De Avonturen Van Arthur En Laura - 9

De eerste zonnestralen vallen door het glazen plafond en zetten de slaapkamer in een zachte, gouden gloed. Isabella wordt langzaam wakker tegen mijn borst. Ze ziet er in het ochtendlicht nog mooier uit, haar harde masker van gisteren is definitief ingeruild voor de zachte trekken van een vrouw die diep en vredig heeft geslapen.

We beginnen met zachtjes knuffelen, genietend van de huid-op-huid warmte onder de zijden lakens, maar al snel verandert de tederheid in een hernieuwde honger. De vlinders van gisteren zijn getransformeerd in een laaiend vuur.

Zonder een woord te zeggen duwt ze de lakens weg. Ze kruipt bovenop me, haar natte haren van het zwemmen van gisteravond vallen als een donkere sluier om mijn gezicht. Ik pak haar stevige borsten vast en terwijl we elkaar diep in de ogen kijken, glijdt ze langzaam en beheerst over mijn staalharde knots. Ze slaakt een hese kreet van genot die door de immense kamer echoot.

Wat volgt is een rauwe, expliciete neukpartij die niets meer te maken heeft met de "klinische

dominantie" waar ze het eerder over had. Het is pure, dierlijke passie. Ik gooi haar op haar rug en trek haar benen hoog in de lucht, waardoor ik diep in haar kan stoten. Elke klap van onze lichamen tegen elkaar lijkt de laatste restjes van haar oude eenzaamheid weg te jagen. Ze nagelt me vast met haar blik, haar nagels diep in mijn schouders gegraven, terwijl ze smeekt om meer.

"Arthur, stop niet... laat me voelen dat ik leef!" roept ze uit, terwijl de extase haar gezicht vertrekt.

Ik versnel het tempo, mijn bewegingen krachtig en meedogenloos, totdat ze schreeuwend klaarkomt en haar hele lichaam onder mij begint te schokken. Kort daarna volg ik haar met een explosieve ontlading die ons beiden hijgend en badend in het zweet in de kussens achterlaat.

Terwijl ze nog trillend van de sensatie naast me ligt, grijpt ze weer naar haar telefoon. De teller in de App-groep staat inmiddels op 1200 ongelezen berichten.

Na de intense ochtend in bed zoeken we samen de enorme marmeren douche op. Onder de

krachtige stralen warm water glijden onze handen weer over elkaars glibberige lichamen; de aantrekkingskracht is na deze nacht alleen maar sterker geworden. Terwijl ik Isabella inzeep, geniet ik van de manier waarop ze nu lacht, vrij en onbevangen.

We stappen de badkamer uit, nog druipend en volledig naakt. Isabella loopt onverstoorbaar naar de intercom en drukt op een knop. "Alice, kom even naar boven," beveelt ze.

Kort daarna gaat de deur open en stapt er een piepjong, beeldschoon kamermeisje de kamer binnen. Ze draagt een strak zwart-wit uniformpje, maar zodra ze ons daar naakt in het midden van de kamer ziet staan, zie ik haar ogen groot worden. Ze voelt onmiddellijk de veranderde energie bij haar werkgever; de kille afstand is verdwenen, maar de autoriteit is gebleven.

Isabella kijkt het meisje met een ondeugende blik aan. "Alice," zegt ze met een stem die nu zowel warm als gebiedend klinkt. "Voordat je aan je werk begint, moet je onze gast, meneer Arthur, een passend eerbetoon brengen voor wat hij hier voor elkaar heeft gekregen."

Alice aarzelt geen seconde. Ze lijkt de spanning en de nieuwe sfeer op te zuigen. Ze loopt op me toe, laat zich voor me op haar knieën zakken op het dikke tapijt en begint me met een verbazingwekkende vaardigheid heerlijk te pijpen. Ik voel haar warme mond en haar zachte handen die me stevig vastpakken, terwijl Isabella naast ons staat te kijken met een glas vers geperste jus d'orange in haar hand, genietend van het schouwspel. De overgave van het kamermeisje is totaal en expliciet; ze zuigt me diep in haar keel terwijl ze me met haar ogen van onderaf aankijkt.

"Goede meid, Alice," spint Isabella, terwijl ze een hand door het haar van het meisje haalt. "Arthur verdient alleen het allerbeste."

Nadat Alice haar taak heeft volbracht en ik met een diepe zucht tegen de bed post leun, gaat ze direct over tot de orde van de dag. Terwijl ik me weer in mijn vertrouwde kloffie hijs—de spijkerbroek en het witte T-shirt—begint Alice met vaste hand Isabella's haar te doen. Ze gebruikt peperdure parfums en make-up spulletjes die in kleine kristallen potjes op de kaptafel staan.

Ik kijk toe vanuit de hoek van de kamer, nog steeds onder de indruk van de natuurlijke manier waarop dit meisje de sfeer aanvoelt. Isabella ziet er binnen enkele minuten weer uit als de machtige vrouw van de wereld, maar dan met die nieuwe, zachtere glans in haar ogen.

"Zo," zegt Isabella terwijl ze opstaat en haar zijden ochtendjas weer aantrekt, "nu we allemaal weer opgefrist en... bediend zijn, is het tijd voor het ontbijt op het terras. En daarna, Arthur, moeten we de dames in de App-groep maar eens laten zien wie hier de echte koning van het landgoed is."

We dalen de trap af naar het terras, en de verandering in Isabella is niet alleen in haar gezicht te zien, maar ook in haar kleding. Ze heeft haar glitterjurk verruild voor een outfit die zowel gevaarlijk als verleidelijk is: een diep uitgesneden, glimmend zijden topje en een strakke zwarte leren broek die als een tweede huid om haar benen sluit. Aan haar voeten draagt ze laarsjes met moorddadig hoge, stalen stilettohakken die met een luid, zelfverzekerd geklik op het marmer van de hal weergalmen. Ze loopt niet meer als iemand die zich verbergt; ze loopt als een vrouw die de wereld weer in haar macht heeft, maar dit keer op haar eigen voorwaarden.

Op het terras staat een ontbijt klaar dat de term 'uitbundig' een nieuwe betekenis geeft. De butler, die nu bijna een zweem van een glimlach op zijn gezicht heeft, serveert schalen met vers gepocheerde eieren met truffel, flinterdunne plakjes Iberico-ham, zilveren schaaltjes met kaviaar en een assortiment aan warme, geurende broodjes die rechtstreeks uit de oven lijken te komen. Er staan kannen met versgeperst granaatappelsap en natuurlijk een nieuwe fles ijskoude champagne.

"Zouden die dames uit de App echt met een bus naar het hek zijn gekomen, Arthur?" vraagt ze lachend, terwijl ze een stukje croissant in de kaviaar doopt. "Ze klonken gisterenavond nogal

vastberaden."

Ik kijk haar aan, genietend van het contrast tussen haar stoere lederen outfit en de verfijnde luxe om ons heen. "Maria kennende is ze tot alles in staat," antwoord ik met een grijns. "Ze accepteren geen 'nee' als ze eenmaal bloed hebben geroken."

Isabella pakt haar iPad en tikt met haar lange, verzorgde nagels op het scherm om de live- beelden van de bewakingscamera's bij het hoofdhek op te roepen. We kijken samen naar het zwart-wit beeld van de kilometers lange oprijlaan en het massieve smeedijzeren hek dat de

buitenwereld scheidt van haar domein.

Het is er nog rustig. De bossen rondom het landgoed liggen er vredig bij in de vroege ochtendzon. Er is geen bus te bekennen, geen horde vrouwen die met spandoeken de poort bestormt. "Het lijkt erop dat de speculaties in de App voorlopig nog even binnen de digitale muren blijven," zegt ze, terwijl ze de iPad weer weglegt. "Maar we weten allebei dat die stilte niet lang zal duren."

Ze leunt naar voren, waarbij haar topje gevaarlijk laag zakt, en heft haar glas champagne. "Op de rust voor de storm, Arthur. En op het feit dat jij de enige man bent die ik ooit door dat hek zal laten zonder dat hij een contract hoeft te tekenen."

Met een ondeugende glinstering in haar ogen pakt Isabella haar iPhone. Ze trekt me dicht

tegen zich aan, vlijt haar hoofd op mijn schouder en drukt af. Op de selfie is zij te zien met een glimlach van oor tot oor—een blik die de vrouwen in de Stille Straat nog nooit bij haar hebben gezien—en ik op de achtergrond, ontspannen met een glas champagne. Ze typt er geen woord bij; de foto spreekt boekdelen.

"Zo," zegt ze terwijl ze het toestel weglegt. "Dat zal de digitale mierenhoop wel even doen ontploffen. Nu zijn ze gerustgesteld... of stik jaloers."

Na de laatste slok champagne staat ze op. Het leer van haar broek kraakt zachtjes en haar stiletto's tikken vastberaden op de stenen tegels van het terras. "Kom mee, Arthur. Het ontbijt was heerlijk, maar ik wil je nog iets speciaals laten zien voordat je gaat."

We lopen terug het huis in naar de lift. Terwijl we dalen, passeren we de -1 etage. De deuren gaan heel even open en ik vang een glimp op van een wellness-paradijs: een dampend binnenbad met mozaïektegels, sauna's van geurend cederhout en een hammam die in een paleis in Marrakesh niet zou misstaan.

"Dat is voor de volgende keer," zegt ze met een veelzeggende knipoog. Dan wordt haar toon serieuzer, bijna plechtig. "Luister, Arthur. Ik heb de beveiliging zojuist instructies gegeven. Je krijgt carte blanche. Jouw vingerafdruk en gezichtsscan worden in het systeem gezet. Je bent de enige persoon op aarde die dit landgoed mag betreden zonder zich vooraf te melden. Of ik er nu ben of niet, dit huis is ook van jou."

Ze kijkt me indringend aan terwijl de lift verder zakt naar de -2. "Ik reken erop dat je hier vaak zult zijn. En ik hoop het nog meer."

De lift komt tot stilstand op de onderste verdieping. De deuren glijden open en onthullen een enorme, koel geconditioneerde ruimte met gedimd licht dat automatisch aangaat. Ik knipper even met mijn ogen. Voor me staat een collectie die mijn stoutste dromen overtreft.

Het is haar privé-garage, maar het ziet eruit als een glimmende showroom. Van klassieke

Ferrari’s in 'Rosso Corsa' tot de allernieuwste hypercars van Bugatti en Pagani. De lak van de auto's spiegelt in het zachte licht.

"Toen ik alleen was, waren dit mijn enige vrienden," zegt ze, terwijl ze langs een matzwarte

Lamborghini loopt en haar hand over de flank laat glijden. "Snelheid was de enige manier om mijn gedachten te overstemmen. Maar vandaag..." Ze draait zich om en de stalen hakken van haar laarsjes glinsteren. "Vandaag mag jij kiezen. Met welk monster wil je terugrijden naar de Stille Straat om je entree te maken?"

Ik kies voor de Bugatti, een kolossale maar elegante sedan die kracht en autoriteit uitstraalt— de perfecte wagen om straks een statement te maken als ik de Stille Straat weer inrijd. "Laat deze maar klaarmaken," zeg ik, terwijl ik mijn hand over de onberispelijke lak laat glijden.

Isabella knikt naar een van de aanwezige monteurs in de schaduw, maar haar blik blijft mysterieus.

"De auto is slechts metaal, Arthur," fluistert ze, terwijl ze me meeneemt naar de verste hoek van de garage. Daar opent ze een onopvallende zijdeur die leidt naar een lange, sober verlichte gang met muren van ruwe natuursteen. Aan het einde van de gang doemt een massieve eikenhouten deur op, beslagen met zwaar, zwart middeleeuws ijzerwerk. Ondanks het indrukwekkende gewicht zwaait de deur merkwaardig soepel en geruisloos open op perfect gesmeerde scharnieren.

Als ik de drempel overstap, voel ik de temperatuur dalen en de sfeer omslaan. Dit is geen garage of wellness, dit is een kathedraal van lust en tucht. De immense ruimte is behangen met dieprood fluweel dat elk geluid absorbeert. In het midden staat een imposant, rond lederen bed van wel vier meter doorsnede dat kan draaien, daarnaast een zwartleren Andreaskruis, glimmend van kwaliteit en voorzien van zachte, maar onverwoestbare zijden handboeien. Aan het plafond hangen zware stalen rails met katrollen en takels, waaraan schommels en harnassen zweven die wachten op een gewicht dat nooit meer zal komen.

Langs de wanden staan vitrines van glas en staal, waarin een collectie accessoires ligt die een museum niet zouden misstaan. Ik zie zwepen van gevlochten kangoeroeleer, zijden blinddoeken en een assortiment aan zilveren klemmen en gewichten die glinsteren onder de gerichte spots. Er staat een massieve massagetafel die ook als pijnbank kan dienen, geflankeerd door een rek met glanzende rietjes en paddles van exotisch hout. De geur van duur leer, boenwas en een vleugje ozon hangt zwaar in de lucht.

Isabella loopt naar het kruis en laat haar hand met de stalen stiletto-hak even rusten op het koude metaal. "Dit was mijn speelkamertje, Arthur," zegt ze, en haar stem klinkt nu vreemd afstandelijk, alsof ze over iemand anders praat. "Hier brak ik de mannen die dachten dat ze mij konden bezitten. Ik gebruikte hun begeerte als een wapen tegen hen. Elke gesp, elke ketting was een symbool van mijn angst die ik vertaalde naar macht."

Ze draait zich naar me toe en de harde trekken op haar gezicht verzachten onmiddellijk als ze me aankijkt. "Maar sinds vannacht... sinds ik bij jou de controle écht durfde te verliezen, voelt deze kamer als een stoffig relikwie. Het is klaar. De noodzaak om te breken is weg, nu ik zelf heel ben."

Ze kijkt de enorme ruimte rond en haalt diep adem. "Ik denk dat ik de boel laat slopen. Ik laat het ombouwen tot een 'game experience' voor mijn neefjes en nichtjes. Een plek voor plezier en onschuld, in plaats van dit donkere theater." Ze lacht even, bijna verlegen. "Stel je voor: waar nu het Andreaskruis staat, is dan een formule-1 simulator en daar hangt straks een virtual reality-bril."

Ze slaat haar armen om mijn middel en drukt haar gezicht tegen mijn borst. "Ik heb de sleutels van deze kerker niet meer nodig, omdat jij de sleutel van de gevangenis in mijn hoofd hebt gevonden."

Bij de zware eikenhouten deur, de toegang tot de kamer die ze nu definitief achter zich laat,

nemen we afscheid. Het is geen vluchtig afscheid; het is een belofte die bezegeld wordt met onze lichamen. Ik druk haar tegen de koude stenen muur van de gang en ze slaat haar benen met de strakke leren broek krachtig om mijn middel. Terwijl haar stalen hakken tegen de muur tikken, nemen we elkaar nog één keer, rauw en ongefilterd, alsof we de smaak van deze bevrijding voor altijd in ons geheugen willen griffen.

"Kom snel terug," hijgt ze tegen mijn lippen terwijl ze me met een laatste, krachtige samentrekking laat weten dat ze me nu al mist. "De poort staat altijd voor je open, Arthur. Altijd."

Boven bij de hoofdingang staat de Bugatti sedan te glimmen in de middagzon. De motor draait stationair met een diepe, baritonachtige ronk die in mijn borstkas resoneert. De butler staat erbij met de sleutel op een zilveren presenteerblaadje.

"Ik accepteer hem niet als cadeau, Isabella," zeg ik resoluut wanneer ze de sleutel wil overhandigen. "Dit is een leenauto voor langere tijd, oké, maar hij blijft van jou. Ik wil niet dat er iets tussen ons in staat dat naar een transactie ruikt."

Ze glimlacht en strijkt over de motorkap. "Vooruit dan, koppige Meester. Beschouw het als mijn persoonlijke vervoer voor de man die mijn wereld heeft gered. Maar zorg dat je hem heel houdt; hij heeft meer paardenkrachten dan je hele straat bij elkaar."

Ik stap in en word onmiddellijk omringd door de geur van het duurste leer en gepolijst wortelnotenhout. De stoel vormt zich naar mijn lichaam. Ik zwaai een laatste keer naar haar— een indrukwekkende verschijning in leer en zijde op de trappen van haar paleis—en geef gas. Het grind van de oprijlaan komt meters ver weer naar beneden.

In plaats van direct naar de Stille Straat te rijden, sla ik bij de uitgang van het landgoed rechtsaf. Ik wil deze bolide voelen. De Bugatti zoeft door het glooiende landschap; bij elke tik tegen het gaspedaal word ik diep in de kussens gedrukt. De wegligging is fenomenaal; de auto snijdt door de bochten als een scalpel. Het is pure macht, maar dan op vier wielen. Ik geniet van het uitzicht, de snelheid en het bizarre besef dat mijn leven in minder dan vierentwintig uur totaal is veranderd.

Ik roep Beethoven en meteen schalt ‘Ode An die Freude’ door de geluidsinstallatie waar menig audiofiel thuis jaloers op zou worden.

Terwijl ik de bebouwde kom van onze wijk nader, zie ik mijn telefoon oplichten op het dashboard. De App-groep is in een staat van totale hysterie. Maria heeft zojuist een bericht geplaatst: "Ik hoor een zware motor... er komt iets heel groots en heel duurs de straat in! Is dat... is dat een Bugatti?!"

Ik draai de Bugatti de Stille Straat in, en het geluid van de zestien cilinders echoot tegen de gevels als een naderend onweer. Gordijnen schuiven opzij, en ik zie hoofden voor de ramen verschijnen. Ik parkeer de bolide pontificaal op de oprit van mijn eigen huis, stap uit en gooi de deur met een solide klonk dicht. De straat is onnatuurlijk stil, alsof iedereen de adem inhoudt.

Zodra ik mijn voordeur open, en de gang in loop, word ik overvallen door een muur van geluid en emotie. "SURPRISE!" schalt er door de gang.

De hele woonkamer zit vol. Maria heeft werkelijk iedereen opgetrommeld: de vrouwen die ik de afgelopen weken heb geneukt, verwend en herontdekt. Er zijn ook enkele buurvrouwen, ze staan daar allemaal, hun gezichten een mengeling van opluchting, jaloezie over de Bugatti en pure begeerte. Maria stapt naar voren, een glas champagne in haar hand, en haar ogen glinsteren van onbedwongen nieuwsgierigheid.

"Je bent terug," fluistert ze, terwijl ze me een stevige kus op mijn wang geeft die net iets te lang duurt. "We waren doodsbang, Arthur. We dachten dat ze je in die ivoren toren van haar zou opsluiten of mentaal zou breken. De app-groep stond roodgloeiend van de angstscenario's."

Voordat ik iets kan zeggen, word ik omringd. Handen glijden over mijn schouders en borstkas, alsof ze willen controleren of ik inderdaad nog 'heelhuids' ben. De sfeer is geladen; het is een feest ter ere van mijn terugkeer, maar ook een collectieve claim op mijn aandacht. Ze vertellen me door elkaar heen hoe leeg de straat voelde zonder het geluid van mijn Jaguar en hoe de speculaties over de 'IJskoningin' hen bijna tot waanzin dreven.

"Die foto die ze stuurde..." zegt Sophie, terwijl ze een hand op mijn arm legt. "Je zag eruit als een man die niet alleen de strijd had overleefd, maar de oorlog had gewonnen. Wat heeft ze met je gedaan?"

Ik lach en neem een glas aan. "Laten we zeggen dat de muren van het landgoed minder dik waren dan ze dacht," antwoord ik mysterieus. Ik kijk de kamer rond en zie de passie in hun ogen. Deze vrouwen hebben me gemist, niet alleen als minnaar, maar als de man die hun levens weer kleur gaf.

Het feest barst nu echt los. De muziek gaat harder en de drank vloeit rijkelijk. Terwijl ik daar in het midden van mijn eigen woonkamer sta, omringd door de vrouwen die ik de afgelopen tijd heb leren kennen, voel ik de kracht van mijn positie. Ze vieren mijn terugkomst als een triomftocht, maar ik weet dat er boven op de heuvel een vrouw in een lederen broek zit die nu de sleutel tot mijn echte vrijheid bezit.

De muziek verstomt en de spanning in de kamer stijgt naar een kookpunt als Maria met haar

zilveren lepeltje tegen haar glas tikt. Ze kijkt me uitdagend aan. "Voordat we beginnen, Arthur... mijn prijs voor de organisatie," zegt ze hees. Ze pakt me bij mijn nek en drukt haar lippen op de mijne in een kus die naar champagne en pure bezittingsdrang smaakt. "Hé, niet alles voor jezelf houden!" roept een van de vrouwen vanaf de bank, wat voor een golf van geil gelach zorgt.

Maria veegt haar lippen af en grijpt haar telefoon. "Oké dames, de seksquizz. De winnares krijgt Arthur vijf minuten lang voor zichzelf. Hier, in het midden van de kamer, voor ieders ogen. Je mag alles eisen."

De eerste vraag valt: "Hoeveel vrouwen zitten er exact in onze geheime App-groep?"

Het blijft even stil terwijl de vingers over de schermen vliegen. "600!" roept iemand. "550!" schreeuwt een ander. Maar dan klinkt de stem van die bloedmooie rooie die ik gisteren op het strand zag. Ze kijkt me met haar groene ogen recht aan. "640," zegt ze zelfverzekerd.

Maria knikt langzaam. "Het zijn er 643. Jij zit er het dichtst bij, schat. Hij is van jou."

De rooie aarzelt geen seconde. Ze loopt op me toe, haar rode krullen dansen over haar schouders. Ze draagt een kort, strak zomerjurkje zonder bh. "Tafel, nu," beveelt ze. Terwijl de andere twintig vrouwen in de kamer ademloos toekijken en sommigen luidruchtig beginnen te commentariëren ("Neem hem hard!", "Laat ons zien waarom hij de Meester is!"), duwt ze me op de eettafel en trekt ze haar jurkje in één beweging over haar hoofd.

Ze is prachtig: volle, witte borsten met knalroze tepels die onmiddellijk hard worden in de koelte van de kamer. "Ik wil dat je me neemt, Arthur. Nu. En ik wil je mond op mijn tieten voelen terwijl je me uit elkaar trekt."

Ik rits mijn broek open en mijn staalharde knots springt tevoorschijn, nog steeds nagloeiend van de ochtend met Isabella. De vrouwen om ons heen dringen naar voren. "Kijk die lul dan!" gilt Sophie. "Die is nog groter dan vorige week!"

Ik til de rooie op, haar benen slaan zich als een bankschroef om mijn middel. Terwijl ik haar in één krachtige stoot volledig binnendring, slaakt ze een schreeuw die door merg en been gaat. Ik begin haar ritmisch en diep te neuken, terwijl ik mijn mond op haar linkerborst zet. Ik zuig haar tepel naar binnen en kneed de andere met mijn vrije hand.

"Oh god, ja! Harder, Arthur! Dieper!" kreunt ze, terwijl ze haar nagels in mijn rug zet. De kamer explodeert van het commentaar. "Kijk hoe diep hij gaat!", "Ik wil ook!", "Kijk die spieren op zijn rug!"

Het geluid van huid op huid, de geur van seks en de hitsige kreten van de toekijkende vrouwen zwepen ons op. Ik voel hoe de rooie na drie minuten begint te trillen; haar bekken schokt ritmisch tegen me aan. "Ik kom, ik kom!" schreeuwt ze, terwijl haar binnenkant me met krachtige samentrekkingen omklemt. Ze spuit volledig leeg tegen mijn buik aan, haar ogen wegdraaiend in haar hoofd.

Ik voel het zaad in mijn ballen branden, mijn lul klopt zo hard dat het pijn doet. Ik sta op het punt om alles te geven, mijn heupen versnellen voor de genadeklap...

"TIJD!" roept Maria snoeihard, terwijl ze op haar horloge kijkt. "Vijf minuten zijn om!"

Ik stop abrupt, mijn ademhaling zwaar en ronkend. De rooie hangt slap en voldaan in mijn armen, haar binnenkant nog nazinderend, maar ik sta daar met een ernstig kloppende lul, de druk bijna ondraaglijk. Ik heb mijn zaad nog niet verschoten, en de frustratie giert door mijn lijf.

De andere vrouwen joelen en fluiten. "De volgende vraag, Maria! Snel! Hij staat op springen!"

De spanning in de woonkamer is nu bijna tastbaar. Maria grijpt opnieuw de aandacht en stelt de volgende vraag met een gemene twinkeling in haar ogen: "Dames, luister goed... Met hoeveel vrouwen heeft Arthur de afgelopen weken écht seks gehad?"

De antwoorden vliegen door de kamer. "Honderd!" gilt een jonge meid achterin, wat voor een golf van hilariteit zorgt. De meesten schatten het op een stuk of vijfentwintig, gezien mijn reputatie. Maar dan klinkt de zachte, bijna verlegen stem van mevrouw Van Dijk, de vrouw van wie iedereen altijd dacht dat ze alleen voor de thee kwam. "Vier," zegt ze resoluut.

Maria grijnst. "Het juiste antwoord is acht. Mevrouw Van Dijk, u zit er het dichtst bij. De Meester is de komende vijf minuten van u."

De vrome mevrouw Van Dijk loopt met een vuurrood gezicht naar het midden van de kring. Ze weet zich geen raad met de situatie en kijkt met een mengeling van afschuw en fascinatie naar mijn staalharde, kloppende lul die nog nat is van de vorige ronde. Onder luid gejoel begint ze me uiterst voorzichtig af te trekken, haar lippen stijf op elkaar geperst en een misprijzende blik in haar ogen.

"Kom op, Van Dijk! Niet zo flauw!" roept Sophie. "Gebruik die mond!" Al snel begint de hele groep van vijftien vrouwen in koor te scanderen: "PIJPEN! PIJPEN! PIJPEN!"

Mevrouw Van Dijk kijkt om zich heen, ziet de hitsige blikken van haar vriendinnen en dan gebeurt er iets wonderlijks. Ze buigt voorover en geeft een heel voorzichtig, bijna kuis kusje op de eikel. "DIEP IN JE MOND! DIEP IN JE MOND!" brullen de vrouwen nu.

Plotseling gaat er een schakelaar om. Haar ogen worden donker en met een vastberadenheid die niemand achter deze vrouw had gezocht, pakt ze mijn schacht vast en glijdt ze met haar hele mond over me heen. Ze neemt me steeds dieper, haar keel ontspannend terwijl ze me tot aan de wortel naar binnen zuigt. Het geluid van haar gulzige geslobber zweept de kamer op tot een waanzinnige hoogte. Ze wordt zo geil van haar eigen durf dat ze met haar vrije hand een borst uit haar degelijke truitje bevrijdt; een verrassend volle, witte borst waar ze zelf wild met haar tepel begint te spelen terwijl ze me dieper en dieper neemt.

"Kijk die vrome Van Dijk eens gaan!" schreeuwt Maria enthousiast. De aanmoedigingen zijn oorverdovend. Ik voel de druk in mijn ballen weer tot het uiterste stijgen, vooral omdat ik dat van deze vrome vrouw niet had verwacht, mijn hele lichaam spant zich aan...

"TIJD!" brult Maria weer.

Mevrouw Van Dijk komt langzaam omhoog, een sliertje speeksel aan haar mondhoek en een verwilderde blik in haar ogen. Ze wordt door de andere vrouwen onthaald als een heldin, op haar rug geklopt en geprezen om haar techniek. Maria loopt op haar toe en geeft haar als ultieme beloning een diepe, natte tongzoen, die mevrouw Van Dijk met volle overgave beantwoordt.

“Ik… ik,” zegt ze stamelend en nog na hijgend, “ga tot god bidden…dat hij me snel toestaat om je een keer echt te neuken…” ze krijgt een applaus. “Moet je zeker doen… je weet niet wat je mist.” Roept een van de vrouwen van het strand achterin.

Ik sta daar nog steeds, halfnaakt tegen de tafel, met een lul die inmiddels aanvoelt als een blok beton. De ontlading is zo dichtbij, maar de regels van Maria zijn onverbiddelijk.

Maria herstelt zich en roept boven het rumoer uit: "Laatste vraag voor we de taart aansnijden:

Hoe oud is Arthur écht?"

De antwoorden vliegen door de kamer: "55!", "Zeker 62!", "Hij ziet eruit als 50!" Maar achteruit de kamer klinkt een heldere, jonge stem: "Zeventig."

Het wordt even muisstil. Iedereen kijkt om naar Myrthe, de prachtige, veertienjarige, dochter van supermarktmanager Annet. Myrthe, die haar moeder had gesmeekt om mee te mogen naar dit geheime feest, staat daar met een blos op haar wangen maar met een blik vol vastberadenheid. Annet kijkt lijkbleek naar haar dochter, beseffend dat Myrthe zojuist de hoofdprijs heeft gewonnen. Dat was niet de bedoeling. De andere vrouwen mompelen; het is nog maar een kind, de spanning is voelbaar, maar de regels van de quiz zijn heilig.

Myrthe loopt naar voren, haar jonge lichaam trillend van opwinding. Zonder een spoor van aarzeling gaat ze op de robuuste eikenhouten tafel liggen en spreidt haar benen wijd. Terwijl ik boven haar kom te hangen en mijn zware, kloppende lul tegen haar vochtige ingang druk, fluistert ze zo hard dat de hele kamer het kan horen: "Arthur, doe je voorzichtig? Je gaat me ontmaagden."

Een collectieve zucht van verbazing en opwinding trekt door de vijftien vrouwen. De sfeer wordt bijna religieus. De vrouwen dringen zich dicht om de tafel, hun eigen handen dwalend naar hun kruis. Waarschijnlijk hebben ze allemaal beeld van hun eigen ontmaagding voor ogen. Ik begin uiterst voorzichtig, voel de weerstand van haar maagdenvlies, en glijd dan met een langzame, diepe stoot naar binnen. Myrthe slaakt een kreet die het midden houdt tussen pijn en puur genot. Haar flinke borstjes deinen mee op het ritme van mijn stoten.

Maria is zo verbijsterd door de schoonheid van dit moment dat ze totaal vergeet op haar horloge te kijken. De vijf minuten verstrijken, maar niemand grijpt in. Ik neem Myrthe met een passie die ik voor een meisje van haar leeftijd had bewaard, diep en vol tederheid. Na vijftien minuten van intens, liefdevol en ritmisch neuken bereiken we samen het hoogtepunt. Myrthe spant zich volledig aan, haar ogen draaien weg en ze beleeft het eerste, schokkende orgasme van haar leven.

Op datzelfde moment kan ik het niet meer houden. Ik kom brullend klaar, mijn zaad spuit met een enorme kracht diep in haar jonge schoot. Ik tril op mijn benen terwijl ik over haar heen zak.

Er valt een langdurige, bijna heilige stilte in de kamer. De vijftien vrouwen staan daar ademloos, sommigen met tranen in hun ogen. Dan wordt de stilte doorbroken door een kreet van opluchting en vreugde. Annet, de moeder van Myrthe, roept boven alle felicitaties uit: "Mijn god, wat was dat mooi! Ik had gewild dat ik ook zó ontmaagd was!"

De vrouwen stormen op de tafel af, niet om ons te scheiden, maar om Myrthe te knuffelen en mij te kussen. Het feest is veranderd van een sekskwis in een viering van het leven.

Nadat de rust in de kamer is teruggekeerd en Myrthe, nog een beetje wiebelig op haar benen

maar met een stralende lach, “ik had gehoopt dat dit zou gebeuren” mompelt ze, van de tafel is geholpen, neem ik het woord. De vijftien vrouwen kijken me aan met een blik die varieert van diep respect tot onverbloemde aanbidding.

"Dames," begin ik, terwijl ik mijn glas opnieuw hef. "Bedankt voor dit ongelooflijke welkom. Maria, Laura... jullie hebben jezelf overtroffen. Dit was meer dan een verrassing." Ik leg een hand op de schouder van Myrthe, die direct tegen me aan kruipt. Annet komt erbij staan en slaat een arm om haar dochter heen. "En Myrthe... welkom in de harem. Je hebt geschiedenis geschreven op deze eikenhouten tafel." Moeder en dochter stralen; de trots spat ervan af, twee generaties verbonden door dezelfde man.

Op dat moment verandert de sfeer in de kamer abrupt. Als een symfonie van mechanische insecten beginnen bijna alle telefoons tegelijkertijd te trillen, te piepen en te gonzen. De vrouwen grijpen naar hun toestellen. Het is een bericht van Isabella.

De kamer valt direct stil terwijl iedereen het scherm leest:

"Lieve App-vriendinnen, jullie zullen al wel gehoord hebben wat er tussen mij en Arthur vannacht gebeurd is. Ik ben hem eeuwig dankbaar dat hij me bevrijd heeft van mijn demonen en de muren van mijn eenzaamheid heeft geslecht. Ik ben zo gelukkig dat ik heb besloten over precies twee weken een groot feest te geven op mijn landgoed. Jullie zijn allemaal uitgenodigd voor een weekend vol luxe en plezier. Maar wees gewaarschuwd: de enige man die de poort door mag, is Arthur. Laat even weten of je

komt!"

De impact van het bericht is enorm. Maria kijkt van haar telefoon naar mij en dan naar de Bugatti die nog op de oprit glanst. "Een feest op het landgoed?" fluistert ze ongelovig. "De IJskoningin nodigt ons uit in haar heilige der heiligen?"

De vrouwen beginnen door elkaar heen te praten, de opwinding bereikt een nieuw kookpunt. Dit is de ultieme erkenning van mijn macht in de Stille Straat; niet alleen heb ik de vrouwen in de buurt getemd, ik heb ook hun grootste rivale veranderd in hun gastvrouw.

Myrthe kijkt me met grote ogen aan. "Mag ik ook mee, Arthur? Nu ik erbij hoor?"

Ik lach en trek haar even stevig tegen me aan. "Reken maar, Myrthe. Het wordt het grootste feest dat dit land ooit heeft gezien."

De sfeer in de kamer slaat om van verbazing naar pure euforie. Het bericht van Isabella werkt als een katalysator; de laatste restjes spanning vallen weg en maken plaats voor een uitgelaten feeststemming. De muziek wordt weer hard aangezet, maar dit keer is het ritme sneller, opzwepender.

Terwijl ik me door de kamer beweeg, word ik als een idool behandeld. Elke vrouw die ik passeer, zoekt fysiek contact. Het is een voortdurende stroom van aandacht; de een pakt me bij mijn nek voor een passionele kus die naar kersenlikeur smaakt, de ander fluistert hete beloftes in mijn oor over wat er op het landgoed van Isabella gaat gebeuren.

Het blijft niet bij kussen alleen. Terwijl ik met Maria sta te praten over de logistiek van de uitnodiging, voel ik plotseling een hand die doelgericht en brutaal in mijn broek tast. Ik kijk op en zie de ondeugende blik van Sophie, die even stevig knijpt in mijn inmiddels weer zwellende lid. "Zo te voelen ben je de ontmaagding van Myrthe alweer te boven, Meester," fluistert ze met een vette knipoog, voordat ze weer in de dansende menigte verdwijnt.

Overal waar ik loop, word ik betast en geclaimd. Het is een prachtig schouwspel: twintig vrouwen die elkaar niet langer beconcurreren, maar samen hun gedeelde passie voor mij vieren. Annet en Myrthe wijken geen moment van mijn zijde; Myrthe kijkt met bewondering toe hoe de oudere vrouwen me aanbidden, terwijl haar moeder af en toe trots haar hand op mijn achterwerk legt.

"Twee weken, Arthur," zegt Maria, terwijl ze zich tegen me aan vlijt en haar hand ook even tussen mijn benen laat rusten om de enorme druk daar te voelen. "De hele Stille Straat gaat zich voorbereiden. We gaan nieuwe lingerie kopen, we gaan naar de sportschool... we willen er op ons allerbest uitzien voor jou en Isabella."

De Bugatti op de oprit staat geduldig te wachten, een glimmend symbool van de nieuwe wereld die ik heb ontsloten. De zon begint inmiddels langzaam te zakken, maar binnen in mijn huis is het vuur pas net aangestoken. De komende veertien dagen zullen in het teken staan van verwachting en hunkering.

De laatste gasten druipen langzaam af, maar niet voordat ze een onvergetelijk afscheid hebben genomen. De kamer hangt vol met de geur van verschillende parfums en de nagalm van hun gelach. Zelfs mevrouw van Dijk, die de avond begon als de vrome kerkganger van de buurt, loopt op me toe. Ze pakt me met beide handen bij mijn gezicht en geeft me een passionele, diepe tongzoen waar de ervaring van afdruipt. "Tot over twee weken, Arthur," fluistert ze met een ondeugende glinstering die haar dertig jaar jonger maakt.

Eindelijk valt de deur dicht en keert de relatieve rust terug. Ik plof op de grote lederen bank, flink onderuitgezakt. Maria en Laura komen aan weerszijden van me zitten. De adrenaline ebt langzaam weg en maakt plaats voor een voldaan, loom gevoel.

"Mijn god, Arthur," zucht Maria, terwijl ze haar benen over de salontafel legt. "Wat een dag. Van de Bugatti tot de ontmaagding van Myrthe... de straat zal hier nog maanden over napraten. Isabella heeft echt een bom gedropt met die uitnodiging."

Laura knikt en legt haar hoofd op mijn schouder. "De hiërarchie in de App is volledig opgeschud. Ze kijken nu allemaal naar ons omdat wij het dichtst bij je staan. We zijn de officieuze 'hofdames' van de Meester geworden."

We nemen de details van de avond nog eens door, lachend om de gezichten van de vrouwen toen ze de waarheid over mijn leeftijd hoorden. Maar de gesprekken duren niet lang. Maria kijkt naar de stapels glazen en de lege flessen in de kamer. "We ruimen de boel even snel op, Arthur. We willen niet dat je morgen in een zwijnestal wakker wordt."

Met een efficiëntie die alleen vrouwen met een missie bezitten, werken ze de chaos weg. De vaatwasser draait, de kussens worden opgeschud en de kamer ziet er binnen een kwartier weer toonbaar uit. Maar in plaats van hun jassen te pakken, draaien ze zich tegelijkertijd naar me om.

"Denk maar niet dat we nu naar huis gaan," zegt Laura terwijl ze de knoopjes van haar bloesje één voor één losmaakt. "Wij hebben de hele avond toegekeken hoe je anderen verwende. Nu is het onze beurt om de nacht met je te delen."

Maria loopt naar de Bugatti-sleutel op de tafel, pakt hem op en legt hem demonstratief in de lade. "De auto gaat nergens heen, en jij ook niet." Ze komt voor me staan, laat haar rok op de grond vallen en stapt uit haar kanten slipje. "We gaan naar boven, Arthur. En deze keer zijn er geen tijdslimieten van vijf minuten."

De nacht in de Stille Straat is pas net begonnen voor het trio.

was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Anaal, Auto, Badkamer, Beffen, Bondage, Borsten, Bos, Dochter, Douche, Garage, Handboeien, Harem, Kasteel, Koning, Laarzen, Lak, Leer, Lingerie, Maagd, Meester, Neuken, Ontmaagd, Pijpen, Sperma, Terras, Tieten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!