry kijkt naar het plafond, naar dat spinneweb, en hij denkt—denkt aan Mathilde, die dit nooit heeft geweten, die dit nooit heeft vermoed, die hem heeft achtergelaten met twee dochters die hem wilden redden, die hem wilden hebben, die hem wilden delen.

"Hier," zegt Elise, en ze verschuift, gaat boven op hem zitten, haar benen aan weerszijden van zijn heupen, haar natte spleet die tegen zijn buik drukt, warm en plakkerig. "Ik wil je voelen. Ik wil je in me voelen."

Harry kijkt naar haar, naar haar gezicht dat boven hem uittorent, haar borsten die hangen, haar rode haar dat als een gordijn om haar heen valt. Hij legt zijn handen op haar heupen, voelt het vlees daar, het gewicht, de werkelijkheid van haar.

"Wacht," zegt hij, en zijn stem is ruw, bevelend. "Eerst Bets."

Elise knikt, verschuift, maakt ruimte, en Bets komt, kleiner, lichter, maar even hongerig. Ze gaat op dezelfde manier zitten, haar benen buiten de zijne, haar natheid die tegen zijn lul drukt wanneer ze naar voren leunt, wanneer ze haar borsten tegen zijn borst drukt, wanneer ze hem kust.

De kus is anders dan de eerste, die van daarnet in de keuken. Die was een verwelkoming, een begroeting. Dit is een belofte, een claim, een "ik ben hier en ik neem wat ik wil." Haar tong duwt tussen zijn lippen, proeven zijn mond, zijn tanden, het dak van zijn mond, en Harry reageert, zijn handen die naar haar billen gaan, die ze vastgrijpen, die ze spreiden, die een vinger vinden die naar haar natte opening glijdt.

"Ah!" kreunt ze in zijn mond, en haar heupen schokken, drukken harder tegen hem, slijpen haar klitje tegen de basis van zijn lul. "Daar, papa, daar..."

Hij vingert haar, langzaam, diep, zijn vinger die in haar glijdt tot aan de knokkels, die haar vult, die haar klaarmaakt voor wat komen gaat. Ze is strak, altijd strak, altijd warm, altijd van hem. Hij voelt haar spieren samentrekken, voelt haar ademhaling versnellen, voelt haar borsten die tegen hem duwen met elke beweging.

"Klaar?" vraagt hij, en hij trekt zijn vinger terug, brengt hem naar zijn mond, proeft haar weer, laat haar zien hoe hij geniet van haar smaak.

Bets knikt, hijgend, haar wangen rood, haar ogen glazig. "Klaar," zegt ze. "Altijd klaar voor je."

Hij grijpt zijn lul, richt hem naar haar opening, voelt de warmte die erop wacht, de belofte van binnen. Bets heft zich op, haar handen op zijn borst voor evenwicht, en dan zakt ze naar beneden, langzaam, heel langzaam, en hij voelt hoe ze zich opent, hoe ze hem binnenlaat, hoe ze hem omsluit.

"Ah... ah..." kreunt ze, en haar hoofd valt naar achteren, haar hals bloot, haar adamsappel zichtbaar wanneer ze slikt. "Zo... zo fucking veel..."

Harry grijpt haar heupen, houdt haar stil, voelt haar trillen om hem heen, voelt de pulserende hitte van haar diepste plekken. Ze is vol, helemaal vol, hij voelt zich tot aan zijn wortel in haar, voelt haar wanden die zich om hem heen spannen, die hem masseren, die hem willen.

"Beweeg," beveelt hij, en zijn stem is laag, grommend, de stem van een man die weet wat hij wil.

Bets gehoorzaamt, haar heupen die op en neer schuiven, die hem uit en weer naar binnen nemen, die een ritme vinden dat sneller wordt, dat heftiger wordt, dat haar borsten laat dansen en haar kreten laat ontsnappen. "Ah! Ah! Papa, je bent zo... zo diep... ah!"

Harry kijkt naar haar, naar het meisje—de vrouw—die op hem rijdt, die zijn dochter is en zijn minnares, die hem elke avond dit geeft en er nog van geniet ook. Hij voelt de opwinding opbouwen, voelt zijn ballen trekken, voelt het moment naderen waarop hij zal komen, maar het is te vroeg, nog te vroeg, er is meer, er is Elise nog.

"Wisselen," zegt hij, en hij grijpt Bets' heupen, tilt haar, trekt haar van hem af met een ploppend geluid dat vochtig en obscene in de kamer hangt.

Bets klaagt, haar gezicht vertrokken van ontevredenheid, maar ze verschuift, maakt ruimte, en Elise is er, groter, zwaarder, haar natheid die tegen zijn natte lul drukt wanneer ze zich op hem laat zakken.

"Ah..." zucht ze, en het is een andere klank dan die van Bets, dieper, voller, ervaren. "Zo goed... zo fucking goed..."

Ze is minder strak, meer ruimte, maar even warm, even hongerig. Harry voelt hoe ze hem omhelst vanbinnen, hoe haar wanden zich aanpassen aan zijn vorm, hoe ze hem dieper neemt dan Bets deed, haar zwaardere lichaam dat meer gewicht kan dragen, dat harder kan rijden.

"Ja," hijgt ze, haar handen op zijn schouders, haar borsten die tegen zijn gezicht slaan wanneer ze vooroverbuigt. "Ja, papa, gebruik me... gebruik me zoals je wilt..."

Harry grijpt haar borsten, kneedt ze, buigt zijn hoofd om een tepel in zijn mond te nemen, om te zuigen, om te bijten. Elise kreunt, haar heupen die sneller bewegen, die een galop vinden die het bed doet kraken, dat de muren doet trillen, dat Bets naar de rand doet schuiven om te kijken, om te zien, om te wachten op haar beurt.

"Je zuigt zo goed..." hijgt Elise, haar vingers in zijn haar, haar lichaam strak van spanning. "Je bent zo... ah... zo fucking sexy..."

Harry laat haar tepel los, kijkt naar haar gezicht, naar de zweetdruppels op haar voorhoofd, naar de manier waarop haar mond openstaat, waarop haar ogen halfdicht zijn van concentratie en genot. Hij voelt haar komen, voelt de eerste samentrekkingen, voelt hoe ze hem harder vastgrijpt, hoe ze hem dieper trekt alsof ze zijn zaad wil, alsof ze het nodig heeft.

"Kom," zegt hij, en het is geen vraag, het is een bevel, een belofte, een samenzijn. "Kom voor me, meisje. Kom nu."

Elise gilt, een geluid dat rauw is, ongepolijst, dat niets te maken heeft met de verzorgde vrouw die overdag het huishouden doet. Haar heupen schokken, haar rug kromt, haar vingers trekken aan zijn haar, en hij voelt haar komen, voelt de golven van haar orgasme die haar hele lichaam doen schudden, die haar omsluiting om hem heen ritmisch doen samentrekken.

"Ah! Ah! Papa, ik... ik kan niet... ah! Ah!" Ze stottert, haar woorden breken, haar verstand verdwijnt onder de golf van genot die Harry heeft opgeroepen, die hij altijd oproept, die hij machtig genoeg voelt om te geven.

Wanneer ze uitgeput vooroverzakt, haar hoofd op zijn schouder, haar adem heet tegen zijn hals, trekt Harry zich terug. Zijn lul pulst, hard en pijnlijk nu, vol van wat hij nog moet geven. Hij kijkt naar Bets, die zit te wachten, haar benen gespreid, haar vingers tussen haar lipjes, zichzelf aan het vingeren terwijl ze kijkt.

"Jij," zegt hij, en hij grijpt haar, trekt haar naar zich toe, draait haar, buigt haar over het bed zodat haar billen omhoog wijzen, zodat ze zich aan hem presenteert. "Zo."

Bets kreunt, haar gezicht in het kussen gedrukt, haar handen die het laken grijpen. "Ja," hijgt ze. "Ja, papa, neem me... neem me hard..."

Harry richt zijn lul op haar opening, ziet hoe ze glanst, hoe ze opent voor hem, hoe ze wil. En dan duwt hij, in één keer, diep, tot aan zijn wortel, en Bets gilt, een geluid dat half pijn, half genot is, dat precies is wat ze wil, wat ze nodig heeft.

"Ah! Ah! Je bent zo... zo groot... ah!" Ze stottert, haar woorden onderbroken door zijn stoten, door de manier waarop hij haar vastgrijpt, haar heupen gebruikt als handvat, haar neemt zoals hij haar wil hebben.

Harry kijkt naar waar ze verbonden zijn, naar zijn donkere lul die in en uit haar lichtere vlees glijdt, naar de glans van hun gemengde vochtigheid, naar de manier waarop haar lipjes zich om hem heen klemmen alsof ze hem nooit willen laten gaan. Hij voelt Elise naast hem, haar hand die over zijn rug strijkt, die zijn billen kneedt, die hem aanmoedigt, die deel wil zijn van dit ook al is het Bets' beurt.

"Harder," hijgt Bets, haar stem gedempt door het kussen. "Harder, papa... ik wil je voelen... ik wil alles voelen..."

Harry geeft haar wat ze vraagt, zijn heupen die sneller bewegen, die harder tegen haar aanslaan, die geluiden produceren—klappende huid, natte lichamen, ademhaling die hijgt en kreunt—die de kamer vullen met de muziek van hun samenzijn. Hij voelt haar komen, voelt hoe ze samentrekt, hoe ze kreunt, hoe ze zijn naam roept, zijn titel, het woord dat hen bindt en scheidt en verenigt.

"Papa! Papa! Ah! Ah! Ik kom... ik kom... ah! Ah! Ah!" Haar orgasme is heftiger dan dat van Elise, jonger, meer ongeremd, en Harry voelt hoe ze hem bijna meeneemt, hoe haar samentrekkingen hem dwingen om los te laten, om zichzelf te geven, om te komen.

Maar hij wacht. Hij heeft geleerd te wachten, heeft geleerd dat dit het moment is waarop hij machtig is, waarop hij controle heeft, waarop hij kan kiezen. Hij trekt zich terug, hoort Bets jammeren, voelt Elise die hem grijpt, die hem draait, die hem op zijn rug duwt op het bed.

"Nu wij," zegt ze, en haar stem is laag, bevelend, de stem van de oudste, de stem van degene die dit heeft bedacht, die dit heeft georganiseerd, die weet wat ze wil.

Samen, de twee zussen, zijn dochters, zijn minnaressen, buigen zich over hem. Hun handen grijpen zijn lul, hun monden vinden zijn huid, zijn borst, zijn buik, zijn ballen. Ze werken samen, een choreografie die ze hebben geoefend, die ze perfect beheersen, die hen dichter bij elkaar brengt dan zussen horen te zijn, die hen dichter bij hem brengt dan een vader verdient te zijn.

"Kom voor ons," fluistert Elise, haar mond bij zijn oor. "Geef ons alles, papa. We willen alles."

"Je zaad," hijgt Bets, haar mond bij zijn andere oor. "We willen je zaad."

Harry voelt het bouwen, voelt de druk, de hitte, het onvermijdelijke. Hij kijkt naar hen, naar hun gezichten boven hem, naar hun borsten die tegen elkaar duwen, naar hun handen die samenwerken aan zijn lul, en dan komt hij, een golf die uit zijn tenen begint, die door zijn benen stroomt, die zijn buik vult, die explodeert uit zijn lul in lange, hete stralen die hun handen raken, hun borsten, hun gezichten.

"Ah! Ah! Fuck!" Het woord ontsnapt hem, ruw, ongepolijst, de taal van een man die geen taal meer heeft, die alleen nog gevoel heeft, die alleen nog komt, die alleen nog geeft.

Ze vangen het, allebei, hun handen die blijven bewegen, die hem leegzuigen, die elke druppel willen hebben. Hij ziet het op hun huid, ziet het glanzen in het licht, ziet hun glimlachen van tevredenheid, van trots, van bezit.

"Zo veel," zegt Bets, verwonderd, altijd verwonderd, alsof het elke keer een verrassing is.

"Altijd zoveel," zegt Elise, en ze brengt haar hand naar haar mond, proeft hem, laat hem zien hoe ze geniet van zijn smaak.

Harry ligt stil, uitgeput, vervuld, leeg en vol tegelijk. Zijn dochters nestelen zich naast hem, hun lichamen warm en zacht, hun ademhaling die langzaam normaliseert. Ze praten niet meer, niet nu, niet meteen. Er is niets meer te zeggen, niets dat woorden nodig heeft.

Buiten hoort hij de nachtgeluiden van de boerderij—een uil, het ritselen van bladeren, het verre geblaf van de hond. Morgen zal hij weer opstaan, weer werken, weer de boer zijn die hij altijd is geweest. Maar nu, hier, in deze kamer, is hij iets anders. Hij is hun papa. Hij is hun minnaar. Hij is alles wat ze hebben, en zij zijn alles wat hij heeft.

Elise draait zich om, haar rug tegen zijn zij, en Bets doet hetzelfde aan de andere kant. Hij ligt tussen hen in, de warmte van hun lichamen die de leegte vult die Mathilde heeft achtergelaten, die hij zelf niet meer kan vullen.

"Slapen?" vraagt Bets, haar stem slaperig, tevreden.

Harry knikt, ook al kunnen ze hem niet zien. "Slapen," zegt hij. "Morgen is er weer een dag."

Ze ademen samen, drie lichamen die één ritme vinden, en Harry sluit zijn ogen. Zeven jaar weduwnaar. Zeven jaar eenzaamheid die geen eenzaamheid meer is. Hij heeft dit gevonden, dit vreemde, dit verbodene, dit noodzakelijke. En morgenavond, wanneer de zon weer ondergaat en de geur van eten door het huis waait, zal het weer beginnen. Altijd weer. Totdat het stopt, of hij stopt, of de wereld stopt.

Maar nu, hier, in het donker van Bets' kamer, is er alleen dit. Zijn dochters. Zijn verzorgsters. Zijn liefsten. Zijn alles.

En Harry Mulder, boer, weduwnaar, vijfenvijftig jaar oud, laat zich in slaap wiegen door hun ademhaling, door hun warmte, door de wetenschap dat hij morgen weer hard zal worden, weer zal komen, weer zal leven in de manier die alleen zij hem kunnen geven.

Trefwoord(en): Boerderij, Dochter, Neuken, Pijpen, Taboe, Trio, Vader, Verboden, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Verboden Bloesem (9.3) door Johan en Suzan
• Vruchtbaar Familiebedrijf (9.5) door Lisanne S.
• Verboden Terrein (9.3) door J. Storm
• In De Tuin 1: Opa - Mama - Kleindochter (9.1) door Buzzer
• Iris Krijgt Les (9.5) door Beau010
• Hindoestaanse Dochter (7.8) door Gilad
• Carolien (8.9) door Yan
• In De Tent (9.1) door Buzzer
• Onverwacht (9.3) door Dr Feelgood
• De Brandweerkazerne (8.5) door Elvy

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!