Donor Gezocht! - 7

Het huis was eindelijk stil. De oude houten vloer van de overloop had opgehouden met kraken zodra mijn vader zijn laatste ronde had gelopen, nadat eerder al de gedempte geluiden van de televisie beneden waren verstomd. In de wieg naast het bed sliep Milly diep, als een klein, tevreden hoopje mens.

Het eenpersoonsbed was eigenlijk veel te smal voor ons tweeën, maar dat was precies wat we nodig hadden. Milan lag op zijn zij, zijn rug tegen de muur geplakt, terwijl ik me in de holte van zijn lichaam nestelde. De warmte die van hem afstraalde was overweldigend.

"Saar…" fluisterde Milan in de duisternis. Zijn hand gleed onder de dekens en vond mijn buik, die nog zacht was van de zwangerschap. Hij streelde me met een tederheid die me de adem benam. "Ik kan niet geloven dat ik hier echt lig. Bij jou."

Ik draaide me voorzichtig om in de krappe ruimte, mijn gezicht slechts centimeters van het zijne verwijderd. In het zwakke schijnsel van het nachtlampje zag ik zijn ogen glinsteren.

"Het is riskant, Milan. Als mijn vader ons zo ziet..."

"Dan ziet hij dat ik van je hou," onderbrak hij me schor. Hij boog zich voorover en kuste me. De kus begon zacht, bijna vragend, maar veranderde al snel in iets diepers en dringenders. De maanden van onvrijwillige onthouding en het gemis explodeerden tussen ons.

Zijn hand dwaalde omhoog, onder de zoom van mijn nachthemd en vond mijn borsten, die nog zwaar en gevoelig waren. Ik slaakte een zachte zucht die ik net op tijd in zijn mond wist te smoren. De elektrische geladen spanning die altijd tussen ons had bestaan op de atletiekbaan en in alle andere uurtjes van onze affaire, die kreeg hier en nu een nieuwe, intiemere diepgang.

Milan bewoog zich uiterst behoedzaam. Hij wist dat mijn lichaam nog aan het herstellen was, maar zijn vingers waren meesterlijk in het vinden van de plekjes die me deden sidderen. Hij kuste mijn hals, mijn sleutelbeenderen, en werkte zich langzaam naar beneden terwijl hij mijn nachthemd verder omhoog schoof.
"Je bent zo mooi," mompelde hij tegen mijn huid. "Nog mooier dan tevoren."

Elk van zijn aanrakingen was als een koorddans tussen verlangen en voorzichtigheid.
We moesten communiceren met blikken en zachte strelingen. Ieder geluidje kon Milly wekken of mijn ouders aan de andere kant van de muur alarmeren. Dat maakte onze intimiteit bijna nog erotischer. De beperking van de ruimte en de situatie dwong ons tot een uiterst trage, zintuiglijke verkenning van elkaars lichaam en dat was heel bijzonder.

Toen hij zijn hand tussen mijn dijen liet glijden, kneep ik mijn ogen stijf dicht. De golf van genot was bijna te veel om stil bij te blijven. Ik greep zijn schouders vast, mijn nagels zachtjes in zijn gespierde rug drukkend. Hij hield zich in, zijn ademhaling zwaar en gecontroleerd, terwijl hij me naar een hoogtepunt bracht dat niet alleen fysiek was, maar ook een bevrijding van alle stress van de afgelopen maanden.

Milan bleef daarna nog een tijdje over me heen gebogen liggen, puffend, zijn voorhoofd tegen het mijne. "Ik ga morgenochtend als eerste koffie zetten voor je vader," fluisterde hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. "Dan heeft hij geen reden om te klagen."
Ik lachte zachtjes en trok het laken weer over ons heen. We lagen daar, verstrengeld in de smalle kamer, terwijl de geur van liefde en babypoeder zich mengde. We wisten allebei dat dit nog maar het begin was van ons vreemde, ingewikkelde, maar o zo juiste gezinsleven.

***

De verhuisdozen stonden nog half uitgepakt in de hoeken van de woonkamer, maar dat kon ons niets schelen. Na zes maanden op de tenen lopen bij mijn ouders, was de stilte van ons eigen appartement in de stad een verademing. Milly sliep in haar eigen kamertje aan het einde van de gang. Een diepe, onverstoorde slaap die ons de vrijheid gaf waar we zo naar hadden uitgekeken. Mijn ouders hadden Milan inmiddels wel geaccepteerd als mijn vriend en de vader van hun kleinkind, maar dan nog hadden we nood aan onze eigen stek waar we ongestoord onszelf konden zijn. Vandaag was het eindelijk zover.

Milan stond bij het grote raam dat uitkeek over de lichtjes van de stad. Hij droeg alleen een losse joggingbroek. Zijn rug, breed en gespierd door de dagelijkse trainingen, glansde in het maanlicht. Hij zag er niet langer uit als de student-atleet die ik stiekem ontmoette. Hij was de man die elke nacht was opgestaan voor Milly en me door de eerste zware maanden heen had geholpen.
De man ook die inmiddels naar de club, waar ik binnenkort weer aan de slag zou gaan, was overgestapt en er bij het bestuur op aangedrongen had dat ik zijn vaste begeleider zou zijn. Hij wilde geen andere trainer meer.

Ik liep naar hem toe en sloeg mijn armen om zijn middel. Mijn gezicht rustte tegen zijn warme, naakte rug. "We zijn thuis," fluisterde ik.
Milan draaide zich om in mijn omhelzing, zijn ogen donker en vol vuur. "Eindelijk, Saar. Geen krakende vloeren meer, geen ouders die mee luisteren."
Hij pakte mijn gezicht in zijn grote handen en kuste me met een intensiteit die me deed duizelen. Dit was geen snelle kus tussen de luiers door. Dit was een belofte die maandenlang in de wachtstand had gestaan.
Hij tilde me moeiteloos op en zette me op het brede aanrecht in de keuken. Mijn benen klemden zich onmiddellijk om zijn smalle heupen, mijn vingers verstrikt in zijn haar. De herinneringen aan al onze wilde momenten kwamen terug.

Het absoluut meest ‘wilde’ moment, vlak voor ik bij mijn ouders introk, hadden we elkaar inmiddels al lang vergeven. In een vlaag van wederzijdse woede hadden we toen allebei dingen gedaan en uitgekraamd waar we achteraf niet trots op waren. Na een goed en eerlijk gesprek daarover hadden we dat achter ons gelaten. In de wetenschap dat we er voortaan altijd zouden zijn voor elkaar, kregen alle andere intieme momenten uit ons verleden nu echter wel een bijkomende, diepere laag.

Milans handen gleden vastberaden onder mijn zijden topje.
"Ik heb hier elke seconde van de dag aan gedacht," gromde hij tegen mijn lippen. Hij schoof de stof omhoog en bevrijdde mijn borsten, die hij met een hongerige tederheid begon te kussen. De elektrische schok die door me heen ging, was krachtiger dan ooit tevoren. Zonder de angst om ontdekt te worden, liet ik een zachte kreun ontsnappen die door de nog bijna lege keuken galmde.

"Mil, nu..." smeekte ik, terwijl ik aan de rand van zijn broek trok.
Hij tilde me weer op, mijn lichaam strak tegen het zijne geperst, en droeg me naar onze nieuwe slaapkamer. Het grote bed was nog niet opgemaakt, maar de geur van nieuwe lakens en onze lichamen mengden zich tot een bedwelmend aroma. Hij legde me neer en binnen enkele seconden waren de laatste barrières van kleding verdwenen.

In het maanlicht was Milan een beeldhouwwerk van jeugdige kracht en gratie. Terwijl hij boven me kwam hangen, voelde ik de bekende, rauwe hunkering die ons vanaf de eerste dag had verbonden, toen daar op het sportveld in de schaduw van de polsstokspringen-mat. Hier in ons eigen bed, terwijl hij langzaam en diep in me gleed, was het zo anders dan voorheen. Het was niet langer een verboden affaire tussen een trainer en een atleet. Het was de ultieme verzoening van twee mensen die hun eigen weg hadden gevonden.

Onze bewegingen waren ritmisch, krachtig en ongegeneerd. Ik kon mijn nagels in zijn rug zetten, zijn naam roepen in de duisternis en me volledig verliezen in de sensatie van zijn lichaam dat perfect in het mijne paste.
Het leeftijdsverschil van twaalf jaar bestond niet meer. Er waren alleen nog maar wij tweeën, in een dans van passie die werd gevoed door maanden van verlangen.
Toen de ontlading kwam, was die allesverzengend. We bleven nog lang verstrengeld liggen, hijgend, terwijl onze harten in hetzelfde ritme tegen elkaar aan sloegen. Milan kuste het zweet van mijn voorhoofd en trok het laken over ons heen.

"Morgenochtend hoef ik geen koffie te zetten voor je vader," fluisterde hij met een voldane grijns. Ik nestelde me tegen hem aan, wetende dat dit appartement meer was dan alleen een woning. Het was ons fort.
"Nee," glimlachte ik, terwijl ik langzaam wegzonk in een diepe slaap. "Morgenvroeg maken we ontbijt voor onszelf, en voor Milly."

De volgende ochtend werd ik wakker door de eerste zonnestralen die door de kieren van de gordijnen naar binnen prikten. Milan lag nog in een diepe slaap, met zijn arm zwaar en beschermend over mijn middel. Ik keek naar zijn rustige gezicht en moest onwillekeurig terugdenken aan die avond, bijna twee jaar geleden, toen ik met een wijntje op de bank zat en besloot dat ik niet langer wilde wachten. Ik wilde een kind, en ik had alleen een man nodig die me juiste genen kon geven.
Ik glimlachte weemoedig. Ik had Milan destijds geobserveerd op de baan. Met zijn uithoudingsvermogen, zijn felle groene ogen en zijn zacht karakter was hij in geen tijd mijn ‘Project-Donor’ geworden. Hoe anders was dat uitgedraaid…

Milan bewoog even en opende langzaam zijn ogen. Toen hij me zag kijken, verscheen er die bekende, lome ochtendglimlach. Hij trok me dichter naar zich toe. Zijn hand gleed over de ronding van mijn billen en hij begon mijn nek te kussen.
"Waar denk je aan?" mompelde hij met een stem die nog schor was van de slaap.
"Aan het feit dat ik een vreselijk slecht plan had," zei ik, terwijl ik mijn vingers door zijn warrige haar haalde. "Ik was op zoek naar een donor, Milan. Alleen een donor. Iemand met goede genen en een zacht karakter, die daarna weer uit mijn leven zou verdwijnen."

Milan hield op met kussen en keek me recht aan. Er flitste even een ondeugende twinkeling in zijn ogen.
"Dat wist ik allang, Saar. Denk je dat ik blind was? Je keek naar mij alsof ik een hoofdprijs was die je wilde winnen, niet als een minnaar."
"Wist je het?" reageerde ik geschrokken.
Milan lachte zacht en rolde bovenop me, zijn gewicht aangenaam en vertrouwd. "Ik wist dat je iets van me wilde. Weet je ons weekend in Tignes nog, schat?”
“Alsof ik dat ooit zal vergeten,” zei ik, geheel naar waarheid.
“Wel, het was daar op onze laatste avond dat ik tot het inzicht kwam dat ik je veel meer zou willen geven dan alleen mijn DNA.” Hij boog zich voorover en beet zachtjes in mijn oorlel. "Je zocht een donor, Saar... Maar je kreeg een man die je nooit meer laat gaan."

Hij pakte mijn polsen vast en drukte ze zachtjes maar beslist in het kussen boven mijn hoofd, terwijl hij over me heen kwam hangen. De sportman in hem nam het over. Zijn spieren spanden zich aan en ik voelde de brute kracht van zijn lichaam bovenop het mijne.
"Je zocht een donor, Saar?" herhaalde hij hees, zijn adem warm tegen mijn lippen. "Dacht je echt dat ik er genoegen mee zou nemen dat de mooiste en liefste vrouw die ooit op mijn pad kwam, mij alleen maar zou gebruiken als leverancier voor een baby, in plaats van de vader van haar kind te mogen zijn?"
"Ik heb je toen zo verschrikkelijk onderschat, lieverd,” zei ik met een zucht. “Ik zocht een manier om alleenstaande moeder te worden, maar ik had nooit durven dromen dat ik daarmee de vader van mijn kind én de liefde van mijn leven zou vinden."

Hij liet mijn polsen los om mijn nachthemd in één vloeiende beweging over mijn hoofd te trekken. Zijn blik dwaalde over mijn lichaam, niet langer met de voorzichtigheid van het kraam-gebeuren, maar met de ‘honger’ van een man die bruiste van verlangen naar mij en naar mijn lichaam. Het was een gedachte die een siddering doorheen mijn hele lijf stuurde.
Milan begon mijn borsten te kussen. Zijn tong speelde met mijn harde tepels, terwijl zijn hand vastberaden naar beneden gleed. Toen hij de vochtige warmte tussen mijn benen vond, ontsnapte er vanzelf een verhit kreetje uit mijn keel. Zijn vingers waren behendig en onverbiddelijk, precies wetend hoe ze de maanden van opgekropte verlangen moesten ontsluiten. Ik boog me naar hem toe, mijn vingers diep in zijn schouders gravend, omdat hij de gevoelige plekjes vond die alleen hij kende.

"Je zocht een donor," snoof hij tegen mijn huid, terwijl hij zich tussen mijn knieën nestelde, "Die heb je gevonden, maar je krijgt er wel alles bij wat ik ben."
Zonder verdere aarzeling gleed hij in me. De sensatie was overweldigend. De perfecte pasvorm van onze lichamen voelde als thuiskomen en tegelijkertijd als een emotionele kortsluiting. Milan bewoog met de ritmische kracht van een atleet, zijn heupen hard tegen de mijne slaand. Ik verloor mezelf in het geluid van onze zware ademhaling en het genot dat in golven door me heen spoelde. Elke stoot was een bevestiging dat hij zoveel meer was dan een anonieme bijdrage aan mijn kinderwens. Milan was de man die mijn wereld had overgenomen.

Ik wikkelde mijn benen strak om zijn middel, hem nog dieper in me trekkend, terwijl hij het tempo versnelde. De romantiek van de ochtend was volledig opgeslokt door een zinderende passie die geen grenzen meer kende. Op het moment dat hij mijn naam schor in mijn nek schreeuwde, en we perfect samen ‘over de rand’ gingen, besefte ik dat dit het mooist mogelijke verraad was aan mijn eigen plan van weleer. De donor was verdrongen. Wat overbleef was de minnaar die me elke vezel van mijn bestaan liet voelen.

Toen de storm was gaan liggen en onze ademhaling langzaam weer één werd met de stilte van de kamer, trok Milan me stevig tegen zich aan. Hij kuste het zweet van mijn slapen en hield me vast alsof hij me nooit meer los zou laten.
"Saar..." fluisterde hij, terwijl hij met zijn duim over mijn wang streelde. "Ik heb tijdens die trainingen met jou op de atletiekbaan of in de krachthonk nooit alleen maar aan sport gedacht. Ik zag een bloedmooie vrouw die wist wat ze wilde, die onafhankelijk wilde zijn en sterk… Dat je mij uitkoos, zelfs al was het in jouw hoofd alleen maar als 'donor', dan nog was dat voor mij het grootste compliment wat ik kon krijgen."

Ik keek in zijn heldergroene ogen, die nu niet meer uitdagend stonden, maar boordevol warmte, tederheid en liefde.
"Ik dacht dat ik het alleen kon, Mil,” zei ik zacht. “Ik dacht dat liefde een complicatie was die ik niet langer nodig had."
"Liefde is de brandstof, niet de complicatie," antwoordde hij, al even zacht. Hij pakte mijn hand en legde die op zijn hart, dat nog steeds krachtig tegen zijn ribben bonkte. "Milly is het mooiste wat ons had kunnen overkomen, maar zij is er omdat wij er zijn. Ik wil dat je weet dat ik hier niet alleen ben voor haar. Ik ben hier voor jou. Voor de nachten dat we niet slapen, voor de dagen dat we trainen, en voor alles daar tussenin."

Ik voelde een traantje over mijn wang rollen, maar dit keer was het er een van puur geluk en blijdschap. Mijn zakelijke 'moederschapswens' was een prachtig, chaotisch leven geworden. Ik besefte dat de grootste overwinning niet op de atletiekbaan lag, maar in dit bed, in dit nieuwe huis, bij deze man die me met al zijn liefde dwong om niet alleen moeder, maar ook zijn vrouw te zijn.
"Donor gezocht, maar een zielsverwant gevonden," mompelde ik met een glimlach tegen zijn borst.
"Vacature definitief ingevuld," fluisterde hij terug. Milan tilde mijn kin op en gaf me een kus die alles bezegelde… Of liever bijna alles, want ik had zo mijn eigen plannetje om onze bezegeling compleet te maken.

Terwijl ik me langzaam losmaakte uit zijn omhelzing, liet ik mijn lippen over de warme huid van zijn borstkas glijden. Ik voelde zijn hartslag, die met elke kus die ik lager plaatste, een versnelling hoger schakelen. Het gaf me een zalig gevoel hoe deze sterke man, die mij zojuist nog alle genot van de wereld had geschonken, zich zonder de minste aarzeling volledig voor mij opende. Ik gleed langzaam onder het laken, in een beweging die even vloeiend als doelgericht was. Mijn lippen lieten een spoor van zachte aanrakingen achter op zijn buik, tot ik voelde hoe hij zijn adem inhield. Wanneer ik mijn hand op zijn dij legde en mijn lippen hun uiteindelijke doel vonden, hoorde ik boven mij een lage, gesmoorde kreun.

Zonder een woord te zeggen, liet ik hem kronkelen onder mijn aanraking. Ik genoot van de manier waarop zijn vingers in het laken klauwden en hoe zijn lichaam reageerde op elke vochtige zuig en slobberbeweging die ik maakte.
In dat moment was er helemaal geen verleden meer en geen ruimte voor getwijfel over donorplannetjes of wat dan ook. Er was alleen de pure, vertederende controle die ik had over zijn genot. Afgewogen aan zijn reacties wist ik wel zeker dat Milan op dat moment nergens liever wilde zijn dan hier, onderworpen aan mij.
Ik voelde hoe zijn hele lichaam zich aanspande als een snaar die op het punt stond te breken. Zijn handen, die normaal zo standvastig waren, zochten nu hulpeloos grip op het matras terwijl hij zijn rug kromde. Elke subtiele beweging van mijn lippen en tong, was een bewuste zet in dit spel van overgave.

Ik genoot ervan hoe zijn ademhaling veranderde in korte, afgebroken stoten. Het was een bedwelmend gevoel om de controle over deze man zo volledig in handen te hebben.
Hij was niet langer de zelfverzekerde partner die de woorden vond om mijn verleden te vergeven. Mijn lieve Mil was nu de man die hopeloos overgeleverd was aan de sensaties die ik in hem teweegbracht. Ik wist dat het niet lang meer zou duren vooraleer zijn weerstand definitief zou breken en dus stak ik nog een tandje bij.

Milan mompelde mijn naam als een smeekbede. Een hese klank diep uit zijn keel, die verraadde dat hij het niet langer kon tegenhouden. Ik versnelde mijn ritme net genoeg om hem over de rand te duwen.
Met mijn ogen strak op hem gericht zag ik hem bezwijken. De rillingen die door hem heen trokken en het ritmisch schokken van zijn spieren waren de voorbode. Plots klemde hij zijn handen op mijn wangen en begeleid door een luide, bijna dierlijke brul, deed hij wat ik van hem verwachtte…
Het was waarschijnlijk de puurste vorm van macht die ik ooit had gevoeld. Terwijl ik puls na puls doorslikte, drong het pas goed tot me door dat Milan zich niet alleen aan mij overgaf. Hij liet zich door mij zowel vertederen als verteren en dat voelde ongelooflijk goed.
Veel tijd om bij te komen had Milan niet nodig. Weldra lag ik in zijn armen en vonden we elkaar in een eindeloze zoen… Alhoewel, toch niet helemaal eindeloos..!

Vanaf de gang bereikte ons het vrolijke ochtendgebrabbel van Milly. We lachten allebei en ik besefte dat Milan alle gelijk van de wereld had. Mijn ‘vacature’ was ingevuld op een manier die ik nooit had durven dromen. De cirkel was rond en daar had ik in zijn armen met gemak nog uren van kunnen genieten. Maar helaas, pindakaas…
Het mooiste bewijs van onze liefde en verbondenheid gaf aan dat ze in haar kamertje ongeduldig op haar vloeibaar ontbijtje wachtte…

Einde

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!