Masked Swinger - 2

Fleur komt moe maar stralend van haar laatste orgasme achterover op het podium. Haar benen trillen nog na terwijl het publiek haar toejuicht. De man met het pantermasker trekt zich langzaam uit haar gleuf terug, druppels sperma glibberen over haar bilnaad en vallen op het podium. Ze voelt zich leeg, luidruchtig bemind, en tegelijk hongerig naar meer. Haar huid gloeit, haar adem ritselt, haar hart klopt: een oorlogs-trommel in haar oren.

Bluesy stapt naderbij, haar fluwelen pak glanzend onder de felle lichtspots. Ze klikt met een nagel op haar microfoontje. „Fleur, schatje’, jij hebt vanavond twee records verbroken: meeste rondes gewonnen én een zaadscore van vier shots zonder pauze.”

Het publiek gilt; iemand blaast op een plastic fluitje. Fleur laat zich op een elleboog zakken, trekt het latex jurkje weer omlaag zodat haar natte schaamlippen net bedekt zijn. „Wie deelt de prijzen uit?” vraagt ze hees.

Bluesy lacht, haar dikke wimpers tikken tegen de rand van haar masker. „De prijs is een uitnodiging, roodbolletje. Volgende week vrijdag is er onze maandelijkse Masquerade of Fire — invite-only, tweehonderd mannen, tweehonderd vrouwen, plus nog eens tweehonderd van de mooiste T-ladies van het continent. Gemaskerd, natuurlijk. Geen namen, geen sms’jes, alleen een keycard met je nummer.” Ze buigt zich voorover, drukt een kaartje tussen Fleurs borsten terwijl haar halftransparante strap-on tegen Fleurs dij drukt. „Scherp je appetijt maar aan, want die avond word je de amuse-bouche.”

Fleurs hart slaat over. Ze bijt op haar lip, proeft nog een vleugje van het zoute zweet dat eerder van haar eigen vingers kwam. „Tweehonderd mannen… en twee-… tweehonderd trans vrouwen?” stamelt ze.

„Exact. Elk ras verzameld, van rijzige Nubische godinnen tot Braziliaanse prinsesjes met een verrassing in satijn.” Bluesy’s ogen glanzen. „Geen enkele clue wie erachter welk masker schuilt. De spanning is… goddelijk.”

Fleur’s onderbuik verkrampt, een nieuwe stroom kutvocht perst uit haar gleuf. Ze knikt, de uitnodiging geklemt tussen zweet en latex. „Ik ben erbij.”

Bluesy strijkt met duim langs Fleurs wang. „Dan verzin ik alvast een voorproefje. Portier!”

De reus met de glimmende kuif stapt op het podium; zijn ene oog flitst nog steeds rood-wit als een eenogige disco. „Madam?”

„Breng haar naar de VIP-voorbereiding. Body-scrub, wasbeurt, drugstest als ze wil, en plak een tracker op haar enkel. Ze mag donderdag al komen om te acclimatiseren.”

Fleur wil protesteren – het is pas zaterdag – maar haar tong plakt op haar gehemelte vol spermasmaak. Ze kijkt naar het Gouden Masker, die nog steeds in de coulissen staat, bloes open, glanzende borstkas ademend onder een strook donker borsthaar. Hij knikt langzaam alsof hij leest wat ze denkt. „Tot volgende week,” zegt hij zacht. Zijn stem klinkt als fluwelen zandpapier. Dan draait hij zich om en verdwijnt in een strook ultraviolet.

Ze laat zich van het podium tillen, handen van onbekenden poetsen haar dijen, vegen zaad weg, duwen een vingertop in haar anus om het laatste restje eruit te halen. Fleur’s ogen draaien achteruit terwijl iemand anders haar klit piercing rechttrekt. „Hey!” gilt ze.

„Tjonge, rustig maar, kleintje. Hygiëne-protocol.” De vrouwenstem klinkt vriendelijk maar zakelijk. „We houden je poes niet tegen, beloofd.”

Ze lachen samen, de spanning breekt. Fleur zwaait gedwee met haar heupen, laat zich meedansen naar een zilveren deur achter het podium. Daarachter hangt een damp van citroenschijven en chloor. Koude tegels prikken onder haar blote voeten. Twee meisjes in witte catsuits – cherubijnenmaskers, niets anders dan een doorzichtige huid – zetten haar onder een regendouche. Water met ijsblokjes kletst op haar tepels. Ze kreunt.

„Voelt lekker na een lading zaad in je kont?” vraagt het linkermeisje. Ze spuit lotion op een spons, strijkt langs Fleurs rug. „Je bloed moet snel circuleren, meiden krijgen hier vaak hoofdpijn van de adrenaline-crash.”

Fleur’s knieën knikken. Het rechtse meisje steekt een vinger tussen haar lippen, drukt op haar tong. „Kauw. Zuur-tablet, voorkomt misselijkheid.” Het smaakt naar framboos en chemicaliën. Ze slikt.

Ze worden onderbroken door een hoge piep. Het schermpje links naast haar toont. „Acclim-zaal 2 komt beschikbaar. Time-stamp 03:48. Laatste ronde.” Ze zwaait met een badge, een deur schuift open. „Kom maar, meisje. We maken je klaar voor een week rust in voorbereiding op het extreme feest.”

Fleur wurmt zich in een badjas die uit een muur rolt – te kort, haar onderbillen blinken. Ze strompelt de gang op. Haar hoofd tolt nog na van de orgasmes, het zaad, het applaus. Ze herkent Luuks gezicht niet eens tussen de schimmen in haar gedachten – alles is lichamen, maskers, lucht die naar diepe begeerte ruikt.

In een soort observatiekamer wordt ze op een smal, ultra-wit bed gelegd. Een krachtige lamp schijnt op haar schaambeen. Een arts – denkt ze – in doorschijnend latex masker trekt handschoenen aan. „Even oogsten, lieverd. We maken een vaginaal kweeksel voor vrijdag; gasten houden van een ‘natuurlijke flora’-shot, smaakt naar oesters.”

„Wat?!” Fleur wil opspringen, maar brede banden klikken om ellebogen en enkels. „Dit is gek!”

„Consensiaal,” zegt de arts terwijl hij een staafje inbrengt. „Je ondertekende de algemene voorwaarden bij binnenkomst. Regel 4.2: club mag microbio-materiaal nemen voor culinaire of verwerkende doeleinden.” Hij draait het staafje, haalt uit. „Prima pH. Je gaat niets tekort komen.”

Hij knipt de banden los, klappert met een clipboard. „Tracker?” Een assistent buigt zich over haar enkel, prikt een discus-vormig dopje. „Klik. Je locatie is nu zichtbaar in het controlecentrum. Mocht je onwel raken of naar de wc willen, we vinden je wel.”

Fleur masseert haar pols, voelt de huid trillen onder het dopje. „Hoe lang blijf ik hier?”

„Drie nachten, vier dagen. Bluesy wil dat je elke avond een beetje blootgesteld wordt aan verschillende sektes binnen het huis, bouwt tolerantie op. Geen penetratietraining meer – we houden je strak voor vrijdag.” Hij klapt het clipboard dicht. „Eerste sessie over twee uur. Rust uit.”

De lamp dimt. De deur suist dicht. Fleur ligt alleen in een steriel halfduister. Ze hoort alleen haar eigen hart en een verre, elektrische PHRASE die klinkt als Fontainebleau house. Ze bijt op haar duim, trekt het badjasje dichter. Elke vezel in haar lijf lonkt naar nog een orgasme, maar tegelijkertijd bonkt er een paniek-drum: Tweehonderd mannen. Tweehonderd trans vrouwen. Wie kiest haar, wie neemt haar? Wie zal haar dominante meerdere zijn, wie zal haar onderwerpen? Ze realiseert zich dat niemand dat weet – inclusief zijzelf.

Tijd kabbelt verder. Ze dommelt weg, wordt wakker van voetstappen. Twee bewakers – slanke silhouetten in krijtstreep pak, allebei dragen een hertenmasker – tillen haar op, voeren haar door gangen waar rook en trancemuziek zich vermengd. Ze komt terecht in een glazen kooi in een donkere lounge. Specs van blauw laserlicht snijden dwars door de ruimte. In de kooi staat een smal katheder-tafeltje en een zilveren poef. Ze moet plaatsnemen. Plotseling verschijnen achter het glas gezichten: sommige dragen een kroonprins-masker, andere hebben tijgervlekken, weer andere strakke, glanzende capuchons zonder enige uitsnijding dan een mondgat. Allen kijken naar Fleur. Een ingebouwde speaker kraakt: „Deel Eén: exposure. Je blijft zichtbaar gedurende zeven minuten. Onthoud, je mag kreunen, maar je mag niet klaarkomen.”

Het katheder-tafeltje zit vol plastic-speeltjes. Kleine siliconen eenheidjes, kristallen dopjes, anale balletjes met LED. Ze moet kiezen: minstens drie objecten. Ze pakt een roze konijnenstaart-plug, een setje zilveren vibrerende tepelklemmen en een smalle gouddraad-dildo. Ze hijst zich op de poef, spreidt haar benen. De kijkers worden stiller alsof er een dominee binnenstapt. Ze spuugt op haar vingers, masseert haar clit-piercing en drukt de plug erin. 't Gaat aanvoelen als een lolly van ijs, snel warm wordend. Ze kreunt, laat het geluid rollen tegen de glazen wand. De tepelklemmen klikken dicht — een scherpe ruk, haar borsten verstijven. Ze voelt hoe haar tepels verstijven tot pink grootte. Ten slotte schuift ze de gouddraad-dildo tussen haar schaamlippen, laat hem glijden tot het lipje van de dop klikt links van haar bekken. De kooi trilt; zware bastonen beuken uit de luidsprekers — haar hart klopt synchroon.

Achter het glas verschijnt Bluesy. Ze heeft haar fluwelen jasje uitgetrokken, enkel een glinsterend korset dat haar middel verslankt en haar heupen bol doet rollen. Ze tikt op een tablet. De plug in Fleurs kont begint te zoemen — tril-tril-tril, niet te hard, maar genoeg om haar voorste schoteltje te laten klapperen. Bluesy toont het publiek. „Nummer 12 ingesteld op 4,3 volt.” Ze veegt over het scherm, de tepelklemmen janken. Fleur hijgt, slaakt een hoog piepje. „Klinkt als een stem die zingt,” zegt Bluesy grinnikend. „Alsjeblieft Fleur, wees ons nachtegaaltje.”

Fleur giechelt half van pijn, helft van pret. Ze wiegt haar heupen, laat de gouddraad tegen haar voorwand schuren. Er sijpelt vocht op de poef, glinsterend onder lasers. Ze wil klaarkomen, wil dat het publiek ziet hoe haar clit opzwellt, hoe haar sappen parelen – maar het verbod drukt op haar schouders. Ze houdt zich vast aan de armleuningen, voelt haar dij-spieren trillen als pezen van marathon-lopers. Ze kijkt Bluesy aan, smeeekt met haar groen-oranje ogen. Bluesy schudt zacht: „Nog vier minuten, bloemetje.”

Zweet gutst in de taille-band van de badjas. Fleur bijt in haar lip, proeft metaal. Ze voelt hoe er een rilling vanaf haar kuit omhoog kronkelt, langs haar ruggenprieel, een elektrische klim-op. Ze onderdrukt, verzet, verzamelt. Ze denkt aan de uitnodiging – tweehonderd transen, tweehonderd vrouwen, tweehonderd man, een zee van onbekende lichamen die straks om haar heen tasten en over haar lijf rollen. Ze denkt aan Luuk, hoe hij haar thuis laat genieten terwijl hij zelf niets vermoedt. De drie voorwerpen binnen haar pulseren alsof ze meedansen op haar ideeën. Ze ademt diep door haar neus, haar tanden rammelen – en dan, pas dan, vloekt de speaker: „Stop - tijd!” De trillingen vallen stil.

Fleur valt voorover, ademt als een hond. Ze voelt de plug glijden, de klemmen die los-zwabberen. De deur gaat open. De hertenmaskers trekken haar terug naar de kamer met het witte bed. Ze krijgt een infuus met elektrolyten en een slok water met kaneel. De kerst-zoetigheid verbrandt op haar tong. „Slaap,” zegt een stem. „Ze halen je er zo weer uit.”

Ze dommelt, niet diep – half waakzaam registreert ze hoe haar armen worden vastgeklikt in zachte manchetten boven het hoofd, hoe haar enkels in een split gedraaid worden, hoe een blinddoek van fluweel haar zicht wegneemt. Volgens een schema – dertig minuten blootstelling, tien minuten rust – wordt ze heen en weer gesleept, gedraaid, blootgesteld. Soms tongen onbekende lippen haar oor, soms voelt ze een druppel hete was op haar buik – altijd net genoeg om bijna te koken van lust, maar nooit verder. De sleeën van verlangen schuren in haar schedel. Ze vraagt niet meer naar de tijd.

Op dinsdagmiddag – ze weet het uur niet meer – word ze wakker in een andere suite: wijnrood fluweel aan de muren, een plafondspiegel vol honderden glazen eikels die als een kroonluchter twinkelen. Ze hangt schuin op een leren lig-bankje, handen achter haar rug geketend, enkelbanden vast aan een spreid-buis onder zich. Ze is naakt door een doorzichtige mantel van zijde die aan haar tepels blijft plakken. Haar huid gloeit goud onder de warme lampen. Een envelop ligt op haar buik. Ze morst hem open met haar tanden.

„Fleur, lieve,” staat er in slordig kalligrafie, „Woensdagavend is ton-sur-ton-training. Je leert verschillende huidkleuren herkennen zonder maskers. Je mag spreken, maar niet vragen wie ze zijn. Roken en poppers zijn toegestaan. Kom niet klaar. Groet, B.”

Ze slikt, voelt hoe een nieuwe golf opwinding haar borstbeen raakt. Wie zijn ze allemaal? Hoe proeven ze? De deur gaat open, vier lichamen glijden binnen, gemaskerd tot aan hun kaken. Twee zijn duidelijk man – breed, behaard, diepe stem – twee zijn vrouw met een stille, zachte cadans. De derde silhouet is lang, lenig, met een glimmende penis-bobbel in strak satijn: she-male. Fleur’s adem trilt. De vier gaan op krukken om haar heen zitten. Een tafeltje met glazen schaaltjes vol olie – kaneel, sandelhout, vanille. De eerste man – een deep-mocca kleur – wrijft olie tussen zijn handen tot hij gloeit, strijkt dan over Fleurs bovenarm. „Ruik,” zegt hij. Ze ruikt kruidnagel en testosteron. De tweede man – een lichtere, olijf-tint – masseert met zijn duim de binnenkant van haar dij, kijkt haar aan alsof hij een document leest. Hij brengt zijn geoliede vinger onder haar neus. „Proeven,” beveelt hij. Fleur likt, proeft zee-zout en een vleugje tabak. Ze voelt haar clit kloppen, maar durft niet te schuiven – de kettingen houden haar in een sissende houding.

De eerste vrouw buigt zich, bijt zacht in Fleurs schouder. „Luister,” fluistert ze, „vrouw met een clitoris kan als een vrouw-zijn-smaken. Maar vrouw met een pik, tja…” Ze laat haar hand over Fleurs buik zakken, klopt twee keer boven haar navel. Dan wijst ze naar de trans-vrouw. Ze staat op, laat de satijn-broek glijden. Haar geschoren majestueuze, donkere lul die half slap-hangt showend. Ze pakt Fleurs kin, duwt zacht. „Als je haar proeft, weet je het verschil niet meer tussen jasmijn en geslacht,” zegt ze met lage, krakende alt stem. Ze wrijft met duim over Fleurs onderlip, spreidt haar mond. Dan drukt ze haar eikel er net voor een seconde tegen. Fleur proeft zacht, ziltig leer. Ze hapt naar adem. De vrouw trekt terug. „Sla op,” zegt ze tegen de olijf-man. Die haalt een kleine riem, tikt zacht over haar dij. Niet om te slaan – alleen om het geluid van leer te geven, de geur van riem-was te laten walsen in haar neusgaten. Ze huivert, haar tepels ontwikkelen zich tot stevige knikkers. Ze voelt hoe haar slijmlaagjes vollopen, hoe ze pulseren rond niets – maar ze mag niks ontvangen. Alleen tintelen.

De sessie duurt een uur – het kwartet wisselt van plek, laat haar ruiken, proeven, luisteren. Ze zingen soms – een hum in het Swahili, een cadens uit Portugees. De trans-vrouw laadt een klein vibratiespeeltje in Fleurs navel trillen, zodat haar hele buikvel in trillende harmonie schiet. Fleur huilt van verlangen, voelt tranen over haar slapen lopen. Ze smeekt niet – ze weet het mag niet. Uiteindelijk klinkt een bel. Alles stopt. De vier lichamen verdwijnen, geen woord, geen blik achterom. Een luchtstroom zuigt de geuren mee. Fleur blijft trillend achter. Ze heeft geen idee of ze nu meer of minder weet van ‘ton-sur-ton’ – maar iets in haar heeft gepiekt, een innerlijk orgeltje dat nooit eerder klonk.

Donderdag breekt aan – dag vier. Ze krijgt een ontbijt-ei gespoten met yohimbe-extract, koffie met een drupje amfetamine. Haar huid voelt schrobberig. Ze wordt geschoren – volledig, behalve een smal strookje boven haar clit. De kapster fluistert: „Gasten houden van strak, maar toch een richting-aanwijzer.” Ze plakt er een piepklein kristalletje diamantvlag boven.

Middag: ze mag bewegen in een kleine tuin binnen de bunker – een kas met zwart glazen dak, geur van dennen. Ze draagt een zijden short en een sportbeha zonder cups. Een trainer komt – een vrouw met een slang-masker, lange paardenstaart. „Stretch,” beveelt ze. Ze buigt Fleur voorover, laat haar vingers strikken om haar enkels terwijl haar knieën branden van de split-oefeningen. „Je krijgt straks dubbele penetraties, soms 20 minuten achtereen. Bekkenbodems moeten meezwieren als accordeons.” Ze duwt een bal uit staal in Fleurs vagina: „Hou vast.” Dan een tweede, in haar anus: „Klemmen maar.” Ze moet drie keer het kas-rondje lopen, zonder te laten vallen. Elke keer dat een bal uitglipt, krijgt ze een tik tegen haar dij met een siliconen paddle. Na de derde ronde houdt ze beide ballen vast; de trainer knikt. „Goed. Je bent klaar om buffet-rondes te doorstaan.”

Na het avondmaal – proteïne, gemengde bessen, ananas voor de smaak – volgt de laatste briefing. In een antichambre met theatergordijnen ontvangt Bluesy haar zelf. Ze draagt nu een mantelpakje van spiegel-stof, haar strap-on is vervangen door een discrete zilveren broche in de vorm van een wolf. Ze houdt een glinsterende box omhoog. „Je verzamel-spullen,” zegt ze, „masker van fonkel-lak aan de buitenzijde, binnenzijde met micro-ventilatie. Plug met jouw nummer erin – huisnummer zeven-vier-gamma. En je keycard.”

Fleur opent de box, haar vingers trillen. De kaart glimt als een lap poollicht. Ze heeft nog geen seconde nagedacht over Luuk – nu ineens schiet hij door haar hoofd: zijn lach als ze na een lange shift thuiskomt, hoe hij haar voeten masseert. Ze slikt. „Mag ik… iemand bellen?”

Bluesy leunt achterover. „Geen contact de komende 24 uur. Jij hebt gezegd: ik ben erbij. Dat vergeten we niet.” Ze klinkt niet gemeen – eerder een kind dat zijn favoriete speeltje niet wil delen. „Na morgen mag je weer alles. Maar morgenavond ben je van ons.”

Fleur knikt. Ze voelt hoe haar spleet alweer klopt – niet van angst, maar van pure, rauwe honger. „Wat… gebeurt er precies?”

„Ontvangst in de Grote Koperen Hal. Seks is toegestaan vanaf de drempel. Papieren in de mand – geen namen. Je loopt rond met je nummer op je plug; zo weten anderen wie je bent. Inspector-LED’s geven aan of je vrijgevig, dominant, sub of switch bent. Gasten trekken kleur-pins – rood voor direct binnen, geel voor eerst een drankje. Groen betekent: ik kijk. Je mag weigeren, maar we weten allemaal: jij wil kijken én gezien worden.” Ze zakt op één knie, trekt Fleurs kin omhoog. „Er komen vanavond liggers die alleen maar een vrouw willen zien klaarkomen. En er komen jagers die jou als prooi ruiken. De kunst is –” ze wrijft met duim over Fleurs onderlip, „– laat het over je heen komen als een vloed, maar kies jouw moment om te happen.”

Fleur’s keel voelt kurkdroog. „Tweehonderd mannen, tweehonderd trans vrouwen… wie wint?”

„Niemand,” glimlacht Bluesy, „iedereen. Verwacht geen solo-optreden. Vandaag ben je instrument én orkest. Je zult sperma proeven van iemand die in Tokio is geboren, je zult een clit zuigen achter een Braziliaans wax-masker, je zult geneukt worden door een pik die roze gloeid onder black-light. En als je goed oplet, vind je daartussen ook jezelf terug – een versie die je nog niet kent.”

Ze geeft Fleur een zoen – vol, lang, bitter-zoet. Fleur proeft lavendel en een zweem van nicotine. Dan draait Bluesy zich om, haar mantel wappert. „Breng haar naar de hal,” beveelt ze. „Zet haar in de kring. Midnight start de aftelling.”

Fleur wordt opgehesen, gekleed in een nieuw kostuum: een tuigje van koperdraad dat boven haar borsten spannen zodat ze omhoog staan. Een slipje van doorschijnend gaas dat kleeft aan haar spleet – als een tweede huid. Geen badjas, geen dekmantel. Haar masker – glanzend, ondoordringbaar – sluit zich met een klik, een koel adem-filter tegen haar lippen. De rode loper onder haar voeten voelt zacht als fluweel maar kraakt als glas. Ze stapt de hal binnen.

De Koperen Hal is een koepel van 40 meter doorsnee, geen zuilen, enkel zwevende balkons. In het midden een rond podium met golvend oppervlak – tralie-metaal boven een poel licht. Om haar heen: maskers, huid, fluweel, latex, staal. De menigte beweegt als een enkel organisme – twee-honderd plus twee-honderd plus twee-honderd, allemaal halfnaakt, allemaal nummer-LED’s. Ze ziet borsten in allerlei tinten, lullen en zijde-rode kutten, lange benen met tattoo-letters die schuren tegen korte dijen, glinsterende strap-ons, paarse ball-gags, parelsnoeren die verdwijnen in anussen. Een bulderend geraas van een elektronische house-mix slaat tegen de koepel. Op een balkon houdt Bluesy haar hand omhoog – een fakkel. Ze zwaait, het licht dimt tot duister rood.

Een megafoon: „Dames en heren, lieve tussen-wonders – welkom bij de Masquerade of Fire. Tonights’s apéritif… heet FLEUR.”

Het applaus dendert als een vloedgolf. Fleur voelt hoe haar masker mist-klaar wordt van haar adem, hoe haar kuiten trillen, hoe haar hart op slot springt – en dan open, als een poort. Ze weet dat ze moet gaan liggen, maar beweging is een andere taal hier. Ze knielt op het podium, spreidt haar armen. „Gebruik me,” zegt ze in gedachten. Haar stem klinkt via een microfoontje in haar masker zacht in de zaal. „Wie durft?”

Een eerste gestalte komt uit de massa – lange Afro-kleur, glitter-masker in vorm van een arend, leren harnas. Ze draagt een strap-on van plexiglas waaronder een LED baan. Ze loopt naar Fleur, pakt haar kin. „Lekker kippetje,” zegt ze met Brits accent. Ze duwt Fleur op haar rug, trekt het gaas-slipje opzij en perst zonder omhaal de strap-on helemaal in Fleur’s gleuf. Fleur gilt – hij is koud, dik, ribbelig. De menigte juicht. Twee andere handen – man, vrouw, onbekend – grijpen haar polsen, sjorren haar armen boven haar hoofd vast aan een opklap-rail onder het podium. Andere vingers pakken haar enkels, binden ze met een zijden sjaal vast. Spreid, gespreid – benen wijd, kut open, kont trilt. De arend begint te stoten, haar heupen slingeren in een langzaam kruis. Haar LED strap schittert in de toeschouwers ogen – een blauw vuurwerk in een natte tunnel. Fleur’s kreun vermengt zich met de bas. Ze voelt hoe een lading kijkers zich brandt op haar huid – het is geen fantasie meer, het is heet metaal.

Terwijl haar eerste orgasme al knalt – een snelle, groffe knal die haar buik doet verkrampen – rukt een tweede gestalte haar masker iets omhoog, steekt zijn eikel tussen haar lippen. Ze proeft cola en pre-cum, zuigt onmiddellijk. Nog een – een tiental vingers van verschillende huidskleuren – kneden in haar borsten. Iemand tilt haar hoofd, een trans-vrouw nu – Aziatisch masker met draken-oren – drukt haar tepel in Fleur’s mond. „Bijten maar,” zegt ze lachend. Fleur knabbelt, voelt hoe harde rubberen piercing in de tepel tikt tegen haar tand. Intussen ramt de arend-strap nog steeds – nu op een hogere stand, pulserend. Een nieuwe effectieve vibratiedildo gloeit omhoog, klettert tegen Fleur’s voor wand – ze spuit. Een straaltje slijk schiet over het podium, spettert op glanzende laarzen beneden. Het publieke gejuich verandert in een gezamenlijk grom. „Ze is een fontein,” gilt iemand. „Geef haar meer!”

Er klinkt een schiet-plons-geluid – een steriele sproei met dure olie regent op haar lichaam – het podium is nu een glijvlak. Ze voelt hoe twee mannen – blank, getint – zich naast haar opstellen. Hun echte lullen, geen props, slaan tegen haar wang. Ze moet kiezen – draait haar hoofd heen en weer, zuigt afwisselend. Een derde drukt zich in haar kont – nu geen strap maar bloedwarm vlees. Ze verstijft, maar een hand klapt tegen haar clit: „Adem uit, meisje.” Ze doet het en hij drukt voorbij haar ring, hobbelt diep. Alles wordt een warwinkel van huid, een rondo van gleuven. Haar gleuf, haar mond, haar anus – alles gevuld, wijd, ontplooiend. Ze voelt hoe de man in haar kut snel klaarkomt – hij rolt achteruit, vervangen door een andere – een trans-vrouw met een stijfheid als staal. Ze penetreert op eenzelfde maat als de arend-straf, maar warm, levend. Fleur’s ogen draaien terug – ze ziet het publiek als een dikke, kleurige wand – maskers die openmouthen, sommigen masturberen, andere filmen met telefoons achter half-doorzichtige hoesjes. Ze wil alles zien, maar kan niet focussen – de lichamen rollen over haar als golven op een strand van vlees.

Een nieuw geluid – mep, mep – komt dichter. Een vrouw met een zweep van fluweel strijkt over Fleurs buik. Ze tikt zacht, dan harder – precies boven de clit. Fleur schreeuwt in de mond van de man die ze pijpt. Het vuur prikkelt, maar de pijn verandert razendsnel in een warm bad dat haar bekken vult. „Wederom,” roept een stem. De zweep strijkt nogmaals, nu over haar linker-borst. De borst verstrakt haar tepel staat rechtop. Ze voelt hoe een orgasme opbouwt – niet fijn, maar een bulldozer. De penetraties versnellen – in haar kut, in haar kont – beide verschillend van ritme maar even heftig. Ze telt niet meer hoeveel ladingen zaad al in haar schieten – sommigen trekken zich terug, sproeien over haar buik, sommigen blijven plakken, pulseren door. Ze voelt een warme golf – een man gooit zijn lading diep in haar keel; ze slikt, proeft noten en alcohol. De trans-vrouw achter haar trekt zich uit haar kut, schildert een witte lijn over haar gaas-slipje. Een nieuwe – een kortere, maar met een kurk-dikte – duwt zich er meteen weer in. De pauzes zijn miniem – de trein dendert door.

Dan gebeurt het – een plotselinge clustering. Vier lichamen tillen haar op – handen onder rug, billen, knieën. Ze zweeft boven het podium als een offer. Lullen en strap-ons positioneren – er is altijd iemand in haar kut, iemand in haar kont, twee in haar mond – ze wisselen elkaar af in een rollend patroon. Ze is nu enkel nog een holte – een levende fleshlight voor een zappend collectief. Maar tegelijk is ze het brandpunt: zonder haar kreun valt het ritme uit, zonder haar spuiten verliest de menigte z’n vurige cadans. Ze is instrument én dirigent.

Het volgende half uur verandert alles in een trance van transpiratie, spuitende cumshots, kokende kreten. Ze krijgt een buttplug van metaal die verhit is tot lichaamstemperatuur – als hij eenmaal zit, gloeit hij na als goud. Een trans-vrouw met een uiterst lange, elegant gebogen pik trekt haar benen in een spreidstand omhoog, terwijl een andere – klein, athletisch – zich op haar gezicht zet en haar balhaar laat schuren. Fleur’s tong vindt een piercing – een klein zwaantje – ze speelt ermee, terwijl haar anus wordt verruimd met een dilator-ring. Ze kijkt – door een waas – hoe een groepje toeschouwers zich uit de massa lost, tegen elkaar aan begint te neuken, alsof haar show een domino-effect is. Ze ziet Gouden Masker – hij is aan de rand, houdt zich rustig, ogen strak op haar gericht. Hij knikt – geen glimlach, maar een belofte. Ze voelt een steek van trots: ik overleef dit, ik bezit dit, ik ben dit.

De finale nadert als een orkaan. Ze wordt gekoppeld aan kettingen. Een ketting trekt – men tilt haar nog hoger – nu hangt ze ondersteboven, haar haren vallen als een vuurwater omlaag. Haar masker schuift iets, maar blijft zitten. Bloed stroomt naar haar hoofd; haar oren suizen. Een laatste koppel – man met een ijsblauw masker, trans-vrouw met een diva-fieder – stappen op haar af. Hij neukt haar van onder in haar kut, terwijl zij zich in Fleurs anus perst met een dubbele strap-on: twee schachten in éen aansluiting. De vierde schacht – dat is vrouw-met-diva’s echte penis – glipt tussen zijn benen en wrijft langs Fleur’s clit als een vibrerende brug. Ze is nu gevuld met vier voorwerpen tegelijk – kut, kont, mond, clit – een kwartet van pulserend vlees en siliconen. Ze gilt, maar het geluid wordt gesmoord door de lul in haar keel. Ze voelt hoe haar bekken zich spant – alles verzamelt in een vurige knoest. De beat van de muziek vertraagt – een requiem-achtig getik – ook de menigte zakt in tempo, alsof allen collectief wachten op haar laatste barst.

Ze komt – en hoe. Een jicht-golf van sappen spuit uit haar kut, terwijl haar anus kneedt rond de dubbele strap. De man onder haar schreeuwt, trekt zich terug en spuit over haar borst-kas – gloeiend heet zaad dat met de stroom mee naar beneden druipt en langs haar hals achter het masker verdwijnt. De trans-diva gilt, gaat, verstijft en spuit een lading diep in haar darmen – Fleur voelt zich gevuld alsof ze een gietijzeren bal inslikt van pure warmte. De lul in haar mond spuit eveneens – sperma loopt langs haar neus, haar wang. Ze slikt wat ze kan maar er is te veel – het druipt in haar ogen, prikt in haar wimpers. Ze trilt, haar lichaam wordt één kramp. Haar bewustzijn vervaagt – ze ziet enkel wit, geen geluid, geen ruimte – en valt weg.

Wanneer ze weer bij bewustzijn komt, ligt ze op een rood fluwelen matras in het midden van het podium. De menigte klapt – geen geschreeuw meer, maar een zee van geluid dat lijkt op regen op water. Alles is stiller, zachter. Lichamen omarmen elkaar – koppels, triootjes, sommige al slapend in een warboel armen. Bluesy komt naar haar toe, haar stem nu fluister-zacht door de megafoon. „Fleur, onze ster, je hebt 38 orgasmes geteld, zeven squirts, twaalf ladingen ontvangen. De Masquerade of Fire dankt je. Er zal een haard voor je branden in de Garden of Echoes – kom weer op adem.”

Fleur probeert te spreken – haar mond voelt kapot, haar tong dik. Ze heft een hand. Het publiek gilt nog eenmaal – nu van bewondering, van afscheid. Ze voelt hoe medewerkers haar in een zijden doek tillen. De plug met huisnummer zeven-vier-gamma glipt uit haar kont – een koude leegte, maar tegelijk een belofte dat ze gevuld is geweest als geen ander. Ze kijkt omhoog, ziet in een tocht-streep het Gouden Masker die naar voren komt. Hij leunt over de rand van het podium, strekt zijn hand. Ze legt haar vingers in de zijne – ze is te moe om iets te zeggen. Hij kust haar vuil besmeurde vingers, proeft haar zaad-parfum. „Tot de volgende keer,” fluistert hij. Zijn ogen glanzen – trots? Lust? Bezit? Ze kan het niet ontcijferen.

Terwijl ze de coulissen in wordt gerold, hoort ze nog één laatste echo – klappen, sommige die haar naam nog mompelen. Ze glimlacht achter het natgespoten masker, voelt hoe haar huid gelouterd is, hoe haar bekken gloeit als een kolen-gloei. Ze heeft geen idee hoe laat het is, hoe laat het ooit weer wordt – maar die week van voorbereiding, van opbouw, van wachten: die is nu gestold tot brand-goud in haar lichaam. Ze is klaar voor rust – en tegelijk weet ze dat de volgende Masquerade, de volgende keer, al ergens in haar bloed siddert. De deur van de rust-suite sluit. Ze hoort het slot klikken – veilig, maar ook: opgeborgen tot de volgende keer dat het vuur roept. Ze sluit haar ogen, en terwijl ze wegzakt, proeft ze op haar tong nog de mix van alle smaken – een echo van tweehonderd plus tweehonderd plus oneindig. Ze glimlacht. „Wie durft?” fluistert ze nog eenmaal, en dan is er enkel duisternis, warme duisternis, ademend als een minnaar die blijft liggen.

Trefwoord(en): Taboe, Voyeurisme, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!