Speeltje Gevonden

Het was al bijna halfzes en de schoolbibliotheek voelde leger dan ooit. Buiten werd het langzaam donker, dat grauwe grijs dat meer op schemer leek dan op echte avond. Ik had mijn koptelefoon nog op, maar het volume stond laag genoeg dat ik het zachte tikken van de verwarming hoorde, en het incidentele kraken van de houten vloer als iemand te snel liep.

Rachmaninovs Vocalise speelde. Geen woorden, alleen die lange, glijdende melodie die altijd precies paste bij avonden waarop ik alleen wilde zijn met mijn gedachten. Thuis zou mama het te zwaar vinden, papa zou vragen waarom ik niet iets vrolijks opzette. Hier, tussen de stellingen met vergeelde ruggen en de geur van oud papier, voelde het precies goed.

Ik had net mijn aantekeningen over Macbeth dichtgeslagen. Het laatste literatuurproefwerk kwam eraan en ik wilde geen halve antwoorden geven. Niet in dit laatste jaar. Alles moest kloppen.

Toen hoorde ik iets.

Niet het normale geschuifel van iemand die een boek terugzet, maar iets gejaagds. Voetstappen die heen en weer schuifelden, te snel, te hard. Ik trok één oorklep van mijn koptelefoon af.

Koen.

Hij zat bij mij in 6 vwo α, maar we praatten eigenlijk nooit. In de pauzes was hij altijd luid, met die groep jongens die over alles grappen maakten. Nu zag hij er anders uit. Haar warrig, ogen te groot, handen die beefden toen hij een stapel boeken op de grond opzij schoof.

Ik aarzelde. Normaal zou ik gewoon mijn tas pakken en gaan. Maar iets in zijn bewegingen hield me tegen.

“Koen?” vroeg ik zacht.

Hij schrok, keek op, maar zei niets. Ging gewoon door, nu bij de plank met naslagwerken.

“Kan ik helpen?” probeerde ik nog eens.

Hij mompelde iets onverstaanbaars, schudde zijn hoofd en liep naar de volgende rij.

Ik zuchtte, begon langzaam mijn spullen bij elkaar te zoeken. Etui, schrift, de dikke Van Dale die ik eigenlijk niet meer nodig had maar toch altijd meenam. Mijn telefoon trilde één keer, vast mama die vroeg hoe laat ik thuis zou zijn. Ik negeerde het.

Toen hij weer langs kwam, sneller nu, bijna rennend, keek ik hem aan.

Hij bleef staan.

“Heb jij… iets bijzonders gezien?” Zijn stem klonk schor.

“Wat voor bijzonders?”

Hij keek weg, kauwde op de binnenkant van zijn wang. “Laat maar. Als je het ziet, snap je het wel.”

Ik fronste. “Oké.”

Hij knikte kort, liep door.

Ik hing mijn tas over mijn schouder. De bibliothecaris had net omgeroepen dat ze over tien minuten ging afsluiten. De tl-lampen knipperden even, alsof ze ook moe waren.

Ik liep de gang in, dezelfde kant op als Koen net was gegaan. Niet omdat ik hem achterna wilde, maar omdat de uitgang die kant op lag. En misschien… omdat ik nieuwsgierig was geworden. Dat gebeurde niet vaak.

De gang was stil. Alleen het zoemen van de lampen en mijn eigen voetstappen. Ik passeerde de lokalen waar overdag wiskunde en scheikunde werd gegeven, nu donker en gesloten. Bij het trappenhuis bleef ik even staan. Ik hoorde niets meer van Koen.

Toen zag ik het.

Op de grond, half onder een grijze prullenbak geschoven, lag iets. Het leek iets vlezigs, iets lichamelijks. Ik bukte en pakte het op.

Het was een dildo. Een levensechte, slappe dildo. Ongeveer op ware grootte, met aders en een realistische kleur. Hij voelde warm aan in mijn hand, alsof hij net nog ergens tegenaan had gelegen. De schacht hing slap naar beneden, de balzak hing er los onder, zwaar en zacht.

Mijn adem stokte.

Koen. Dit moest van hem zijn. Dit was wat hij zocht, wat hij zo paniekerig door de school joeg. Mijn wangen werden heet. Ik keek de gang in, niemand te zien. De lichten begonnen een voor een uit te gaan, de conciërge riep ergens verderop dat de deuren over twee minuten op slot gingen.

Ik wilde het teruggeven. Maar Koen was nergens meer te bekennen. Verdwenen in de schemerige gangen.

Ik aarzelde nog een seconde. Toen stopte ik het ding in de zijvak van mijn tas, ritste dicht, en liep snel naar buiten. De kou sloeg me in het gezicht. Ik fietste naar huis met mijn hoofd vol lawaai dat niets met Rachmaninov te maken had.

Thuis at ik zwijgzaam met mama en papa. Aardappels, broccoli, een stukje kip. Ik zei dat ik moe was van het studeren. Ze knikten begripvol. Na het eten ging ik naar boven, deed mijn kamerdeur dicht, zette een kaars aan en pakte mijn tas om verder te werken aan literatuur.

Mijn hand gleed naar binnen. Ik voelde het weer. Warm, zacht, te echt.

Ik haalde het eruit en legde het op mijn bureau.

Het hing slap over de rand van het hout. De lengte boog een beetje door, de balzak rustte zwaar op het tafelblad. Het zag er zo levensecht uit dat ik er even niet naar durfde te kijken. Ik snapte het niet. Wat moest Koen hiermee? Waarom zou iemand zoiets meenemen naar school? En waarom zocht hij het alsof zijn leven ervan afhing?

Voor de grap liet ik het los.

Het viel met een zachte plof op tafel. De schacht veerde een beetje na. Het zag er nog echter uit dan daarvoor.

Ik staarde ernaar, nog steeds op het bureau, waar het na die zachte plof een beetje was blijven liggen. De kaarsvlam flakkerde en wierp een warm, bewegend licht over het ding. Het zag er nog echter uit dan in de schemerige gang van school. Te echt. Te… aanwezig.

Voorzichtig stak ik mijn vinger uit. Ik liet hem over de schacht glijden, van de basis naar de eikel. Het oppervlak voelde zacht, warm, bijna fluweelachtig. En toen leek het te bewegen. Een lichte siddering, alsof het op mijn aanraking reageerde. Mijn hart sloeg een slag over.

Ik trok mijn hand terug, maar legde hem meteen weer neer. Dit keer langzamer. Ik liet mijn vingertoppen over de lengte gaan, volgde de aders die onder het oppervlak liepen. Het voelde niet als siliconen of rubber. Het voelde als huid. Levende huid.

En het reageerde.

Hoe meer ik bewoog, hoe steviger het werd. Eerst een lichte zwelling, toen duidelijker. De schacht richtte zich op, vulde zich, werd harder onder mijn vingers. De eikel zwol een beetje op, de huid spande strak. De balzak trok iets samen, alsof alles meeademde. Ik hield mijn adem in. Dit kon niet. Dit was onmogelijk.

Toch ging ik door.

Ik sloot mijn hand eromheen, zachtjes, alsof ik bang was het te breken. Maar het brak niet. Het groeide juist. Het werd echt hard. Niet keihard zoals je in films ziet, maar stevig, warm, pulserend. Ik voelde het kloppen tegen mijn palm, een traag, regelmatig ritme. Alsof er ergens een hartslag in zat.

Mijn wangen brandden. Ik keek naar de deur, op slot. Beneden hoorde ik de televisie van papa zachtjes brommen, mama die borden opruimde. Gewone geluiden. Gewone avond. En hier, op mijn bureau, iets wat helemaal niet gewoon was.

Ik werd nieuwsgieriger. Veel nieuwsgieriger dan ik ooit had verwacht.

Ik boog me voorover. Mijn haar viel langs mijn gezicht. Ik rook eraan en het leek vaag muskusachtig, warm en menselijk. Geen plasticgeur, geen chemische lucht. Dit was… dit was het dichtstbij wat ik ooit bij een echte piemel was geweest. Dichterbij dan welke ongemakkelijke kus op het schoolfeest ook. Dichterbij dan alle gefluisterde verhalen van klasgenoten.

Ik likte langs mijn lippen. Mijn mond voelde droog.

Voorzichtig bracht ik mijn gezicht dichterbij. Mijn lippen raakten de eikel, heel licht. Warm. Zacht. Ik proefde zout, een heel lichte ziltigheid, alsof het echt zweet of voorvocht had. Mijn tong gleed eroverheen, een klein likje. Het smaakte… echt.

Ik trok me terug, keek ernaar. Het stond nu kaarsrecht, glanzend van mijn speeksel, de aders duidelijker zichtbaar. Het trilde licht na, alsof het wachtte op wat ik verder zou doen.

Ik voelde iets warms en vreemds in mijn buik.

Ik bleef nog even naar het ding staren, kaarsrecht op mijn bureau, glanzend van mijn speeksel. Mijn adem ging sneller dan ik wilde toegeven. De kamer voelde warmer, smaller. De kaarsvlam danste en wierp schaduwen over de muren die ik normaal nooit opmerkte.

Ik stond op. Deed het licht uit. Alleen de kaars bleef branden. Ik trok mijn pyjamabroek en shirt aan en kroop onder de dekens. Mijn bed kraakte zacht toen ik ging liggen.

De dildo lag naast me op het kussen. Warm. Nog steeds hard. Alsof hij wist wat er ging gebeuren. Ik pakte hem op, hield hem boven mijn borst. Liet de eikel langzaam over de stof van mijn shirt glijden, over de lichte zwelling van mijn borsten. Door de stof heen voelde ik mijn tepels reageren, hard worden, prikkelen. Ik beet op mijn lip. Dit was gek. Dit was… niet iets wat ik normaal zou doen. Maar het voelde niet fout. Het voelde nieuw.

Ik trok mijn shirt omhoog. Koude lucht op mijn huid. Toen liet ik de warme, zachte schacht over mijn blote borst glijden. Langzaam rondjes om mijn tepel. Het contrast tussen warm en koud maakte dat ik huiverde. Ik kneep zachtjes in mijn borst met mijn vrije hand, hield de dildo stevig vast en liet hem over mijn huid dansen. Alsof hij echt aan me zat. Alsof iemand echt aan me zat.

Mijn adem stokte toen ik hem naar mijn mond bracht. Ik had wel eens filmpjes gezien, stiekem, met oortjes in, op momenten dat ik alleen was. Ik had me voorgesteld hoe het zou zijn. Nu deed ik het echt.

Ik opende mijn mond. Liet de eikel over mijn lippen glijden. Warm en levensecht. Ik nam hem dieper, voorzichtig, tot hij tegen mijn tong drukte. Ik bewoog mijn hoofd langzaam op en neer, zoals ik het had gezien op internet. Speeksel liep langs de schacht. Ik proefde mezelf erin terug, een mengsel van zout en iets zoets. Mijn wangen werden heter. Ik deed het nog een paar keer, dieper, tot ik bijna kokhalsde en terugtrok. Mijn lippen glansden. De dildo ook.

Ik liet hem zakken. Onder de dekens. Over mijn buik. Lager. Over de stof van mijn onderbroek. Ik drukte hem tegen me aan, liet de harde lengte langs mijn snee glijden, heen en weer. Door de katoen heen voelde ik de druk, de vorm die precies paste in de gleuf. Het klopte daar al. Warm. Nat. Ik kreunde zachtjes, amper hoorbaar.

Ik trok mijn onderbroek opzij. Koude lucht. Toen mijn vingers. Ik was nat. Veel natter dan ik had verwacht. Mijn vingers gleden makkelijk over mijn lippen, over mijn gevoeligste knopje. Ik hapte naar adem.

Ik pakte de dildo weer. Liet de eikel langs mijn ingang glijden. Langzaam. Op en neer. Elke keer een beetje verder. Ik was zo nat dat hij makkelijk gleed. Ik duwde zachtjes. De eikel ging naar binnen. Ik voelde mezelf oprekken, warm, strak. Het deed geen pijn, alleen maar vol. Goed vol.

Ik bewoog hem verder. Centimeter voor centimeter. Tot hij helemaal in me zat. Ik hield hem daar even vast, voelde hoe hij pulseerde, hoe mijn binnenkant zich eromheen sloot. Toen begon ik te bewegen. Langzaam in en uit. Eerst voorzichtig, daarna dieper, sneller. Het natte geluid was zacht maar duidelijk onder de dekens. Ik beet in mijn lip om niet te hard te kreunen.

Mijn heupen kwamen mee. Ik duwde tegen de dildo, nam hem dieper. Het klopte overal. In mijn buik, in mijn borst, tussen mijn benen. Ik voelde het opbouwen, dat rare, lekkere spanning die ik soms alleen met mijn vingers haalde, maar nu veel sterker.

Toen gebeurde het.

De dildo spoot.

Warm, dik vocht schoot diep in me. Eén, twee, drie harde pulsen. Ik voelde het letterlijk spuiten, warm en plakkerig tegen mijn wanden.

Ik schrok me rot.

Met een ruk trok ik hem eruit. Er gutste wat vocht mee naar buiten, over mijn dijen, op het laken. De dildo lag slap in mijn hand, nog druipend, een wit sliertje eraan hangend.

Ik lag daar, hijgend, benen wijd, dekens half van me af. Mijn hart bonsde in mijn keel.

Wat was dit in godsnaam?

Mijn ademhaling kwam langzaam weer tot rust. De kaars was bijna opgebrand, een klein plasje was op de schotel gestold.

Ik keek naar de dildo in mijn hand. Hij werd zachter. Niet ineens, maar geleidelijk, alsof er iets uit hem wegvloeide. De schacht kromp, de spanning verdween, de eikel werd weer zacht en hangend. Binnen een minuut hing hij slap naar beneden, precies zoals ik hem had gevonden: warm nog, maar futloos, de balzak zwaar en los onderaan. Alsof hij… uitgeput was.

Ik veegde hem af met een tissue van mijn nachtkastje en legde hem op mijn kussen. Hij voelde weer gewoon aan. Gewoon een ding. Maar dat was hij niet meer. Niet voor mij.

Toen trilde mijn telefoon op het bureau. Het scherm lichtte op in het halfdonker.

Koen.

Ik pakte hem op. Bericht:

“heb jij het gevonden?”

Mijn hart sloeg een slag over. Ik wist precies wat hij bedoelde. Geen twijfel. Maar in plaats van meteen ja te typen, voelde ik iets geks opborrelen. Een soort ondeugende kriebel. Alsof ik nu iets had wat hij wilde, en ik er even mee mocht spelen.

Ik typte terug:

“Nee.”

En stuurde het.

Drie puntjes verschenen. Verdwenen. Verschenen weer.

“Echt niet? Ik heb overal gezocht. Het is… belangrijk.”

Ik beet op mijn lip. Mijn vingers zweefden boven het scherm.

“Wat is het dan precies?” typte ik. “Misschien heb ik iets gezien zonder het te snappen.”

Weer die puntjes. Lang dit keer.

“Laat maar. Als je het vindt, laat het me weten. Alsjeblieft.”

Ik staarde naar het bericht. Legde de telefoon weg. Keek weer naar het ding op mijn kussen. Slap. Onschuldig ogend. Maar ik wist beter.

Dit was geen gewone dildo. Dit kon niet. Het reageerde te echt. Het voelde te echt. Het… kwam klaar. En nu lag het hier, slap en tevreden, alsof het net een dutje had gedaan na een orgasme.

Een idiote gedachte schoot door mijn hoofd: wat als dit geen ding was, maar… onderdeel van hem? Van Koen. Alsof het los van hem was geraakt, of afgekoppeld, of wat dan ook. Iets magisch. Iets gestoords. Iets wat ik niet begreep, maar wat ik nu in handen had.

Ik voelde een rilling over mijn rug lopen. Geen angst. Meer… opwinding.

Morgen.

Morgen in de klas.

Ik zou het meenemen. In mijn tas. Stiekem. Tijdens het lesuur, als iedereen aantekeningen maakte of suffig naar het bord staarde, zou ik het pakken. Misschien onder de tafel. Misschien in mijn hand, verborgen in mijn mouw. Een klein beetje strelen. Drukken. Kijken wat er gebeurde.

Kijken of Koen iets zou voelen.

Of hij zou schrikken. Blozen. In elkaar krimpen. Of misschien… harder worden. Zenuwachtig worden. Wegkijken.

Ik glimlachte in het donker. Een klein, ondeugend lachje dat ik mezelf niet vaak toestond.

Dit was gevaarlijk. Dit was gek.

Maar morgen zou ik het doen.

Ik trok het dekbed over me heen, draaide me op mijn zij en keek naar het ding dat nu zacht en stil naast me lag.

“Slaap lekker,” fluisterde ik ertegen.

Alsof het me kon horen.

De volgende ochtend voelde alles anders. Ik werd wakker met een lichte kriebel in mijn buik, alsof ik een geheim had dat te groot was voor mijn kamer. De dildo lag nog op mijn kussen, slap en onschuldig, maar ik wist beter. Ik waste hem voorzichtig af onder de kraan en stopte hem in een apart zijvakje van mijn tas, gewikkeld in een schone sok. Niemand zou het zien. Niemand zou het weten.

In de klas koos ik voor het eerst van mijn leven een plek achterin. Normaal zat ik altijd op de tweede rij, vooraan genoeg om alles te horen, niet te opvallend. Vandaag liep ik door tot de allerlaatste bank, bij het raam. Een paar klasgenoten keken op. Lisa fronste. “Gaat het?” vroeg ze zacht.

“Hoofdpijn,” mompelde ik. “Wil even wat rust.”

Ze knikte begripvol. Niemand vroeg verder. Goed zo.

Koen zat schuin voor me, twee banken naar voren, één naar links. Perfect in zicht. Hij had zijn capuchon half op, zoals altijd als hij niet echt wakker was, maar ik zag zijn nek al rood kleuren toen hij even omkeek en mij daar zag zitten. Hij keek snel weer vooruit.

De leraar Nederlands begon. Iets over poëzieanalyse, de Romantiek, gevoelens die te groot zijn voor woorden. Ironisch.

Mijn hand gleed langzaam in mijn tas. Ik deed het achteloos, alsof ik een pen zocht. Mijn vingers vonden de sok. Ik wikkelde hem open. Warm. Nog steeds warm. De schacht lag slap in mijn palm. Ik liet mijn duim er zachtjes overheen glijden, een lichte streling, van basis naar eikel. Heel langzaam.

Koen verschoof op zijn stoel. Zijn schouders trokken een beetje op. Hij legde zijn handen plat op tafel, vingers gespreid, alsof hij zichzelf moest vasthouden.

Ik glimlachte in mezelf. Dit was echt.

Ik maakte de beweging iets langer. Een zachte, trekkende streling, alsof ik hem langzaam wakker maakte. Onder de tafel, verborgen door het blad, bewoog mijn hand ritmisch. Niet te snel. Niet te hard. Precies genoeg om te voelen hoe hij reageerde in mijn hand: eerst een lichte zwelling, toen harder, steviger, tot hij weer die heerlijke kloppende spanning kreeg.

Koen ademde zwaarder. Ik zag het aan de manier waarop zijn rug op en neer ging. Hij probeerde het te verbergen door voorover te leunen, ellebogen op tafel, maar zijn ademhaling was onregelmatig. Hij pakte zijn pen, zette hem neer, pakte hem weer op. Zijn oren waren nu knalrood.

Ik plaagde verder.

Een langzame, draaiende beweging met mijn pols. Ik kneep zachtjes, liet los, kneep weer. In mijn hand voelde ik hem pulseren, harder worden, de aders duidelijker. Onder de dekking van mijn bureau liet ik mijn duim over de eikel cirkelen, precies daar waar het gevoeligst was.

Koen maakte een klein geluidje, amper hoorbaar, maar ik hoorde het. Hij hoestte snel om het te maskeren. De leraar keek even op, maar ging door.

Ik hield vol. De hele les door. Rustige, plagende bewegingen. Soms stopte ik even, liet hem hangen, slap en zwaar in mijn hand, en dan begon ik weer. Elke keer als hij dacht dat het klaar was, begon ik opnieuw. Trekkend. Strelend. Knijpend. Tot ik zag hoe zijn handen zich vastklemden aan de rand van zijn tafel, knokkels wit.

Zijn nek glom van zweet. Hij veegde met zijn mouw over zijn voorhoofd. Keek niet één keer om. Maar ik wist dat hij het voelde. Elke aanraking. Elke beweging. Alsof ik hem rechtstreeks vasthield.

De bel ging.

Het duurde niet lang of Koen stond al bij mijn tafel. Hij boog zich voorover, handen op het blad, stem laag maar dringend.

“Roos. Serieus. Heb je het nou gevonden of niet?”

Ik keek hem aan, hoofd een beetje schuin, lippen in een klein, onschuldig glimlachje. “Wat dan precies?”

Zijn ogen vernauwden. Hij keek even om zich heen en siste: “Je weet verdomme precies wat ik bedoel.”

Ik haalde mijn schouders op. “Nee hoor. Vertel maar.”

Hij ademde scherp in door zijn neus. “Ach fuck ook maar.” Hij draaide zich om, schouders strak, en liep boos de klas uit. Zijn capuchon ging omhoog, alsof dat hem kon verbergen.

Ik gniffelde zachtjes in mezelf. Het geluid voelde nieuw. Ik lachte bijna nooit hardop in de klas. Maar dit… dit was te leuk.

De volgende les, laatste uur voor de pauze was wiskunde, koos ik expres een plek iets verderop naast hem. Niet direct naast, maar met één lege stoel ertussen. Achterin, hoekje bij het raam. Niemand lette erop; de meesten zaten vooraan of zaten te appen onder tafel. Perfect.

Koen keek schuin op toen ik ging zitten. Boos. Wantrouwig. Zijn kaak strak, ogen donker. Hij zei niets, maar zijn blik zei genoeg: wat doe jij hier?

Ik glimlachte alleen maar terug. Zachtjes. Alsof het toeval was.

De leraar begon aan een uitleg over differentiaalvergelijkingen. Saai. Monotoon. Niemand keek onze kant op.

Mijn hand gleed weer in mijn tas. De sok. De warme, slap hangende schacht. Ik begon zoals eerder: zacht strelen, duim over de lengte, langzaam op en neer. Ik keek hem aan terwijl ik het deed.

Koen keek terug. Eerst boos, toen… anders. Zijn pupillen werden groter. Zijn adem stokte even. Hij probeerde het te verbergen door voorover te leunen, armen over elkaar, maar ik zag hoe zijn borstkas sneller op en neer ging.

Ik maakte de bewegingen iets intenser. Trekkend nu. Langzaam, ritmisch, alsof ik hem echt aftrok. Niet vol overgave, maar genoeg om hem hard te maken. Ik voelde het gebeuren in mijn hand: de zwelling, de spanning, de kloppende warmte. Hij werd keihard, stond strak, de eikel glanzend van voorvocht dat ik met mijn vingertoppen uitsmeerde.

Koen beet op zijn lip. Zijn handen knepen in de rand van zijn tafel. Hij keek me aan, ogen half dicht, een smeekbede erin. Stop. Alsjeblieft. Maar hij zei het niet.

Ik stopte niet.

Ik bleef kijken terwijl ik hem plaagde. Sneller nu, maar nog steeds verborgen onder tafel. Mijn pols bewoog in kleine, precieze bewegingen. Ik kneep iets harder bij de basis, liet los, kneep weer. Zijn hele lichaam spande zich aan.

Toen gebeurde het.

De dildo spoot in mijn hand. Warm, dikke stralen over mijn vingers, in de sok, plakkerig en heet. Tegelijkertijd kreunde Koen het ineens uit, een kort, verstikt geluid dat hij probeerde te smoren in zijn mouw. Hij boog dubbel, voorhoofd op tafel, schouders schokkend.

De leraar stopte even met praten. “Koen? Alles goed?”

Koen mompelde iets onverstaanbaars, hoofd nog omlaag. “Ja… sorry… buikpijn.”

De leraar humde en ging verder.

Ik trok mijn hand terug. Veegde discreet af aan een tissue in mijn tas. Keek naar Koen, die nog steeds voorover lag, ademhaling zwaar, gezicht rood.

Ik lachte zachtjes. Niet hardop, maar genoeg dat hij het hoorde. Hij tilde zijn hoofd een klein stukje op en keek me aan. Woede. Schaamte. En iets anders. Iets hongerigs.

Ik leunde een heel klein beetje naar hem toe, fluisterde amper hoorbaar: “Misschien moet ik straks tijdens gym nog maar eens wat spelen.”

Zijn ogen werden groot. Hij slikte zichtbaar.

De bel ging.

Ik pakte mijn tas, stond op en liep langs hem heen. Mijn vingers, nog een beetje plakkerig, raakten per ongeluk expres zijn schouder aan toen ik passeerde.

Hij huiverde.

En ik wist: Ik had nog heel veel lol te beleven.

Trefwoord(en): Sextoys, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!