De Avonturen Van Arthur En Laura - 8

De avonturen van Arthur en Laura - 8


De lift zoeft bijna geluidloos omhoog. Het is een kleine, met goud en spiegelglas beklede cabine die ons direct naar de bovenverdieping brengt. Terwijl we stijgen, laat Isabella haar hoofd tegen mijn schouder rusten. Ze trilt nog steeds een beetje, maar de angst heeft plaatsgemaakt voor een koortsachtige anticipatie.

De liftdeuren glijden open en we stappen direct haar slaapkamer binnen. De ruimte is adembenemend. Het is geen kamer, maar een kathedraal van rust en luxe. De vloer is bedekt met een dik, wit zijden tapijt waar onze voeten in wegzakken. In het midden staat een enorm
hemelbed, uitgevoerd in donker eikenhout en omhangen met doorschijnende voile.

Het meest indrukwekkende is het glazen plafond dat uitzicht biedt op de sterrenhemel, waardoor de kamer baadt in een zacht, natuurlijk licht. "Hier is nog nooit een man geweest, Arthur," fluistert ze, terwijl ze me dieper de kamer in trekt. "Zelfs de butler komt hier nooit. Dit was mijn laatste vesting. De enige plek op aarde waar ik me echt veilig waande... en tegelijkertijd vreselijk eenzaam."

Ik loop naar het midden van de kamer en kijk om me heen. Er staan geen foto’s, geen persoonlijke snuisterijen; alles is strak, duur en klinisch perfect. Het is de kamer van iemand die zichzelf wilde beschermen tegen de rest van de wereld. Ik draai me om naar Isabella, die daar in het midden van haar heiligdom staat. De zijden ochtendjas glijdt nu langzaam van haar schouders en onthult haar prachtige, bleke huid in het maanlicht.

"Vanaf vandaag is dit geen vesting meer," zeg ik, terwijl ik de afstand tussen ons overbrug. "Vanaf vandaag is dit de plek waar je de controle verliest en jezelf weer terugvindt."
Ze kijkt me aan, haar ogen groot en donker. Geen kille blikken meer, geen berekenende plannen om me te breken. Alleen die vlinders in haar buik die haar vertellen dat dit de belangrijkste overgave van haar leven is. Ze pakt mijn handen en legt ze op haar heupen. "Maak de herinneringen nieuw, Arthur," smeekt ze hees. "Wis alles wat hiervoor was uit."

Ik til haar op en leg haar voorzichtig op het enorme bed. Terwijl ik over haar heen kom te hangen, zie ik de sterren boven ons door het glas. De miljoenen van Isabella, het landgoed, de App; het is allemaal weggevallen. Er is alleen nog de geur van haar huid en de rauwe, eerlijke passie die eindelijk door haar muren heen is gebroken.

Ik gooi mijn T-shirt en spijkerbroek achteloos op het dikke tapijt. Terwijl ik naakt naast haar op het zijden laken ga liggen, voel ik de koelte van de kamer, maar de hitte die van Isabella afstraalt is bijna tastbaar. Ze kijkt naar me, haar ogen dwalen over mijn lichaam, en ik zie de pure bewondering die de plaats heeft ingenomen van haar eerdere minachting.

Zonder een woord te zeggen kruipt ze tegen me aan. Haar huid voelt zijdezacht en koel, maar waar ze me raakt, lijkt ze in brand te staan. Ze begint me te kussen, eerst aarzelend bij mijn kaaklijn, maar al snel met een overgave die ik niet voor mogelijk had gehouden bij de ijskoningin van het landhuis. Haar lippen verkennen mijn schouders, mijn borstkas, en ik voel hoe haar handen over mijn rug glijden, alsof ze elke spier in mijn lichaam wil in kaart brengen.

"Je bent zo echt," fluistert ze tegen mijn huid, haar warme adem een scherp contrast met de kille stilte van de kamer. "Geen muren, geen maskers... gewoon jij."

Ze gaat lager, haar kussen worden vuriger en veeleisender. Ik voel haar zachte haar over mijn buik strelen terwijl ze zich volledig verliest in de aanbidding van mijn lichaam. Het is alsof ze jaren aan opgekropte tederheid en passie via haar lippen op mij wil overdragen. Er is geen sprake meer van dominantie of onderwerping; het is een pure, rauwe ontdekkingstocht van twee mensen die elkaar hebben gevonden in de schaduw van een zwaar verleden.

Ik leg mijn hand op haar achterhoofd en leid haar zachtjes, terwijl ik geniet van de vlinders die zij nu duidelijk niet meer alleen in haar buik voelt, maar die door haar hele wezen lijken te razen. In deze kamer, waar nog nooit een man voet had gezet, herschrijft Isabella op dit moment haar eigen geschiedenis.

Terwijl de sterren door het glazen plafond op ons neerkijken, merk ik dat haar bewegingen zelfverzekerder worden. De angst die haar eerder verlamde, is verdampt in de hitte van dit moment. Ze kijkt me aan, haar gezicht glanzend van een mengeling van zweet en tranen van geluk. "Arthur," zegt ze hees, "ik wil niet meer wachten. Ik wil voelen dat ik van jou ben, hier en nu."

Ik glimlach en spreid mijn armen op de kussens, terwijl ik haar diep in de ogen kijk. "Laat maar zien hoe je mij wil verwennen, Isabella," zeg ik kalm. "Geen regels van de App, geen machtspelletjes. Alleen jij en wat je echt voelt."

Voor het eerst in haar leven hoeft ze niet te vechten of te onderhandelen. Ik zie een flits van opwinding in haar blik die niets te maken heeft met haar oude, kille zelf. Ze komt langzaam over me heen zitten, haar zwarte haar valt als een gordijn om ons heen, en ze begint me te verwennen met een overgave die grenst aan aanbidding. Haar lippen zijn overal; ze kust mijn hals, mijn borst, en haar handen glijden met een koortsachtige passie over mijn heupen.

Het is alsof er een fontein van opgekropte tederheid is opengegaan. Ze gebruikt haar hele lichaam om me te verleiden, haar bewegingen zijn gracieus maar ook hongerig. Ze verkent elke centimeter van mijn huid met haar tong en vingertoppen, alsof ze me wil proeven en in zich opnemen. Haar eerdere arrogantie is volledig omgeslagen in een vurige zachtheid; ze wil niet alleen plezier geven, ze wil bewijzen dat ze weer kan voelen.

"Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld," fluistert ze tegen mijn lippen, terwijl ze haar heupen tegen de mijne drukt. Haar ogen glinsteren in het maanlicht dat door het glazen dak valt. "Je hebt me uit die glazen kooi gehaald, Arthur. Ik wil je alles geven wat ik al die jaren voor mezelf heb gehouden."

Ze gaat lager en lager, haar overgave is totaal. In de absolute stilte van haar enorme landhuis is alleen het geluid van haar zware ademhaling en mijn diepe zuchten te horen. Terwijl zij zich in haar aanbidding verliest, voel ik hoe de laatste restjes van haar oude trauma verbranden in de hitte van deze nacht. De miljardair bestaat niet meer; er is alleen nog een vrouw die haar seksualiteit terugwint.

In het zachte maanlicht dat door het glazen plafond naar binnen valt, draait ze zich soepel om. Haar lichaam glijdt over het mijne totdat we in de intieme symmetrie van standje 69 liggen. Het grote eikenhouten bed kraakt nauwelijks; de stilte van de kamer versterkt elke aanraking.

Isabella begint mijn geslachtsdeel te verkennen met een tederheid die haaks staat op haar eerdere kille imago. Haar handen, die eerder die middag nog zenuwachtig met het zilveren sigaretten etui speelden, zijn nu kalm en doelgericht. Ze streelt me met haar vingertoppen, elke aanraking een ontdekking, alsof ze de kracht en de warmte van de man die haar muren sloopte volledig in zich op wil nemen.

Tegelijkertijd bereik ik met mijn hand haar intiemste deel. De zijdezachte huid daar is warm en vochtig. Ik begin haar heel zachtjes te strelen, mijn vingers bewegend in een traag en geruststellend ritme. Ik voel hoe ze een kleine rilling onderdrukt wanneer ik het gevoeligste
puntje vind. Er is geen haast; dit is de heling waar ze jaren op heeft gewacht.

Haar ademhaling, die nu vlak bij mijn dijen hoorbaar is, versnelt. Ik voel haar lippen en haar tong die met een groeiende honger de regie overnemen. De vlinders waar ze het eerder over had, lijken nu door de hele kamer te fladderen. Terwijl ik haar teder blijf stimuleren, merk ik dat haar lichaam zich volledig ontspant onder mijn aanraking. De angst voor indringers uit haar verleden wordt weggedrukt door de rauwe, eerlijke realiteit van dit moment.

De tijd lijkt stil te staan onder de sterren. Isabella geeft zich volledig over aan de sensaties, haar handen die me nu steviger vastpakken naarmate de opwinding stijgt. Ik hoor een zacht, diep gekreun in haar keel resoneren, een geluid van pure bevrijding dat aangeeft dat de miljardair nu definitief plaats heeft gemaakt voor de vrouw die ze had moeten zijn.

De wederzijdse strelingen maken plaats voor een nog diepere overgave wanneer we het ritueel uitbreiden met onze monden. De stilte in de slaapkamer wordt nu gevuld met het geluid van zware ademhaling en het zachte, ritmische contact van lippen op huid. Isabella heeft haar laatste restje gereserveerdheid laten varen; ze verkent me met een intensiteit die verraadt hoe lang ze haar eigen verlangen heeft onderdrukt.

Ik proef haar ziltige zachtheid terwijl mijn tong haar diepste geheimen verkent. Isabella reageert met kleine schokjes in haar heupen, haar vingers graven zich diep in mijn bovenbenen. Het is een dans van geven en nemen, waarbij de architectuur van haar macht definitief is ingestort en vervangen door een rauwe, dierlijke connectie. Er is geen sprake meer van de 'beheerder van de App'; er is alleen nog de vrouw die eindelijk de controle durft los te laten.

Terwijl we elkaar op deze manier aanbidden, voel ik hoe de spanning in haar lichaam een kookpunt bereikt. Haar ademhaling wordt een hees geprevel, een mengeling van ongeloof en pure extase. "Arthur," brengt ze uit, haar stem gedempt tegen mijn huid. "Ik wist niet... ik wist niet dat het zo kon zijn. Zonder angst. Alleen maar dit."

De sterren boven ons lijken feller te branden naarmate onze bewegingen intenser worden. Ik voel haar hartslag tegen mijn wang bonken, een razend ritme dat de hartslag van het landhuis overneemt. De kille muren van haar vesting lijken te vervagen; in deze positie, verbonden door onze monden en onze gedeelde kwetsbaarheid, is er geen ruimte meer voor de schaduwen uit haar jeugd.

Ik voer het tempo op, mijn handen op haar heupen om haar stevig vast te houden terwijl ze zich verliest in de sensaties. Isabella reageert door me met een bijna wanhopige passie te claimen, alsof ze elke druppel van deze nieuwe werkelijkheid in zich op wil nemen. De 'miljardair' is nu volledig gereduceerd tot een trillend wezen van vlees en bloed, dat onder mijn aanraking eindelijk haar eigen lichaam weer opeist.

De intensiteit van de afgelopen uren, de bekentenissen in de salon en de rauwe eerlijkheid van deze ontmoeting komen op dit moment samen. De ritmische bewegingen en de wederzijdse aanbidding van onze lichamen bereiken een onhoudbaar kookpunt. Isabella’s lichaam spant zich als een boog, haar vingers graven zich met een bijna wanhopige kracht in mijn dijen terwijl ze haar rug hol trekt onder de glazen sterrenhemel.

Op precies hetzelfde moment dat ik mijn eigen beheersing verlies, slaakt zij een schreeuw die door de enorme, stille kamer galmt—geen kille opdracht of onderhandeling, maar een oerkreet van pure bevrijding. We komen tegelijkertijd snoeihard klaar. Het is een explosie van ontlading die jaren van opgebouwde muren, trauma's en kille eenzaamheid in één klap lijkt weg te vagen. De schokgolven trekken door haar hele lichaam, en ik voel hoe ze zich volledig aan mij overgeeft, terwijl de laatste restjes van de ijskoningin smelten in de hitte van dit moment.

De stilte die daarna volgt, is niet langer de kille stilte van een leeg landhuis, maar een vredige rust. We vallen hijgend naast elkaar in het zijden tapijt van het bed, onze lichamen nog steeds trillend van de adrenaline. Isabella’s gezicht ligt tegen mijn hals; ik voel haar warme tranen op mijn huid, maar deze keer zijn het geen tranen van verdriet. Ze lacht zachtjes door haar snikken heen, een geluid van ongeloof.

"Arthur," fluistert ze, terwijl ze haar arm over mijn borst legt om me zo dicht mogelijk bij zich te houden. "De vlinders... ze zijn er nog steeds. Maar de schaduwen zijn weg. Je hebt ze weggebrand." Ze kijkt omhoog naar het glazen plafond, waar de maan langzaam verder trekt.

Voor het eerst in haar leven lijkt ze niet meer bang voor de leegte om haar heen.

Ik streel haar zwarte haar en kus haar voorhoofd. De miljardair die mannen wilde breken is vanavond zelf gebroken, maar op de best mogelijke manier: ze is eindelijk heel gemaakt. In de verte horen we het geruis van het bos en het verre klateren van een fontein, maar hier, in de veiligheid van haar voorheen verboden slaapkamer, is de wereld eindelijk tot rust gekomen.

Na de explosieve ontlading blijven we nog lang verstrengeld liggen. Isabella pakt de chique intercom naast haar bed en instrueert de housekeeping met een stem die nu zacht en teder klinkt, zonder de scherpe randjes van voorheen: er moet een intiem diner worden voorbereid voor twee. Geen gasten, geen protocol, alleen wij.

Terwijl de zon langzaam wegzakt achter de boomtoppen van haar bos, verkennen mijn handen haar lichaam opnieuw. Ik neem haar volle borsten in mijn handen; ze zijn warm en zacht, en wanneer ik ze in mijn mond neem, slaakt ze een diepe zucht van tevredenheid. Er is geen haast meer, geen bewijsdrang. Het is puur genieten van de herstelde verbinding tussen haar geest en haar lijf.

Ik trek me terug in haar badkamer, een ruimte van marmer en glas die groter is dan menig woonkamer. Onder de brede regendouche, waar tientallen stralen heerlijk warm water mijn bezwete rug masseren, spoel ik de laatste restjes zand en zilt van de dag van me af. Terwijl ik me afdroog met een handdoek die aanvoelt als een wolk, besluit ik mijn nonchalante stijl trouw te blijven; ik trek mijn jeans en het witte T-shirt weer aan. Ik heb haar hart gewonnen als Arthur, niet als een etalagepop.

Wanneer ik de slaapkamer weer binnenstap, stokt mijn adem in mijn keel. Isabella staat voor de metershoge spiegel en kijkt naar haar eigen reflectie. Ze is getransformeerd. Als een feniks uit de as. Ze draagt een lange, diep uitgesneden goud glitterende avondjurk die het licht van de kroonluchters vangt bij elke beweging. De split loopt gevaarlijk hoog door tot aan haar heup, en wanneer ze zich omdraait, zie ik haar volledig blote rug, die glanst als gepolijst marmer.

Ze staat daar als een verschijning die elke man het hoofd op hol zou doen slaan—een godin van macht en schoonheid, maar met een blik die nu warmte en leven uitstraalt. Ze kijkt me aan via de spiegel en een flauwe glimlach speelt om haar lippen. "Is dit wat je wilde zien, Arthur?" vraagt ze hees. "De vrouw die zich niet langer hoeft te verbergen?"

Ik loop op haar toe en leg mijn handen op haar blote schouders. In de spiegel zie ik ons staan: de man in het simpele witte shirt en de miljardair in haar glitterende harnas van zijde en kristal. De tegenstelling is prachtig. "Ik zie een vrouw die eindelijk haar eigen schoonheid weer durft te dragen zonder het als een wapen te gebruiken," antwoord ik.

We dalen de brede marmeren trap af naar de eetzaal, waar een tafel is gedekt die zelfs voor een koninklijk bezoek niet zou misstaan. Maar Isabella negeert de stijve stoelen aan de kop van de tafel; ze wenkt me naar een intiemere hoek bij de openslaande deuren naar het terras. De butler verschijnt geruisloos, hij heeft een enigszins verbaasde blik, zich bewust van een sfeer verandering, schenkt een kristalheldere witte wijn in en verdwijnt weer in de schaduwen, wetende dat zijn aanwezigheid hier nu een inbreuk is.

"Ik heb de hele wereld kunnen kopen, Arthur," zegt ze terwijl ze een oester naar haar mond brengt, "maar ik heb nog nooit met iemand gegeten zonder dat er een contract of een agenda op tafel lag." De glitter van haar jurk weerkaatst in de kaarsvlammen, en elke keer als ze beweegt, gunt de hoge split me een blik op haar lange, slanke benen. De ijzige zakenvrouw is definitief vervangen door een vrouw die hongerig is naar het leven zelf.

Het diner is een opeenvolging van culinaire hoogstandjes—van zachte kreeft tot truffelrisotto— maar mijn aandacht wordt steeds getrokken door de manier waarop ze me aankijkt. De vlinders waar ze het eerder over had, lijken nu tussen de gangen door te dansen. Ze vertelt me tussen de happen door over de eenzaamheid van de top, over hoe ze dacht dat dit huis haar zou beschermen, terwijl het haar eigenlijk langzaam verstikte.

"De vrouwen in de App denken dat ze alles van je weten," zegt ze met een ondeugende twinkeling in haar ogen terwijl ze haar glas heft. "Maar ze hebben geen idee wie de man achter het witte T-shirt echt is. Ze zien de Meester, maar ik zie de man die niet bang was voor mijn muren." Ze leunt over de tafel, haar diep uitgesneden jurk laat weinig meer aan de verbeelding over, en ik voel haar voet onder de tafel langs mijn been omhoog glijden.

Na het hoofdgerecht stelt ze voor om het dessert op het terras te nuttigen, bij het zwembad dat nu prachtig verlicht is. De avondlucht is zacht en de fonteinen klinken als muziek op de achtergrond. "Weet je," fluistert ze terwijl we naar de sterren kijken, "Isabella de ijskoningin is vanavond gesmolten. Wat er nu overblijft, is aan jou om te vormen."

Terwijl we daar zitten, ziet ze uit de ooghoek haar telefoon op de tafel oplichten. De App-groep explodeert van de berichten omdat ze al uren niets van zich heeft laten horen. Ze pakt het toestel op, kijkt me aan en vraagt: "Zullen we ze een teken geven, of laten we de Stille Straat nog even in totale onzekerheid over wat er in het landhuis is gebeurd?"

De sfeer bij het zwembad is magisch. Isabella kijkt me uitdagend aan en met een bijna onzichtbare beweging raakt ze een klein drukkertje in haar nek aan. De glinsterende jurk, die duizenden euro’s moet hebben gekost, glijdt als vloeibaar zilver van haar lichaam en valt in een glinsterende hoop op de tegels. Ze staat daar, volledig naakt, als een Venus in het zilveren maanlicht. Haar huid glanst en de kwetsbaarheid die ze eerder in de slaapkamer toonde, is nu omgezet in een stralende, trotse vrouwelijkheid.

Ik heb iets meer tijd nodig om mijn jeans en shirt uit te trekken, maar al snel staan we beiden naakt aan de rand van het water. We duiken tegelijkertijd het lauwwarme water in. Het zwembad slingert zich door de tuin en we zwemmen als een verliefd koppeltje naar het ondiepe gedeelte bij de rand van het terras. Daar, waar ik net kan staan, trek ik haar stevig tegen me aan. Het water omspoelt onze lichamen terwijl onze lippen elkaar vinden in een kus die alles bezegelt wat er vandaag tussen ons is gebeurd.

Met een zekere hand geleidt ze mijn inmiddels weer staalharde knots naar haar liefdesgrot. Ik zie een flits van verwarring op haar gezicht, maar het is de gezonde verwarring van iemand die voor het eerst pure sensatie voelt zonder de bijsmaak van macht of angst. We beginnen
liefdevol en ritmisch te neuken, gedragen door het water. De weerstand van het zwembad maakt elke beweging zwaarder en intenser. Isabella gooit haar hoofd achterover, haar zwarte haar drijvend op het wateroppervlak, terwijl ze zachtjes mijn naam kreunt.

De climax is onvermijdelijk en krachtiger dan ooit. Terwijl ik haar volledig volspuit, slaakt ze een kreet die over de uitgestrekte gazons en vijvers galmt. Het is het geluid van een vrouw die eindelijk al haar ketenen heeft afgeworpen. Ik kijk even omhoog naar het enorme landhuis en zie op de zolderetage hier en daar wat gordijnen verschuiven; de housekeeping en de butler zijn getuige van de val van de ijskoningin, maar het kan me niets schelen. Isabella is van mij, en zij weet het.


"Dit was de laatste muur, Arthur," fluistert ze als we hijgend tegen de rand van het zwembad leunen. Ze veegt het water uit haar ogen en kijkt me aan met een blik die ik nooit zal vergeten. "Vanaf nu is er geen weg terug meer naar de eenzaamheid."


We stappen uit het zwembad en laten ons wegzakken in de stomende jacuzzi die als een verborgen eiland in het terras is ingebouwd. De krachtige stralen masseren onze vermoeide spieren terwijl het water rondom ons bruist en kolkt. De butler verschijnt als een schaduw uit de duisternis, ditmaal zonder enige misprijzende blik. Hij zet een zilveren koeler met een fles vintage champagne en twee kristallen flûtes op de rand van de jet, schenkt ze in, en verdwijnt weer geruisloos.

Isabella neemt een diepe slok en leunt haar hoofd achterover tegen de rand, haar natte haar glinstert in het lamplicht. De kille, berekende vrouw van de middag is volledig verdwenen. Ze blijft maar praten, haar stem een waterval van opluchting en herwonnen energie. Ze vertelt over hoe ze elke steen van dit landgoed had gekocht om een fort te bouwen tegen de wereld, en hoe ze nu pas beseft dat ze zichzelf levend had begraven.

"Ik dacht dat macht de enige manier was om nooit meer dat bange meisje te zijn, Arthur," zegt ze, terwijl ze mijn hand onder water opzoekt en stevig vasthoudt. "Ik gebruikte de App om mannen te kleineren omdat ik bang was voor wat ze me aan konden doen. Maar vanavond... vanavond voelde ik voor het eerst dat overgave geen verlies is, maar juist een bevrijding. Ik
voel me alsof ik eindelijk weer adem kan halen."

Ik ga weer leven Arhur! Schreeuwt ze uit.

Ze kletst honderduit over haar plannen, over hoe ze de App-groep wil hervormen en hoe ze eindelijk weer eens buiten de hekken van haar landgoed wil treden zonder haar emotionele pantser. Ze lacht om haar eigen eerdere arrogantie en hoe ze dacht dat ze mij kon 'breken'. "Ik was zo dwaas," geeft ze toe met een ondeugende twinkeling in haar ogen. "Ik dacht dat ik de regels kende, maar jij hebt het hele spelbord omgegooid."

Terwijl de champagne langzaam naar haar hoofd stijgt, begint ze plannen te maken voor de Stille Straat. Ze wil een groot feest geven op het landgoed alleen voor alle vrouwen uit de groep en mij, maar dit keer niet om macht te tonen, maar om de vrijheid te vieren die ik in de buurt heb gebracht. "We gaan de hele straat hier uitnodigen, Arthur. En jij zult daar staan als de man die de ijskoningin heeft doen smelten."

De nachtmerries lijken mijlenver weg nu ze daar zo stralend en vol leven in het bruisende water zit. Ze is niet langer de spin in het web; ze is een vrouw die weer durft te dromen.

"Blijf vannacht," fluistert Isabella, terwijl ze haar glas champagne op de rand van de jacuzzi zet en haar natte armen om mijn nek slaat. "Laat ze daarbuiten in de Stille Straat maar speculeren. Laat ze maar denken dat de ijskoningin de Meester heeft verslonden of dat hij met de staart tussen de benen is gevlucht. Deze nacht is alleen van ons."

Ik knik en we stappen uit het warme water. Gehuld in dikke, witte badjassen van Egyptisch katoen lopen we terug naar de enorme slaapkamer. Maar de verleiding van de technologie waar zij haar hele imperium op heeft gebouwd, is te groot. Terwijl we op de rand van het hemelbed zitten, pakt Isabella een afstandsbediening. Het scherm, dat niet onderdoet voor een bioscoopscherm, verlicht haar gezicht, dat nu een zachte, voldane uitdrukking heeft.

De App-groep is een digitale mierenhoop die volledig is geëscaleerd. Er staan inmiddels honderden berichten in. De speculaties variëren van bezorgdheid tot pure sensatiezucht.

"Is er al iemand langs het landgoed gereden? De Jaguar staat er nog steeds!" typt een van de vrouwen die gisteren op het strand was. "Zou hij bezweken zijn onder haar druk? Isabella is genadeloos als ze iemand wil breken," reageert een ander. "Zou hij ooit nog wel terugkomen naar de Stille Straat? Misschien heeft ze hem wel gekocht met haar miljarden." En natuurlijk de hamvraag die om de minuut voorbijkomt: "Wanneer krijgen we een ooggetuigenverslag? Iemand móet iets gezien of gehoord hebben!"

Isabella kijkt me aan en schiet in de lach. Het is een zuiver, bevrijdend geluid. "Ze hebben geen idee, Arthur. Ze denken dat we hier in een loopgravenoorlog zaten, terwijl we de muren aan het slopen waren." Ze scrolt nog even op het grote scherm door naar een bericht van Maria: "Als de Meester niet voor het ontbijt terug is, gaan we met een buslading vrouwen die poort bestormen!"

"Laat ze nog maar even sudderen in hun eigen ongeduld," zeg ik, terwijl ik de telefoon uit haar hand pak en op het nachtkastje leg, pal naast het zilveren sigaretten etui. "Morgenochtend krijgen ze hun antwoord, maar vannacht hebben we belangrijker dingen te doen dan verslag
uitbrengen."

We kruipen onder de koele, zijden lakens. Terwijl de sterren boven ons langzaam vervagen door de naderende dageraad, valt Isabella voor het eerst in jaren zonder angst in slaap, haar hoofd op mijn borst en haar hand stevig in de mijne geklemd. De nachtmerries hebben plaatsgemaakt voor de diepe, rustige ademhaling van een vrouw die eindelijk thuis is gekomen.


Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Affaire, Auto, Baas, Badkamer, Bazin, Bdsm, Beffen, Bikini, Billen, Bioscoop, Blond, Bos, Boswandeling, Brunette, Buitensex, Chantage, Collega, Dominantie, Douche, Duinen, Exhibitionisme, Flirten, Gluren, Hakken, Jacuzzi, Kasteel, Keuken, Lingerie, Lust, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!