Tess In De Schulden - 6

Een dag nadat ze terug was werd Tess wakker in haar eigen bed, de geur van Bali nog vaag in haar haar, koffers nog half open op de grond. Ze voelde zich rusteloos, alsof haar lichaam nog niet helemaal had ingezien dat de vakantie voorbij was.

Haar telefoon ging om 11:17. Anoniem nummer. Ze wist meteen wie het was.

“Tess,” zei Alexander, stem laag en warm, alsof hij haar al uren verwachtte. “Vanavond langs komen? Rond acht uur. Ik heb iets voor je. Eten staat voor je klaar”

Ze aarzelde één seconde om niet wanhopig over te komen.

“Oké,” zei ze zacht. “Acht uur.”

Hij hing op zonder meer woorden. Geen uitleg. Geen extra zoetigheid. Precies zoals ze het prettig vond.

De rest van de dag besteedde ze aan opruimen. Ze sleepte de koffers naar de gang, waste de bikini’s en kleding die nog naar zout en kokos roken en hing ze op in de badkamer. Ze maakte foto’s van de souvenirs die ze mee had genomen: een schelpketting, een klein houtsnijwerkje van een aapje, de fles lokale rum die ze had meegenomen en postte er één op Instagram met de caption: “Back in the city, but my heart is still floating in that infinity pool 🌊✈️”. Likes en hartjes regenden binnen. Ze glimlachte, maar haar gedachten waren al elders.

Tegen vijf uur begon ze zich klaar te maken.

Ze douchte lang, waste haar haar met de dure shampoo die Alexander haar had gegeven. Ze schoor zich zorgvuldig, smeerde zich in met body oil tot haar huid glansde. Ze koos een zwart slipje met bijpassende beha, van kant doorschijnend aan de zijkanten en daarover een eenvoudige zwarte jurk met lange mouwen en een diepe V-hals. Niet te kort, niet te strak, maar wel genoeg om te laten zien dat ze wist wat ze deed. Hoge hakken, donkerrode lippenstift, haar los over één schouder.

Ze keek in de spiegel. Ze zag er goed uit. Beter dan goed. Ze voelde zich machtig. Alsof ze niet naar hem toe ging, maar alsof hij op haar wachtte.

Om 19:45 stapte ze in een taxi. Het was al donker buiten, de lichten van Rotterdam flitsten voorbij. Ze keek uit het raam met haar hand op haar tas. De taxi stopte voor het hek. Nog voor ze kon uitstappen, gleed het open.

Ze stapte uit, hakken op het grind, en liep het pad op. Elke stap voelde vertrouwd. Ze dacht aan de eerste keer, toen ze nog trilde van zenuwen. Nu trilde ze niet. Nu voelde ze alleen maar anticipatie.

Alexander stond al in de deuropening, donker overhemd, mouwen opgerold, dezelfde kalme glimlach.

“Hoi,” zei hij zacht.

Tess liep naar hem toe, bleef op een meter afstand staan.

“Hoi.”

Hij gebaarde naar binnen.

“Kom. Ik heb iets voor je.”

Ze stapte over de drempel. De hal rook nog steeds naar leer en hout. Het schilderij van haar hing er nog, maar ze keek er niet naar. Ze keek naar hem.

Alexander sloot de deur achter haar keek haar aan en glimlachte, een rustige, bijna tedere glimlach die zijn ogen zachter maakte dan Tess gewend was. Hij gebaarde met een lichte hoofdknik naar de woonkamer.

“Kom verder,” zei hij zacht. “Het eten staat klaar.”

Tess liep achter hem aan, hakken zacht tikkend op de marmeren vloer. De hal voelde ineens warmer, intiemer dan de vorige keren. Kaarslicht dat van verderop kwam en een zachte geur van verse kruiden en geroosterd vlees kwam haar tegemoet.

Ze stapte de woonkamer in en bleef staan.

Een lange, smalle eettafel stond bij de glazen wand met uitzicht op de donkere tuin. Twee couverts, wit linnen, zilver bestek dat glansde in het flakkerende licht van tientallen kaarsen. Rode rozen in een lage vaas en een fles rode wijn was al open getrokken. Borden klaar, dampend eten onder zilveren cloches. Het zag eruit als iets uit een film. Romantisch. Aandachtig. Alsof iemand uren had besteed aan elk detail.

Tess voelde haar adem even stokken. Dit had ze niet verwacht.

Alexander liep naar haar toe, legde licht zijn hand op haar onderrug, niet bezitterig, en leidde haar galant naar de tafel. Hij schoof de stoel voor haar naar achteren. Ze ging zitten, jurk ritselend, en keek naar hem op terwijl hij tegenover haar plaatsnam.

Ze glimlachte, een echte glimlach, aangenaam verrast, bijna verlegen.

“Dit… had ik niet zien aankomen,” zei ze zacht.

Alexander schonk zelf de wijn in, twee glazen diep robijnrood. Een butler verscheen even uit de schaduw, zette een mandje brood en een schaaltje olijfolie neer en verdween weer.

“Ik wilde je een keer zien zonder dat er iets van je gevraagd werd,” zei Alexander, terwijl hij zijn glas hief. “Geen voorstel. Geen camera. Geen spel. Alleen eten. Praten. Jij en ik.”

Tess pakte haar glas, tikte het zacht tegen het zijne.

“Op… wat dan?” vroeg ze, half lachend.

“Op jou,” zei hij simpel. “Op hoe je bent als je niet hoeft te presteren.”

Ze nam een slok. De wijn was zwaar, fluweelzacht, met een nasmaak van zwarte bes en eiken. Ze voelde de warmte meteen naar haar borst zakken.

Ze begonnen te praten.

Geen oppervlakkig gebabbel. Alexander vroeg naar haar. Echt naar haar. Niet naar wat ze had gedaan, niet naar de shoots of de schulden of de avonden in zijn kelder. Naar haar. Naar wat ze leuk vond als kind, naar haar eerste herinnering aan school, naar waarom ze altijd rode lippenstift droeg en ze antwoordde lachend: “Omdat het voelt als een wapen”. Hij luisterde. Echt. Zonder onderbreking, zonder oordeel. Af en toe vulde hij haar glas bij, sneed een stukje brood af en legde het op haar bord, gebaartjes die klein waren maar opmerkzaam.

Tess merkte dat ze ontspande. Haar schouders zakten, haar lach werd voller. Ze vertelde over haar ouders, over hoe ze vroeger met Tom films maakte op het dak, over hoe ze zich altijd te klein voelde naast Floor en Saar. Ze vertelde over Bali, over hoe ze zich vrij had gevoeld bij dat zwembad, alleen met de zon en een aapje dat haar bespioneerde.

Alexander lachte zacht om dat laatste verhaal, ogen warm.

“Je bent sterker dan je denkt,” zei hij op een gegeven moment. “Niet omdat je ja zegt tegen alles. Maar omdat je weet wanneer je nee moet zeggen. En wanneer je ja zegt omdat jíj het wilt.”

Tess keek hem aan. Lang. Ze voelde iets verschuiven in haar borst. Niet lust. Niet macht. Iets zachters. Iets dat ze niet gewend was.

“En jij?” vroeg ze uiteindelijk. “Waarom doe je dit? Al die avonden. Al die mensen. Al die… kunst.”

Alexander leunde achterover, draaide zijn glas rond tussen zijn vingers.

“Omdat ik mensen wil zien zoals ze echt zijn,” zei hij. “Zonder maskers. Zonder filters. Op het moment dat ze alles loslaten. Dat is het mooiste wat er bestaat. En jij…” Hij keek haar aan, ogen donker maar zacht. “Jij bent een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Niet alleen je lichaam. Maar hoe je vecht. Hoe je geniet. Hoe je blijft staan, ook als het eng is.”

Tess slikte. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze voelde zich gezien. Niet als object, niet als trofee. Als mens.

De butler kwam binnen met het hoofdgerecht, een perfect gegaarde biefstuk, truffelpuree, asperges. Ze aten in stilte, maar het was geen ongemakkelijke stilte. Het was een stilte waarin ze elkaar gewoon lieten bestaan.

Na het eten schonk Alexander nog een laatste glas wijn in.

“Geen voorstel vanavond,” zei hij zacht. “Maar als je wilt blijven… blijf dan. Niet voor mij. Voor jezelf. Voor een nacht zonder verwachtingen.”

Tess keek hem aan. Haar hart bonsde, maar niet van zenuwen. Van iets anders.

Ze stond op, liep om de tafel heen, boog zich naar hem toe en kuste hem zacht op zijn mond.

“Misschien blijf ik,” fluisterde ze. “Maar alleen als jij belooft dat je morgenochtend koffie voor me zet.”

Alexander lachte, een warme lach die door haar heen trilde.

“Afgesproken.”

Alexander keek haar nog een keer aan, diep en intens, alsof hij dwars door haar heen probeerde te kijken, om te zien of zij hetzelfde zag als hij. De kaarsen flakkerden zacht tussen hen in, wierpen schaduwen over zijn gezicht die hem bijna kwetsbaar maakten. Tess voelde haar hartslag versnellen, niet van spanning, maar van iets dat ze niet meteen kon benoemen.

“Tess…” begon hij zacht, stem laag en zorgvuldig. “Ik wil je nog wat vragen. Wil je mee op mijn zakenreis naar New York?”

Hij liet een stilte vallen. Geen druk. Geen haast. Alleen die donkere ogen die op haar rustten, wachtend.

Tess voelde haar adem even stokken. Ze keek hem aan, zocht in zijn gezicht naar iets dat zijn plannen zou verraden, misschien een sluwe glimlach, een verborgen voorwaarde, een hint dat dit weer een spel was. Maar ze vond niets. Alleen oprechtheid.

Ze ademde langzaam uit. “Ik weet het niet,” zei ze eerlijk. “New York. Met jou. Dat… klinkt groot.”

Alexander knikte, alsof hij dat antwoord verwachtte. Hij leunde iets naar voren, ellebogen op tafel, handen losjes ineengevouwen.

“Ik wil je graag als een vriendin naast me,” ging hij verder. “Niet als… wat er eerder was. Niet als model, niet als toegift. Gewoon als Tess. Ik merk dat ik me alleen voel in die steden, in die hotels, tussen die mensen die alleen maar deals willen sluiten. Jij hebt iets in mij losgemaakt. Iets dat ik niet meer kan negeren.”

Hij zweeg even, keek naar zijn glas, draaide het rond tussen zijn vingers.

“Overdag, als ik met zaken bezig ben, mag je met mijn creditcard shoppen. Fifth Avenue, SoHo, waar je maar wilt. ’s Avonds neem ik je mee op date. Restaurants, theaters, rooftop bars. Geen verwachtingen. Geen touw. Geen camera. Alleen jij en ik. En als je nee zegt tegen wat dan ook… dan is het nee. Punt.”

Tess voelde haar keel droog worden. Ze keek naar hem, echt naar hem. Niet naar de man die haar had vastgebonden en had laten kijken door vijf anderen. Niet naar de man die haar een telefoon had gegeven als beloning. Maar naar deze man: kalm, open, bijna… menselijk.

Ze dacht aan Bali. Aan hoe ze zich daar vrij had gevoeld, maar ook alleen. Aan hoe ze hier, tegenover hem, zich gezien voelde als een persoon, een individu.

Ze ademde diep in.

“Wanneer vertrek je?” vroeg ze zacht.

“Over twee weken. Vijf dagen. Business class heen en terug. Jouw ticket, jouw hotelkamer naast de mijne, met een tussendeur die dicht kan blijven als je wilt.”

Tess glimlachte langzaam, een beetje onzeker, een beetje opgewonden.

“Dan… denk ik dat ik ja zeg.”

Alexander liet zijn adem ontsnappen, een klein bijna onhoorbaar zuchtje van opluchting. Hij stond op, liep om de tafel heen, boog zich naar haar toe en kuste haar zacht op haar voorhoofd. Geen lippen. Geen eis. Alleen dat ene gebaar.

“Dank je,” zei hij. “Voor het proberen.”

Tess stond ook op, sloeg haar armen om zijn nek en drukte zich even tegen hem aan. Ze voelde zijn hartslag tegen de hare aan kloppen. “Maar als je me ooit vastbindt zonder dat ik het vraag,” fluisterde ze in zijn oor, “dan breek ik je creditcard doormidden.”

Alexander gniffelde zachtjes.

“Afgesproken.”

Ze kusten elkaar, langzaam, diep, zonder haast. Niet als een begin van seks. Maar als een begin van iets anders.

Het is inmiddels laat geworden. De kaarsen op tafel zijn bijna opgebrand, de wijnfles leeg. Alexander staat op, steekt zijn hand naar haar uit. Tess legt de hare erin en laat zich overeind trekken. Zijn duim streelt even over haar knokkels, een klein onopvallend gebaar dat meer zegt dan woorden.

“Kom,” zegt hij zacht. “Ik breng je naar boven.”

Ze lopen samen de brede trap op, haar hakken zacht op de loper, zijn voetstappen stevig en kalm naast haar. Boven aangekomen leidt hij haar door een korte gang naar een deur van donker hout. Hij opent hem.

De kamer is prachtig: hoog plafond, een enorm hemelbed met wit linnen en een zachtgrijze sprei, een grote ramen met uitzicht op de donkere tuin, een zithoekje met een leeslampje. Alles ademt rust en luxe, zonder te overdrijven.

Alexander stapt naar binnen, laat haar hand los en gebaart naar het bed.

“Deze is voor jou vannacht.”

Hij wijst naar een andere deur, een paar meter verderop in de gang.

“Daar slaap ik.”
Geen hint, geen suggestie. Gewoon een mededeling. Hij kijkt haar aan, ogen zacht in het schemerlicht. “Geen verwachtingen. Slaap lekker.”

Hij buigt zich voorover, kust haar teder op haar voorhoofd met een kus die langer duurt dan een afscheidskus zou moeten duren, maar niet langer dan prettig voelt. Dan draait hij zich om en loopt de gang in. De deur van zijn kamer klikt zachtjes dicht.

Tess blijft alleen achter.

Ze doet de deur achter zich dicht, ademt diep in. De kamer ruikt naar lavendel en schoon linnen. Ze loopt naar het bed, laat zich achterovervallen op de matras. Het dekbed zakt zacht onder haar gewicht, veert weer terug. Ze spreidt haar armen wijd uit, staart naar het baldakijn boven haar.

Hier kan ze wel aan wennen.

Ze lacht zachtjes in zichzelf, een geluid dat bijna verloren gaat in de stilte van de kamer.

Langzaam kleedt ze zich uit. De rits van de jurk zachtjes naar beneden trekkend en de stof glijdt van haar schouders. Haar ondergoed volgt en alles blijft liggen waar het valt. Naakt kruipt ze onder de dekens. Het linnen is koel tegen haar warme huid. Ze trekt het dekbed tot haar kin op, draait zich op haar zij, en voelt hoe haar lichaam eindelijk ontspant.

Al snel valt ze in een diepe slaap, zonder dromen of onrust. Alleen maar rust.

Voor het eerst in lange tijd slaapt ze alsof de wereld even helemaal stilstaat.

De volgende ochtend werd Tess zachtjes gewekt door het zachte gerinkel van porselein en de geur van verse koffie. Ze opende haar ogen en zag Alexander naast het bed staan, een dienblad in zijn handen: croissantjes, vers fruit, een klein kannetje jus d’orange, een cappuccino met een hartje in het schuim.

“Goedemorgen,” zei hij rustig, stem nog laag van de slaap.

Tess rekte zich uit, duwde zich rechtop in de kussens. De deken gleed van haar af en ontblootte haar borsten. Ze deed geen moeite om hem meteen terug te trekken. Alexander keek ernaar met een stille, diepe bewondering, alsof hij naar iets keek dat hij al lang kende maar nooit genoeg van kon krijgen.

Ze glimlachte lui, ving zijn blik. “Goedemorgen.”

Hij zette het dienblad op het nachtkastje en ging naast haar op de rand van het bed zitten. Hun dijen raakten elkaar licht door het laken heen.

Tess zwaaide haar benen over de rand, stond op en liep naakt naar de plek waar haar zwarte jurkje van gisteravond nog lag. Ze bukte zich om het op te rapen.

“Wacht,” zei Alexander.

Ze draaide zich om, jurkje al half in haar hand, lachend. “Hoezo? Mag ik me niet aankleden?”

Alexander grinnikte terug, een laag, warm geluid. “Nee, ik bedoel… in de kast daar heb ik kleding voor je gekocht. Trek die aan alsjeblieft.”

Tess trok een wenkbrauw op, maar haar glimlach werd breder. Ze voelde zijn ogen op haar rug terwijl ze naar de inloopkast liep. Een grote kast, met glazen deuren en zacht licht dat automatisch aanging. Ze opende de deur en bleef staan.

Aan de linkerzijde hing een selectie kleding: een crèmekleurige zijden blouse met subtiele knoopjes, een zwarte high-waist pantalon van kasjmierwol, een camelkleurige trenchcoat, een paar loafers van zacht leer, een setje lingerie in nude kant dat precies haar maat leek te zijn. Alles nieuw, labels er nog aan, prijskaartjes discreet weggenomen. Dure merken, maar geen opzichtige logo’s. Precies haar stijl, maar dan net iets verfijnder.

Ze draaide zich om. Alexander zat nog op de rand van het bed, armen los langs zijn lichaam, ogen op haar gericht.

“Alex…” zei ze zacht, half lachend, half ongelovig.

Hij haalde licht zijn schouders op. “Een kleinigheidje.”

Ze wilde uit beleefdheid weigeren, de woorden lagen al op haar tong, maar ze pakte in plaats daarvan de zijden blouse van de hanger. Ze trok hem langzaam aan, knoopje voor knoopje, terwijl hij keek. De stof voelde als een streling over haar huid. Daarna de pantalon, stapte erin, trok hem omhoog over haar heupen, ritste hem dicht. De loafers pasten perfect.

Ze liep naar hem toe, boog zich voorover en gaf hem een zachte kus op zijn mond. “Dank je.”

Alexander stond op, nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar terug – langzaam, diep, zonder haast.

“Samen ontbijten?”

Ze knikte.

Ze gingen aan het kleine tafeltje bij het raam zitten. Alexander schonk koffie bij, sneed een croissant doormidden en smeerde er boter op, legde hem op haar bord. Ze aten in een ontspannen stilte, af en toe een blik, een glimlach, een hand die even over de hare gleed.

Buiten begon de zon op te komen, een roze gloed over de tuin.

Tess keek hem aan over de rand van haar kopje.

“Dank je,” zei ze nog een keer, zachter. “Voor alles.”

Alexander glimlachte alleen maar.

“Jij bedankt,” zei hij. “Voor het blijven.”

Alexander keek haar aan, zijn hand nog licht op haar handen terwijl ze bij de tafel zaten. De ontbijtbordjes waren weggehaald door de butler en de kamer was gevuld met zacht ochtendlicht dat door de hoge ramen viel.

“Als je wilt mag je blijven vandaag,” zei hij rustig. “We kunnen vanavond nog een keer dineren. Ik waardeer je gezelschap. Echt.”

Hij liet een korte stilte vallen, glimlachte even. “Vandaag ben ik wel afwezig met afspraken die ik niet kan verzetten, maar je kunt je hier prima vermaken. De bioscoop beneden is volledig uitgerust, of de bibliotheek als je liever leest. Er ligt een iPad met alle streamingdiensten, boekenplanken tot aan het plafond. Voel je vrij.”

Tess twijfelde. Ze voelde zich comfortabel, te comfortabel misschien, maar tegelijkertijd wilde ze niet te snel te veel nemen. Ze keek hem aan, zocht in zijn ogen naar een verborgen agenda, maar vond alleen diezelfde kalme oprechtheid als gisteravond.

“Geen probleem,” voegde hij eraan toe, voor ze iets kon zeggen. “Ik breng je terug als je wilt. Nu meteen, of later. Jij beslist.”

Ze ademde langzaam in. Keek naar de tuin buiten, naar het zwembad dat glinsterde in de ochtendzon, naar de rust die hier hing. Ze dacht aan haar eigen flat, rommelig van de koffers, stil en leeg.

“Ik blijf nog even,” zei ze uiteindelijk, zacht maar beslist.

Alexander lachte een lage, warme lach die haar borstkas liet trillen. Hij boog zich voorover en kuste haar zacht op haar mond, een kus die eindigde in een lichte aanraking van zijn voorhoofd tegen het hare.

“Ik ben rond 16:00 terug,” zei hij. “Voel je thuis.”

Hij gaf haar nog een laatste kus op haar wang, pakte zijn sleutels van de tafel en liep naar de deur. Voor hij de hal in stapte draaide hij zich nog een keer om.

“Er ligt een pasje op het aanrecht voor de garage en de poort. En als je iets nodig hebt, bel de butler. Hij heet Marco. Hij weet dat je hier bent.”

Tess knikte, glimlachte. “Tot vanavond.”

Hij verdween.

Ze bleef alleen achter in de enorme kamer.

Eerst liep ze naar het raam, keek naar de tuin, ademde diep in. Toen liep ze naar de bibliotheek, een ruimte met donkere houten planken tot aan het plafond, een leesstoel bij de haard, een ladder op rails. Ze liet haar vingers over de ruggen glijden: klassiekers, moderne romans, kunstboeken, een paar eerste edities. Ze pakte er een uit, een dun boekje van Anaïs Nin, en ging zitten.

Ze las een halfuur, maar haar gedachten dwaalden af.

Daarna naar de bioscoop beneden: een kleine zaal met zes brede fauteuils, een enorm scherm, geluid dat door de vloer trilde. Ze startte een willekeurige film en kroop met een deken in een fauteuil. Ze keek niet echt. Ze dacht aan Alexander. Aan hoe hij haar gisteravond had gekust. Aan hoe hij haar vanmorgen had aangekeken toen haar borsten bloot kwamen. Aan hoe hij niets had gevraagd, niets had geëist.

Rond lunchtijd kwam Marco binnen met een blad: verse salade, gegrilde vis, een glas witte wijn. Hij zette het neer zonder een woord te veel, glimlachte vriendelijk en verdween weer.

Tess werd afgeleid door haar gedachten en dacht terug naar de kelder, aan de koele lucht op haar huid, het touw dat beet, de camera die alles vastlegde. Ze schudde haar hoofd, alsof ze de herinnering kon wegvegen, en sloot de film af. De romcom voelde ineens te licht, te nep. Ze scrolde door de menu’s op de iPad die Alexander had genoemd, op zoek naar iets anders. Iets met meer bite. Iets dat paste bij de vreemde, warme tinteling die nog in haar buik zat.

Toen kwam ze een vreemd mapje tegen. Geen label, alleen een icoontje van een filmrol. Ze tikte het open, nieuwsgierig. Een lijst met filmpjes vulde het scherm, elk met een vrouwelijke naam als titel. Anna. Sofia. Elena. Isabella. En daar, ergens in het midden: Tess.

Haar vingers begonnen te trillen. Haar naam. Daar. In zijn collectie.

Ze drukte op play, bijna automatisch, alsof haar hand een eigen wil had.

Het scherm vulde zich met haar eigen gezicht in hoge resolutie. Ze zat vastgebonden op het tafeltje, benen wijd in de beugels, polsen aan de poten. Naakt, glanzend van zweet en glijmiddel. Haar kreunen vulden de bioscoopzaal, laag en wanhopig. Ze zag zichzelf smeken: “Stop dat ding er nou maar in.”

Haar adem stokte. Ze klikte snel weg, de stilte die volgde was oorverdovend. Haar hart bonsde in haar borstkas.

Ze scrolde door de lijst. Tientallen namen. Misschien wel twintig, dertig. Sommige met data erbij, andere niet. Jongere namen bovenaan, oudere onderaan. Ze drukte op een willekeurige: “Lara”.

Het filmpje begon. Een prachtige jonge vrouw, begin twintig, lang blond haar, sproetjes over haar neus. Vastgebonden aan dezelfde houten muur, armen hoog, benen gespreid. Alexander kwam in beeld, jonger, misschien een jaar of twee geleden, maar dezelfde kalme glimlach. Hij had een grote vibrator in zijn hand, zwart en gebogen. Hij plaagde haar ermee, net als bij Tess: tegen haar ingang, trillen, wegtrekken.

Lara kreunde, kronkelde, kwam klaar binnen een paar minuten. Te snel. Alexander stopte, keek naar haar met een lichte frons. Teleurstelling in zijn ogen. Niet boos. Niet wreed. Gewoon… niet voldaan. Hij maakte haar los, gaf haar een kus op haar voorhoofd, en het filmpje eindigde.

Tess staarde naar het scherm. Ze voelde een glimlach opkomen, klein en begrijpend. Ze dacht het te begrijpen. Alexander was niet uit op snelle overwinningen. Niet op simpele orgasmes. Hij zocht naar die grens, dat moment waarop je brak, waarop je smeekte en vocht en eindelijk losliet. Lara was mooi, maar ze had niet gevochten. Niet zoals Tess. Niet zoals in die tientallen andere filmpjes waarschijnlijk wel.

Ze klikte nog één open: “Nina”. Een brunette, ouder, midden dertig misschien. Langere shoot. Meer plagen. Meer smeken. Nina hield het langer vol, kronkelde, vloekte zelfs. Alexander lachte erom, plaagde haar nog meer. Uiteindelijk brak ze toch, een lang, intens orgasme dat haar liet schokken. Alexander keek tevreden. Het filmpje eindigde met hem die haar losmaakte, haar vasthield, fluisterde iets in haar oor.

Tess sloot de map af. Haar handen trilden niet meer. Ze voelde zich vreemd… speciaal. Niet alleen een naam in de lijst. Maar een van de besten. Misschien wel de beste. Ze dacht aan hoe hij haar gisteravond had aangekeken, aan hoe hij haar vanochtend had gewekt. Misschien was dat het. Misschien was zij degene die hem liet voelen wat hij zocht.

Ze stond op, liep de bioscoop uit en liep langzaam de trap af naar de kelder. De deur dicht, alsof het grote geheimen verbergt. Ze duwde hem open en stapte naar binnen. Het licht was laag, dezelfde spots als toen, maar nu zonder camera’s, zonder touw, zonder ogen die haar vastpinden. Het voelde leeg. Stil. Alsof de ruimte zijn adem inhield.

Ze keek rond. Het plateau stond er nog, de houten muur met beugels en touwen die nu slap hingen. Een metalen spreidstang lag netjes op een plankje. Ze liep erlangs, liet haar vingers even over het koude staal glijden. Geen rilling. Geen angst. Alleen een vreemde, nostalgische warmte.

Ze opende een kast aan de zijkant. Binnenin stonden speeltjes uitgestald alsof het een winkelraam was: tepelklemmen in verschillende maten, vibrators van zwart siliconen tot glanzend metaal, pluggen in oplopende groottes, een paar leren paddles, een setje rode touwen opgerold als kunstwerken. Ze liet haar vingers over een gladde, gebogen vibrator glijden, dezelfde als die Alexander bij haar had gebruikt. Ze lachte zacht, bijna geamuseerd. “Serieus,” mompelde ze tegen zichzelf. Ze sloot de kast weer.

Een andere kast, verderop. Hier stonden apparaten die ze niet allemaal herkende: een machine met een lange arm en verwisselbare opzetstukken, een soort elektrische pulserende ring, een setje vacuüm cups met slangetjes. Sommige hadden labels met namen die ze niet begreep: “Milker”, “Sybian base”, “e-stim unit”. Ze fronste even, nieuwsgierig maar niet bang. Ze sloot ook deze kast.

Ze liep verder, langs de muur met haakjes en kettingen, naar een kleinere ruimte achterin. Hier hing een grote spiegel, vloer tot plafond, en daarvoor een smal bankje. Ze bleef staan, keek naar haar eigen spiegelbeeld: de nieuwe blouse en pantalon. Ze zag er anders uit dan de laatste keer dat ze hier stond. Sterker en vrijer.

Ze had niet door hoeveel tijd er voorbij was gegaan. Ze had niet door dat Alexander in de deuropening stond.

“Hey,” zei hij zachtjes.

Tess schrok, draaide zich vliegensvlug om. Haar hand vloog even naar haar borst.

Alexander leunde tegen de deurpost, armen over elkaar, een lichte glimlach op zijn gezicht. Geen oordeel in zijn ogen. Alleen bewondering. Alsof hij naar iets keek dat hij had gemist.

“Sorry,” zei hij. “Ik wilde je niet laten schrikken.”

Tess lachte kort, nerveus, schudde haar hoofd. “Hoe lang sta je daar al?”

“Lang genoeg om te zien dat je niet bang bent,” antwoordde hij. Hij duwde zich af van de deurpost en liep langzaam naar haar toe. “Kom. We gaan naar boven. Het is bijna tijd voor het diner.”

Tess keek nog een laatste keer rond, naar de spiegel, naar de kasten, naar het plateau, en knikte.

Ze liep langs hem heen, voelde zijn hand even licht over haar onderrug glijden, sturend maar niet dwingend. Samen liepen ze de trap op, de kelderdeur viel zacht achter hen dicht.

Boven was het licht warmer, de geur van eten al in de lucht.

Tess keek hem aan toen ze in de hal stonden.

“Je verzameling is… indrukwekkend,” zei ze, half lachend.

Alexander glimlachte terug. “Het is maar gereedschap. Het gaat om wie het gebruikt. En met wie.”

Hij boog zich voorover en kuste haar zacht op haar slaap.

“Kom. Ik heb honger. En ik wil je vanavond gewoon vasthouden.”

Tess voelde iets warms in haar borstkas. Geen lust. Geen spel. Gewoon… iets echts.

Ze pakte zijn hand.

“Dan hou ik jou vast,” zei ze zacht.

En samen liepen ze naar de eetkamer, waar het diner al klaarstond.

Ook deze keer was de tafel weer prachtig gedekt. Kaarsen in lange, dunne houders, een vaas met verse witte rozen, zilver dat glansde in het zachte licht. Het eten rook naar tijm, knoflook en iets zoets dat Tess niet meteen kon plaatsen, misschien een was het de rode wijn en balsamico. Alexander had weer gekozen voor eenvoudige, maar perfecte gerechten: een romige risotto met truffel en parmezaan, gevolgd door een malse kalfsfilet met een jus die bijna zwart was van intensiteit, en een lichte citroensorbet om af te sluiten.

Ze aten rustig, zonder haast. Af en toe een glimlach over de rand van een glas, een aanraking van vingers als ze het broodmandje doorgaven. De wijn was dezelfde diepe robijn als gisteravond, maar nu proefde Tess er meer in: kruidnagel, donkere kersen, een vleugje tabak. Ze voelde zich kalm. Thuis.

Na het hoofdgerecht leunde Alexander achterover, draaide zijn glas rond tussen zijn vingers en keek haar aan.

“Tess,” begon hij zacht, “ik zag je vanmiddag in de kelder.”

Ze keek op, een klein lachje op haar lippen, maar haar ogen werden serieuzer. “Ja. Ik… ik moest het even voelen. Alleen dit keer.”

Hij knikte langzaam, zette zijn glas neer.

“Wat vind je ervan? Nu je er alleen was. Zonder touw. Zonder camera. Zonder mij.”

Tess dacht even na. Ze prikte met haar vork in de laatste restjes risotto, maar at niet.

“Ik heb er sinds die avond eigenlijk nooit echt bij stilgestaan,” zei ze eerlijk. “Ik dacht altijd dat het iets was voor… een apart volk. Mensen die pijn willen, of macht willen, of wat dan ook. Iets waar ik nooit bij hoorde. Nooit verwacht dat het iets in míj los zou maken.”

Alexander keek haar aan, stil, wachtend.

Ze ademde diep in.

“Toen ik daarnet beneden stond… het voelde leeg. Maar niet eng. Het voelde als een ruimte die op mij wachtte. Alsof het daar niet alleen gereedschap was, maar een soort… uitnodiging. Om te kijken wat ik aankan. Wat ik wil. En dat maakte me nieuwsgierig. En bang.”

Ze keek hem aan, ogen helder.

“Het maakte iets los. Iets dat ik nog niet helemaal begrijp. Een soort… honger. Niet alleen seksueel. Maar naar overgave. Naar loslaten. Naar voelen hoe ver ik kan gaan en toch mezelf blijven. Dat had ik nooit verwacht.”

Alexander leunde iets naar voren, ellebogen op tafel, kin op zijn handen.

“Vertel me meer over dat gevoel,” zei hij zacht. “Wat het precies losmaakt. Wat het met je doet.”

Tess slikte. Ze voelde haar wangen warm worden, maar ze dwong zichzelf te blijven kijken.

“Het is alsof… alsof ik eindelijk mag stoppen met sterk doen. Alsof ik me mag overgeven aan iets groters dan mezelf, en dat het oké is. Dat ik niet minder word als ik smeek, als ik tril, als ik kom. Het voelt bevrijdend. En tegelijkertijd eng, omdat ik niet weet waar de grens ligt. Maar dat eng zijn… dat windt me ook op.”

Ze lachte even, kort en zelfbewust.

“Ik wil het verder verkennen. Zeker. Maar alles op zijn tijd. Ik moet nog leren over mijn grenzen. Wat ik echt wil, wat ik niet wil. Ik wil er niet gelijk te diep in duiken. Niet alles tegelijk. Ik wil het stap voor stap ontdekken. Met iemand die… die het ook stap voor stap wil.”

Alexander keek haar lang aan. Geen oordeel. Geen haast. Alleen maar een diepe, stille erkenning.

“Dank je,” zei hij uiteindelijk. “Voor je eerlijkheid. Voor je vertrouwen.”

Hij stond op, liep om de tafel heen en stak zijn hand uit. Tess legde de hare erin. Hij trok haar zachtjes overeind, sloeg zijn armen om haar heen en hield haar vast, niet dwingend, niet seksueel. Gewoon vasthouden.

“Dan doen we het stap voor stap,” fluisterde hij in haar haar. “Jij bepaalt het tempo. Altijd.”

Alexander keek haar aan over de tafel, de kaarsen wierpen flakkerend licht in zijn ogen. Hij zette zijn glas neer, leunde iets naar voren en vroeg het direct, zonder omwegen:

“Zou je vanavond wat willen proberen?”

Zijn stem was laag, kalm, maar de intensiteit in zijn blik maakte de woorden zwaarder. Tess voelde haar keel samentrekken. Ze slikte, keek even naar haar lege bord, toen weer naar hem. Ze wist niet meteen wat te zeggen. Haar hart bonsde een slag sneller, niet van angst, maar van diezelfde geladen spanning die ze al de hele avond voelde.

“Mag ik daar straks antwoord op geven?” vroeg ze zacht, stem een tikje heser dan ze wilde.

Alexander knikte langzaam, glimlachte klein. “Natuurlijk.”

Op dat moment kwam Marco binnen met het toetje: twee kleine schaaltjes met een perfecte crème brûlée, het suikerlaagje goudbruin en knapperig, een framboos erbovenop als een rood juweeltje. Hij zette ze neer, schonk nog een bodempje dessertwijn in en verdween weer geruisloos.

De spanning hing nu dik in de lucht. Het was alsof de kamer kleiner was geworden, de kaarsen warmer, de stilte voller. Tess voelde haar huid gloeien, niet alleen van de wijn of het kaarslicht, maar van binnenuit. Haar zintuigen stonden op scherp: ze proefde de karamel nog op haar tong, hoorde het zachte tikken van de klok in de hal, rook de lichte geur van Alexanders aftershave vermengd met de rozen op tafel. Alsof er iets in het eten had gezeten dat haar openzette, al haar poriën liet ademen.

Ze keek hem aan. Diep. Langer dan normaal.

Alexander hield haar blik vast. Geen druk. Alleen maar afwachting. En een twinkeling in zijn ogen die zei: ik weet dat je het voelt.

Tess ademde langzaam in, liet de lucht trillen tussen hen in.

“Okee,” zei ze uiteindelijk. Zacht, maar vast.

Alexander’s ogen lichtten op, een korte, intense flits van plezier en iets diepers. Hij stond op, liep om de tafel heen en stak zijn hand uit. Tess legde de hare erin. Hij trok haar zachtjes overeind.

“Kom,” zei hij. “Geen haast. We beginnen langzaam.”

Hij leidde haar naar de trap, hand in hand. Boven aangekomen liep hij niet naar de slaapkamer, maar naar een andere deur. kleinere, discretere deur die ze nog niet eerder had opgemerkt. Hij opende hem.

Binnen was het schemerig, warm licht van wandlampen. Een groot, laag bed met donkere lakens, een paar kussens, een stoel in de hoek. Aan de muur hingen een paar zachte touwen, een setje leren manchetten, een blinddoek van zwarte zijde op een tafeltje. Niets intimiderends. Alles uitnodigend. Alsof de kamer wachtte op wat zij wilde.

Alexander draaide zich naar haar toe, liet haar hand los en keek haar aan.

“Jij zegt wat. Jij bepaalt hoe ver. Stopwoord is ‘rood’. Altijd.”

Tess slikte, maar knikte. Ze voelde haar huid tintelen, haar adem sneller gaan.

“Oké,” fluisterde ze.

Alexander glimlachte, “Dan beginnen we.”

Hij stapte dichterbij, legde zijn handen op haar heupen, trok haar zacht tegen zich aan. Geen ruwheid. Geen haast. Alleen warmte. En de belofte van wat komen ging.

Alexander pakte haar plotseling beet, niet hard, maar vastberaden. Zijn vingers sloten zich om haar bovenarmen, en voor Tess kon reageren draaide hij haar ruw om, haar rug tegen zijn borst. Ze hapte naar adem, een schok van verrassing schoot door haar heen. Zijn lach was laag, bijna plagend, vlak bij haar oor.

“Rustig,” mompelde hij, terwijl hij haar ene arm al omhoog trok en die strak tegen haar rug drukte. Tess voelde haar hartslag omhoog schieten. De lucht leek ineens dikker.

Met zijn vrije hand reikte hij naar het tafeltje naast hen. Een smalle, zwarte leren riem lag daar al klaar, iets dat er luxe uitzag, met een zachte voering aan de binnenkant. Hij pakte haar andere pols, bracht die naar achteren en bond ze razendsnel aan elkaar vast. Het leer was koel tegen haar huid, maar de riem zat stevig, professioneel, zonder ruimte te laten voor ontsnapping. Ze testte het even, nee, geen speling.

Tess ademde scherp in. “Alexander…”

“Shh,” zei hij zacht, bijna teder. “Je zei oké.”

Voor ze kon antwoorden, voelde ze zijn vingers al bij haar gezicht. De zwarte zijden blinddoek gleed over haar ogen, koel en glad, geurend naar iets vaags dat op sandelhout leek. Hij bond hem strak genoeg om licht te blokkeren, maar niet zo strak dat het pijn deed. De wereld werd zwart. Alleen nog geluid: haar eigen ademhaling, zijn rustige ademhaling vlak achter haar, het zachte tikken van de klok ergens in de gang.

Ze stond daar, polsen vastgebonden, blind, in de kamer. Haar huid tintelde overal. Ze voelde zich blootgesteld, maar niet kwetsbaar. Het voelde bijna voorbestemd.

Alexander liet zijn handen langzaam over haar armen glijden, van boven naar beneden, tot hij haar polsen weer even vastpakte, alsof hij controleerde of de knoop goed zat.

“Goed?” vroeg hij, stem laag en dichtbij.

Tess slikte. Haar lippen weken iets vaneen. Ze knikte kort.

“Ja.”

Hij lachte zacht, een geluid dat een rilling over haar ruggengraat naar beneden trok.

“Mooi.”

Zijn handen verdwenen. Ze hoorde hem een stap achteruit doen. Stilte. Alleen haar eigen hartslag, luid in haar oren.

Toen voelde ze zijn vingers weer, dit keer bij de rits van haar jurk. Langzaam, tergend langzaam, trok hij hem omlaag. De stof week open, koele lucht op haar rug. Hij schoof de jurk van haar schouders, knoopte de jurk bij haar nek los en liet hem over haar heupen glijden tot hij op de grond viel. Ze stond daar in alleen haar lingerie, blind en vastgebonden, en voelde hoe haar tepels hard werden tegen het kant.

Alexander liep om haar heen. Ze hoorde zijn voetstappen, zacht op het tapijt. Ze voelde zijn blik over haar lichaam. Over haar borsten, haar buik, haar dijen. Zonder aanraking.

“Je bent prachtig,” zei hij, stem bijna eerbiedig. “Zoals je daar staat. Vast. Blind. En toch… zo sterk.” Tess beet op haar lip. Ze voelde zich blozen. “Wat nu?” fluisterde ze.

Alexander lachte weer.

Hij liep weg. Ze hoorde een kastdeur opengaan. Iets van metaal dat rinkelde. Toen voetstappen weer dichterbij.

Tess ademde sneller.

Alexanders adem voelde warm en traag over haar huid alsof hij langzaam haar lichaam van dichtbij verkend. Eerst langs haar nek, dan lager, over haar schouderblad, alsof hij de contouren van haar lichaam in kaart bracht zonder haar aan te raken. Ze huiverde onwillekeurig en kippenvel trok over haar armen.

Zijn vingers volgden: licht, bijna gewichtloos, streelden over haar hoofd, kamden door haar haar, gleden langs haar hals. Ze voelde elke individuele haar reageren. Toen zijn lippen, zacht, een snelle kus op haar mondhoek, te kort om te beantwoorden, maar lang genoeg om haar lippen te laten tintelen.

Hij begon haar lichaam te verkennen. Langzaam. Strelend. Liefkozend. Zijn vingertoppen gleden over haar schouders, langs haar armen omlaag tot aan de leren riem die haar polsen bijeenhield, toen weer omhoog, over haar ribben, langs haar zij. Elke aanraking was precies genoeg druk om aanwezig te zijn, maar nooit genoeg om te overheersen. Tess’ adem werd dieper, haar borstkas rees en daalde sneller. Haar andere zintuigen stonden op scherp: het zachte geruis van zijn kleding als hij bewoog, de vage geur van zijn aftershave vermengd met haar eigen shampoo, het verre tikken van een klok ergens in de villa.

Zijn handen kwamen bij haar borsten. Langzaam. Met aandacht. Hij omvatte ze eerst zacht, duimen die cirkels trokken rond de buitenkant, steeds kleiner wordend tot ze kort haar tepels raakten, plagend met een lichte druk en dan weer weg. Tess beet op haar onderlip, een zacht kreuntje ontsnapte haar.

Toen was er ineens niets.

Stilte. Geen aanraking. Alleen haar eigen ademhaling, luid in haar oren, en het bonken van haar hart.

Ze wachtte. Blind. Vastgebonden en kwetsbaar.

Ineens een scherpe, bijtende pijn in haar rechtertepel. Ze hapte naar adem, lichaam schokte reflexmatig. Niet veel later dezelfde pijn links. Een snelle, gerichte knijp die meteen overging in een constante, pulserende druk. Ze voelde het gewicht van een klein kettinkje ertussen bungelen, koud metaal dat licht tegen haar huid tikte bij elke beweging.

Ze zuchtte diep, een mengeling van schrik en genot. De pijn was scherp, maar niet vervelend. Het was een heldere sensatie die rechtstreeks naar haar onderbuik trok, warm en nat maakte tussen haar dijen. Ze kreunde zacht, hoofd iets achterover, lippen vaneen.

Alexander zei niets. Ze hoorde alleen zijn ademhaling, kalm en beheerst van dichtbij.

Het kettinkje bewoog licht toen hij er even aan trok, niet hard, net genoeg om de klemmen strakker te laten bijten. Tess kreunde luider, benen trilden even.

“Goed?” vroeg hij zacht, stem vlak bij haar oor.

Ze knikte, slikte, stem hees. “Ja…”

Hij lachte laag, tevreden.

“Mooi. Dan gaan we door.”

Zijn vingers gleden omlaag, over haar buik, langs de rand van haar slipje, maar nog niet eronder. Ze voelde hoe nat ze al was, hoe haar lichaam zich openstelde zonder dat ze het kon tegenhouden.

De blinddoek hield alles donker. De riem hield haar polsen vast. De klemmen hielden haar tepels in een constante, zoete pijn.

En Alexander… Alexander hield haar vast in het moment.

Tess liet haar hoofd achterovervallen tegen zijn schouder.

Alexander trok haar slipje langzaam omlaag, liet het over haar dijen glijden tot het bij haar enkels hing. Tess stapte eruit, voelde de koele lucht op haar nu volledig ontblote huid. Ze stond daar, blind, polsen vastgebonden op haar rug, tepelklemmen met kettinkje bungelend bij elke ademteug.

Zijn lippen landden zacht op haar onderbeen, een kus, gevolgd door een lichte zuigbeweging, dan het puntje van zijn tong dat cirkels trok. Hij nam alle tijd. Heel langzaam werkte hij omhoog: langs haar kuit, een kus in haar knieholte die haar deed huiveren, dan de binnenkant van haar dij. Elke kus was warmer, natter en intenser. Hij likte, zoog zacht, beet heel licht. Nooit pijnlijk, alleen genoeg om haar zenuwen te laten zingen.

Tess’ adem stokte bij elke centimeter die hij dichterbij kwam. Ze voelde hoe nat ze werd, hoe haar lichaam zich openstelde, hoe haar heupen onwillekeurig iets naar voren bewogen, op zoek naar meer.

Toen hij bijna bovenaan was, dichtbij genoeg dat ze zijn adem al warm tegen haar lippen voelde, stopte hij.

Niets.

Alleen haar eigen hijgende ademhaling en het lichte gerinkel van het kettinkje tussen haar tepels.

Ze kreunde zacht van frustratie.

Toen begon hij aan haar andere been. Van onderen omhoog. Nog langzamer dit keer. Elke kus voelde als een belofte die hij niet nakwam. Toen hij weer bijna bij haar ingang was, stopte hij opnieuw.

Tess’ knieën trilden.

Alexander legde zijn handen op haar heupen, duwde haar zacht maar vastberaden naar voren tot haar voorhoofd het zachte dekbed raakte. Ze boog voorover, billen omhoog, hoofd omlaag. Hij tilde haar licht op bij haar middel, schoof haar knieën op de rand van het bed, spreidde haar benen een stukje verder. Daar lag ze: voorover, armen op haar rug gebonden, hoofd op het bed, knieën gespreid, billen in de lucht gestoken, volledig open en overgeleverd.

Een warme tedere adem gleed recht over haar ingang. Een zachte blazen die haar deed huiveren. Toen zijn tong: een lichte lik langs haar linker plooi, dan de rechter. Daarna een lange, warme haal over haar hele binnenkant, van onder naar boven, langzaam genoeg om elke zenuw te laten ontwaken.

Tess kreunde diep, heupen wiebelden onwillekeurig.

Hij ging door. Lange, trage halen met zijn tong, plat en breed, dan smaller en puntiger, cirkels rond haar gevoeligste punt zonder die echt te raken. Plagen. Bouwen. Ze voelde zichzelf natter worden, voelde hoe haar lichaam smeekte.

Toen gleed zijn tong hoger, naar haar kleine gaatje erboven. Een lichte cirkel, een zachte druk, een korte lik naar binnen. Tess huiverde hard, een onverwachte golf van genot schoot door haar heen. Het voelde beter dan ze had verwacht, vies, intiem, verboden en tegelijkertijd heerlijk.

Ze kreunde luider. “Neem me… ik ben er klaar voor…”

Alexander luisterde niet.

Hij ging door. Zijn tong bleef daar even hangen, likte, zoog zacht, terwijl zijn vingers nu eindelijk haar clitoris vonden. Een lichte, draaiende druk, precies genoeg om haar gek te maken. Ze voelde het orgasme opbouwen, laag en heet, maar hij hield het tegen. Hij vertraagde zijn bewegingen net op het moment dat ze dacht te breken.

Tess smeekte nu echt. “Alsjeblieft… Alexander… neem me…”

Hij lachte zacht tegen haar huid, het geluid vibreerde door haar heen.

“Nog niet,” mompelde hij. “Ik wil je horen smeken tot je het écht meent.”

Zijn tong dook weer omlaag, likte diep in haar ingang, terwijl zijn duim haar clitoris bleef plagen. Tess kronkelde, trok aan de riem om haar polsen, duwde haar heupen naar achteren, wanhopig op zoek naar meer.

Heel even voelde ze niks meer. Alleen haar eigen hijgende adem, het bonken van haar hart, het lichte gerinkel van het kettinkje tussen haar tepels.

Toen hoorde ze het: een zacht geluid, het knijpen in een tube, gevolgd door een lichte plop. Direct daarna een koude, stroperige vloeistof die precies boven haar kleinste gaatje terechtkwam. Ze hapte scherp naar adem van de plotselinge kou. Het glijmiddel, dik en glad, bijna olieachtig, kroop traag omlaag, een koude lijn die over haar billen naar haar spleet trok. Het voelde heerlijk: een contrast met de hitte die al in haar lichaam brandde, een tinteling die haar hele onderlijf wakker maakte.

Alexander ving de druppel op met zijn vinger, spreidde het langzaam uit, cirkels rond haar ingang, langs haar plooi, overal waar ze het het hardst nodig had. Toen lichte druk bij haar kleine gaatje. Ze voelde zijn vinger tot het eerste kootje naar binnen glijden. Niet diep. Alleen genoeg om haar te laten voelen hoe strak ze daar was, hoe gevoelig. Ze kreunde laag, heupen bewogen onwillekeurig naar achteren.

Op hetzelfde moment voelde ze zijn tong weer op haar clitoris met een lange haal die haar hele lengte volgde. Hij bouwde snel op: cirkels, lichte zuigbewegingen, dan weer plat likken. Tess voelde haar orgasme razendsnel opkomen, een hete golf die laag in haar buik begon en zich razendsnel verspreidde.

“Ooh fuck… neuk me nu alsjeblieft!”

Alexander stopte abrupt. Tong weg. Vinger weg. Alleen nog haar eigen wanhopige hijgen.

Niet veel later voelde ze zijn eikel tegen haar ingang aan drukken, heet, hard en kloppend. Hij drukte niet naar binnen. Bleef daar hangen, precies genoeg druk om haar te laten voelen hoe dichtbij hij was, maar geen centimeter verder.

Tess kon niet wachten. Ze duwde zichzelf naar achteren, wanhopig op zoek naar meer.

Alexander stapte weg.

“Toe nou!” ontsnapte het haar, stem rauw en smekend.

Stilte. Toen weer zijn eikel tegen haar, op dezelfde plek, dezelfde druk. Maar nog steeds niet naar binnen.

Ze dwong zichzelf stil te liggen. Wachtte. Vol anticipatie. Elke seconde voelde als een eeuwigheid. Haar lichaam trilde, nat en open en smekend.

Toen, vanuit het niets, drukte hij rustig naar binnen. Met alle tijd van de wereld. Centimeter voor centimeter. Ze voelde hem rekken, vullen, haar helemaal openen. Het was beter dan alles wat ze ooit had gevoeld. Langzaam genoeg om elke ader, elke klop te voelen, diep genoeg om haar te laten kreunen bij elke beweging.

Hij ging door tot hij helemaal in haar zat, zijn heupen tegen haar billen gedrukt, zijn handen op haar heupen. Toen bleef hij stil. Heel stil.

Tess hijgde, hoofd op het bed gedrukt, billen omhoog, armen vast op haar rug. De klemmen trokken bij elke ademteug, het kettinkje tikte zacht tegen haar huid.

Alexander boog zich voorover, lippen bij haar oor.

“Goed zo,” fluisterde hij. “Voel je dat? Hoe vol je bent. Hoe klaar je bent.”

Ze kreunde alleen maar met een laag, wanhopig geluid.

Hij bleef stilzitten. Liet haar voelen. Liet haar wennen. Liet haar smachten.

Toen begon hij te bewegen. Niet hard. Niet snel. Langzaam terugtrekken tot alleen de eikel nog in haar zat, dan weer diep naar binnen. Elke stoot een belofte, elke terugtrekking een marteling.

Tess voelde alles: de rekking, de hitte, de lichte druk van de klemmen die bij elke beweging trokken, het glijmiddel dat nog steeds koud aanvoelde rond haar kleine gaatje.

Alexander greep haar haar beet, niet ruw, maar stevig genoeg om haar hoofd achterover te trekken en haar weer overeind te brengen. De pijn schoot als een hete flits door haar schedel, maar het was een prettige pijn, een die rechtstreeks naar haar onderlijf trok en haar nog natter maakte. Tess kreunde laag, lichaam trillend van anticipatie.

Met zijn andere hand gleed hij over haar buik omlaag, vingers spreidend over haar schaambeen, dan lager, tot hij haar clitoris vond. Tegelijkertijd stootte hij diep naar binnen met een lange, trage beweging die haar helemaal vulde. Hij bleef even stil, liet haar voelen hoe vol ze was, hoe strak ze om hem heen sloot.

Toen begon hij te bewegen. Niet snel. Niet wild. Ritmisch, diep, elke stoot precies genoeg om haar te raken op die ene plek binnenin. Zijn vingers cirkelden over haar clitoris, licht drukken, dan loslaten, dan weer drukken, terwijl hij haar haren vasthield en haar rug licht gebogen hield. Ze kon zich niet bewegen, alleen voelen. Alleen ontvangen.

Tess voelde het orgasme opbouwen, snel, heet en onvermijdelijk. Haar benen trilden, haar adem stokte, haar hele lichaam spande zich aan rond hem.

Toen brak het.

Ze kwam keihard klaar. Een golf die door haar heen sloeg, haar liet schokken, haar liet schreeuwen. “Ooooh! Ooooh!!” Haar stem brak, lichaam schokte ongecontroleerd, spieren melkten hem terwijl ze spoot, warm en nat, over zijn hand, over het bed.

Alexander stopte niet. Hij bleef stoten, langzaam, diep, verlengde haar orgasme tot het bijna pijnlijk werd van intensiteit. Elke beweging duwde het verder, hield het vast, liet het nasidderen. Tess’ kreunen werden zachter, hijgender, tot ze alleen nog maar kon hijgen en trillen.

Toen voelde ze hem opzwellen. Hij gromde laag, duwde zich één keer diep naar binnen en kwam pulserend klaar en spoot haar helemaal vol. Golf na golf, tot het overliep en langs haar dijen droop.

Tess viel voorover op het bed, uitgeput, hijgend, lichaam slap. Alexander trok zich langzaam terug, maakte de riem om haar polsen los, vingers voorzichtig over de rode striemen strelend. Toen de blinddoek af. Licht prikte in haar ogen. Daarna de tepelklemmen. Hij opende ze één voor één, masseerde zachtjes de gevoelige knopjes tot de pijn wegebde in een warme gloed.

Hij tilde haar op en droeg haar de gang door naar zijn eigen slaapkamer. Daar legde hij haar rustig in het grote bed, trok de dekens over haar heen. Ze kroop meteen tegen hem aan, hoofd op zijn borst, been over het zijne geslagen. Zijn armen sloten zich om haar heen, warm en stevig.

Tess zuchtte diep en tevreden, volledig uitgeput, heerlijk in slaap.

Trefwoord(en): Erotisch, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!