Tess In De Schulden - 7

Tess en Alexander zaten in de first-class lounge van Schiphol, een rustige hoek bij het raam met uitzicht op de gates en de startbanen. De ruimte was precies zoals Tess zich had voorgesteld: zacht leer, gedimd licht, een bar met cocktails zonder dat je hoefde te staan, en een stilte die alleen werd doorbroken door het zachte gerinkel van ijsblokjes en het murmur van zakenmensen die hun laptops dichtklapten.

Ze hadden allebei al een drankje: Tess een gin-tonic met extra limoen, Alexander een droge martini. Tess voelde de alcohol al licht in haar hoofd kruipen, niet dronken, maar wel losser en warmer. Ze leunde achterover in de fauteuil, benen over elkaar geslagen, en keek hem aan met een scheve grijns.

“Dit voelt als een droom,” zei ze zacht. “Tijdje geleden zat ik nog in mijn flat met koffers overal, en nu… dit.”

Alexander glimlachte, zette zijn glas neer en legde zijn hand op haar knie, een lichte aanraking die inmiddels vertrouwd voelt, maar nog steeds haar huid laat tintelen.

“Het voelde als een eeuwigheid,” gaf hij toe. “Ik heb je gemist. Meer dan ik had verwacht.”

Tess lachte zacht, een beetje verlegen. “Ik ook. Ik jas gehoopt dat je meer kon appen. En toen je dat niet deed… werd ik best chagrijnig.”

Hij grinnikte. “Ik wilde je ruimte geven. Je laten landen na Bali. Maar eerlijk? Ik heb drie keer een bericht getypt en weer gewist.”

Tess boog zich naar hem toe, legde haar hand over de zijne. “Je mag needy zijn. Een beetje. Het is schattig.”

Ze namen allebei een slok. De gin was koud en scherp, precies wat ze nodig had om de zenuwen te dempen die nog ergens diep in haar buik zaten. New York. Vijf dagen met hem. Alleen maar zij tweeën in een stad die nooit sliep. Het voelde spannend. En een beetje eng.

“Vertel me iets wat ik nog niet weet,” zei ze ineens, speels. “Iets doms. Iets kleins.”

Alexander dacht even na, keek naar buiten waar een KLM-toestel langzaam naar de startbaan taxiede.

“Ik ben bang voor spinnen,” zei hij toen. “Niet een beetje. Echt. Als er eentje in de badkamer zit, ga ik pas douchen als hij weg is.”

Tess barstte in lachen uit, harder dan de lounge misschien toeliet, maar het kon haar niet schelen.

“Jij? De man met de kelder en een hele collectie… bang voor spinnen?”

“Ja,” zei hij droog. “En ik schaam me er niet voor. Ze hebben te veel poten. En ze bewegen te snel.”

Tess schudde haar hoofd, nog steeds gniffelend. “Oké, mijn beurt. Ik praat in mijn slaap. Soms hele gesprekken. Tom heeft me ooit opgenomen. Ik vroeg hem of hij de pizza wilde betalen. Hij zei nee. Ik werd boos. In mijn slaap.”

Alexander lachte nu ook, een diepe, warme lach die ze steeds meer begon te herkennen als iets dat alleen voor haar was.

“Dat wil ik horen,” zei hij. “Misschien moet ik je een keer opnemen.”

“Probeer het maar,” zei ze met een knipoog. “Dan neem ik jou op als je slaapt en je spinnen-angst bekent.”

Ze praatten door. Over kleine dingen: hoe Alexander altijd twee schepjes suiker in zijn koffie doet maar het ontkent, hoe Tess haar kleren op kleur sorteert maar haar sokken altijd kwijtraakt, hoe ze allebei een hekel hebben aan koude voeten in bed. Ze lachten, proostten, en met elke minuut voelde Tess de afstand tussen hen kleiner worden. Niet fysiek, dat was al lang niet meer een issue, maar emotioneel. Alsof ze eindelijk de lagen afpelden die ze allebei hadden opgebouwd.

De boarding call kwam om. Ze stonden op, pakten hun tassen. Alexander sloeg een arm om haar middel terwijl ze naar de gate liepen.

“New York,” zei hij zacht. “Jij en ik.”

Tess keek naar hem op, glimlachte.

“Jij en ik.”

Ze stapten aan boord, vonden hun stoelen naast elkaar, ligstoelen, schermen, dekens en de champagne stond al klaar.

Tess leunde tegen zijn schouder en sloot haar ogen even.

In het vliegtuig voelde Tess zich echt een prinses. De stoel had ze in een volledig bed omgezet: rugleuning plat, voetensteun omhoog, een dikke deken en een kussen dat naar lavendel rook. Ze had champagne gedronken, twee glazen te veel en de bubbels maakten haar licht in haar hoofd, warm in haar borst. Alexander zat naast haar, raamkant, en ze praatten zachtjes door: over New York en hij beloofde haar Bryant Park ’s ochtends vroeg te laten zien als de stad nog sliep, over haar favoriete films (hij bekende dat hij Amélie drie keer had gezien en nooit had gehuild, wat ze niet geloofde), over hoe ze allebei van koude ochtenden hielden met hete koffie.

Het werd laat. De cabineverlichting dimde tot een zacht oranje. De meeste passagiers sliepen al. Alexander stond op, mompelde “even naar de wc” en verdween naar achteren.

Tess keek hem na. Ze voelde de gin-tonics nog nagloeien, die lome, ondeugende roes die haar brutaler maakte dan normaal. Ze beet op haar lip. Een idee vormde zich, snel en heet.

Toen Alexander terugkwam, langs haar stoel liep om weer bij het raam te gaan zitten, gleed ze met haar hand langs zijn broek, precies over zijn kruis, licht maar duidelijk. Ze voelde hem meteen reageren: een schokje, een lichte zwelling onder de stof.

Alexander bleef staan, keek omlaag naar haar. Ogen donker, wenkbrauw opgetrokken.

Tess glimlachte ondeugend terug, lippen licht geopend, ogen glinsterend in het gedimde licht.

Hij ging zitten, leunde iets naar haar toe en lachte zacht, laag.

“Wat ben jij van plan?” fluisterde hij.

Tess legde een vinger op zijn lippen. “Sssst.”

Ze kroop dichterbij, half over de armleuning heen, deken over hen beiden geslagen. Haar hand gleed onder zijn deken, vond de rits van zijn broek, trok hem langzaam open. Ze voelde hem al hard worden onder haar aanraking, warm en kloppend, groeiend in haar palm. Ze kneep zachtjes, liet haar duim over de top glijden, voelde hoe hij dikker werd, hoe zijn adem stokte.

Alexander greep haar pols vast, niet om haar te stoppen, maar om haar hand daar te houden. Hij keek haar aan, ogen half dicht, mond een strakke lijn van zelfbeheersing.

“Hier?” fluisterde hij, stem schor.

Tess knikte, lippen bij zijn oor. “Hier.”

Ze begon langzaam te bewegen met lange, lome halen, duim die cirkels trok over de top, vingers die hem stevig vasthielden. Alexander leunde achterover in zijn stoel, hoofd iets schuin, ogen gesloten. Zijn hand lag nog steeds om haar pols, maar hij leidde haar niet, hij liet haar. Liet haar het tempo bepalen.

Tess voelde zich machtig. Aangeschoten, ja, maar ook scherp. Ze keek om zich heen: de cabine was donker, de stewardessen zaten ver weg, niemand keek deze kant op. Ze boog zich verder, lippen vlak bij zijn oor.

“Stil blijven,” fluisterde ze. “Anders horen ze je.”

Alexander gromde zacht, een geluid dat meer leek op een kreun dan op een lach. Hij duwde zijn heupen licht omhoog, zocht meer druk. Tess gaf het hem: sneller, strakker, haar hand nu volledig om hem heen, op en neer in een ritme dat hem liet hijgen.

Ze voelde hem opzwellen, voelde hoe hij trilde, hoe zijn spieren aanspanden. Zijn hand kneep harder om haar pols, maar hij hield haar niet tegen. Hij liet haar.

Tess keek naar zijn gezicht: ogen dicht, lippen licht geopend, kaak strak. Ze boog zich nog dichterbij, lippen bij zijn oor.

“Kom voor me,” fluisterde ze. “Laat me voelen hoe hard je komt.”

Dat was genoeg.

Alexander schokte zacht, een gedempte kreun ontsnapte hem, laag en gesmoord vanuit zijn keel. Ze voelde het: heet, pulserend, golf na golf over haar hand. Ze bleef bewegen, melkend, tot hij helemaal leeg was, tot zijn lichaam slap werd tegen de stoel.

Hij ademde zwaar uit, ogen openden zich langzaam. Hij keek haar aan met een mengeling van verbazing, genot en iets dat leek op… dankbaarheid.

Tess trok haar hand terug, veegde discreet af aan de binnenkant van zijn deken, en leunde achterover in haar eigen stoel. Ze likte haar lippen, glimlachte ondeugend.

Alexander lachte zacht, schudde zijn hoofd.

“Jij,” zei hij hees, “bent gevaarlijk.”

Tess haalde haar schouders op, knipoogde.

“Jij begon.”

Hij pakte haar hand, bracht hem naar zijn mond en kuste haar knokkels, zacht en teder.

“Ga slapen,” fluisterde hij. “Morgen New York. En ik wil je wakker zien als de zon opkomt.”

Tess kroop tegen hem aan, hoofd op zijn schouder, deken over hen beiden.

Ze viel in slaap met zijn geur in haar neus, zijn hand op haar dij, en een glimlach op haar lippen.

Tess werd wakker door het zachte gerinkel van bestek en de geur van verse koffie. Een stewardess in een keurig uniform stond naast haar stoel met een dienblad: een klein ontbijtje, een croissant met roomboter, een schaaltje vers fruit, yoghurt met granola, een glaasje jus d’orange en een cappuccino met een perfect hartje in het schuim.

“Goedemorgen, mevrouw,” zei de stewardess vriendelijk. “Uw ontbijt.”

Tess rekte zich uit, duwde de deken wat omlaag en ging rechtop zitten. Alexander zat al rechtop in zijn stoel, laptop open op het tafeltje, vingers snel over het toetsenbord bewegend. Hij keek op, glimlachte warm.

“Goedemorgen,” zei hij zacht.

“Goedemorgen,” antwoordde ze, stem nog hees van de slaap. Ze keek hem aan, voelde meteen die vertrouwde tinteling in haar borst.

Hij tikte nog een paar seconden door, sloot toen het document en legde de laptop weg.

“Ik moet nog even iets afmaken,” zei hij verontschuldigend. “Tien minuten, max. Geen probleem?”

Tess schudde haar hoofd, glimlachte. “Nee, prima. Geniet ervan.”

Ze pakte haar ontbijt aan, zette het blad op haar tafeltje en begon te eten. De croissant was nog warm, boterig, perfect. Terwijl ze at, pakte ze haar telefoon en filmde een kort filmpje: close-up van het ontbijtje, dan een pan naar het raam met wolken en de vleugel in zicht, dan een snelle selfie met haar haar in de war en een slaperige grijns. Caption in gedachten: “Breakfast at 30.000 feet ☁️🥐✈️ First class hits different.”

Ze postte het meteen. Likes en hartjes kwamen binnen terwijl ze verder at.

Niet veel later trilde haar telefoon weer. Tom.

Wat de hell doe jij? Stop nu je nog kan!

Tess staarde naar het bericht. Haar duim zweefde boven het scherm. Ze voelde een steekje irritatie en iets anders. Twijfel? Nee. Niet echt. Ze keek opzij naar Alexander: hij zat geconcentreerd naar zijn scherm te kijken, bril op het puntje van zijn neus, lippen licht op elkaar geperst terwijl hij typte. Hij zag er lief uit. Rustig. Aandachtig. Geen monster. Geen manipulator. Gewoon een man die haar had laten voelen, had laten ontdekken, had laten groeien.

Wat kon er nou mis zijn met hem? Ja, hij had gekke voorkeuren. Ja, hij had een kelder vol speeltjes en een collectie bijzondere filmpjes. Maar dat was precies wat haar zo aantrok: hij liet haar een kant van zichzelf zien die ze nooit had durven bekijken. Hij maakte haar niet kleiner. Hij maakte haar groter.

Ze negeerde Toms bericht. Zette haar telefoon op stil. Legde hem weg.

Alexander keek op, sloot zijn laptop.

“Klaar,” zei hij. “Sorry dat ik je liet wachten.”

Tess schudde haar hoofd, leunde naar hem toe en gaf hem een zachte kus.

“Je hoeft je nooit te verontschuldigen voor werk. Ik vind het juist mooi om naar je te kijken als je zo gefocust bent.”

Hij glimlachte, legde zijn hand op haar dij en kneep zacht.

“Nog een paar uur,” zei hij. “Dan landen we. En dan… New York. Alleen jij en ik.”

Tess kroop dichter tegen hem aan, hoofd op zijn schouder.

“Alleen jij en ik.”

Niet veel later landden ze op JFK. De douane was snel via priority lane, geen gedoe. Buiten wachtte een zwarte Escalade met chauffeur. Alexander opende het portier voor haar, liet haar eerst instappen. Ze gleed op de achterbank, Alexander naast haar. De chauffeur reed weg, Manhattan in de verte.

Tess pakte haar telefoon weer. Filmde de skyline die langzaam dichterbij kwam: de wolkenkrabbers die uit de grond groeiden, de gele taxi’s, de bruggen. Ze postte stories: “NYC, baby 🗽”, “First time in the big apple with the best company”, een selfie met Alexander op de achtergrond die naar buiten keek, zijn profiel scherp in het licht.

Alexander keek toe, glimlachte.

“Je enthousiasme is aanstekelijk,” zei hij zacht. “Ik zie de stad ineens door jouw ogen. Alsof het mijn eerste keer is.”

Tess lachte. “Dat is het ook. Voor mij wel.”

Ze leunde tegen hem aan, hand op zijn dij. Hij sloeg een arm om haar heen.

Ze reden Manhattan in, richting Upper East Side. Alexander wees af en toe: “Daar is Central Park”, “Dat gebouw is van een vriend”, “Daar eten we morgenavond”. Tess filmde alles, genoot van het licht, de energie, de belofte van wat komen ging.

Ze voelde zich gelukkig.

Niet rijk. Niet beroemd. Gewoon… gelukkig.

Omdat ze hier was. Met hem.

Even later stapten ze uit de luxe SUV en liepen het marmeren trappenhuis in van een klassiek Upper East Side-gebouw. De portier tikte tegen zijn pet, noemde Alexander bij naam “Mr. V., welkom terug” en hield de liftdeur open. Boven, penthouse-niveau, opende Alexander de deur met een vingerafdrukscanner. Tess stapte naar binnen en hapte even naar adem.

Hoog plafond, enorme ramen van vloer tot plafond met uitzicht over Central Park, een mix van modern minimalisme en warme houtaccenten. Het rook naar verse bloemen en iets dat op oud leer leek. Alexander zette hun koffers neer en draaide zich naar haar om.

Hij haalde een zwarte creditcard uit zijn binnenzak, geen logo, alleen een matte zwarte plaat met een gouden rand, en drukte hem in haar hand.

“Ik heb eerst afspraken, zoals beloofd,” zei hij. “Mag jij lekker je gang gaan. Shop zoveel je wilt. Fifth Avenue ligt op loopafstand, of neem een auto als je verder wilt. Vanavond gaan we samen eten… en daarna heb ik een verrassing voor je.” Hij leunde dichterbij, knipoogde langzaam. “Als je durft.”

Tess voelde haar buik kriebelen, een mix van spanning, opwinding en een klein vleugje zenuwen. Ze wist even niet hoe ze moest kijken: blij, ondeugend, nerveus? Ze lachte kort, een beetje ademloos.

Alexander boog zich voorover en kuste haar zacht, maar met een belofte in de druk van zijn lippen. Toen draaide hij zich om, pakte zijn aktetas en liep naar de deur.

“Tot vanavond,” zei hij nog, met die kalme stem die altijd iets in haar losmaakte. “Bel Marco als je iets nodig hebt. Hij is beneden.”

De deur klikte dicht.

Tess stond alleen in het enorme penthouse.

Ze wachtte drie seconden. Vijf. Toen juichte ze ineens keihard met een gil die door de hoge ruimte echode. Ze sprong op en neer, armen in de lucht, draaide een rondje en rende naar het raam. Central Park lag onder haar uitgestrekt: groen, eindeloos, met de skyline erachter. Ze drukte haar voorhoofd tegen het glas, lachte hardop tegen haar eigen spiegelbeeld.

“Fuck yes,” fluisterde ze. “Dit is míjn leven nu.”

Ze keek naar de creditcard in haar hand, zwart, zwaar en anoniem. Geen limiet zichtbaar. Ze voelde zich machtig. Niet omdat het geld was, maar omdat ze het mocht uitgeven. Omdat hij haar vertrouwde. Omdat ze mocht zijn wie ze wilde.

Ze pakte haar telefoon, maakte een snelle story: een shot van het uitzicht met alleen haar hand en de creditcard in beeld, caption: “New York, you’re about to get spoiled 🗽💳”.

Ze trok een jas aan, stapte in haar hakken en liep naar buiten. De lift bracht haar naar de lobby, Marco knikte vriendelijk en hield een zwarte SUV klaar.

“Waarheen, mevrouw?”

“Fifth Avenue,” zei ze grijnzend. “En stop maar bij Gucci eerst.”

De middag vloog voorbij in een roes van etalages, paskamers en papieren tassen met linten. Ze kocht een trenchcoat van Burberry, een paar pumps van Jimmy Choo, een jurk van Zimmermann die ze meteen aanhield, lingerie van La Perla (zwart kant met subtiele doorschijnende details), en een tas van Bottega Veneta die ze al maanden op haar moodboard had staan. Elke aankoop voelde als een kleine overwinning. Ze filmde stukjes: een close-up van de tas die werd ingepakt, een spiegelfoto in de paskamer met de nieuwe jurk, een shot van haar voeten in de pumps op het trottoir. Stories met “Retail therapy in NYC 🛍️” en “Living my best life”.

Tegen vijf uur was ze moe, maar voldaan. Ze liet zich terugbrengen naar het penthouse, tassen rammelend in de lift. Ze hing alles in de inloopkast, naast de kleding die Alexander al voor haar had gekocht en nam een snelle douche.

Ze keek naar zichzelf in de spiegel.

Tess had de middag gebruikt om zich helemaal klaar te maken. In een exclusieve lingerieboetiek op Madison Avenue had ze een set uitgezocht die ze speciaal voor Alexander wilde dragen: zwart kant met subtiele doorschijnende panelen, een push-up beha die haar borsten perfect optilde, een bijpassend slipje met fijne strikjes aan de zijkanten en een jarretelgordel met dunne bandjes. Ze voelde zich er machtig en sexy in zonder opzichtig te zijn, precies zoals ze wist dat hij het mooi vond.

Daaroverheen trok ze een smaragdgroene zijden jurk aan die ze bij Bergdorf Goodman had gekocht: mouwloos, met een diepe V-hals en een split tot halverwege haar dij. De stof gleed als water over haar huid, accentueerde haar curves zonder alles te tonen. Ze maakte haar make-up af: smoky eyes, rode lippen, haar los over één schouder. Toen Alexander de deur binnenkwam, stond ze in de hal te wachten.

Hij bleef even staan. Zijn ogen gleden langzaam over haar heen, van haar hakken omhoog langs haar benen, over de jurk, naar haar gezicht.

Tess liep naar hem toe, sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem zacht, maar met een lichte beet in zijn onderlip.

Alexander trok haar dichterbij, handen op haar heupen. Hij keek haar diep aan.

“Wat een fijne smaak heb je,” zei hij zacht, stem laag en warm. “En wat zie je er goed uit.”

Tess glimlachte tegen zijn mond. “Dat was de bedoeling.”

Hij kuste haar nog een keer, kort maar intens, en liet haar toen los.

“Kom. We gaan eten. Ik heb wat leuks in gedachten.”

Ze namen de lift naar beneden, stapten in de wachtende auto. Alexander gaf de chauffeur een adres op dat Tess niet herkende. Ze reden door Manhattan en Tess keek naar de lichten, verkeer en de energie van de stad die nooit stilstaat. Leunend tegen hem aan, hand op zijn dij, en voelde zich opgewonden zonder precies te weten waarom.

Het restaurant bleek een discrete, bijna verborgen deur te zijn in een zijstraat van de Meatpacking District. Geen naambordje. Alleen een kleine bel. Alexander belde aan. Een man in zwart opende, knikte erkennend en liet hen binnen.

Binnen was het donker, intiem, met lage banken, kaarslicht en zachte jazz op de achtergrond. Alexander leidde haar naar een privéhoek achterin. Een verhoogd platform met gordijnen die half gesloten konden worden.

En daar lag ze.

Een vrouw, naakt, op haar rug op de tafel. Haar lichaam was het bord: sashimi op haar buik, dunne plakjes carpaccio over haar borsten, kleine hapjes sushi rond haar navel, een spoor van eetbare bloemen langs haar dijen. Haar tepels waren versierd met gouden ringetjes waaraan minuscule belletjes hingen. Ze ademde rustig, ogen half gesloten, een serene glimlach op haar gezicht.

Tess bleef staan. Keek. Keek nog een keer.

Alexander lachte zachtjes achter haar, hand op haar onderrug.

“Proef maar,” zei hij.

Tess slikte. Ze voelde haar wangen warm worden, maar ook een vreemde, tintelende opwinding. Ze keek hem aan, geen spot, geen uitdaging, alleen maar die kalme uitnodiging.

Ze stapte dichterbij. Pakte voorzichtig een stukje sashimi van de buik van de vrouw. De huid was warm en zacht, de vis koud en vers. Ze bracht het naar haar mond. Het smaakte verrukkelijk: zilt, romig, perfect.

Ze lachte even, ongelovig. “Oké… dit is… apart. En mijn god, het is lekker.”

Alexander ging zitten, trok haar stoel bij. “Ga zitten. Ontspan.”

Tess nam plaats. Ze aten samen van het lichaam op tafel, langzaam en zorgvuldig, zonder haast. Af en toe raakte haar vinger de huid van de vrouw, een lichte huivering bij hen beiden. De drankjes kwamen: sake, daarna champagne. Met elke slok werd Tess losser. Haar ongemak smolt weg, maakte plaats voor plezier, voor nieuwsgierigheid, voor een ondeugende gloed.

Ze keek naar Alexander. Hij keek terug, rustig drinkend, ogen twinkelen in het kaarslicht.

Tess boog zich voorover. In plaats van haar vingers te gebruiken, liet ze haar mond zakken. Ze likte een dun spoor van ponzu-saus van de buik van de vrouw, tong plat, langzaam, terwijl ze Alexander recht aankeek. De vrouw zuchtte zacht, een klein geluidje van genot. Tess nam een stukje sushi van haar navel met haar lippen, zoog het zacht naar binnen, ogen nooit van Alexander af.

Hij zette zijn glas neer. Zijn blik werd donkerder, intenser. Hij leunde achterover, benen iets gespreid, en keek toe. Geen haast. Geen woorden. Alleen die twinkeling in zijn ogen die zei: ik zie je. Ik geniet van je.

Tess likte nog een keer, dit keer over een tepel, tong die even het gouden belletje raakte en het liet tinkelen. De vrouw kreunde zacht. Tess glimlachte ondeugend naar Alexander.

“Vind je dit leuk?” fluisterde ze.

Hij knikte langzaam. “Heel leuk.”

Ze at verder met haar mond op de huid, tong die proefde, lippen die zogen. Alexander keek toe, dronk rustig zijn champagne, maar zijn vrije hand lag nu op zijn dij, vingers licht knijpend.

Tess voelde zich sexy. Niet alleen omdat ze at van een naakte vrouw op tafel. Maar omdat ze wist dat hij keek. Omdat ze wist dat hij genoot. Omdat ze wist dat dit, dit spel, deze vrijheid, iets was dat alleen zij samen konden.

Ze leunde achterover, likte haar lippen af, en hief haar glas naar hem.

“Op verrassingen,” zei ze zacht.

Alexander tikte zijn glas tegen het hare.

“Op jou,” antwoordde hij.

Niet veel later sloten ze af in het restaurant, de laatste hapjes van het lichaam op tafel, een laatste glas sake, een laatste ondeugende blik van Tess terwijl ze een bloemblaadje van een tepel likte. Alexander betaalde zonder dat ze het bedrag zag, bedankte de vrouw op tafel met een kleine, respectvolle buiging, en leidde Tess naar buiten.

De rit terug in de Escalade was stil, maar geladen. Tess leunde tegen zijn schouder, hand op zijn dij, vingers licht knijpend. Ze voelde de alcohol nog nagloeien, warm, los en ondeugend. Alexander keek naar buiten, maar zijn duim streelde cirkels over haar knie.

Thuisgekomen in het penthouse zoenden ze meteen in de hal. Diep, hongerig. Tess’ handen gleden naar zijn broek, vingers aan de rits, klaar om hem te bedanken zoals ze dat in het vliegtuig had gedaan. Ze wilde hem in haar mond, hem laten kreunen zoals hij haar had laten kreunen.

Alexander hield haar polsen vast, zacht, maar vastberaden. Hij trok haar handen weg, keek haar aan met die intense, donkere blik die haar altijd een huivering gaf.

“Nog even geduld,” zei hij, glimlachend. “Ik heb nog een verrassing voor je… als je durft.”

Tess voelde haar buik samentrekken. Niet van angst. Van anticipatie. Ze keek hem aan, kin omhoog, lippen licht geopend.

“Kom maar op,” zei ze vol vertrouwen, stem hees van de drank en de spanning.

Alexanders ogen werden even donker, een schaduw die er maar een seconde was, en lichtten toen weer op met die bekende twinkeling. Tess huiverde. Ze wist niet precies waarom. Misschien omdat ze voelde dat dit anders zou zijn. Misschien omdat ze wist dat ze ja zou zeggen, wat het ook was.

Ze waren allebei al half dronken, lachend en struikelend over hun woorden, toen ze de lift in stapten. In de hal zoenden ze weer, ruggen tegen de muur, handen overal. Alexander stopte abrupt, legde een vinger op haar lippen.

“Sluit je ogen.”

Tess gehoorzaamde. Ze hoorde hem even weglopen, voetstappen op marmer, een lade die openging. Toen kwam hij terug. Zachte stof gleed over haar ogen: dezelfde zwarte zijden blinddoek als ze eerder heeft gehad. Hij bond hem strak genoeg om licht te blokkeren, maar niet pijnlijk.

“Stil zijn nu,” fluisterde hij. “Alleen voelen.”

Hij ritste haar jurk open, liet hem over haar schouders glijden tot hij op de grond viel. Ze stond in haar nieuwe lingerie, zwart kant, jarretels, hakken. Hij leidde haar door het penthouse: deur door, gang in, nog een deur. Ze voelde de temperatuur veranderen, warmer en intiemer. Een zachte klik van een slot.

Hij zette haar stil. Pakte haar polsen, tilde ze omhoog. Koude metalen manchetten sloten zich om haar polsen – zacht gevoerd, maar onverbiddelijk. Ze hoorde een ketting ratelen, een klik. Haar armen werden omhoog getrokken tot ze in een lichte X stond, schouders naar achteren, borst naar voren.

Daarna haar enkels: gespreid, vastgeklikt aan iets op de grond. Ze stond nu volledig open met haar benen gespreid, armen hoog, blind, in lingerie en hakken.

Alexander liep weg. Stilte. Alleen haar eigen ademhaling, luid in haar oren.

Toen voelde ze iets tegen haar slipje drukken, hard en glad, warm van een motor die al draaide. Het begon te trillen. Laag eerst, een zachte zoem die door het kant heen drong, precies op haar gevoeligste plek kwam.

Tess hapte naar adem. Haar heupen bewogen instinctief naar voren, zochten meer druk. Het trillen werd sterker, dieper, een constante golf die haar benen liet trillen.

Ze kreunde zacht.

Alexander zei niets.

Het apparaat bleef trillen.

Heel langzaam voelt ze haar hoogtepunt aankomen, subtiel, zachtjes. Ze opent haar mond, aankondigend, en Alexander stopt het apparaat. Teleurgesteld begon ze te bewegen over het apparaat. Geen antwoord, geen trillingen. Niet veel later zet Alexander het apparaat weer aan. “Rrrr” fluistert het door de kamer. Een fluistering van genot dat wordt aangevuld met een zachte “ooohh” en “jaaa”.

Tess voelde het orgasme opbouwen, voor de tweede keer, harder en heter, onvermijdelijker. Haar hele lichaam spande zich aan, dijen trilden, buik trok strak, tepels klopten onder de klemmen. Ze hijgde, kreunde, smeekte woordeloos.

En toen stopte het apparaat.

Weer.

“Fuck, niet weer!” schreeuwde ze, stem rauw en gebroken. Haar heupen schokten naar voren, zochten de trilling die er niet meer was. Ze trok aan haar armen, polsen rood en heet. Tranen van frustratie prikten achter haar ogen.

Alexander zei niets. Alleen zijn adem, kalm en dichtbij.

Toen voelde ze zijn vingers bij haar gezicht. Hij greep de blinddoek beet en trok hem in één beweging af.

Tess knipperde tegen het plotselinge licht. Haar ogen moesten wennen. En toen zag ze het.

Ze stond niet meer in de slaapkamer.

Ze stond voor het raam.

Het enorme raam van vloer tot plafond, met uitzicht over Manhattan. Recht tegenover een andere wolkenkrabber, misschien dertig meter verderop, ramen helder verlicht. En achter die ramen… mannen.

Minstens tien. Misschien meer.

Ze stonden daar, in pakken, in overhemden met opgerolde mouwen, sommigen met een glas in de hand. Ze keken naar haar. Openlijk. Hongerig. Eentje had een verrekijker voor zijn ogen, een ander hield zijn telefoon omhoog, filmend, fotograferend. Een andere man lachte, wees, zei iets tegen de man naast hem.

Tess’ adem stokte.

Ze hing daar in een grote X: polsen hoog vast aan een rail boven haar hoofd, enkels gespreid en vastgeklikt aan de vloer, lichaam open, lingerie, het trillende apparaat nog steeds strak tegen haar aan gedrukt.

En ze keken.

Allemaal.

Ze voelde de schaamte als een golf over zich heen slaan, heet, rood en vernederend. Maar tegelijkertijd… iets anders. Iets dat haar nog natter maakte. Iets dat haar liet kreunen.

“Nee…” fluisterde ze, maar haar stem brak.

Alexander stond achter haar. Hij drukte op een knopje. Het apparaat zoemde weer aan, veel harder dit keer, intenser.

Tess’ ogen werden groot.

Ze kwam.

Keihard.

Haar hele lichaam schokte, rug krom, hoofd achterover tegen zijn schouder. “Oooo!” schreeuwde ze, stem rauw en ongecontroleerd. Ze spoot door haar slipje heen over het apparaat, over de vloer, haar dijen trilden zo hevig dat ze bijna door haar knieën zakte. De klemmen trokken bij elke schok, het kettinkje rinkelde.

En Alexander stopte niet.

Het apparaat bleef trillen. Zijn hand gleed over haar buik, hield haar overeind terwijl hij haar clitoris bleef stimuleren met het ding, niet harder, maar preciezer, langer.

Tess kwam nog een keer.

Direct erna.

Twee keer achter elkaar.

Ze wist niet wat haar overkwam. Haar schreeuw ging over in een langgerekt, gebroken gekreun. Haar lichaam schokte ongecontroleerd, spieren die samentrokken en ontspanden, tranen over haar wangen, niet van pijn, maar van pure, overweldigende intensiteit. Ze voelde alles: de blikken van de mannen tegenover haar, het trillen tegen haar gevoeligste plek, polsen die trokken, Alexanders lichaam achter haar dat haar vasthield, zijn adem in haar nek.

Ze zakte half in elkaar, maar hij hield haar rechtop.

De mannen in het andere gebouw klapten. Niet hard, maar duidelijk. Een paar flitsen van telefoons. Een van hen hief zijn glas naar haar.

Tess hijgde, hoofd hangend, lichaam slap maar nog naschokkend.

Alexander kwam tegen haar aan, ogen donker van lust en trots.

“Goed zo,” fluisterde hij. “Laat ze kijken. Laat ze zien hoe mooi je bent als je breekt.”

Tess keek hem aan, ogen glazig, lippen vaneen.

En toen glimlachte ze, uitgeput.

“Ondanks alles… wil ik nog meer.”

Alexander lachte zacht, kuste haar hard op haar mond.

“Dat weet ik.”

Hij drukte op een knopje. Het apparaat zoemde weer aan, maar nu voelde het anders, te intens, te veel. Tess was nog steeds hypergevoelig na die dubbele orgasmes, elke trilling schoot als een elektrische schok door haar heen recht naar haar ruggengraat. Haar benen knikten bijna, haar heupen schokten onwillekeurig weg van het contact in plaats van ernaartoe.

“Nee… Alexander… alsjeblieft…” hijgde ze, stem gebroken. “Zet het uit… te veel… ik smeek je…”

Hij zette het apparaat onmiddellijk stil. De zoem verdween, maar de naschokken bleven door haar lichaam trekken. Tess hing slap in de kettingen, voorhoofd tegen het koele glas gedrukt, ademhaling schokkerig.

Alexander kwam achter haar staan. Ze voelde zijn warmte eerst, toen zijn handen op haar heupen. Met één vinger haakte hij haar slipje opzij, het zwarte kant was al doorweekt. Ze voelde zijn eikel tegen haar ingang drukken, heet en hard, en toen duwde hij zich langzaam naar binnen.

Tess kreunde lang en laag. Dit was wat ze nodig had: gevuld worden, echt gevuld, door hem. Geen trillingen, geen speeltjes, alleen zijn dikke lengte die haar oprekte en opvulde tot ze dacht dat ze zou barsten. Hij gleed helemaal tot aan de basis, bleef even stilzitten, liet haar voelen hoe diep hij zat, hoe strak ze om hem heen sloot.

Ze keek naar buiten. De mannen in het gebouw tegenover haar reageerden meteen: een paar staken hun vuist in de lucht, anderen klapten, eentje floot. Ze juichten, onhoorbaar door het glas heen. Telefoons werden weer omhoog gehouden, lampjes lichtten op. Het voelde zo opwindend: bekeken worden terwijl ze genomen werd, terwijl Alexander haar van achteren nam, langzaam maar diep, elke stoot een nieuwe golf van genot door haar heen jagend.

Hij reikte met één hand naar voren, haakte zijn vingers in de cups van haar beha en trok ze omlaag. Haar borsten vielen vrij, tepels staken fier vooruit. De mannen juichten harder. Alexander pompte door, ritmisch, diep, zijn adem heet in haar nek.

Tess kreunde bij elke stoot, hoofd achterover tegen zijn schouder, ogen half dicht maar nog steeds gericht op het raam. Ze voelde zich tentoongesteld, begeerd, machtig en tegelijkertijd volkomen overgeleverd. Het was te veel en precies genoeg.

Alexander gromde laag, duwde zich nog een laatste keer diep naar binnen en kwam klaar. Heet, pulserend, spoot hij haar helemaal vol. Ze voelde elke straal, voelde hoe het overliep, langs haar dijen droop. Ze kreunden allebei tegelijk met een rauw geluid dat door de kamer galmde.

Hij bleef nog even in haar, liet haar nasidderen, toen trok hij zich langzaam terug. Warm zaad gleed uit haar, druppelde omlaag. Hij stapte achteruit.

En liet haar staan.

Vastgebonden. Voor het raam. Naakt op haar hakken en het opzij getrokken slipje en beha na. De mannen keken nog steeds. Sommigen applaudisseerden zachtjes, anderen maakten nog foto’s.

Tess hoorde de douche aangaan in de badkamer verderop.

“Alexander?” riep ze, stem nog hees van het klaarkomen.

Geen antwoord.

Ze trok aan de kettingen, polsen en enkels zaten vast, geen beweging mogelijk. Ze stond daar, open en bloot, zaad dat langzaam langs haar dijen droop, tepels hard in de koele lucht, en de mannen bleven kijken.

“Alexander!” riep ze harder.

Stilte. Alleen het geluid van stromend water.

Het leek een eeuwigheid te duren. Vijf minuten. Tien. Misschien langer. Haar benen begonnen te trillen van het staan in die houding, haar armen voelden strak, maar de opwinding ebde niet weg, het bleef smeulen, laag en heet. Ze voelde zich gebruikt. Vergeten. En tegelijkertijd… gezien. Door tientallen ogen. Het maakte haar weer nat, ook al was ze net klaargekomen.

Eindelijk, na wat een half uur leek, hoorde ze voetstappen.

Alexander kwam terug. Handdoek om zijn middel, haar nog nat, lichaam glanzend. Hij keek haar aan, niet spottend, niet wreed. Met die kalme, intense blik die ze zo goed kende.

“Je hebt het goed gedaan,” zei hij zacht. “Je hebt ze laten kijken. Je hebt je laten nemen. En je bent nog steeds blijven staan.”

Hij liep naar haar toe, maakte eerst haar enkels los, toen haar polsen. Ze zakte bijna door haar benen, maar hij ving haar op, tilde haar op en droeg haar naar de bank.

Tess keek hem aan, nog na hijgend, lichaam slap maar tintelend.

“Waarom liet je me zo lang staan?” vroeg ze, stem klein.

Alexander ging naast haar zitten, trok haar tegen zich aan.

“Omdat je het aankon,” zei hij. “Omdat je het wilde. En omdat ik wilde dat je voelde hoe het is om gezien te worden… en toch veilig te zijn.”

Tess liet haar hoofd op zijn schouder vallen. Ze voelde zich rauw. Uitgeput. Maar ook… compleet.

Ze sloot haar ogen.

“Morgen heb ik een leuke verrassing voor je” fluisterde Alexander haar toe terwijl hij haar naar bed bracht. Met een versufte blik keek ze hem aan en bracht haar lippen naar de zijne.

Trefwoord(en): Bondage, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!