The Velvet Riot - 4

Hoofdstuk 7: De Gouden Kooi

De rode lamp boven de deur brandt. Recording.

Studio 2 van Galaxy Studios is een bunker van geluidsisolatie en dure technologie. Er is geen daglicht. De lucht wordt elke tien minuten ververst door een fluisterstil aircosysteem dat ruikt naar ozon en nieuwe vloerbedekking. Het is de antithese van Le Souterrain. Hier is geen plek voor vuil, voor zweet, of voor fouten.

Chris staat in de vocal booth achter dubbel glas. Hij draagt een koptelefoon die zijn halve gezicht bedekt. Hij ziet eruit als een zeldzaam insect dat is gevangen in een glazen pot. Aan de andere kant van het glas, achter de enorme mengtafel die oplicht als een cockpit, zit Vince. De producer. Een man met een bril met een dik montuur en een geduld dat Elena de kriebels bezorgt. Naast hem zit Sander de Vries, die op zijn telefoon scrolt. Elena zit achterin op een leren bank. Ze heeft haar schoenen uitgeschopt. Haar camera rust op haar schoot. Ze maakt geen foto's. Er valt hier weinig te fotograferen. Alleen herhaling.

"Nog een keer, Chris," zegt Vince door de talkback-microfoon. Zijn stem klinkt blikkerig in de ruimte. "Je zit er net naast in het tweede couplet. Het moet zuiverder. Minder... grommend. We willen de huisvrouwen niet bang maken." In de booth trekt Chris zijn koptelefoon even af. Hij wrijft over zijn gezicht. Hij is al zes uur bezig met één nummer. The Only Promise. Het nummer dat hij voor Elena zong in de kelder. Een nummer dat vol leven zat, puur en rauw. Nu is het een puzzel die stukje voor stukje uit elkaar wordt gehaald en steriel weer in elkaar wordt gezet.

"Ik voel hem niet, Vince," zegt Chris dof. "Het klinkt als een jingle voor tandpasta." Sander kijkt op van zijn scherm. "Het klinkt als een hit, Chris. Luister naar Vince. Hij heeft drie nummer-één hits geproduceerd dit jaar." Chris zucht, zet zijn koptelefoon weer op en knikt. Hij kijkt even langs de mengtafel en zoekt Elena. Ze vangt zijn blik. Ze probeert hem een bemoedigende glimlach te geven, maar het voelt geforceerd. Ze ziet de uitputting in zijn houding. De wolf zit in een kooi en wordt geleerd om kunstjes te doen.

De track start. De piano klinkt helder, gepolijst. Geen valse noten, geen ruis. Chris begint te zingen.

"I saw you walking through the grey..."

Het is technisch perfect. Elke noot is zuiver. Maar het is volledig doods. "Stop," onderbreekt Vince. De muziek sterft weg. "Chris, maat. Waar is de emotie? Je klinkt alsof je de krant voorleest. Denk aan die avond in Brussel. Denk aan het meisje." Hij wijst met zijn pen naar Elena. "Zing voor haar." Elena krimpt ineen. Haar aanwezigheid, hun liefde, wordt hier gebruikt als een knop waar de producer aan kan draaien.

Chris kijkt naar de grond. Zijn handen ballen zich tot vuisten. "Ik heb dorst," zegt hij plotseling. "Er staat water," zegt Vince. "Geen water," gromt Chris. Hij kijkt recht in de camera die in de booth hangt. "Ik heb iets nodig om de randjes eraf te halen." Sander staat op. Hij loopt naar de talkback. "We hadden een afspraak, Chris. Je blijft nuchter in de studio. Deze opnames kosten ons duizenden euro's per uur."

"En ik lever jullie een hit op," kaatst Chris terug. De oude agressie vlamt even op. "Maar ik kan die 'hartverscheurende emotie' waar jullie zo geil op zijn niet faken als ik me voel als een boekhouder. Geef me Whiskey. Of ik stop ermee." Het wordt stil in de controlekamer. Een machtsstrijd op één vierkante meter. Elena houdt haar adem in. Ze weet dat ze iets zou moeten zeggen. Ze zou Sander gelijk moeten geven. Chris heeft het beloofd. Maar ze ziet ook hoe hij daar staat. Naakt zonder zijn gitaar, opgesloten en ontleed.

Sander zucht diep, een teken van gecalculeerde overgave. Hij knikt naar een assistent die in de hoek staat. "Haal het. Maar één glas. We willen geen lallende zanger." De assistent rent weg. Vijf minuten later staat er een glas Jack Daniels in de booth. Chris pakt het aan alsof het een reddingsboei is. Hij drinkt het in één teug leeg. Hij sluit zijn ogen, haalt diep adem, en als hij ze weer opent, is de doffe blik verdwenen. De chemische bravoure is terug.

"Start die band," zegt hij. De piano begint weer. Chris zingt. En deze keer is het anders. De rauwe rand is terug, het verlangen, de pijn. Het klinkt alsof zijn hart breekt bij elke lettergreep. Het is prachtig. En het is een leugen. Want hij voelt het niet. Hij speelt het. Hij gebruikt de alcohol om toegang te krijgen tot een emotie die hij op commando moet leveren.

Vince knikt enthousiast en steekt een duim op. Sander leunt tevreden achterover. "Dat is hem. Dat is de money take." Elena pakt haar camera. Ze stelt scherp op Chris achter het glas. Hij kijkt niet naar haar. Hij kijkt naar het lege glas op de kruk naast hem. Ze drukt af. Klik. De foto toont een man die zingt over de liefde, terwijl hij kijkt naar zijn ware minnares.

Een uur later zit iedereen in de lounge van de studio. Het is een steriele ruimte met witte banken en een koffieautomaat die bonen maalt met het lawaai van een betonmolen. Chris ligt onderuitgezakt op de bank, zijn laarzen op de glazen tafel. Hij heeft de fles Jack Daniels weten te bemachtigen en houdt hem losjes vast bij de hals. Hij is in een goede bui, de roes van de geslaagde opname en de drank maakt hem loslippig.

Sander staat voor een whiteboard, waarop hij met een rode stift datums en termen schrijft. Release. Radio tour. Videoclip. "Voor de clip dachten we aan een zwart-wit concept," zegt Sander. "Heel artistiek. Jij, alleen in een grote ruimte. Misschien wat regen." "En Elena?" vraagt Chris. Hij neemt een slok uit de fles en wijst met de hals naar haar. "Het nummer gaat over haar. Ze moet in de clip." Elena kijkt op van haar telefoon. Ze schudt direct haar hoofd. "Nee, Chris. Ik sta achter de camera. Niet ervoor."

Sander draait zich om. Hij bekijkt Elena met diezelfde kille blik als in Brussel. "Ze heeft een punt, Chris. En marketingtechnisch... werkt het beter als je single lijkt. Of in ieder geval: beschikbaar." Chris gaat rechtop zitten. De fles klettert op de glazen tafel. "Wat lul je nou? Iedereen weet dat we samen zijn. Ik heb het verdomme van het podium geschreeuwd."

"Dat was in Brussel," zegt Sander zalvend. "Voor vijfhonderd man. Dit is grootser, Chris. Internationaal. Meisjes moeten verliefd op je kunnen worden. Ze moeten de fantasie hebben dat zij diegene zijn over wie je zingt. Als we Elena in die clip zetten, prikken we die ballon door." Chris kijkt naar Elena. Hij wacht op haar reactie. Hij wacht tot zij zegt: Rot op, wij horen bij elkaar. Maar Elena zwijgt. Ze begrijpt de logica. Ze haat het, elke vezel in haar lijf verzet zich ertegen, maar ze snapt hoe het spel werkt. Ze heeft de blikken van de fans gezien. De honger. Sander heeft gelijk. Zij is ruis op de lijn van zijn succes. "Het maakt niet uit," zegt Elena zacht. "Het gaat om de muziek, toch?" Chris staart haar aan, gekwetst door haar capitulatie. "Het gaat om ons," zegt hij fel. "Dat heb ik je beloofd."

"Je hebt ook beloofd dat je dit zou maken," zegt Elena. Ze loopt naar hem toe en legt haar hand op zijn arm. Hij voelt gespannen. "Chris, dit is je kans. Laat het niet verpesten door een videoclip. Ik weet wie we zijn. Dat is genoeg." Sander knikt goedkeurend. "Verstandige meid. Ze snapt het, Chris. Het is business. Het is theater." Daar is dat woord weer. Theater.

Chris rukt zijn arm los onder Elena's hand vandaan. Hij staat op, grijpt de fles en loopt naar het raam dat uitkijkt op de parkeerplaats. "Theater," mompelt hij. Hij neemt een grote slok. "Prima. Als jullie theater willen, krijgen jullie theater. Maar dan doe ik het op mijn manier." Hij draait zich om. Zijn ogen staan hard. "Ik doe die clip alleen. Maar Elena maakt de coverfoto voor de single. En ik wil geen gestyleerde shit. Ik wil die foto uit Brussel. Die wazige, waar ik haar aankijk." Sander aarzelt. "Die is technisch niet perfect, Chris. We hebben shoots gepland met..."

"Die foto," snauwt Chris. "Of ik zing geen noot meer." Het is zijn laatste restje verzet. Zijn manier om haar toch de gouden kooi binnen te smokkelen. Sander zucht en kijkt op zijn horloge. "Oké. We gebruiken de foto. Als 'artistiek statement'." Chris knikt kort. Hij kijkt naar Elena. Er is geen triomf in zijn blik, alleen een soort verontschuldiging. Hij heft de fles naar haar. "Zie je wel," zegt hij zacht, zodat alleen zij het kan horen. "Ik laat je niet verdwijnen."

Elena glimlacht, maar het voelt alsof haar gezicht van glas is dat elk moment kan breken. Ze heeft de cover. Maar ze heeft zojuist, met haar eigen instemming, haar plek aan zijn zijde opgegeven voor de wereld. Ze kijkt naar de fles in zijn hand. Die is nu zijn trouwste partner in de schijnwerpers. Zij is slechts de schim op de achtergrond.

Hoofdstuk 8: Echo's en Lakens

Het appartement van Chris is een bescheiden zolderkamer in een oud pand waar de isolatie te wensen overlaat en de vloerdelen kraken bij elke stap. Het is een georganiseerde chaos van versterkers, rondslingerende gitaarkabels die als zwarte slangen over de vloer kronkelen, en stapels vinylplaten die tegen de plinten leunen. Aan de muren hangen setlists, posters van Nirvana en The Doors, en handgeschreven teksten die met ducttape zijn vastgeplakt.

Vanavond, met de straatlantaarns die zacht oranje licht door het dakraam werpen, voelt het als het centrum van het universum. Chris ligt op het matras dat direct op de vloer ligt, zijn armen achter zijn hoofd gevouwen. Hij draagt alleen zijn boxershort. Zijn borstkas rijst en daalt in een rustig, diep ritme. De hectiek van de opnamestudio heeft plaatsgemaakt voor totale ontspanning. Hier is hij thuis. Hier is hij zichzelf.

Elena komt uit de kleine badkamer, haar haren nog vochtig, gewikkeld in een te groot T-shirt van hem dat tot halverwege haar dijen komt. Ze stapt voorzichtig over een effectpedaal heen en ziet hoe hij naar haar kijkt. De harde rockster-blik is verdwenen. Zijn ogen staan zacht, gevuld met een lome bewondering die haar van binnenuit verwarmt.

Ze kruipt naast hem op het matras. De lakens ruiken naar wasmiddel en naar hem. "Sander stuurde net een bericht," zegt Chris, zonder zijn ogen van haar af te wenden. Een glimlach speelt om zijn lippen. "Vince is al aan het mixen. Hij zegt dat de vocal track 'goud' is. Hij heeft nog nooit zoiets gehoord." Elena leunt op haar elleboog en trekt met haar vingertop een onzichtbare lijn over de tatoeage op zijn schouder. "Dat wist ik al. Ik was erbij. Ik zag het gebeuren."

Chris grinnikt en draait zich op zijn zij, zodat ze neus aan neus liggen. Hij pakt een pluk van haar natte haar en draait die speels om zijn vinger. "Het voelde goed, El. Echt goed. Toen ik me afsloot voor die glaswand en alleen aan jou dacht... toen viel alles op zijn plek." Hij zucht tevreden, een geluid dat vibreert in zijn borstkas. "Die single gaat werken. Ik voel het aan alles. We gaan van die kelder in Brussel naar de charts. Dit is het begin."

"En de video?" vraagt Elena zachtjes met een lichte aarzeling in haar stem. Chris' glimlach vervaagt een klein beetje. Hij strijkt over haar wang. "Laat hen die video maar doen," fluistert hij. "Dat wordt een gelikt filmpje voor de massa. Sander wil een verhaaltje vertellen. Ze mogen clips maken zoveel ze willen, of mijn gezicht op posters plakken en me verkopen als wat ze maar willen... zolang ik hier lig, naast jou, in deze rommelige kamer, ben ik van jou." Elena glimlacht. De zorgen over de 'gouden kooi' lijken lichtjaren ver weg. Ze gelooft hem. Ze gelooft in de kracht die tussen hen hangt. "We gaan het maken," zegt ze. "Jij en ik."

"Jij en ik," bevestigt hij. "Tegen de rest." Hij buigt zich naar voren en kust haar. Het is een trage, lome kus, vol belofte en tederheid. Zijn lippen zijn zacht. Elena sluit haar ogen en laat zich meevoeren. Chris schuift zijn hand onder haar T-shirt, zijn handpalm voelt warm op haar blote rug. Hij streelt haar ruggengraat, wervel voor wervel, een aanraking die haar rillingen geeft. "Kom hier," mompelt hij. Hij trekt het shirt over haar hoofd en gooit het ergens in de hoek, boven op een stapel kleren. Hij trekt haar tegen zich aan, huid op huid. Het contrast tussen zijn harde, gespierde lichaam en haar zachtheid is perfect.

Hij duwt haar zachtjes terug op het matras. De veren kraken uit protest. Hij komt boven haar hangen, steunend op zijn ellebogen, zijn gezicht in de schaduw, maar zijn ogen vangen het weinige licht en branden zich in de hare. "Je bent mijn muze, weet je dat?" fluistert hij, en zijn stem is rauw van verlangen. "Zonder jou was die studio gewoon een koude kamer. Jij bracht het leven erin. Jij bracht mij tot leven."

Elena reikt omhoog. Haar vingers klauwen in zijn haren en dwingen zijn hoofd omlaag. "En jij bent mijn rockster," hijgt ze tegen zijn mond. "Zelfs zonder gitaar." Hij lacht, een diep, trillend geluid tegen haar lippen, en kust haar dan. Het is geen lieve kus; het is ruw en passioneel. Hij kust haar kaaklijn, haar hals, bijt zachtjes in de gevoelige huid van haar sleutelbeen. Zijn handen zijn overal tegelijk. Ze dwalen over haar lichaam, niet zoekend maar bezitterig. Hij claimt elke centimeter van haar huid. Zijn duim strijkt over haar ribben, haar buik, plagend traag naar beneden, naar de binnenkant van haar dijen.

Elena kromt haar rug. Een schok gaat door haar heen. "Chris..." Hij stopt niet. Hij duwt haar benen uit elkaar, nestelt zich ertussen. De hitte van zijn lichaam is overweldigend. Hij kijkt haar aan, zijn pupillen zijn wijd, zijn ademhaling zwaar. Hij wacht niet langer. Hij heeft geen geduld meer voor spelletjes. Wanneer hij zich bij haar naar binnen duwt, ontsnapt er een kreet aan Elena's lippen. Het voelt als thuiskomen en verdrinken tegelijk. Hij vult haar volledig, neemt de ruimte in waar de twijfel en de angst zaten. Ze vinden een ritme dat dwingend en oeroud is. Het is een gesprek zonder woorden, een woeste bevestiging van hun bestaan. Ik ben hier. Jij bent hier. Wij zijn echt. Chris beweegt met een intense focus, zijn voorhoofd tegen het hare gedrukt, hun ademhalingen synchroon. Hij stoot dieper, harder, gedreven door de adrenaline van de overwinning en de angst om haar te verliezen aan de wereld buiten deze kamer.

"Kijk naar me," gromt hij. "Alleen naar mij." Elena kijkt. Ze ziet de waanzin, de liefde, de pure overgave. Ze slaat haar benen om zijn middel, trekt hem nog dichterbij, wil met hem versmelten. De opwinding bouwt zich op als een elektrische lading. Elke zenuw in haar lichaam staat op scherp. Het is geen golvende beweging meer; het is een storm.

Wanneer de climax komt, is het verblindend. Een explosie van wit licht en sensatie die hen beiden door elkaar schudt. Elena nagelt haar vingers in zijn schouders, roept zijn naam. Chris verstijft, drukt zich diep in haar en laat zich gaan met een rauwe, gebroken kreun. Ze storten in elkaar. Zwaar, bezweet, hijgend. Chris rolt van haar af, maar laat haar geen seconde los. Hij trekt haar ruw tegen zijn borst aan en slaat het laken beschermend over hen heen. Elena legt haar hoofd op zijn schouder, haar hele lichaam tintelt nog na. Ze luistert naar zijn hartslag, die als een hamer tegen zijn ribben slaat en langzaam, heel langzaam, zijn ritme terugvindt. Ze kijkt naar het plafond, waar de schaduwen van de straatverlichting dansen.

"Morgen gaat de telefoon weer," zegt Chris zacht, terwijl hij met zijn duim over haar hand wrijft. "Morgen wil Sander foto's zien, wil Marcus praten over de tour, wil Vince de mix bespreken." Hij kust de bovenkant van haar hoofd. "Maar deze nacht is van ons," zegt hij stellig. "Laat ze maar bellen. Laat ze maar willen. Zolang ik jou vast heb, kunnen ze me niks maken." "We gaan de wereld veroveren," mompelt Elena slaperig, haar ogen zwaar van geluk. "Reken maar," zegt Chris. "En het begint hier. In deze kamer." Hij trekt haar nog iets dichterbij. In de veilige chaos van zijn studio, omringd door gitaren en dromen, lijkt alles mogelijk. De toekomst ligt open, en hij straalt even helder als het goud waarover hij zong.

Extra: Marketing mail van Sander de Vries

VAN: Sander de Vries s.devries@apex-records.com AAN: Marketing Team; Marcus (Management) ONDERWERP: STRATEGIE UPDATE: THE VELVET RIOT - 'THE ONLY PROMISE' DATUM: 12 mei 2026, 09:42 VERTROUWELIJKHEID: HOOG - INTERN GEBRUIK

Team,

Na de luistersessie van gisteren in Galaxy Studios kunnen we concluderen dat we goud in handen hebben. De vocal track voor The Only Promise is precies wat we zochten: rauw, breekbaar, maar met voldoende commerciële potentie voor radio.

Echter, om dit te laten werken, moeten we de narratief rondom Chris strakker trekken. We verkopen geen bandje; we verkopen een fantasie.

De 'Lonely Wolf' Strategie

1. Het Imago: Chris wordt gepositioneerd als de getormenteerde, eenzame kunstenaar. Hij is de zwerver die nergens thuis is, behalve in zijn muziek. Hij is "beschikbaar maar onbereikbaar". Dit is cruciaal voor de vrouwelijke doelgroep (18-35). Ze moeten geloven dat zij degene kunnen zijn die hem redt.

2. De 'Muze' Kwestie: Ik ben op de hoogte van de situatie met de fotografe, Elena. Ze levert uitstekend werk (de coverfoto is, tegen mijn initiële advies in, inderdaad sterk), maar ze is een risico voor het narratief.

o Actiepunt: Elena blijft strikt achter de camera. In de videoclip, persmomenten en interviews is ze 'crew'. Er is geen sprake van een relatie.

o Instructie voor Chris: Tijdens interviews (met name de komende talkshow) moet de nadruk liggen op zijn toewijding aan de muziek. Vragen over relaties moeten worden ontweken of beantwoord met de standaardzin: "Ik ben getrouwd met mijn gitaar."

3. Social Media: We filteren alle content. Geen intieme kiekjes backstage. Als er toch iets lekt, framen we het als "vriendschappelijk" of "professioneel". Marcus, jij bent verantwoordelijk voor het checken van Chris' telefoon voordat hij iets post.

Laten we geen fouten maken. We hebben één kans om dit te lanceren. Als we de mystiek doorbreken met een burgerlijk liefdesverhaal, zijn we de magie (en de verkoopcijfers) kwijt.

Aan het werk.

Mvg,

Sander de Vries Head of A&R / Apex Records

Trefwoord(en): Erotisch, Neuken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!