Tankstation

De zon hing laag en loom boven de snelweg, een oranje gloed die alles een beetje te warm, te dicht liet aanvoelen. Marije zat half weggedoken in de passagiersstoel, blote voeten op het dashboard, haar zonnebril laag op haar neus. Het raampje stond op een kiertje en de warme wind speelde met plukken van haar haar dat ze vanmorgen nog slordig in een knot had gedraaid. Nu viel het los, warrig, alsof het ook niet meer wist waar het naartoe moest.

Emiel reed met één hand aan het stuur, de andere rustend op haar bovenbeen – een gewoontegebaar, vertrouwd, bijna onnadenkend. Hij neuriede zacht mee met een nummer op de radio dat ze allebei al honderd keer gehoord hadden. Ze keek naar zijn profiel: de lichte stoppels op zijn kaak, de kleine frons tussen zijn wenkbrauwen die er altijd kwam als hij zich concentreerde op de weg. Zorgzaam, dacht ze. Hij was altijd zorgzaam. Hij had vanmorgen nog haar koffertje ingeladen, haar lievelingskussentje op de achterbank gelegd, gevraagd of ze haar zonnebrandcrème wel bij zich had. Kleine dingen. Lieve dingen.

En toch.

Er zat iets klem in haar borst, een stil, ondefinieerbaar gemis dat ze niet kon benoemen. Ze hield van hem. Echt. Maar soms, als hij lachte om iets doms op de radio, of als hij haar hand pakte en er een kus op drukte, voelde ze een soort… afstand. Alsof ze naar hem keek door dik glas. Alsof ze van hem hield zoals je houdt van een fotoalbum: warm, maar niet meer levend.

“Gaat het?” vroeg Emiel ineens, zonder zijn ogen van de weg te halen.

Ze draaide haar hoofd naar hem toe. “Ja hoor. Gewoon… moe.”

Hij knikte, maar ze zag dat hij het niet helemaal geloofde. Dat deed hij nooit als ze “gewoon” zei.

Een paar minuten later escaleerde het om niets. Om alles. Hij vroeg waarom ze zo stil was. Zij zei dat ze gewoon nadacht. Hij zei dat ze altijd nadacht als ze eigenlijk iets dwarszat. Zij zei dat hij haar niet altijd hoefde te analyseren. Hij zuchtte. Zij keek uit het raam. Het gesprek viel stil, zwaar en kleverig als de hitte buiten.

Toen het tankstation in zicht kwam, minderde Emiel vaart zonder iets te zeggen. De auto rolde het terrein op, banden knerpend over het gravel. Hij zette de motor uit. Stilte.

“Ik ga even tanken,” zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen haar.

Marije knikte, maakte haar gordel los en stapte uit voordat hij nog iets kon zeggen. De hitte sloeg haar in het gezicht als een natte handdoek. Ze voelde zweet prikken in haar nek. Ze liep in de richting van de wc’s aan de zijkant van het gebouw, slippers klappend op de warme tegels.

Bij de deur bleef ze staan.

Daar stond hij.

Groot. Breedgeschouderd. Donkere huid die glansde in het felle middaglicht. Een strak zwart T-shirt dat strak om zijn bovenarmen spande, een jeans die versleten was op precies de goede plekken. Hij leunde met zijn rug tegen de muur naast de deur, armen over elkaar, en keek haar aan. Recht aan. Geen schaamte, geen wegkijken. Alleen die intense, bijna brutale blik, en een langzame, scheve grijns die zich over zijn gezicht verspreidde alsof hij iets wist wat zij nog niet wist.

Marije’s adem stokte even. Niet van schrik – of in ieder geval niet alleen daarvan. Er was iets anders. Iets dat laag in haar buik begon en zich razendsnel omhoog verspreidde, heet en scherp.

Hij maakte zich los van de muur, zette een stap naar voren. Niet dreigend. Wel… aanwezig. Alsof hij de lucht om zich heen opeens zwaarder maakte. Ze rook vaag iets van aftershave en warme huid en benzine.

Ze deed een stap opzij, automatisch, om hem te laten passeren. Hij liep langs haar heen, langzaam, zo dichtbij dat ze de warmte van zijn lichaam voelde toen hij passeerde. Zijn arm streek niet eens langs de hare, en toch leek het of hij haar aanraakte. Overal.

Hij draaide zijn hoofd nog even, keek haar na met diezelfde grijns, en verdween toen naar buiten.

Marije bleef staan. Haar hart bonsde hard tegen haar ribben. Ze legde een hand op haar borst, alsof ze het stil kon krijgen. Ademde diep in. Uit.

Marije duwde de deur van de damestoiletten open met haar schouder. De koele lucht sloeg haar tegemoet, vermengd met die typische geur van goedkope groene zeep en iets dat al te lang stil had gestaan. Het voelde als een opluchting na de hitte buiten, maar tegelijkertijd wrong het ongemak zich dieper haar borst in.

Ze liep recht naar de wastafel, de spiegel erboven besmeurd met vlekken en vingerafdrukken. Ze keek zichzelf aan. Haar wangen waren rood van de zon en iets anders. Haar lippen iets geopend, ogen wijder dan normaal. Ze zuchtte diep, liet haar schouders hangen. Probeerde het van zich af te ademen.

Maar het bleef hangen.

Die man.

Niet alleen de manier waarop hij haar had aangekeken met die trage, wetende grijns die leek te zeggen: ik zie je, maar ook de geur die even om haar heen had gehangen toen hij langs haar liep. Warm, mannelijk, een tikje zoutig, vermengd met de scherpe rand van benzine en iets dat ze niet kon thuisbrengen. Misschien gewoon zijn huid. Misschien gewoon de hitte die van hem afstraalde.

Ze draaide de kraan open. Het water kwam eerst lauw, toen koud. Ze ving het op in haar handen en gooide het in haar gezicht, één keer, twee keer. Druppels gleden langs haar hals, verdwenen in de halslijn van haar topje. Ze voelde haar huid reageren op de plotselinge kou, een klein, ongewild schokje dat haar nog meer van slag bracht. Ze veegde met de rug van haar hand over haar mond, keek nog eens in de spiegel.

“Kom op, Marije,” mompelde ze zacht tegen zichzelf. “Gewoon een vent. Gewoon een moment.”

Ze draaide zich om en liep naar de wc-hokjes. De eerste deur stond op een kier. Ze duwde hem verder open en trok haar neus op. Papieren propjes op de vloer, bruine vlekken op de bril. Nee. De tweede was nauwelijks beter, een plasje op de tegels en de geur van urine die nog vers was. Ze schudde haar hoofd en liep door naar de laatste.

Die was… acceptabel. Bril schoon genoeg, vloer droog. Ze deed de deur achter zich op slot, liet haar short en slipje zakken en ging zitten. De eerste seconden was er alleen het zachte, opluchtende geluid van haar plas die neerkwam. Ze sloot haar ogen even. Liet haar hoofd tegen de koele betegelde muur leunen.

Ze pakte haar telefoon uit haar achterzak. Gewoonte. Ontgrendelde hem. Instagram opende zich vanzelf op de stories van mensen die ze nauwelijks nog volgde. Emiel had net iets gepost: een foto van de auto op het tankstation, haar zonnebril nog op het dashboard zichtbaar. Caption: “Op naar Italië met m’n meisje ❤️”. Ze voelde een steekje. Lief. Te lief.

Ze scrollde verder, zonder echt te kijken.

Toen hoorde ze het.

De buitendeur van de toiletruimte ging open. Zware stappen. Niet haastig. Bedachtzaam. Ze hield haar adem in, onbewust. De telefoon gleed bijna uit haar hand; ze stopte hem snel terug in haar zak.

Stappen die dichterbij kwamen. Niet naar de wastafel. Recht naar de hokjes.

De deur van het hokje naast haar ging open. Ging dicht. Slot klikte en daarna stilte.

Marije zat roerloos. Haar plas was gestopt, maar ze durfde niet op te staan, niet door te trekken. Alsof geluid maken haar zou verraden.

Vanuit haar ooghoek merkte ze het ineens op. In de muur, op ooghoogte als je zit, is een gat gemaakt. Niet groot, ongeveer 15cm in doorsnee. Misschien ooit geboord voor een leiding die er nooit gekomen was, of een oude reparatie die nooit afgemaakt werd. Een ruwe, donkere opening, bijna mysterieus.

Iets bewoog daar.

Een schim. Vaag, maar onmiskenbaar. Iets donkers dat even langs het gat gleed, stil bleef hangen, en toen weer bewoog. Langzaam.

Haar hart sloeg zo hard dat ze bang was dat iemand het kon horen.

Ze staarde naar het gat. Kon niet wegkijken.

En toen, heel zacht, bijna onhoorbaar, hoorde ze het: een lage, diepe ademhaling aan de andere kant van de dunne muur.

Marije’s ogen waren vastgekleefd aan dat gat in de muur. Het donker daarachter leek te ademen, te pulseren. En toen… bewoog er iets.

Eerst was het alleen een schaduw, een vage vorm die het licht van de andere kant blokkeerde. Toen gleed er iets doorheen. Langzaam. Heel langzaam. Het kwam dichterbij, groeide, vulde de opening steeds verder op tot het bijna de hele diameter besloeg.

Ze knipperde. Begreep het niet meteen.

Tot het besef als een mokerslag toesloeg.

Het was een pik. Een enorme, donkere pik. Dik, zwaar, met aders die als koorden over de schacht liepen, opzwellend en pulserend onder de strak gespannen huid. De eikel was nog breder, glanzend, donkerpaars aan de randen, bijna zwart in het midden, en glom alsof hij al vochtig was van anticipatie. Hij hing daar, half opgericht, zwaar genoeg om licht te deinen met elke hartslag van de man aan de andere kant.

Een golf muskus sloeg haar tegemoet. Niet vies. Nee. Rauw. Aards. Warm en dierlijk, vermengd met zweet en iets dat puur man was. Het vulde het kleine hokje in seconden, kroop in haar neus, haar keel, haar longen. Ze voelde het bijna op haar tong.

Haar adem stokte. Haar mond viel open zonder dat ze het wilde. Horror. Paniek. Dit kon niet echt zijn. Dit was iets uit verhalen, uit porno die ze ooit stiekem had bekeken en meteen weer had weggeklikt. Ze had altijd gedacht dat het overdreven was. Dat mannen niet zo… groot konden zijn.

Maar hier was hij. Echt. Recht voor haar gezicht, gescheiden door slechts een paar centimeter triplex en een gat dat iemand ooit met opzet had gemaakt.

Haar hart ramde tegen haar borstkas, zo hard dat ze dacht dat het zou barsten. Ze wilde opstaan. De deur opensmijten. Weg rennen. Terug naar Emiel, naar de auto, naar de veilige, bekende warmte van zijn hand op haar been.

Maar haar benen bewogen niet.

Iets hield haar vast. Niet zijn hand. Niet eens zijn blik. Iets binnenin haar. Een morbide, brandende nieuwsgierigheid die ze nooit eerder zo scherp had gevoeld. Het was verkeerd. Het was slecht. En toch… kon ze niet wegkijken.

Ze dacht aan Emiel. Aan zijn lichaam, vertrouwd en lief. Aan zijn erectie, hard maar bescheiden, comfortabel. Ze had hem altijd mooi gevonden. Perfect passend bij wie hij was: zorgzaam, zachtaardig, precies genoeg. Nooit te veel. Nooit overweldigend.

En nu keek ze naar dit… monster. Dikker dan haar pols. Langer dan ze ooit had gedacht dat mogelijk was zonder grotesk te worden. En toch was het niet lelijk. Het was… imposant. Krachtig. Alsof het een eigen wil had.

Haar gedachten gleden weg, glibberig en heet. Hoe zou het voelen? Niet alleen in haar hand, maar… verder. Hoe zou het haar oprekken? Hoe zou het haar vullen tot ze niet meer wist waar zij eindigde en hij begon? Ze zag het voor zich: haar benen wijd, zijn heupen die naar voren stootten, dat gewicht diep in haar, dat rekken, die druk tegen plekken die Emiel nooit had geraakt.

Ze haatte zichzelf ervoor. Ze hield van Emiel. Ze was trouw. Altijd geweest. Maar dit… dit was niet vreemdgaan. Niet echt. Het was maar kijken. En misschien… even aanraken. Heel even. Om te weten hoe het voelde. Om te bewijzen dat het echt was. Dat het geen droom was.

Haar hand trilde toen ze hem langzaam optilde. Haar vinger, slechts één vinger zweefde eerst een paar centimeter ervoor. Ze voelde de warmte al, de straling die ervan afkwam. Toen raakte ze hem aan.

Heel licht. Het topje van haar wijsvinger tegen de onderkant van de schacht, net onder de eikel.

Het was heet. Veel heter dan ze verwacht had. Fluweelzacht en tegelijkertijd keihard. De aders klopten onder haar aanraking, als levende kabels. Ze volgde er één, traag, van halverwege de schacht omhoog naar waar hij overging in die brede, gezwollen kop. Haar nagel gleed over de naad aan de onderkant, voelde de kleine ribbeltjes, de spanning.

Hij bewoog. Niet schokkend. Gewoon een lichte, trage stoot naar voren, alsof hij haar vinger verwelkomde. Ze voelde hem dikker worden onder haar aanraking, nog harder, nog zwaarder.

Haar adem kwam in horten en stoten.

Marije trok haar hand terug alsof ze zich brandde. Haar vingers trilden, plakkerig van een dun laagje voorvocht dat ze niet eens had zien komen. Ze staarde ernaar, veegde ze af aan haar short, maar het gevoel bleef hangen. Het was warm, zilt, verboden. Vies. Ze voelde zich vies.

Ze schudde haar hoofd hard, alsof ze de gedachte eruit kon rammelen. Emiel. Denk aan Emiel. Aan zijn lach, aan hoe hij haar altijd vasthield alsof ze breekbaar was, aan hoe hij vanmorgen nog haar hand had gekust voordat hij de auto startte. Dit was niet wie ze was. Dit kon ze niet maken. Ze was geen… dit.

Maar haar ogen bleven gefixeerd op dat gat. Op die dikke, donkere schacht die daar nog steeds hing, zwaar en geduldig, licht deinend met elke hartslag aan de andere kant. Hij trok zich niet terug. Hij wachtte. Alsof hij wist dat ze nog niet klaar was met kijken. Met voelen.

Haar adem kwam kort en oppervlakkig. Ze kneep haar dijen samen, voelde de nattigheid tussen haar benen groeien, warm en verraderlijk. Ze haatte het. Ze wilde het.

Als vanzelf gleed haar hand weer naar voren. Dit keer aarzelde ze niet. Haar vingers sloten zich om hem heen. Ze voelde het gewicht in haar palm, het trage, diepe kloppen van zijn pols dat door haar hele arm leek te trekken. Het was echt. Levend. Imposant op een manier die haar hoofd leegmaakte.

Ze begon te bewegen. Langzaam. Trekkend. Haar hand gleed op en neer, voelde hoe de huid mee bewoog over de harde kern, hoe de aders onder haar vingers pulseerden. Elke beweging maakte iets in haar los. Een hitte die zich van haar onderbuik naar haar borst verspreidde, naar haar keel, naar haar mond. Haar lippen tintelden.

Het is toch niet vreemdgaan als ik even proef? fluisterde een stemmetje in haar hoofd. Gewoon proeven. Gewoon voelen hoe het is. Eén keer. Dan is het klaar. Dan ga ik terug naar Emiel en doe ik alsof dit nooit gebeurd is.

Ze leunde voorover. Heel langzaam. Haar lippen weken uiteen. Ze voelde de warmte van de eikel al voordat ze hem raakte – heet, glad, zilt. Ze nam alleen het topje in haar mond. Proefde. Zout en muskus en iets dat puur man was, iets dat haar tong deed tintelen en haar keel liet samentrekken.

En toen, zonder er nog bij na te denken, gleed ze verder naar voren.

Dieper.

Hij vulde haar mond meteen. Te veel. Te dik. Ze moest haar kaken wijd openen, voelde hoe haar lippen strak om hem heen spanden. Ze proefde het vocht dat langzaam uit de spleet sijpelde en ook de hitte die haar tong verbrandde. Ze liet hem dieper glijden, tot hij tegen haar gehemelte drukte, tot ze bijna kokhalsde maar het toch wilde. Ze wilde meer.

Haar gedachten schoten weer naar Emiel. Zijn gezicht. Zijn stem. “Op naar Italië met m’n meisje.” Ze voelde een steek van schuld, scherp en pijnlijk, maar hij verdronk bijna in het gevoel van deze man in haar mond. Dit was niet vreemdgaan, hield ze zichzelf voor. Niet echt. Ze raakte hem alleen aan. Ze proefde hem alleen. Ze neukte hem niet. Ze hield nog steeds van Emiel. Toch?

Haar hand bleef hem vasthouden, kneedde de basis terwijl haar mond op en neer bewoog. Langzaam eerst, toen sneller. Ze voelde elke trilling, elke schok die door hem heen ging. Hoe hij dikker werd in haar mond, hoe hij harder klopte. Hoe hij tegen haar tong duwde, alsof hij haar mond wilde vullen tot ze geen lucht meer had.

Haar eigen lichaam reageerde overal. Haar tepels hard tegen de stof van haar topje, haar clit kloppend tegen de naad van haar short. Ze kneep haar dijen nog harder samen, wreef onbewust tegen zichzelf terwijl ze hem zoog. Alles windde haar op. De smaak. De geur. Het gewicht. De wetenschap dat dit niet mocht. Dat ze dit niet hoorde te doen.

En toch stopte ze niet.

Ze hoorde hem aan de andere kant van de muur als een lage, gedempte kreun die door het triplex trilde. Geen woorden. Alleen dat geluid. Rauw. Hongerig.

Haar mond bewoog sneller. Dieper. Ze nam hem zo ver als ze kon, voelde tranen in haar ogen prikken van de rek, maar ze wilde niet stoppen. Ze wilde hem voelen komen. Ze wilde weten hoe het smaakte. Ze wilde weten hoe het voelde om hem helemaal te breken.

Marije’s mond liet hem los met een natte, zachte plop. Haar lippen tintelden, gezwollen en nat van speeksel en zijn voorvocht. Ze leunde achterover tegen de koude tegels, hapte naar adem. Haar borst ging snel op en neer. Tussen haar benen voelde ze een kloppende, brandende leegte die ze niet meer kon negeren.

Ze keek naar hem en hij hing nog steeds daar, glanzend van haar mond, dik en hard en onbeschaamd. En ineens was er die gedachte, helder en scherp als een mes: hoe zou het voelen als hij langs haar gleed? Niet erin. Nee. Dat zou te ver gaan. Dat zou Emiel echt bedriegen. Maar alleen langs haar andere lippen… alleen het gevoel… dat kon toch geen kwaad? Dat was nog steeds niet neuken. Dat was… ontdekken. Proberen. Zonder over de rand te gaan.

Ze stond op, benen trillend. Haar short en slipje zaten nog op haar enkels; ze schopte ze uit, schopte ze achteloos in de hoek van het hokje. Ze draaide zich om, boog licht voorover, handen tegen de muur tegenover het gat. Ze spreidde haar benen net genoeg, duwde haar heupen naar achteren tot ze hem weer voelde, heet, zwaar en kloppend, tegen de binnenkant van haar dij.

Ze manoeuvreerde zichzelf, langzaam, voorzichtig. Liet de eikel langs haar schaamlippen glijden. Eén keer. Twee keer. Ze hapte naar adem bij het eerste contact: glad, heet, zo dik dat hij haar lippen meteen uit elkaar duwde zonder zelfs maar binnen te dringen. Ze voelde elke ader, elke bobbel, elke kloppende ader die over haar gevoeligste orgaan schuurde toen ze haar heupen iets draaide.

Ze klemde haar dijen samen. Niet hard. Net genoeg om hem vast te houden tussen haar benen, als een warme, levende staaf die tegen haar natte, gezwollen lippen drukte. Ze begon te bewegen. Klein. Schuivend. Voor- en achteruit. Ze voelde hem glijden langs haar opening, langs haar clit, weer terug. Elke beweging stuurde een schok door haar hele lichaam. Haar tepels schuurden pijnlijk hard tegen de binnenkant van haar topje. Haar adem kwam in korte, hijgende stootjes.

Het voelde zo goed. Te goed. Beter dan alles wat ze ooit had gevoeld. Die dikte, die hitte, dat gewicht dat haar lippen oprekte zonder haar te vullen. Ze sloot haar ogen, liet haar hoofd hangen. Ze ging erin op. Volledig. Haar heupen bewogen sneller, harder. Ze schuurde zichzelf tegen hem aan, liet hem over haar clit wrijven tot de sensatie witheet werd. Haar nagels krasten over de tegels. Ze kreunde zacht, toen luider. Ze kon het niet meer tegenhouden.

En toen, in die roes, in dat moment dat alles wit werd van genot, ontsnapte het haar. Hardop. Rauwer dan ze ooit had geklonken.

“Neuk me!”

De woorden hingen in de lucht, scherp en onherroepelijk.

Meteen daarna trok hij zich terug.

De schacht gleed uit haar greep, verdween door het gat alsof hij er nooit was geweest. Stilte. Alleen haar eigen hijgende adem en het bonken van haar hart.

Marije verstijfde. Schaamte spoelde over haar heen als koud water, maar het doofde het vuur tussen haar benen niet. Ze stond daar, naakt vanaf haar middel, dijen glanzend van haar eigen opwinding, lippen nog open van wat ze net had gezegd.

Toen hoorde ze het.

De deur van het hokje naast haar ging open. Ging dicht. Zware stappen op de tegels. Geen haast. Bedachtzaam.

En toen klopte er iemand op haar deur.

Drie keer. Niet hard. Niet dreigend. Maar duidelijk.

Ze hield haar adem in.

De stem aan de andere kant was laag, diep, met een lichte rasp die ze meteen herkende van die grijns buiten bij de pomp.

“Open de deur, schatje.”

Geen vraag.

Een bevel.

En Marije… Marije bewoog niet. Nog niet.

Maar haar hand gleed al naar het slot. Trillend. Alsof haar lichaam al wist wat haar hoofd nog probeerde te ontkennen.

Marije’s vingers beefden nog steeds op het slot toen de deur openging. Niet door haar. Door hem.

Daar stond hij. De man van buiten bij de pomp. Dezelfde brede schouders, dezelfde donkere huid die glansde van een dun laagje zweet, dezelfde intense ogen die haar nu vastpinden alsof ze nooit iets anders hadden gezien. Alleen stond hij nu veel dichterbij. En in zijn hand hield hij zichzelf vast, diezelfde enorme, donkere pik die ze net nog in haar mond had gehad, nu weer keihard, glanzend van haar speeksel en haar eigen sappen. Hij bewoog niet. Hij keek alleen maar.

Een golf van schaamte en walging sloeg door haar heen. Dit was niet wie ze was. Dit was niet Marije. Marije was de vrouw die van Emiel hield, die lachte om zijn domme grapjes, die zijn hand vasthield in de supermarkt. Niet dit. Niet een meisje dat in een smerig tankstationhokje stond met haar short op de grond en haar dijen nat en trillend.

“Alsjeblieft,” fluisterde ze, stem gebroken. “Het spijt me. Ik wil het niet. Echt niet.”

Hij grijnsde. Diezelfde trage, wetende grijns van eerder, maar nu was er iets donkerders in. Iets roofdierachtigs. Hij stapte naar binnen zonder een woord, draaide zich om en deed de deur op slot. Het klikje van het slot klonk als een geweerschot in de kleine ruimte.

“Stil maar,” zei hij laag, bijna fluisterend. “Je zal genieten. Nu bek houden.”

Voor ze kon reageren pakte hij haar vast. Grote handen om haar middel, tilde haar op alsof ze niets woog. Hij draaide haar om, duwde haar borst tegen de muur, haar wang tegen de koele tegels. Haar benen bungelden even, toen zette hij haar neer, maar alleen om haar billen omhoog te duwen, haar rug hol te laten maken.

Ze voelde hem tegen zich aan drukken. Heet. Hard. Glibberig van alles wat er al gebeurd was. Ze was zo nat – veel natter dan ze ooit was geweest met Emiel, veel natter dan ze zichzelf ooit had toegestaan toe te geven. Haar lippen weken vanzelf uiteen toen hij de eikel tegen haar opening zette. Langzaam. Onvermijdelijk.

Hij duwde naar binnen.

Marije hapte naar adem. Het rekken was onmiddellijk overweldigend. Ze voelde elke centimeter, elke ader die langs haar binnenwanden schuurde. Hij vulde haar op een manier die pijn had moeten doen, maar in plaats daarvan voelde het als… thuiskomen. Alsof haar lichaam al die tijd had gewacht op precies dit formaat, precies deze druk.

“Nee,” kreunde ze nog zwakjes, meer uit gewoonte dan uit overtuiging, terwijl hij dieper ging. “Nee…”

Maar toen zat hij helemaal in haar. Tot aan de basis. Zijn heupen tegen haar billen gedrukt, zijn ballen warm tegen haar clit. Ze voelde zich vol. Te vol. En toch… wilde ze meer.

“Ooh,” ontsnapte het haar. “Ga door. Stop niet. Vul me meer!”

Hij lachte zacht, een laag, grommend geluid. Toen begon hij te bewegen. Eerst langzaam, genadeloos diep, elke stoot haar helemaal openspreidend. Ze voelde zich klein. Onderdanig. En dat gevoel, dat vreemde, verboden genot van overgeleverd zijn, dat beviel haar op een manier die ze nooit had verwacht. Ze haatte het. Ze hield ervan.

Zijn ene grote hand gleed omhoog, sloot zich om haar keel. Niet wurgend, maar stevig. Bezitterig. De andere hand greep haar borst, kneep hard door de stof van haar topje heen, duim over haar tepel wrijvend tot ze piepte.

“Stil, kleine teef,” gromde hij in haar oor. “Neem het.”

En toen begon hij wild te pompen. Hard. Snel. Elke stoot ramde tegen plekken diep in haar die ze nooit had gevoeld. Haar kreunen werden luider, onverstaanbaar, rauw. Haar nagels krasten over de tegels. Haar dijen trilden. Ze voelde een orgasme opbouwen, razendsnel, als een trein die ze niet kon stoppen.

En toen, door het waas van genot en schaamte en alles tegelijk, hoorde ze het.

“Marije?”

Emiel.

Zijn stem, van buiten de deur. Bezorgd. Verward.

“Marije? Ben je daar? Gaat het?”

De wereld kantelde. Alles bevroor.

Zijn pik diep in haar. Zijn hand om haar keel. Haar lichaam trillend op de rand van een orgasme dat ze niet meer kon tegenhouden.

En Emiel, daarbuiten, roepend naar zijn meisje.

Marije’s ogen werden groot. Tranen prikten. Maar haar heupen bewogen nog steeds, onwillekeurig, tegen hem aan, zoekend naar meer.

Ze kon geen woord uitbrengen.

Alleen een gesmoord, wanhopig kreuntje ontsnapte haar keel, terwijl hij doorging met stoten, harder, alsof hij haar stil wilde dwingen te blijven genieten.

Emiel klopte op de deur.

“Marije? Zeg iets.”

“Ja?” kreunde Marije, haar stem schor en gebroken, half gesmoord tegen de tegels.

“Marije? Waar blijf je nou?” Emiels stem klonk dichterbij nu, bezorgd, een tikje ongeduldig. Hij stond vlak achter de deur, waarschijnlijk met zijn hand al op de klink.

De man achter haar stopte geen seconde. Hij bleef pompen, diep en ritmisch, elke stoot duwde een kreun uit haar keel die ze niet kon onderdrukken. Zijn hand lag nog steeds om haar keel, de andere kneedde haar borst, duim hard over haar tepel wrijvend. Ze voelde alles: de rekking, de hitte, de kloppende druk die haar vanbinnen openspleet. Haar dijen trilden, haar knieën knikten bijna.

“Ik… ik voel me niet goed,” perste ze eruit, de woorden half kreun, half leugen. Ze probeerde normaal te klinken. Ze faalde.

“Gaat het wel? Kan ik helpen? Moet ik de deur openmaken?” Emiel klonk nu echt ongerust, zijn stem dichterbij, alsof hij zijn oor tegen het hout drukte.

Iets in haar knapte. Schaamte, woede, schuld, alles tegelijk. “Nee! Laat me met rust, Emiel!” snauwde ze, luider dan ze bedoelde. Geërgerd. Vals.

Stilte aan de andere kant. Een zachte zucht. “Oké… sorry. Ik wacht bij de auto.”

Voetstappen die zich verwijderden. Langzaam. Treurig.

Marije voelde een steek in haar borst, scherp en pijnlijk. Spijt. Echte spijt. Ze zag Emiels gezicht voor zich: die lichte frons, die zorgzame ogen. Hoe hij haar kussentje had neergelegd. Hoe hij haar altijd beschermde. En nu… nu liet ze hem weglopen terwijl een vreemde haar van achteren nam in een smerig wc-hokje.

De man voelde haar aarzeling. Hij leunde voorover, lippen tegen haar oor. “Je wil dit, kleine teef,” gromde hij laag. “Zeg het.”

Ze sloot haar ogen. Tranen prikten. Maar haar lichaam loog niet. Ze duwde haar heupen naar achteren, nam hem dieper, kneep om hem heen.

“Ja,” fluisterde ze. Toen harder: “Ja, ik ben je teef. Gebruik me. Neem me!”

Hij lachte zacht, triomfantelijk. En begon weer te pompen. Harder. Sneller. Elke stoot ramde tegen haar diepste punt, liet haar hele lichaam schokken. Ze voelde het orgasme opbouwen, als een golf die niet meer te stoppen was. Haar nagels krasten over de muur. Haar kreunen werden luider, wanhopiger.

“Ik ga komen,” hijgde ze. “Niet stoppen. Niet stoppen!”

Hij greep haar heupen steviger vast, stootte nog dieper. Zijn adem heet tegen haar nek. “Ik ga komen,” fluisterde hij. “Ik ga je vullen met mijn zaad. Wil je mijn zaad, teef? Wil je dat ik je volspuit?”

“Ja,” kreunde ze, stem rauw en smekend. “Geef me alles. Spuit me vol. Alsjeblieft…”

Hij gromde laag, een oer geluid. Toen voelde ze het: de eerste harde stoot, diep in haar, en toen de warme, dikke stralen die haar vulden. Golf na golf, heet en overvloedig, zo veel dat ze het voelde overlopen, langs haar dijen druipen. Het gevoel van die pure, brute vulling, het duwde haar over de rand.

Ze kwam. Hard. Haar hele lichaam schokte, spande zich om hem heen, kneep hem melkend terwijl ze schreeuwde. Geen woorden meer, alleen rauw genot. Haar benen begaven het bijna, maar hij hield haar vast, bleef diep in haar terwijl ze naschokte, trillend, huilend van extase en schaamte tegelijk.

Hij bleef nog even in haar, liet de laatste druppels in haar lopen. Toen trok hij zich langzaam terug. Ze voelde het lege gevoel meteen, het druipen van zijn zaad langs haar binnenbenen.

Hij draaide haar om, zachtjes nu. Keek haar aan met diezelfde grijns, maar zachter. Veegde een traan van haar wang met zijn duim.

“Braaf” mompelde hij.

Marije zei niets. Ze kon niet. Ze stond daar, halfnaakt, trillend, vol van hem, leeg van alles wat ze dacht dat ze was.

Hij keek op haar neer, nog steeds hard, glanzend van hun beiden. Zijn ademhaling was zwaar, maar beheerst. Marije zakte op de vloer, rug tegen de muur, knieën opgetrokken, dijen nat en plakkerig. Ze voelde zich klein, gebruikt, en toch… nog steeds brandend.

Hij greep haar kin vast, tilde haar gezicht op. Niet ruw, maar dwingend genoeg dat ze niet weg kon kijken.

“Schoonmaken,” zei hij kort. Geen vraag. Geen smeekbede.

Marije schudde haar hoofd, zwakjes. “Nee… alsjeblieft…”

Maar haar lichaam luisterde niet naar haar woorden. Haar mond was al open toen hij zichzelf naar voren duwde. Ze nam hem weer in haar mond. Voorzichtig eerst, toen dieper. Ze proefde alles: zichzelf, hem, het zoute mengsel van zaad en haar eigen sappen, de muskus die nog steeds overal hing. Ze likte hem schoon, tong langs de schacht, rond de eikel, over de aders die nu langzaam slapper werden maar nog steeds heet en zwaar. Ze kokhalsde even toen hij de achterkant van haar keel raakte, maar ze stopte niet. Ze kon niet stoppen.

Toen hij tevreden was, trok hij zich terug. Veegde zichzelf af aan haar wang als een laatste, vernederende streling en stopte zichzelf weg. Hij zei niets meer. Keek haar alleen nog één keer aan, met die trage grijns, draaide zich om en liep naar buiten. De deur klikte achter hem dicht.

Stilte.

Marije bleef zitten. Seconden. Minuten. Ze wist het niet. Haar lichaam trilde nog na. Tussen haar benen voelde ze een hete, lege klop als een gapend gemis dat ze niet kon vullen. Ze voelde zijn zaad nog in zich, warm en dik, langzaam naar buiten sijpelend.

Uiteindelijk dwong ze zichzelf omhoog. Ze pakte wc-papier van de rol, veegde zichzelf af zo goed als het ging. Haar dijen waren plakkerig, haar lippen gezwollen. Ze veegde tussen haar benen, maar het bleef komen, een trage, warme straal die ze niet kon stoppen. Ze keek omlaag. Haar slipje was weg. Verdwenen. Misschien meegenomen door hem. Misschien ergens in de hoek gevallen. Ze zocht niet eens.

Met trillende handen trok ze alleen haar short weer aan. De stof plakte meteen tegen haar natte huid. Ze voelde het zaad eruit lopen, warm en kleverig, door de stof heen sijpelen, langs haar binnenbenen druipen. Elke stap die ze zette zou het erger maken. Ze wist het. En ergens diep vanbinnen… wond het haar op.

Ze waste haar handen bij de wastafel. Spoelde haar mond. Veegde haar gezicht af. In de spiegel zag ze een vreemde: wangen rood, lippen dik, ogen glazig. Ze leek op iemand die net was geneukt. Hard. En dat was ze ook.

Buiten was de hitte nog hetzelfde. De auto stond er nog. Emiel zat achter het stuur, telefoon in zijn hand, starend naar het scherm. Toen hij haar zag aankomen, keek hij op. Bezorgd. Lief.

“Gaat het nu beter?” vroeg hij zacht.

Ze knikte. Kon niet praten. Ze stapte in, deed haar gordel om. De stoel voelde koud tegen haar billen. Ze kneep haar dijen samen, maar het hielp niet. Ze voelde alles nog: de rekking, de vulling, het lege gevoel dat nu klopte als een tweede hartslag.

Emiel startte de motor. Zette de airco aan. Legde zijn hand op haar knie – hetzelfde gebaar als altijd. Warm. Veilig.

“Sorry dat ik zo snauwde,” mompelde ze.

Hij schudde zijn hoofd. “Geeft niet. Je voelde je niet goed. We gaan gewoon door, oké? Italië wacht.”

Ze knikte weer. Keek uit het raam terwijl de tankplaats kleiner werd in de achteruitkijkspiegel.

De weg strekte zich uit. Emiel neuriede weer mee met de radio. Zijn hand bleef op haar been liggen.

Maar Marije was ergens anders.

Ze voelde het zaad nog in haar short trekken, een natte plek die langzaam groeide. Ze voelde de leegte in haar onderbuik, dat gapende, hongerige gevoel dat niet wegging. Ze dacht aan hem – aan die handen, die stem, die pik die haar had opgerekt tot ze dacht dat ze brak. Aan hoe ze had gesmeekt. Aan hoe ze had genoten.

Ze kneep haar dijen weer samen. Een zachte kreun ontsnapte haar lippen, zo zacht dat Emiel het niet hoorde.

Ze hield van Emiel. Echt.

Maar iets in haar was wakker gemaakt. Iets dat niet meer zou slapen.

En terwijl de auto verder reed naar Italië, voelde ze die leegte kloppen, harder en harder, als een belofte van wat nog komen ging.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!