The Velvet Riot - 5

Hoofdstuk 9: Wild and close

De ochtend in het appartement begint bruusk. Het verwachte zachte ochtendlicht door het dakraam wordt overschaduwd door het agressieve, aanhoudende getril van een telefoon tegen de houten vloerdelen. Het geluid boort zich meedogenloos door de vredige stilte van hun cocon. Op het oplichtende schermpje verschijnen de namen om de beurt als een eindeloze carrousel: Sander. Marcus. Vince. Morgen begint de try-out tour langs kleine Nederlandse zalen, een uitputtingsslag om de band klaar te stomen voordat de single echt de wereld in gaat. Vandaag zou een rustdag zijn. De industrie beslist daar blijkbaar anders over en eist haar frontman op.

Chris ligt half over Elena heen, zijn arm zwaar en beschermend om haar middel geslagen. Hij opent één oog, staart naar het trillende apparaat en vloekt binnensmonds. De belofte van gisteravond – laat ze bellen, dit moment is van ons – botst keihard met de kille realiteit van hun nieuwe wereld. Chris drukt het toestel resoluut uit en schopt het onder het matras. Met een abrupte, energieke beweging komt hij overeind. Hij grist zijn leren jas en Elena's trui van een stapel kleren en gooit ze naar haar toe.

"Aankleden," commandeert hij met een jongensachtige, bijna koortsachtige grijns. De onrust brandt alweer in zijn ogen. Dit keer voelt het anders dan angst voor de platenbazen; het is pure rebellie. "We smeren hem. Voordat Marcus hier persoonlijk voor de deur staat om me in een bespreking te sleuren." Zonder plan, zonder bagage en met de hartslag van twee voortvluchtigen haasten ze zich een kwartier later de trappen van het oude pand af, de frisse Antwerpse ochtendlucht in. Ze duiken het centrum in, ver weg van rinkelende telefoons en to-do lijsten. Gewoon weg. Het monumentale station Antwerpen Centraal rijst even verderop boven hen uit als een kathedraal van steen en staal, gebouwd voor reizigers met een duidelijke bestemming. Chris en Elena laten de treinen voor wat ze zijn. Ze slaan af en wandelen door de grote poort de dierentuin in.

Chris knijpt in Elena haar hand, zijn vingers zijn stevig verstrengeld met de hare. Hij draagt zijn jas met de kraag omhoog tegen de wind, zijn donkere haar warrig en vrij. Voor de gehaaste voorbijgangers zijn ze onzichtbaar in hun eigen bubbel van geluk, simpelweg twee jonge geliefden die de tijd vergeten in de stad. De zon breekt door het wolkendek en zet de zanderige paden van de dierentuin in een warme, gouden gloed. Het geroezemoes van schoolklassen en toeristen vervaagt naar de achtergrond; ze horen voornamelijk elkaars ademhaling en het knerpen van het grint onder hun zolen.

Bij de apenrots blijven ze staan. Een enorme baviaan zit boven op de hoogste steen, zijn borst vooruit, en kijkt uit over zijn betonnen territorium met een dedain dat grenst aan koninklijk. Hij krabt zich ongegeneerd en kijkt verveeld naar het publiek. Chris leunt ontspannen tegen het hek. Een ondeugende grijns speelt om zijn lippen. Hij trekt Elena tegen zich aan, zijn kin rust op haar schouder, zijn armen vormen een beschermende ring om haar middel. "Kijk hem zitten," fluistert hij in haar oor. "De pure arrogantie. Hij denkt dat hij de burgemeester van Antwerpen is." Elena leunt achterover tegen hem aan en geniet van zijn stevigheid en de trilling van zijn stem in haar rug. Ze giechelt. "Hij heeft wel wat van Dave," fluistert ze terug. "Dezelfde houding als hij denkt dat hij een goede baslijn heeft bedacht." Chris lacht hardop. "Dave zou willen dat hij zoveel charisma had. En zoveel haar."

Een oudere dame met een permanentje, die naast hen staat, werpt een afkeurende blik op hun luidruchtige vrolijkheid en de manier waarop ze tegen elkaar aan hangen. Chris vangt haar blik en draait Elena om, waarna hij haar zachtjes tegen het hek drukt. "Ze zijn gewoon jaloers," mompelt hij tegen haar lippen, terwijl hij een losse lok achter haar oor veegt. "Omdat wij nog wild zijn." "En verliefd," vult Elena aan, terwijl ze verdrinkt in zijn donkere ogen. "En hopeloos verliefd," bevestigt hij. Hij kust haar. Langzaam, aandachtig en zonder enige haast. Hij proeft naar koffie en de belofte van een eindeloze dag. Elena sluit haar ogen en de wereld om hen heen verdwijnt. Ze voelt zijn handen op haar taille, stevig en bezitterig, alsof hij zich aan haar verankert.

Ze lopen verder, lachend, elkaar plagerig duwend, en struikelen bijna over hun eigen voeten. Ze delen binnenpretjes over voorbijgangers – de man met de veel te grote rugzak die eruitziet als een schildpad, het stelletje dat ruzie maakt over de plattegrond terwijl ze vlak voor de eettent staan waarnaar ze op zoek zijn. "Beloof me dat wij nooit zo worden," zegt Elena. Ze wijst naar het ruziënde koppel. "Nooit," zegt Chris plechtig. "Als wij verdwalen, noemen we het gewoon een avontuur."

Ze vinden een bankje in de zon, weg van de grootste drukte, met uitzicht op de giraffen die gracieus hun lange nekken buigen om bladeren uit de hoge bomen te plukken. Chris slaat zijn arm om haar heen en trekt haar tegen zich aan. Elena legt haar hoofd op zijn schouder, haar hand rust op zijn been. Ze kijken naar de dieren, hoewel hun gedachten volledig bij elkaar zijn. Chris begint zachtjes te trommelen op zijn spijkerbroek. Een ritme. Traag, slepend, met een onmiskenbare groove die synchroon lijkt te lopen met hun hartslag. "Hoor je dat?" vraagt hij zachtjes, zijn blik op de verte gericht. "Het ritme van deze plek. Van ons."

Hij neuriet een melodie, laag en rauw in zijn keel en zoekt naar de klanken die bij zijn gevoel passen. "Locked in a cage, but the door is wide open..." Elena kijkt naar hem op. Ze ziet de inspiratie oplichten in zijn ogen, die speciale glans die ze zo bewondert. De muze is wakker, speels en licht. Ze pakt het ritme op en tikt zachtjes mee op zijn hand. "Iets over vrij zijn," vult ze aan, haar stem dromerig. "Over dat we hier, in het midden van alles en iedereen, maar toch alleen." Chris draait zijn gezicht naar haar toe. Zijn ogen zijn helder, vol liefde en bewondering. Hij bestudeert haar gezicht – de curve van haar lippen, het licht in haar ogen – alsof hij het voor altijd in zijn geheugen wil griffen. "We got the keys, babe," zingt hij zachtjes, de woorden zijn alleen voor haar oren bestemd. "We just don't wanna leave."

"Wild en dichtbij," fluistert Elena. "Precies." Chris pakt haar gezicht voorzichtig in zijn handen. Zijn duimen strelen haar jukbeenderen. "Jij haalt het in me naar boven, El. De woorden, de muziek. Het komt vanzelf als ik bij jou ben. Het kost totaal geen moeite." Hij buigt zich naar voren. Hun voorhoofden raken elkaar. Ze ademen elkaars lucht in, delen dezelfde ruimte, dezelfde gedachten. De tijd vertraagt tot een stilstand. Het geluid van de dierentuin vervaagt tot ruis. Er is alleen de warmte van zijn huid, de geur van zijn jas en de melodie die tussen hen in hangt. Ze componeren samen, vullen elkaars zinnen aan, lachen om rijmpjes die nergens op slaan en bezegelen elke goede regel met een kus. Het is intiemer dan welk gesprek dan ook.

De schemering valt als een zachte deken over de stad wanneer ze teruglopen naar de studio. Ze stoppen bij een Italiaans tentje voor pizza, die ze lachend op straat opeten, kruimels op hun jassen, dronken van elkaar en de zwoele lenteavond. Eenmaal in Chris' studio — de rommelige zolderkamer die ruikt naar oud hout, gitaarsnaren en hun gezamenlijke geschiedenis — verandert de sfeer. De speelsheid van de middag verdiept zich tot een zwaar, zoet verlangen dat al uren heeft gesudderd. Chris pakt zijn akoestische gitaar en gaat op de rand van het matras zitten. Elena komt tussen zijn benen staan. Hij tokkelt zachtjes de melodie die ze op het bankje hebben bedacht. De noten zweven door de stille kamer, intiem en breekbaar, de soundtrack van hun dag.

Elena legt haar handen op zijn schouders, voelt de vibratie van de muziek door zijn lichaam gaan. Ze kijkt naar zijn handen, die sterke, behendige vingers die magie maken op de hals van de gitaar, en stelt zich voor hoe ze op haar huid zullen voelen. Chris kijkt omhoog. Zijn vingers vallen stil op de snaren. Hij zet de gitaar voorzichtig weg tegen de muur, zijn ogen geen seconde van haar afwendend. "Genoeg muziek," zegt hij, zijn stem hees en vol betekenis. "Ik wil jou."

Hij pakt haar heupen vast en trekt haar mee omlaag. Ze landen zacht tussen de kussens op het matras. Chris leunt op zijn elleboog en kijkt op haar neer. Zijn blik is intens, vol adoratie, alsof hij naar het kostbaarste ding op aarde kijkt. Hij streelt haar wang, volgt de lijn van haar kaak naar haar hals, zijn vingertoppen licht als veren. "Dankjewel," zegt hij serieus.

"Waarvoor?" vraagt Elena zacht. "Dat je me laat zien wie ik ben. Zonder de ruis. Zonder de onzin." Hij kust haar. De passie die volgt is een natuurlijke, onvermijdelijke voortzetting van hun dag. Het is teder en aandachtig. Ze nemen de tijd om elkaar te ontdekken, elke aanraking is een bevestiging van hun verbond. Chris trekt haar kleren uit, kus voor kus, alsof hij een cadeau uitpakt waar hij al zijn hele leven op heeft gewacht. Elena doet hetzelfde bij hem. Ze geniet van de structuur van zijn huid, de spieren in zijn rug die zich spannen onder haar handen. Wanneer ze huid op huid liggen, voelt Elena zich compleet. Chris beweegt zich boven haar, zijn ogen gevangen in de hare. Ze worden één, langzaam en diep, in een ritme dat ze samen hebben gevonden. Het is een gesprek zonder woorden, een versmelting van zielen. Er is totale rust, een pure aanwezigheid.

In de veilige chaos van zijn studio, omringd door gitaren en dromen, bestaat de buitenwereld even helemaal niet. Externe verwachtingen, platenbazen en verplichtingen lossen op in het niets. Hier zijn twee mensen die in elkaar de sleutel hebben gevonden naar de enige plek waar ze willen zijn. Ze liggen nog lang wakker, verstrengeld in de schemering, luisterend naar elkaars rustige ademhaling. Het besef dat deze idylle slechts tijdelijk is, maakt het moment extra kostbaar. Morgen wacht de rammelende Ford Transit weer om hen op te slokken voor de start van de clubtour. De ontsnapping in de dierentuin was precies wat ze nodig hadden om op te laden voor de hectiek van de komende weken.

"Klaar voor morgen?" fluistert Chris, zijn stem zwaar van de slaap. "Zweten in donkere zaaltjes?" "Zolang ik vooraan mag staan," antwoordt Elena zachtjes, haar ogen al dicht. Ze vallen uiteindelijk in slaap in elkaars armen, met de echo van hun nieuwe liedje nog zachtjes in de lucht, klaar voor het asfalt dat roept.

Hoofdstuk 10: Asfalt en Analoge Dromen

Luid gebonk op de zware houten deur van de studio snijdt meedogenloos door de rust van de zolderkamer. "Tortelduifjes, plicht roept!" brult de stem van Dave. "Uit bed! Tijd om te vertrekken!" Chris kreunt, begraaft zijn gezicht even in de kussens en trekt Elena dan nog één keer strak tegen zich aan. De hitte van hun lichamen onder de lakens contrasteert scherp met de koele ochtendlucht in de studio. De veilige bubbel van gisteren is definitief doorgeprikt; vandaag begint de harde realiteit van het touren.

Een uur later staan ze op de stoep in de frisse Antwerpse ochtend. De witte Ford Transit staat dubbel geparkeerd, de alarmlichten knipperen gejaagd. Dave en Mark sjouwen vloekend en lachend de zware versterkers via de achterdeuren naar binnen. Elena wurmt zich langs een stapel gitaarkoffers en eist direct haar plek op: de ruime bank achterin. Ze trekt haar benen op en klemt haar cameratas veilig naast zich vast. Chris laat zich direct naast haar vallen. Zijn dijbeen rust warm tegen het hare. Hij draait zich om en geeft haar een snelle knipoog, vlak voordat Mark de motor met een zware hoest start.

Zodra ze de snelweg richting de Nederlandse grens opdraaien, transformeert de bus in een rijdende wachtkamer. De rit verloopt opvallend zwijgzaam. De aanstormende try-out tour weegt zwaar op hun schouders; vanavond in Zwolle moeten ze voor het eerst bewijzen dat ze de hype waard zijn. Chris staart gefocust uit het raam, zijn blik strak op de horizon gericht. De grijze snelweg maakt in de late namiddag eindelijk plaats voor de stadsrand van Zwolle. De bus draait de nauwe straat achter poppodium Hedon in en stopt schokkend bij de zware laaddeuren. Het uitladen verloopt in een zweterige, machinale routine. Elena sjouwt zonder aarzelen mee met statieven en zware tassen, ze is inmiddels volledig geaccepteerd als een essentieel onderdeel van het team. Binnen in het gebouw hangt een specifieke, vertrouwde geur: een bedompte mix van verschraald bier, oud stof en de opgeslagen energie van duizenden eerdere concerten.

Tijdens de soundcheck klinkt de zaal nog hol en kil. Chris staat alleen op het grote, lege podium. Hij test de instellingen van zijn gitaarpedalen met een obsessieve precisie. Elke distortion moet exact de juiste scherpte bezitten. Hij spreekt nauwelijks met de geluidstechnici. De immense druk om vandaag te presteren eist zijn volledige concentratie op. Elena beweegt zich geruisloos door de lege ruimte, test haar lichtinval en observeert aandachtig hoe hij zich mentaal pantsert tegen de naderende storm.

Uren later heerst er een gezonde spanning in de krappe kleedkamer. De bandleden werken in diepe stilte lauwe pasta uit plastic bakjes naar binnen. Via de dikke muren trilt het aanhoudende geroezemoes van het binnenstromende publiek langzaam de kamer in. Dave ijsbeert onrustig heen en weer. Mark tikt strakke, nerveuze ritmes op zijn knieën. Chris zit afgezonderd in een hoek. Naast hem staat een fles Jack Daniels, de vaste brandstof om zijn zenuwen te bedwingen. Elena's maag draait om als ze ziet hoe hij de fles pakt. Ze haat die geur, en nog meer wat het met hem doet. Een scherpe opmerking ligt op het puntje van haar tong, maar ze slikt de woorden pijlsnel in. Dit is niet het juiste moment. Een ruzie nu, vlak voor deze cruciale show, zou desastreus zijn. Ze wendt haar blik af terwijl Chris een plastic bekertje royaal volschenkt met de amberkleurige vloeistof en het in één snelle teug achteroverslaat. Hij sluit zijn ogen, voelt de hitte in zijn maag landen en schenkt onmiddellijk een tweede glas in, dat hij evengoed razendsnel leegdrinkt. Dan kijkt hij op. Hij vindt Elena's blik in de wandspiegel, ademt één keer diep in en knikt langzaam. De omschakeling is onmiddellijk zichtbaar; de in zichzelf gekeerde jongen verdwijnt, de charismatische frontman neemt resoluut de controle over.

Tien minuten later kookt de zaal van Hedon volledig over. De ruimte is afgeladen vol, de lucht is vochtig van het zweet en de sfeer knettert van de elektriciteit. Elena staat op haar vaste plek, links van het podium, veilig weggedoken naast de torenhoge versterker van Chris. Ze hoeft nauwelijks te zoeken naar de juiste hoek; ze voelt intuïtief waar Chris gaat bewegen, nog voordat hij zelf de stap zet. Ze ademen in hetzelfde ritme.

Halverwege de dampende set gebaart Chris plotseling naar Dave en Mark om te stoppen. De zware distortion sterft onmiddellijk weg. Hij hangt zijn elektrische gitaar op de standaard en pakt zijn versleten akoestische exemplaar. Het geroezemoes in de donkere zaal verstilt vol verwachting. Chris stapt naar voren en leunt dicht naar de microfoon. "Ik wil jullie een nieuw nummer laten horen," zegt hij met een rauwe, intieme stem. Hij kijkt over de voorste rijen heen, direct naar rechts, recht in Elena's ogen. "Gisteren zaten we op een bankje in de dierentuin, ver weg van de waanzin en de hele industrie. Daar ontstond dit. Het heet Wild and Close." Hij begint te tokkelen. Het is een traag, breekbaar ritme. Hij tikt met zijn duim op het hout van de klankkast ter ondersteuning. Dave en Mark staan aanvankelijk toe te kijken. Ze horen deze melodie voor de allereerste keer en zijn volkomen overrompeld door de uitgeklede emotie in Chris' stem.

Chris staat aan de absolute rand van het podium. Het zweet glinstert op zijn gezicht in het koele blauwe licht. Hij zingt de eerste regels uitsluitend voor Elena. "Locked in a cage, the door is wide open..." Terwijl de laatste klanken van de openingszin wegsterven, ontstaat er iets puurs en organisch op het podium. Het is de onzichtbare taal van muzikanten die elkaars zielen blindelings aanvoelen. Mark pakt behoedzaam zijn brushes. Hij streelt het strakke vel van de snaredrum met een slepend, ritselend ritme. Het klinkt als een zachte hartslag. Dave glijdt tegelijkertijd met zijn vingers hoog over de hals van zijn basgitaar. Hij creëert langgerekte, aanzwellende klanken die als een warme deken onder de breekbare akoestische melodie schuiven.

Chris werpt een snelle, verraste blik over zijn schouder. De eenzaamheid van zijn solo vloeit naadloos over in de gedeelde energie van de volledige band. Dave knikt hem vanuit de schaduw kalm en bevestigend toe. De ritmesectie begrijpt de rauwe kwetsbaarheid van het moment feilloos. Ze cijferen zichzelf volledig weg en vormen een stevig, fluisterend fundament dat de zanglijn naar een ongekend, haast magisch niveau tilt.

Chris draait zich met een weke, dankbare glimlach terug naar de zijkant en negeert de uitgestrekte handen van het publiek. Elena zingt zachtjes mee, zonder geluid, haar lippen vormen de zinnen van hun gedeelde geheim. Midden in de donkere zaal spant zich een onzichtbare, onbreekbare lijn tussen hen in. Dit overstijgt verliefdheid; dit is een verankering tot diep in haar botten.

Terwijl de laatste, nagalmende gitaarnoot langzaam oplost in de warme lucht van de zaal, valt er een fractie van een seconde een volmaakte stilte. Tweehonderd mensen houden tegelijk hun adem in, zichtbaar betoverd door de kwetsbare intimiteit van het moment. Vervolgens barst Hedon volledig open. Een storm van gejuich, oerkreten en stampende voeten laat de houten vloerplanken vervaarlijk trillen. Het publiek voelt de oprechtheid en beloont de band met een oorverdovende ovatie. Chris stapt langzaam achteruit, veegt het zweet uit zijn ogen en heft zijn akoestische gitaar in een dankbaar saluut naar de zaal, om daarna zijn blik weer stevig op Elena te verankeren. De overwinning is absoluut.

De adrenaline zindert hoorbaar na in de kleine, groezelige kleedkamer achter het podium. De vergeelde muren ademen condens en zweet uit. Mark laat zich met een zware zucht op een doorgezeten leren bank vallen en trekt zwijgend een paar ijskoude biertjes open. Dave is alweer druk in de weer met het zorgvuldig droogwrijven van zijn basgitaar. De sfeer is een zeldzame mengeling van wilde euforie en een geconcentreerde, professionele trots. Ze hebben vanavond onomstotelijk bewezen dat ze klaar zijn voor het grotere werk. Elena leunt tegen de kille bakstenen muur. Ze bergt met lichte trillingen in haar vingers haar cameralenzen op in de gewatteerde tas. De echo van “Wild and Close” gonst nog hevig door haar borstkas. Ze oversteeg vanavond de rol van stille observator of fotograaf; ze vormde een tastbaar, vitaal onderdeel van de magie op dat podium.

De zware deur zwaait open. Chris stapt de ruimte binnen. De fysieke uitputting is overduidelijk zichtbaar in zijn hangende schouders en de doorweekte lokken die aan zijn voorhoofd plakken. Een witte handdoek hangt slordig om zijn nek. Zijn borstkas gaat zwaar en onregelmatig op en neer. Hij negeert de lovende woorden van een voorbijlopende technicus volkomen. Zijn donkere ogen scannen de kamer doelgericht en vinden onmiddellijk hun anker. Hij loopt in een absolute, onafwendbare rechte lijn op Elena af. De rest van de aanwezigen vervaagt voor hem tot onbelangrijke achtergrondruis. Zonder een woord te zeggen, pakt hij haar gezicht stevig in zijn beide handen. Zijn duimen strijken ruw over haar jukbeenderen. Hij sluit zijn ogen en kust haar met een trage, diepe overgave. Het is veel meer dan verlangen; het is een wanhopige behoefte aan gronding na de storm van de spotlights. Hij ademt haar vertrouwde geur in en laat zijn schouders eindelijk ontspannen.

De stilte in hun intieme bubbel wordt abrupt doorbroken. "Gaat dat nu elke avond zo verlopen?" roept Dave plagerig vanaf de andere kant van de ruimte. Hij klikt met twee harde tikken de metalen sluitingen van zijn gitaarkoffer dicht. "Het wordt een beetje misselijkmakend, die romantiek." Chris laat Elena langzaam los, hoewel hij een arm stevig om haar middel houdt. Hij werpt zijn bassist een uitdagende, opgeluchte grijns toe. "Jaloers, Dave? Ik weet zeker dat Mark je evengoed een tong wil draaien." De voltallige band schiet in de lach. Elena lacht mee en laat haar hoofd rusten op Chris' doorweekte schouder. Ze ademt de geur in van zijn fysieke inspanning en de pure adrenaline. Het is de allerlekkerste geur ter wereld.

Twee uur later raast de Ford Transit over een inktzwarte snelweg richting hun goedkope motel. De zenuwen van de middag hebben volledig plaatsgemaakt voor de relaxte flauwekul van de bandleden. Elena zit weer op de achterbank, haar laptop deze keer open op haar schoot. Het scherm werpt een koud, blauw licht op haar geconcentreerde gezicht. Ze is de eerste selectie van de avond aan het maken. "Hé, persdame," roept Dave vanaf de bijrijdersstoel, dwars door de muziek uit de krakende speakers heen. Hij draait zich om en gooit een halfleeg zakje paprika-chips naar Elena's hoofd. "Hoe zien we eruit? Zijn we al goden?" Elena vangt het zakje in een soepele reflex en lacht. "Je ziet eruit alsof je al dagen wakker bent, Dave. Gelukkig was de belichting in de zaal erg genadig."

Ze draait haar laptop om. Op het scherm staat een zwart-witfoto van de show van zojuist. Het is een rauw shot vanuit een lage hoek: Dave zweeft in de lucht tijdens een sprong, zijn elektrische bas als een wapen voor zich uit, met het zweet dat in een boog uit zijn wilde haren vliegt. Het beeld bruist van de energie en maakt hem direct iconisch. Dave leunt ver naar achteren, zijn ogen groot. Mark kijkt vluchtig mee via de binnenspiegel. Even is het stil in de bus. "Verdomme," mompelt Dave vol ontzag. "Ben ik dat?" "Dat ben jij," bevestigt Chris. Hij slaat zijn arm ontspannen om Elena's schouders en kijkt vol trots naar het scherm, om daarna zijn blik op haar te laten rusten. "Ik zei toch dat ze magie kan creëren."

Mark knikt langzaam en tikt goedkeurend op het stuur. "Je laat ons eruitzien alsof we exact weten wat we doen. Dat is een prestatie op zich. Je bent je stoel in deze bus dubbel en dwars waard." De toon is luchtig, de ondertoon volstrekt serieus. Het laatste restje twijfel breekt definitief af. Elena bewijst zich vanaf dit moment als een onmisbaar onderdeel van de machine. Ze documenteert hun zweet, hun vermoeidheid en hun overwinningen, en ze geeft deze band een gezicht. Chris trekt haar iets dichterbij en drukt een warme kus op haar slaap. "Je bent nu echt onderdeel van de familie, El. Het is inmiddels een onomstotelijk feit." Elena leunt ontspannen tegen zijn borstkas. Het gevoel van diepe acceptatie door de rest van de band stroomt als een warme golf door haar lichaam.

Later die nacht staat de bus geparkeerd op de donkere parkeerplaats van het motel. Buiten raast sporadisch een vrachtwagen voorbij. Binnen in de smalle hotelkamer hebben Chris en Elena zich eindelijk teruggetrokken, ver weg van de borrelende bandleden in de bar beneden. Chris ligt ontspannen op zijn rug. Elena ligt half over hem heen met haar hoofd op zijn borst. Ze luistert naar het ritmische, kalmerende kloppen van zijn hart. Zijn hand strijkt gedachteloos over haar rug, op en neer, een cadans die haar langzaam richting slaap sust. "Dave heeft ontzettend veel respect voor je," zegt Chris zacht in het donker. "Hij zal dat uiteraard nooit hardop toegeven. Hij waardeert hoe je werkt en wie je bent." "Ik vind hem ook een prima kerel," mompelt Elena slaperig. "Zolang hij met zijn poten van mijn dure lenzen afblijft."

Chris lacht zachtjes. De roes van de glazen whiskey voor de show is inmiddels volledig uitgewerkt en heeft plaatsgemaakt voor een kalme helderheid. Hij is intens en puur aanwezig in het moment. Hij pakt haar kin voorzichtig vast en tilt haar gezicht op, zodat hij haar ogen kan zoeken in de schemering. "Ik vraag me af of ik dit zou overleven zonder jou," zegt hij met een plotselinge ernst in zijn stem. "Die jongens zijn mijn beste maten. Maar ze snappen de immense druk niet. De constante angst dat Marcus me morgen in een andere mal perst." "Je bouwt hier iets heel puurs op, Chris," antwoordt Elena stellig. "Steen voor steen, avond na avond."

"Wij bouwen iets op," corrigeert hij haar direct. "Jij bent mijn fundament, El. Serieus. Als ik naar rechts kijk op dat podium en ik zie jou staan... dan weet ik onmiddellijk weer wie ik ben. Op zo'n moment ben ik uitsluitend Chris." Elena slikt een brok in haar keel weg. Dit is de essentie. Dit is waar alles om draait. "Ik hou van je," fluistert hij. De klank klinkt verfrissend nieuw. Het is een nuchtere constatering, een onomstotelijke waarheid, net zo vast en betrouwbaar als de zwaartekracht. "Ik hou ook van jou," antwoordt ze zonder enige aarzeling.

Zijn lippen vinden de hare in de donkere kamer. De wanhopige honger van de kleedkamer is verdwenen, overgenomen door een diepe, trage intensiteit. Ze ontdoen elkaar met rustige, gerichte bewegingen van de laatste barrières. Chris trekt haar T-shirt over haar hoofd, zijn blik is doordrenkt van donkere adoratie in het schaarse licht van de straatlantaarn buiten. Elena helpt hem uit zijn kleding. Haar handen glijden over zijn borstkas en voelen de krachtige, snelle roffel van zijn hart. Het is een bedachtzame choreografie; ze verkennen elkaars lichamen vol verwondering, aangestuurd door een honger die louter voortkomt uit pure, onversneden verbinding.

Zijn mond volgt de sierlijke lijn van haar hals, zakt langzaam lager, en laat een spoor van hete kussen achter op haar huid. Elena kreunt zachtjes. Haar vingers klauwen zich vast in het verwarde laken. Ze rolt hem soepel op zijn rug en komt schrijlings boven hem zitten. Hun lichamen passen volmaakt in elkaar, een naadloze en onvermijdelijke versmelting. Wanneer hij bij haar naar binnen glijdt, ontsnapt er een zware, opgeluchte zucht aan zijn lippen. Het voelt als thuiskomen na een eindeloze reis.

Samen vinden ze een gemeenschappelijk ritme. Aanvankelijk is het traag en slepend, de fysieke weerspiegeling van de zware baslijn uit hun nieuwe nummer. Elke beweging is intens, bedoeld om de verbinding tot diep in hun vezels te voelen. Chris fluistert haar naam herhaaldelijk als een bezwering. Zijn ogen zijn donker en volledig op de hare gefixeerd; hij leest elke golf van genot af op haar gezicht. Naarmate de passie onverbiddelijk aanzwelt, versnelt het tempo. Het smeulende vuur slaat resoluut over in een alles verterende brand. De wereld buiten de muren van het goedkope motel verdwijnt volledig. Er rest uitsluitend de hitte van hun klamme huid, het schokkerige staccato van hun ademhaling en de dwingende stuwkracht van hun verlangen. Elena gooit haar hoofd naar achteren en geeft zich totaal over aan de fysieke storm. De spanning in haar onderbuik spant zich als een strakgetrokken gitaarsnaar, trillend op het punt van knappen. Ze slaat haar benen steviger om zijn heupen en dwingt hem nog dieper in zich op te nemen.

De ontlading raakt hen beiden gelijktijdig met de brute kracht van een blikseminslag. Elena schreeuwt het uit, een geluidloze kreet gedempt tegen zijn schouder, terwijl krachtige schokgolven van verblindend genot door haar hele lichaam scheuren. Chris verstijft onder haar. Hij drukt zich met een rauwe, diepe oerkreun snoeihard tegen haar aan en laat al zijn opgebouwde spanning in één massale golf los. De overgave is compleet.

Ze storten bezweet, ademloos en zwaar op elkaar in. In de anonimiteit van deze bedompte hotelkamer, ver verwijderd van de berekende platenbazen en de schreeuwende fans, voelen ze zich onoverwinnelijk. Ze creëren hier hun volstrekt eigen realiteit: een onschendbare cocon geweven uit asfalt, harde muziek en onvoorwaardelijke liefde. Ze geloven heilig dat deze basis krachtig genoeg is om elke naderende storm moeiteloos te doorstaan.

Songtekst 3: Wild and close

(Verse 1)
Neon lights bleeding on the pavement
A thousand faces staring at their phones
We are walking through the concrete basement
Just flesh and blood and heavy bones
The monkey sitting on the highest tower
Looking down at the human race
We are hiding in the final hour
Standing still in a crowded place...

(Pre-chorus)
They want to bleed it till the vein is dry
They want the tear inside the public eye.

(Chorus)
Locked in a cage, but the door is wide open!
Words on my tongue, better left unspoken
We got the keys, babe, we just don't wanna leave
Got nothing to hide, got nothing up my sleeve
Just staying wild... (Yeah...)
Wild and close.

(Verse 2)
Let the suits talk about the money
Let the cameras flash blind in the dark
They are chasing after plastic honey
We are striking the original spark
I feel the rhythm in the way you breathe
I see the fire in the way you stand
It's a religion that I can believe
Holding the whole world right inside my hand...

(Pre-chorus)
They want to bleed it till the vein is dry
They want the tear inside the public eye.

(Chorus)
Locked in a cage, but the door is wide open!
Words on my tongue, better left unspoken
We got the keys, babe, we just don't wanna leave
Got nothing to hide, got nothing up my sleeve
Just staying wild... (Yeah...)
Wild and close. (Wild and close)

(Bridge)
They want to tame it.
They want to name it.
They want to put it in a box and frame it.
But they can't touch this.
No, they can't touch this.
(Look at me. Look at me.)

(Guitar Solo)

(Chorus)
Locked in a cage, but the door is wide open!
Words on my tongue, better left unspoken
We got the keys, babe, we just don't wanna leave
Got nothing to hide, got nothing up my sleeve
Just staying wild...
Wild and close

(Outro)
Wild and close...
We got the keys...
(Don't wanna leave...)

- - -
Benieuwd naar hoe deze song klinkt? Op mijn profielpagina vind je de link. Vergeet je ook niet te abonneren op mijn nieuwsbrief door mij een mail te sturen (mijn emailadres vind je op mijn profielpagina)

Trefwoord(en): Erotisch, Neuken, Openbaar, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!