The Velvet Riot - 3

Hoofdstuk 5: Hoogspanning

In Le Souterrain fungeert duisternis als een wapen. Op het moment dat de spots doven, houdt de hele kelder zijn adem in. Het enige geluid is het dreigende, elektrische gezoem van de versterkers. Elena staat klemgedrukt tegen het dranghek. De pijn van de stalen buis in haar heupen verdrinkt in de adrenaline. De elektriciteit die door de ruimte knettert, trekt de haartjes op haar armen recht overeind. Of is hij het? Haar hart bonst een waanzinnig ritme tegen haar ribben. ‘Kom op,’ denkt ze, terwijl ze haar camera omklemt als een reddingsboei. ‘Laat ze zien wie je bent. Laat ze zien van wie ik hou.’

Dan splijt de stilte open. De eerste noot komt binnen als een vuistslag. Mark trapt af met de kickdrum en de vloer onder Elena’s voeten beeft. De lucht wordt uit haar longen geperst door de bas van Dave. En daar is hij. Chris wordt één met het licht. De onzekere jongen die een uur geleden trillend van de zenuwen whiskey achteroversloeg in een lege bar heeft plaatsgemaakt voor de artiest. De alcohol heeft de angst weggebrand en ruimte gemaakt voor puur, gevaarlijk charisma. Hij staat daar als een hogepriester op een altaar van beton en feedback.

Hij speelt drie nummers achter elkaar zonder adempauze. Hij geselt zijn gitaar, ranselt de snaren tot zijn vingertoppen openbarsten. Het publiek eet uit zijn hand. Dan steekt hij zijn hand op. De band stopt abrupt met spelen. De stilte keert terug, zwaar en broeierig. Chris staat aan de rand van het podium. Hij hijgt. Zweetdruppels lopen langs zijn hals. Hij scant de eerste rij, zijn ogen wild en donker, tot hij haar vindt.

Elena bevriest. Haar lens zakt. Hij kijkt recht naar haar. "Ze zeggen dat je je hoofd erbij moet houden in deze business," zegt Chris in de microfoon. Zijn stem is schor, intiem, alsof hij het in haar oor fluistert in plaats van door een PA-systeem. "Ze beweren dat afleiding verboden is. Maar ze snappen er niks van." Hij wijst strak in haar richting. Honderden hoofden draaien zich om. Elena voelt de blikken branden, maar ze kan haar ogen niet van hem afhouden. Ze voelt zich naakt, blootgesteld, en tegelijkertijd op een voetstuk geplaatst." Deze is voor Elena," zegt hij. "Het enige licht in de grijze massa."

Hij trapt zijn distortion-pedaal in. Een monsterlijk, overstuurd akkoord doet de muren trillen. The Only Promise is een dreigende belofte, verpakt in prikkeldraad.

"I saw you walking through the grey

Like a sudden break of day..."

Chris schreeuwt de tekst bijna. Het is rauw, hard en dwingend. Hij zingt over haar als een oerkracht die hem overeind houdt in de storm.

"Everyone else just faded out

A whisper in a room of shout..."

Tranen van overweldigende trots en liefde prikken achter haar oogleden. Ze veegt ze weg. Dit is een moment voor vuur. Ze herinnert zich het moment op de brandtrap. De belofte. Jij houdt me normaal. Chris leunt over de monitor heen. Hij zingt de woorden recht in haar gezicht, terwijl Dave en Mark een muur van geluid optrekken achter hem.

"We found a corner in the haze

Two ghosts inside a wooden maze..."

Het refrein barst los als een explosie.

"And then the table disappeared

The moment that I always feared

Would never come, was finally here

Your lips on mine, removing fear..."

Elena drukt af. Klik. Met bevende handen maakt ze de mooiste foto die ze ooit gemaakt heeft. Het is puur gevoel. Ze voelt zijn lippen weer op de hare, de smaak van die eerste kus, de belofte van meer. Ze is duizelig van verlangen. Hij maakt haar het middelpunt van zijn universum, en iedereen mag het zien.

"Just skin and heat and you and I

Beneath a black and silent sky!"

Hij zakt op zijn knieën voor haar neus tijdens de solo. Hij speelt met gesloten ogen, zijn hoofd achterover gegooid in extase, terwijl de gitaar jankt en piept. Als het nummer eindigt met een langgerekte, wegstervende feedback, kijkt hij haar weer aan. "The only promise I will keep," gromt hij de microfoon in.

Het applaus dat volgt is oorverdovend en overstemt alles. Maar Chris is nog lang niet klaar. Hij kijkt Mark aan en knikt driftig. De band ramt meteen door in de volgende track. Ze spelen alsof hun leven ervan afhangt, nummer na nummer, tot ze eindigen met de furieuze afsluiter Burn It Down. Chris schreeuwt de longen uit zijn lijf, gooit zijn gitaar bijna in het publiek en laat de feedback gieren. Pas als de laatste echo wegsterft, richt Chris zich langzaam op, hijgend en trillend van de adrenaline. Hij kijkt nog één keer naar haar, een intense blik die belooft dat dit nog maar het begin is, en draait zich dan om. Hij zwaait kort naar de zaal, gooit zijn handdoek in het publiek en verdwijnt met de rest van de band in de donkere coulissen.

Elena blijft achter in de perskuil. Ze moet even ademhalen. Ze pakt haar tas, bergt haar camera op en veegt het zweet van haar voorhoofd. Ze is volledig uitgeput, maar euforisch. Terwijl de zaal langzaam leegstroomt, wurmt zij zich een weg naar de zijkant, naar de deur waar ‘Artist Only’ op staat. De kleedkamer is een betonnen bunker zonder ramen aan het einde van een lange gang. De lucht is hier verzadigd en benauwd: een verstikkende mist van vers zweet, goedkope haarlak, sigarettenrook en de metaalachtige geur van pure adrenaline.

Wanneer Elena de deur openduwt, slaat de hitte in haar gezicht. Dave en Mark stuiteren door de ruimte. Ze slaan elkaar op de schouders, brullen onverstaanbare grappen, high-fiven tot hun handpalmen rood zien. De ontlading is totaal.

Chris zit in een hoek op een versleten, leren bank waar de vulling in gele vlokken uitpuilt. Hij zit voorovergebogen, ellebogen op zijn knieën, en staart naar de betonnen vloer. Hij hijgt, diepe, zagende ademhalingen. Zijn zwarte shirt is doorweekt en plakt als een tweede huid tegen zijn borstkas. Hij hoort de deur en kijkt op. Als hij Elena ziet staan, verandert zijn gezicht. De wilde rockster maakt plaats voor de jongen.

Ze loopt naar hem toe. Ze laat haar cameratas op de grond glijden en zakt naast hem neer op de krakende bank. Meteen zoekt hij haar. Zijn arm slaat om haar middel, trekt haar ruw tegen zijn natte zijde aan. Hij ruikt naar inspanning, naar rook en naar die zoete, zware geur van Jack Daniels. "Hoe ging het?" vraagt hij onzeker, zijn mond vlak bij haar oor. Elena draait haar gezicht naar hem toe. Ze legt haar hand in zijn nek. "Het was perfect," fluistert ze. "Je was angstaanjagend echt." Hij kust haar. Hongerig. Elena verliest zichzelf erin.

Dan zwaait de deur open. Marcus komt binnen, breed lachend. Achter hem stappen twee mannen de krappe ruimte in. Hun pakken zijn smetteloos, hun schoenen glimmen. "Heren," zegt Marcus met een weids gebaar. "Mag ik jullie voorstellen aan The Velvet Riot." De langste man, Sander de Vries van Apex Records, stapt naar voren. Hij negeert de rest en loopt recht op de bank af. "Chris," zegt hij. Hij steekt een hand uit. Chris staat op, veegt zijn hand snel af aan zijn broek en schudt de hand. "Dat was een interessante set," begint Sander. Hij haalt een zilveren sigarettenkoker tevoorschijn. "Er zit energie in. Woede. Dat verkoopt."

"Betekent dit dat we een contract krijgen?" vraagt Chris direct. Sander lacht zachtjes. "We beginnen met een single. Dat nummer over de belofte. Dat was hard. Dat was goed." Hij knikt achteloos richting Elena. "En dat stukje theater met het meisje. Heel slim. Publiek houdt van dat soort drama. Het maakt je benaderbaar." Elena voelt een koude rilling. Theater? Ze kijkt naar Chris. Ze wacht op de correctie. Chris zwijgt. Hij staat daar en kijkt naar de punten van zijn laarzen. "We zetten die track in de markt als debuutsingle," gaat Sander verder. "We creëren een narratief rondom jou. De eenzame wolf. Mysterieus."

"En de band?" vraagt Dave. "De band is prima," zegt Sander koud. "Maar Chris is het gezicht. Chris is het merk." Hij draait zich weer naar Chris en stopt een wit kaartje in diens borstzakje. "Ik laat de contracten opstellen voor een development deal. Bel me morgenochtend. Nuchter, graag." Sander en zijn assistent draaien zich om en verlaten de kamer. De deur valt dicht.

Een seconde stilte. Dan gooit Marcus zijn armen in de lucht. Zijn gezicht is rood aangelopen van pure euforie. "Hebben jullie dat gehoord?!" schreeuwt hij. "Apex! Een development deal! We zijn binnen, jongens! We zijn verdomme binnen!"

Hoofdstuk 6: Champagne en Vuur

De kamer explodeert. Mark stoot een oerkreet uit die dwars door de muren gaat. Hij bespringt Dave en samen vallen ze over een stapel flightcases op de grond. Het is een kluwen van ledematen, zweet en puur, ongelovig geluk. Marcus grist twee flessen champagne uit zijn tas. Hij schudt ze wild, zijn ogen wijd open van manische vreugde. De kurk knalt tegen het betonnen plafond en laat een witte put achter in het pleisterwerk.

Schuim spuit in een krachtige straal de kamer in. Het raakt de versterkers, de spiegel, Elena’s schoenen. Niemand deinst terug. Ze laten zich dopen in het succes. "Ik zeg mijn baan op!" schreeuwt Mark, terwijl hij overeind komt en de fles uit Marcus' handen grist. Hij zet hem aan zijn mond, het schuim loopt in dikke stromen in zijn baard. "Morgenochtend! Ik bel die eikel en ik zeg dat hij zijn heftruck in zijn reet kan steken! Ik ben een rockster!"

Dave lacht hysterisch, tranen stromen over zijn wangen. Hij veegt het zweet en de champagne uit zijn ogen en kijkt de kamer rond. Zijn blik landt op Elena. De vijandigheid van de busrit is verdwenen, verbrand door de adrenaline van de overwinning. Ze hoort erbij nu. Ze is getuige van hun wedergeboorte. "Hé! Persdame!" roept hij. Hij strompelt naar haar toe en slaat een arm om haar schouder. Hij is zwaar, nat en ruikt naar zweet, maar zijn lach is ontwapenend echt. "Heb je dat vastgelegd? Zeg me dat je dat hebt vastgelegd! Dit is de geschiedenisboeken-shit!"

Hij rammelt haar vriendschappelijk door elkaar. "Misschien ben je toch geen ongeluk," brult hij in haar oor boven het gejoel van Mark uit. "Misschien ben je wel onze geluksbrenger. Onze witte raaf!"

Elena lacht. Ze kan niet anders. De energie is besmettelijk, een fysieke golf die haar optilt. Ze voelt zich lichter, opgenomen in de stam. "Ik heb alles, Dave. Jullie staan erop." "Mooi zo!" Dave laat haar los en grist de fles van Mark over. "Want wij gaan de wereld veroveren!"

Marcus duwt zich door de chaos heen, zijn telefoon alweer aan zijn oor, maar zijn ogen zoeken de leider. "Chris! Waar zit je met je hoofd? Dit is jouw feestje!" Chris staat midden in de storm. Hij kijkt naar Elena. Zijn haar plakt in natte pieken tegen zijn voorhoofd, zijn borstkas gaat nog steeds snel op en neer. Hij ziet hoe Dave haar omhelsde. Hij ziet hoe ze lacht. Er flakkert iets in zijn ogen: bezitsdrang, puur en onversneden.

Marcus duwt een nieuwe fles in zijn handen. "Drink, jongen! Drink op je toekomst!" Chris pakt de fles. Hij kijkt ernaar, en dan kijkt hij de kamer rond. Naar zijn vrienden die als idioten dansen. Naar Marcus die dollartekens ziet. Naar Elena, die straalt in het midden van de chaos. Hij heft de fles. Zijn ogen spuwen vuur. "Op ons!" schreeuwt hij, zijn stem rauw en krachtig. "Op de wereld aan onze voeten!" Hij zet de fles aan zijn mond en drinkt. Gulzig. Hij laat de alcohol binnenstromen als brandstof voor het vuur dat al in hem woedt. Hij klokt, en klokt, en als hij de fles laat zakken, veegt hij met een woeste beweging zijn mond af. Hij is onaantastbaar.

Iemand — waarschijnlijk Mark — heeft zijn telefoon aan de speaker gekoppeld. De openingsriff van Whole Lotta Rosie dondert door de kleine ruimte, zo hard dat de spiegels trillen aan de wand. Chris negeert Marcus. Hij negeert de band. Hij heeft maar één doelwit. Hij beent dwars door de chaos heen naar Elena. Hij grijpt haar hand en trekt haar in één beweging naar zich toe. Ze botst tegen zijn borstkas. Hij is hard, heet en doorweekt van zweet en champagne. "Dacht je dat je aan de zijlijn kon blijven staan?" vraagt hij. Zijn stem is laag, een grom die vibreert tegen haar lichaam.

"Ik dacht dat ik alleen maar toeschouwer was," zegt Elena, haar handen rustend op zijn natte overhemd. Ze voelt zijn hartslag eronder hameren als een op hol geslagen machine. "Vanavond niet," zegt Chris. Hij pakt haar camera vast en schuift de riem voorzichtig maar dwingend van haar schouder. Hij legt het dure apparaat op een veilige plek op de bank, ver weg van de rondvliegende champagne. Dan draait hij zich terug en pakt haar gezicht in beide handen. Zijn duimen drukken in haar jukbeenderen. Hij kust haar. Het is geen voorzichtige kus. Het is direct en dwingend. Hij proeft naar champagne en adrenaline. Elena opent haar mond en laat hem binnen. De wereld om hen heen vervaagt tot een waas van geluid en beweging. Er is alleen zijn tong die de hare zoekt, zijn handen die in haar haar graaien, zijn lichaam dat dwingend tegen het hare drukt.

Achter hen bouwen Mark en Dave een menselijke piramide en storten lachend in elkaar. Marcus brult in zijn telefoon over percentages. Maar in hun eigen bubbel stijgt de temperatuur tot het kookpunt.

Chris tilt haar op. Zonder moeite. Hij zet haar op de rand van de tafel en veegt de lege blikjes met zijn arm op de grond. Hij gaat tussen haar benen staan, trekt haar heupen tegen de zijne aan tot er geen lucht meer tussen past. De wrijving is elektrisch. Elena slaat haar benen om zijn middel. Ze trekt hem dichterbij aan de revers van zijn jasje. Ze is dronken van hem. Van zijn geur, van zijn kracht. Ze voelt zich machtig. Zij is de vrouw die de koning temt, en tegelijkertijd degene die hem de kroon opzet.

"Hoe was ik?" vraagt Chris hees tegen haar hals, terwijl hij een spoor van natte, hete kussen naar haar oor trekt. Zijn handen knijpen in haar heupen, zijn vingers graven in haar vlees, zoekend naar bevestiging. "Zeg het me, El. Was ik goed?" "Je was... bovenaards," hijgt ze. Ze kantelt haar hoofd naar achteren, geeft hem toegang tot haar keel. "Je blies iedereen omver."

"Jij doet dit met me," gromt hij tegen haar huid, zijn tanden schrapen zachtjes over haar sleutelbeen. "Je inspireert me. Als ik jou zie staan... til je me naar een hoger niveau. Je maakt me scherper. Je bent mijn brandstof." Hij laat zijn handen onder haar shirt glijden. Zijn handpalmen zijn ruw en heet op haar blote huid. Elena hapt naar adem. De aanraking stuurt schokgolven door haar zenuwstelsel, recht naar haar onderbuik. "Chris," hijgt ze. "Hier? Nu?" Hij trekt zich een centimeter terug en kijkt haar aan. Zijn ogen zijn donker, de pupillen verwijd tot er nauwelijks nog grijs te zien is. Er zit een roekeloze, hongerige glans in. "Ik moet je voelen," zegt hij. "Echt voelen."

Hij kijkt over zijn schouder. Mark staat op een stoel luchtgitaar te spelen. Dave ligt dubbelgevouwen van het lachen op de grond. De chaos is compleet. Chris grijnst, een ondeugende, jongensachtige grijns die haar hart doet smelten, maar met een randje gevaar. "Kom mee." Hij pakt de fles champagne die nog halfvol op tafel staat. Hij grijpt Elena’s hand en trekt haar van de tafel af. "Weg hier." Ze banen zich een weg naar de deur. Mark ziet ze gaan en heft zijn eigen fles in een saluut. "Pak ze, tijger!" brult hij. "Maar wees een beetje voorzichtig met onze muze!" Elena lacht en zwaait terug, meegesleurd in de roes, struikelend over kabels en tassen.

Chris trapt de deur van de kleedkamer open. De gang is koeler, schemerig en ruikt naar beton, stof en oude elektriciteit. Het lawaai van de kleedkamer wordt gedempt tot een dof, ritmisch gebonk zodra de deur achter hen in het slot valt. Ze hebben geen hotel. Ze hebben geen luxe suite. Ze hebben alleen een kille gang achter een podium in Brussel. Maar dat doet er niet toe. De drang is te groot, te dwingend. De overwinning moet fysiek bezegeld worden.

Halverwege de gang, onder het flikkerende, zoemende licht van een kapotte TL-buis, stopt Chris abrupt bij een nis waar een stapel oude flightcases staat opgestapeld. Hij duwt Elena de schaduw in, tegen de ruwe betonnen muur. Er zijn geen woorden meer. Hij stort zich op haar mond. Het is hongerig, wanhopig bijna. Elena slaat haar armen om zijn nek en trekt hem dichterbij, haar vingers begravend in zijn natte haar. Ze wil elke millimeter van hem voelen, de euforie die in hem brandt overnemen. Ze proeft de zoute smaak van zijn zweet en de zoete champagne op zijn tong.

Zijn handen zijn overal. Haastig en dwingend. Hij trekt haar shirt omhoog, zijn handpalmen schuren over haar blote buik, heet en ruw. Elena hijgt als zijn duim over de rand van haar beha strijkt en de stof opzij duwt. Zijn mond verlaat de hare en zoekt haar huid. Ze voelt de koude muur in haar rug en zijn hete, harde lichaam tegen haar voorkant. Het contrast is verrukkelijk, duizelingwekkend. "Ik kan niet wachten," gromt hij tegen haar halsslagader. "Ik word gek, Elena."

"Doe het," fluistert ze. "Nu." Hij tilt haar op. Ze slaat haar benen instinctief om zijn middel en hij zet haar neer op de bovenste flightcase. Het hout is hard onder haar billen, splinters dreigen, maar ze merkt het nauwelijks. Hij gaat tussen haar benen staan, duwt haar dijen uit elkaar om ruimte te maken voor zijn lichaam. Zijn handen zoeken de gesp van haar riem, ongeduldig, trillend van de adrenaline. Het metaal klettert. Hij ritst haar broek open en stroopt hem naar beneden, zijn handen stevig om haar dijen.

De koele lucht van de gang strijkt langs haar benen, maar die sensatie verdwijnt onmiddellijk wanneer zijn warme handen haar huid vinden. Hij streelt de binnenkant van haar dijen, plagend, langzaam omhoog glijdend. Elena’s ademhaling stokt, haar vingers graven in zijn schouders. Ze kijkt in zijn ogen en ziet niets dan puur, onversneden verlangen.

"Kijk naar me," fluistert hij. Hij maakt zichzelf vrij, maar hij haast zich niet meer. Hij laat het moment hangen, zwaar en beladen met anticipatie. Hij wil dat ze dit ziet. Hij wil dat ze weet dat dit, ondanks de chaos en de drank, een bewuste keuze is. Hij pakt haar heupen vast, zijn duimen drukken in haar vlees. Hij leunt naar voren, kust haar zachtjes, bijna teder nu, op haar lippen, dan haar kaak, dan haar hals. Elena rilt. De opwinding is ondraaglijk. Ze beweegt haar heupen instinctief naar hem toe, zoekend naar wrijving, naar contact.

"Chris, alsjeblieft..." smeekt ze. Hij laat haar niet langer wachten. Hij brengt hun lichamen samen, langzaam, tergend langzaam. Ze voelt hoe hij tegen haar aandrukt, de hitte, de hardheid. Ze opent zich voor hem, laat zich meevoeren door de roes. Wanneer hij eindelijk naar binnen glijdt, is het alsof de hele wereld op zijn plek valt. Het is geen invasie, het is een thuiskomst. Ze vullen elkaar aan, de leegte die ze beiden voelden wordt opgevuld met vuur. Elena slaakt een kreet als hij zijn hand in haar nek legt en haar strakker tegen zich aan trekt. Het is intens. Een fysieke ontlading van alle spanning die zich de hele dag heeft opgebouwd. De angst in de bus, de minachting van Marcus, de explosie op het podium, de arrogantie van de platenbazen... alles komt samen in dit ene ritme.

Ze bewegen samen in het halfdonker van de gang. Ruw en ongeremd, maar met een diepe, onderliggende connectie. Chris stoot diep, gedreven door een oerdrift, zijn voorhoofd tegen het hare gedrukt. Hij wil zo dichtbij mogelijk zijn, wil in haar verdwijnen. Elena nagelt haar vingers in zijn schouders, haar hoofd achterover tegen de betonnen muur. Ze voelt zich levend, krachtiger dan ooit. Ze is het middelpunt van zijn wereld, zijn muze, zijn gelijke. Het geluid van hun schokkerige ademhalingen, het kraken van de oude flightcase en de pompende bas van Let There Be Rock die nu door de muur dreunt, vormen de soundtrack van hun verbond. "Kijk naar me," hijgt Chris. Hij pakt haar gezicht vast, dwingt haar hem aan te kijken terwijl het ritme versnelt. "Kijk naar me."

Ze opent haar ogen. Ze ziet de waanzin, de liefde, de roes. "Jij en ik," gromt hij. "Tegen de rest." Hij verliest de controle. Zijn bewegingen worden sneller, wanhopiger. Elena gaat met hem mee, over het randje. Ze voelt hoe haar lichaam samentrekt, hoe de wereld explodeert in wit licht achter haar oogleden. Seconden later volgt hij haar, met een diepe, rauwe grom die door zijn hele lichaam trilt en in het hare vibreert. Hij zakt tegen haar aan, zijn gezicht begraven in haar hals, zwaar en bezweet. Zijn hart bonkt als een hamer tegen haar borst. Ze blijven zo zitten, hijgend in de schemering van de gang, verstrengeld in elkaar. De geur van seks, oud beton, zweet en champagne hangt om hen heen als een cocon.

Elena streelt langzaam over zijn natte haar, voelt zijn hartslag die langzaam weer daalt naar een menselijk ritme. Ze hebben geen hotel met witte lakens. Ze hebben beton, stof en een flightcase in een achterafgangetje in Brussel. En op dit moment, terwijl de adrenaline langzaam wegebt en plaatsmaakt voor een lome tevredenheid, voelt het als het puurste wat ze ooit heeft meegemaakt.

Songtekst 2: The only promise

I saw you walking through the grey

Like a sudden break of day

Everyone else just faded out

A whisper in a room of shout

Cascading waves of blinding gold

A story that was never told

You stood there shining in the light

And stole the darkness from my night

We found a corner in the haze

Two ghosts inside a wooden maze

The jukebox humming something low

We watched the minutes cease to flow...

And then the table disappeared!

The moment that I always feared

Would never come, was finally here

Your lips on mine, removing fear!

Oh, the taste, a sweet mistake

The only thirst I wanna slake

Intoxicating, soft and deep

A memory I swear I’ll keep!

The wooden booth, the sticky glass

We let the heavy hours pass

I watched your eyes, I watched your mouth

The compass pointing further south

No space between, no air to breathe

I never wanted us to leave

Just skin and heat and you and I

Beneath a black and silent sky...

Time dissolved into the floor

I don't know who I was before

Five minutes or a century?

You were the only thing to see

THE GOLD AMIDST THE SMOKE!

THE DREAM FROM WHICH I WOKE!

Your lips on mine, the sweetest crush!

A sudden silence in the rush!

Oh, the taste, a wild design

I can't believe that you were mine

Intoxicating, soft and deep

THE ONLY PROMISE I WILL KEEP!

Trefwoord(en): Concert, Creampie, Neuken, Openbaar, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!