Tuinfeest

Het was de verjaardag van mijn schoonzus Liesbeth

Ze hadden de tuin vol gehangen met lichtslingers, er stond een lange tafel met hapjes en flessen wijn, en overal liepen mensen die ik al jaren kende – en sommigen die ik eigenlijk amper kende.

Ik voelde me die avond mooi. Niet opzichtig mooi, maar op die rustige, zelfverzekerde manier. Ik droeg die donkerblauwe jurk met de dunne schouderbandjes, die strak om mijn middel zit en dan wat losser over mijn heupen valt. Geen beha eronder, want het was warm en de stof was zacht genoeg dat het niet nodig was. Ik voelde mijn eigen lichaam bewegen terwijl ik liep, en dat gaf me een stiekem plezier.

Mark, de zoon van Liesbeth en Johan – mijn neefje dus – was er ook. Hij was inmiddels twintig, maar in mijn hoofd bleef hij altijd een beetje dat lange, stille joch met die donkere ogen dat vroeger urenlang met Lego zat te bouwen terwijl de rest van de familie lawaai maakte. Alleen… hij bouwde niet meer met Lego. Hij was langer dan ik nu, breder in de schouders, en als hij me aankeek, bleef zijn blik net iets te lang hangen. Niet opdringerig. Eerder… hongerig op een rustige manier.

We hadden die middag al een paar keer oogcontact gehad. Eerst toen ik hem een glas wijn aangaf en onze vingers elkaar raakten. Daarna toen ik lachte om iets wat Johan vertelde en ik per ongeluk zijn kant op keek – en hij keek terug, met een klein, scheef glimlachje dat niemand anders leek op te vallen. Het voelde als een geheim dat we allebei ineens deelden.

Later op de avond, toen de muziek wat harder stond en de meeste mensen binnen waren gaan dansen of aan de vuurkorf zaten, liep ik even naar buiten om een sigaret te roken. Ik rook eigenlijk bijna nooit meer, maar die avond had ik er zin in. De schuurdeur stond op een kier. Ik zag een streepje licht naar buiten vallen en iets in me zei: ga kijken.

Binnen was het schemerdonker, het rook naar hooi, oud hout en een beetje motorolie. Mark stond bij de werkbank, zijn rug naar me toe, een biertje in zijn hand. Hij had zijn colbertje uitgedaan, zijn overhemdsmouwen opgerold. Ik zag de spieren in zijn onderarmen bewegen toen hij het flesje naar zijn mond bracht.

„Anita,” zei hij zacht, zonder om te kijken. Alsof hij al wist dat ik het was.

Ik leunde tegen de deurpost. „Je verstopt je hier?”

Hij draaide zich langzaam om. „Ik heb even ruimte nodig. Te veel stemmen.”

Ik knikte. Begreep dat. „Mag ik bij je komen zitten?”

Hij gebaarde met zijn kin naar het oude bankje tegen de muur. Ik liep naar binnen, deed de deur achter me dicht tot er nog maar een kiertje openstond. Het feestgedruis werd ineens ver weg, alsof iemand een deken over de wereld had gelegd.

We zaten een tijdje zwijgend naast elkaar. Ik voelde de warmte van zijn dij tegen de mijne, ook al raakten we elkaar nauwelijks. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar het was geen zenuwachtige bons. Het was… verwachtingsvol.

„Je ziet er vanavond echt mooi uit,” zei hij ineens, bijna fluisterend.

Ik lachte zacht. „Dank je. Jij ook.”

Hij keek opzij, recht in mijn ogen. „Ik meen het. Ik kan bijna niet stoppen met kijken.”

Er viel een stilte die zwaar en zacht tegelijk was. Ik voelde hoe mijn ademhaling veranderde. Hoe mijn tepels hard werden tegen de stof van mijn jurk, gewoon omdat hij zo dichtbij was en omdat zijn stem zo laag en eerlijk klonk.

„Mark…” begon ik, maar ik wist niet wat ik wilde zeggen.

Hij zette zijn biertje neer. Legde zijn hand voorzichtig op mijn knie, niet dwingend, gewoon… aanwezig. „Als je wilt dat ik stop, zeg het dan nu.”

Ik keek naar zijn hand. Naar de lange vingers, de lichte haartjes op zijn pols. Toen legde ik mijn hand over de zijne heen. „Ik wil niet dat je stopt.”

Hij ademde scherp in. En toen kuste hij me.

Het was geen haastige kus. Het was langzaam, voorzichtig, alsof hij bang was dat ik zou breken. Zijn lippen waren warm, smaakten een beetje naar bier en pepermunt. Ik voelde zijn hand in mijn nek glijden, zijn duim strelen over mijn kaak. Ik opende mijn mond voor hem en onze tongen vonden elkaar, eerst verlegen, toen dieper, gretiger.

Ik kroop dichterbij, ging half op zijn schoot zitten. Mijn jurk schoof omhoog over mijn dijen. Hij legde zijn handen op mijn blote huid, streelde langzaam naar boven, tot aan de rand van mijn slipje. Ik kreunde zacht in zijn mond toen zijn vingers daar even bleven rusten, niet naar binnen gingen, alleen maar voelden hoe nat ik al was.

„Jezus, Anita…” fluisterde hij tegen mijn lippen. „Je bent zo… warm.”

Ik glimlachte, een beetje ondeugend, een beetje verlegen. „Dat komt door jou.”

Hij trok mijn jurkbandjes omlaag, langzaam, tot mijn borsten vrijkwamen. Hij keek ernaar alsof hij iets heiligs zag. Toen boog hij zich voorover en nam een tepel in zijn mond, zachtjes zuigend, terwijl zijn hand de andere borst omsloot. Ik liet mijn hoofd achterovervallen, mijn vingers in zijn haar.

Ik voelde hoe hard hij was onder me. Hoe dik en kloppend door de stof van zijn broek heen. Ik begon zachtjes over hem heen te bewegen, wrijvend, plagend. Hij kreunde tegen mijn huid.

„Wil je dit

Ik voelde hoe zijn vraag – „Wil je dit?” – nog nagalmde in de schemerige schuur, terwijl mijn lippen nog tintelden van zijn kus. Ik keek hem aan, echt aan, en zag in zijn ogen geen haast, geen bravoure, alleen maar een diepe, bijna pijnlijke eerlijkheid. Alsof hij al zo lang naar dit moment had verlangd dat hij bang was dat het zou verdwijnen als hij te snel bewoog.

Ik legde mijn handen tegen zijn wangen, voelde de lichte stoppels, de warmte van zijn huid. „Ja,” fluisterde ik. „Ik wil dit. Met jou. Precies nu.”

Zijn mond vond de mijne weer, maar nu was de kus dieper, trager, alsof we allebei probeerden elk stukje van dit moment in ons op te nemen. Zijn handen gleden onder mijn jurk, over mijn heupen, tot hij mijn slipje beetpakte en het heel langzaam omlaag trok. Ik tilde mijn heupen op om het hem makkelijker te maken. Het lapje stof viel geruisloos op de betonnen vloer.

Hij keek omlaag, naar waar ik nu open en bloot voor hem zat, benen iets uit elkaar op dat oude bankje. Zijn adem stokte even. „God… je bent prachtig,” mompelde hij, bijna tegen zichzelf. Toen liet hij zich op zijn knieën zakken voor me, tussen mijn benen.

Ik voelde zijn handen over de binnenkant van mijn dijen strelen, licht, eerbiedig. Alsof ik iets breekbaars was. Hij kuste de zachte huid net boven mijn knie, toen iets hoger, en nog hoger. Elke kus was een belofte. Toen zijn lippen de binnenkant van mijn bovenbeen bereikten, trilde ik al over mijn hele lichaam. Hij keek even omhoog, zocht mijn ogen, vroeg zonder woorden of het goed was.

Ik knikte, liet mijn vingers door zijn haar glijden, trok hem zachtjes dichterbij.

Zijn mond vond me. Warm, nat, geduldig. Eerst alleen maar kussen, lippen die over me heen gleden, tong die plagend langs de buitenkant streek. Ik kreunde zacht, mijn hoofd viel achterover tegen de houten wand. Hij nam alle tijd. Likte langzaam, cirkelde, proefde me alsof ik het lekkerste was dat hij ooit geproefd had. Toen zijn tong eindelijk mijn clit vond en er zachtjes omheen draaide, schokte mijn hele lichaam. Ik greep zijn haar steviger vast, niet om hem te sturen, maar om mezelf ergens aan vast te houden terwijl golven van genot door me heen trokken.

„Mark…” hijgde ik. „Alsjeblieft…”

Hij begreep het. Kwam overeind, kuste me weer op mijn mond zodat ik mezelf op zijn lippen proefde. Ondertussen frunnikte hij aan zijn riem, zijn broek. Ik hielp hem, ongeduldig nu, mijn vingers trillend terwijl ik zijn gulp openritste. Toen ik hem eindelijk vastpakte, voelde ik hoe hard hij was, hoe warm, hoe dik. Hij kreunde in mijn mond toen ik hem begon te strelen, langzaam op en neer, met mijn duim over de top wrijvend waar al een druppeltje vocht zat.

„Ik wil je in me voelen,” fluisterde ik tegen zijn lippen. „Nu.”

Hij tilde me iets op, trok me naar de rand van het bankje. Ik sloeg mijn benen om zijn heupen. Hij positioneerde zichzelf, wreef eerst alleen maar met zijn eikel langs me heen, nat en heet en glibberig. We keken elkaar aan, ademloos, ogen wijd open. Alsof dit het moment was waarop alles echt werd.

Toen duwde hij naar voren. Langzaam. Heel langzaam. Ik voelde elke centimeter, hoe hij me opende, vulde, rekte. Er was een kort, heerlijk brandend gevoel, en toen zat hij helemaal in me, diep, tot aan de wortel. We bleven allebei stil, bewogen niet, ademden alleen maar elkaars adem in.

„Je voelt… zo goed,” fluisterde hij schor. „Zo perfect.”

Ik klemde me om hem heen, mijn binnenste spanden zich vanzelf aan. Hij kreunde diep. Toen begon hij te bewegen. Eerst klein, bijna wiegend, alsof hij bang was me pijn te doen. Maar ik sloeg mijn enkels achter zijn rug, trok hem dieper. „Harder,” smeekte ik zacht. „Ik wil je helemaal voelen.”

Hij gehoorzaamde. Zijn stoten werden langer, dieper, krachtiger. Het bankje kraakte onder ons. Ik begroef mijn gezicht in zijn nek, beet zachtjes in zijn schouder om niet te hard te kreunen. Buiten hoorden we vaag het feest, gelach, muziek, maar hierbinnen bestond alleen nog maar dit: zijn lichaam in het mijne, mijn nagels in zijn rug, zijn handen die mijn billen vasthielden om me precies daar te houden waar hij me wilde hebben.

Ik voelde het opbouwen, dat heerlijke, strakke gevoel laag in mijn buik. Elke stoot raakte precies de goede plek. Ik begon te trillen, mijn ademhaling werd onregelmatig. „Mark… ik ga… ik ga klaarkomen…”

„Kom voor me,” fluisterde hij dringend. „Laat me je voelen komen terwijl ik in je zit.”

Dat was genoeg. Ik klemde me om hem heen, mijn hele lichaam spande zich, en toen brak het. Een golf die begon tussen mijn benen en zich verspreidde tot in mijn vingertoppen. Ik kreunde zijn naam, half gesmoord tegen zijn hals, terwijl ik schokte en sidderde om hem heen.

Hij hield me vast, bleef bewegen, maar langzamer nu, liet me erdoorheen deinen. Pas toen ik weer een beetje bij adem was, versnelde hij weer. Zijn stoten werden onregelmatiger, dieper, wanhopiger. Ik voelde hem zwellen in me, voelde hoe hij nog harder werd.

„Anita… ik kan niet meer… waar mag ik…”

„In me,” hijgde ik. „Alsjeblieft. Ik wil je voelen komen.”

Dat brak hem. Met een lage, rauwe kreun stootte hij nog een paar keer diep, en toen voelde ik het: de hete pulsen, hoe hij zich in me leegde, golf na golf. Hij trilde over zijn hele lichaam, drukte zijn voorhoofd tegen het mijne, ademde mijn naam als een gebed.

We bleven zo zitten, nog steeds verbonden, zweterig, na hijgend, terwijl de wereld langzaam weer terugkwam. Buiten hoorden we iemand roepen dat er taart was. We lachten allebei zacht, een beetje beschaamd, een beetje gelukkig.

Hij kuste mijn voorhoofd, mijn neus, mijn mond. „Dit… dit vergeet ik nooit,” fluisterde hij.

Ik streelde zijn wang. „Ik ook niet.”

Pas veel later, toen we onze kleren weer fatsoenlijk hadden getrokken en elkaar nog één keer lang hadden gekust, liepen we de schuur uit. Apart, alsof er niets gebeurd was. Maar elke keer dat onze ogen elkaar vonden tussen al die mensen, voelde ik het nog: die warme, stille belofte die we daarbinnen hadden gemaakt.

We liepen de schuur uit alsof er niets gebeurd was. Ik eerst, een paar minuten later hij. Ik voelde nog steeds de warmte van hem tussen mijn benen, het lichte plakkerige gevoel dat me eraan herinnerde wat we net hadden gedaan. Mijn wangen gloeiden, maar ik dwong mezelf om normaal te lopen, een glas wijn te pakken, te lachen om een grap van Johan. Mark kwam even later naar buiten, haar een beetje door de war, maar met die kalme, zelfverzekerde glimlach die hij altijd had. Onze ogen vonden elkaar meteen, over de tuin heen, en het was alsof er een onzichtbare draad tussen ons gespannen stond – strak, trillend, vol beloften.

Ik stond bij de tafel met de desserts toen Liesbeth naar me toe kwam. Ze had een lege schaal in haar handen, haar wangen rood van de wijn en de warmte van de vuurkorf. Ze keek me aan met die typische schoonzus-blik: half plagend, half onderzoekend.

„Anita, lieverd, heb jij Mark ergens gezien? Hij is al een tijdje weg.”

Ik voelde mijn hart een slag overslaan, maar ik glimlachte luchtig. „Hij zei iets over frisse lucht nodig hebben. Misschien in de schuur?”

Ze trok een wenkbrauw op. „In de schuur? Op zijn moeders verjaardag?”

Ik haalde mijn schouders op. „Jongens, hè.”

Ze lachte, maar er zat iets in haar ogen – een flits van iets scherps. Ze zette de schaal neer en liep zonder iets te zeggen naar de schuur. Ik keek haar na, een raar gevoel in mijn maag. Niet echt schuld, meer… spanning. Alsof het verhaal nog niet af was.

Een paar minuten later hoorde ik haar stem, laag en verrast, vanuit de schuur. Toen Marks stem, zachter, haastig. Ik kon de woorden niet verstaan, maar de toon was genoeg. Mijn benen bewogen vanzelf. Ik liep naar de schuurdeur, bleef in de schaduw staan, keek door het kiertje.

Liesbeth stond daar, armen over elkaar, maar haar houding was niet boos. eerder… verbaasd. Mark leunde tegen de werkbank, broek nog half open, gezicht rood. Hij keek naar zijn moeder zoals een kind dat betrapt is met zijn hand in de koektrommel – alleen was dit geen koekje.

„Mam…” begon hij.

Ze stak haar hand op. „Sst.”

Stilte. Alleen het zachte tikken van de regen die net begonnen was op het dak.

Toen deed Liesbeth iets wat ik nooit had verwacht. Ze stapte dichterbij. Niet dreigend. Langzaam. Ze legde haar hand op zijn borst, voelde zijn hartslag. Mark slikte zichtbaar.

„Je lijkt zo op je vader vroeger,” zei ze zacht, bijna dromerig. „Dezelfde ogen. Dezelfde mond.”

Mark zei niets. Hij keek alleen maar naar haar, ademloos.

Ze liet haar hand lager zakken, over zijn buik, tot aan de rand van zijn open broek. Ze aarzelde even. Toen liet ze haar vingers onder de stof glijden. Ik zag hoe Marks ogen wijd opensprongen, hoe zijn adem stokte.

„Mam… wat…”

„Ik weet wat je net gedaan hebt,” fluisterde ze. „Ik rook het. Ik zag het aan haar jurk, aan jouw haar. En ik… ik voel het ook. Al die jaren dat ik alleen ben geweest sinds je vader weg is. Ik voel het nog steeds.”

Ze zakte langzaam door haar knieën. Mark maakte een geluidje, half protest, half iets diepers. Liesbeth keek omhoog naar hem, haar ogen zacht, bijna teder.

„Laat me je helpen,” zei ze. „Laat mama je helpen.”

Ze trok zijn broek en boxer iets verder omlaag. Zijn pik was nog half hard van eerder, maar toen ze hem in haar hand nam, groeide hij meteen weer. Ze streelde hem langzaam, met een soort eerbied. Alsof ze iets kostbaars vasthield.

Toen boog ze zich voorover. Haar lippen raakten de top, een zachte kus eerst. Mark kreunde laag in zijn keel, zijn handen grepen de rand van de werkbank vast. Liesbeth opende haar mond en nam hem in zich op, langzaam, diep. Geen haast. Geen show. Alleen maar warmte, natte lippen die hem omsloten, een tong die lui cirkels draaide.

Ik stond daar, in de schaduw, en keek toe. Ik voelde geen jaloezie. Geen woede. Alleen maar een rare, warme fascinatie. Het was intiem. Verboden. Maar ook… liefdevol. Ze keek af en toe omhoog naar hem, haar ogen vol iets wat leek op genegenheid, op verdriet, op verlangen dat te lang opgeborgen had gezeten.

Mark liet zijn hoofd achterovervallen. Zijn ademhaling werd onregelmatig. „Mam… oh god…”

Ze versnelde niet. Ze bleef rustig, nam hem dieper, liet hem haar keel voelen, trok zich dan weer terug om zachtjes te zuigen aan de eikel. Haar handen streelden zijn ballen, zijn dijen, alsof ze hem overal tegelijk wilde aanraken.

Ik voelde mezelf weer nat worden, gewoon van kijken. Van de manier waarop ze hem liefkoosde. Niet als een minnares, maar als iemand die hem kende vanaf de allereerste dag.

Mark begon te trillen. Zijn heupen bewogen mee, kleine stootjes die hij niet kon tegenhouden. Liesbeth liet hem begaan, nam hem dieper, liet hem haar mond vullen.

Toen hij kwam, was het stil. Geen geschreeuw. Alleen een lage, lange kreun die uit zijn borst leek te komen. Liesbeth slikte alles door, langzaam, zonder een druppel te verspillen. Ze bleef hem nog even in haar mond houden terwijl hij nahuiverde, streelde zijn benen, zijn heupen.

Pas toen hij helemaal stil was, liet ze hem los. Ze veegde haar mond af met de rug van haar hand, stond op. Mark keek haar aan, ogen glazig, ademloos.

Ze legde haar hand tegen zijn wang. „Dit blijft tussen ons,” zei ze zacht. „En tussen ons drieën, als het moet.”

Mark knikte alleen maar.

Liesbeth draaide zich om, liep naar de deur. Ze zag me staan in de schaduw. Onze ogen ontmoetten elkaar. Ze glimlachte – klein, geheim, bijna droevig.

Toen liep ze langs me heen, terug naar het feest, alsof er niets gebeurd was.

Ik bleef nog even staan, keek naar Mark. Hij leunde nog steeds tegen de werkbank, broek half omlaag, ogen op mij gericht

Ik stond nog steeds in de schaduw van de schuurdeur, mijn rug tegen het hout gedrukt, hart bonzend alsof het feest daarbuiten ineens mijlenver weg was. Liesbeth was net langs me heen gelopen, haar parfum nog in de lucht – dat lichte, bloemige dat ze altijd droeg – en haar glimlach had iets in zich gehad dat me niet losliet. Geen veroordeling. Geen woede. Alleen maar een stille erkenning, alsof ze al veel langer wist wat er in de lucht hing dan ik zelf had durven toegeven.

Mark keek me aan vanaf de werkbank. Zijn broek nog half open, zijn borstkas die nog snel op en neer ging, zijn ogen donker en vol van alles wat er net gebeurd was. Hij stak zijn hand naar me uit, niet dwingend, gewoon… uitnodigend. Ik liep naar hem toe, langzaam, alsof elke stap een belofte was. Toen ik dichtbij genoeg was, trok hij me zachtjes tegen zich aan. Zijn armen om me heen, zijn kin op mijn kruin. Ik voelde zijn hartslag tegen mijn oor, snel en sterk, maar kalmerend tegelijk.

„Ze weet het,” fluisterde hij. „Ze heeft ons gezien. Allebei.”

Ik knikte tegen zijn borst. „Ik weet het. Ze keek me aan alsof… alsof het oké was.”

Hij zweeg even. Streelde mijn rug, cirkels met zijn handpalm die me deden huiveren. „Ze zei iets raars. Dat dit tussen ons drieën blijft. Als het moet.”

Ik tilde mijn hoofd op, keek hem aan. „Denk je dat ze… boos is?”

Hij schudde zijn hoofd. „Nee. Niet boos. Eerder… verdrietig. En tegelijk… opgelucht? Ik weet het niet. Ze heeft al zo lang alleen geleefd sinds pap wegging. Misschien zag ze in ons iets wat ze zelf mist.”

We bleven een tijdje zo staan, gewoon vasthouden, ademen. De regen tikte nu harder op het dak, een zacht, constant ritme dat alles nog intiemer maakte. Toen hoorden we voetstappen op het grindpad. Niet haastig. Rustig. Bewust.

Liesbeth kwam terug. Ze bleef in de deuropening staan, silhouet afgetekend tegen het zachte licht van de tuinlampen. Ze keek naar ons, naar hoe Mark me vasthield, naar mijn jurk die nog kreukelig was van eerder, naar zijn open overhemd. Ze zei niets meteen. Ze keek alleen maar.

Toen stapte ze naar binnen en deed de deur zachtjes dicht achter zich. Het feestgeluid werd weer gedempt, alsof de wereld zich terugtrok om ons drieën ruimte te geven.

Ze liep naar ons toe. Niet verlegen, niet agressief. Gewoon… vastberaden. Ze bleef vlak voor ons staan, keek eerst naar Mark, toen naar mij. Haar ogen waren zacht, maar er brandde iets in – een mengeling van moederliefde, vrouwelijk verlangen en iets wat leek op berusting.

„Ik zag jullie,” zei ze zacht. „Vanaf het moment dat Anita de schuur in ging. Ik wist het. Ik voelde het. En toen ik binnenkwam en jou zag, Mark… zag hoe je keek naar haar, hoe je haar aanraakte… het was alsof ik mezelf twintig jaar geleden zag. Met je vader. Diezelfde honger. Diezelfde tederheid.”

Ze zweeg even, slikte. „Ik ben niet boos. Ik ben… jaloers. Niet op een gemene manier. Maar ik mis het. Ik mis het gevoel dat iemand je zo vasthoudt, dat iemand je zo wil. En toen ik jou hielp daarnet, Mark… het voelde goed. Niet verkeerd. Gewoon… nodig.”

Mark ademde scherp in. Ik voelde zijn armen om me heen verstrakken, maar niet van schrik. Van iets diepers.

Liesbeth keek nu recht naar mij. „Anita… jij bent altijd al speciaal voor hem geweest. Ik zag het al jaren. Hoe hij naar je keek als je langskwam. Hoe hij stil werd als jij lachte. En vanavond… ik zag hoe je hem gaf wat hij nodig had. En hoe hij jou gaf wat jij nodig had. Dat is mooi. Dat is zeldzaam.”

Ze deed een stap dichterbij. Zo dicht dat ik haar warmte voelde. „Maar dit… dit kan niet zomaar één keer zijn. Niet nu het eruit is. Niet nu we alle drie weten hoe het voelt.”

Ze keek van mij naar Mark, en weer terug. Haar stem werd lager, bijna fluisterend, maar vast.

„We moeten dit snel herhalen. Met z’n drieën. Niet morgen, niet volgende week. Vanavond nog. Als het feest uitdooft en iedereen weg is. Hier, in deze schuur, of in huis als het moet. Maar snel. Voordat de schaamte of de twijfel terugkomt. Voordat we onszelf wijsmaken dat dit verkeerd was. Want dat is het niet. Niet voor ons. Niet als we het eerlijk houden. Niet als we het met liefde doen.”

Haar woorden hingen zwaar en warm in de lucht. Ik voelde Marks hand over mijn rug glijden, lager, tot op mijn heup. Ik voelde mijn eigen lichaam reageren – weer die tinteling, weer die hitte laag in mijn buik. Liesbeth keek me aan, wachtte op mijn antwoord. Haar ogen smeekten niet. Ze vroegen alleen maar.

Ik keek naar Mark. Hij keek terug, ogen vol vuur en iets zachts tegelijk. Toen knikte hij, bijna onmerkbaar.

Ik draaide me naar Liesbeth. Legde mijn hand op haar arm. Voelde hoe ze licht trilde.

„Vanavond,” zei ik zacht. „Met z’n drieën. Snel. Zodat we het niet kwijtraken.”

Liesbeth glimlachte – een echte glimlach deze keer, vol opluchting en iets wat leek op dankbaarheid. Ze boog zich voorover, kuste eerst Mark op zijn voorhoofd, toen mij op mijn wang. Haar lippen bleven even hangen, warm en zacht.

„Dan ga ik nu terug naar binnen,” zei ze. „Ik doe alsof er niets aan de hand is. Jullie komen zo dadelijk ook. Apart. Maar vanavond… vanavond horen we bij elkaar.”

Ze draaide zich om, opende de deur en liep naar buiten. De regen viel nu in zachte stralen, waste de wereld schoon.

Mark trok me weer tegen zich aan. Kuste mijn slaap. „Ben je bang?” fluisterde hij.

Ik schudde mijn hoofd. „Nee. Ik ben… benieuwd. En opgewonden. En een beetje verliefd op dit rare, mooie moment.”

Hij lachte zacht, een geluid dat door zijn borst trilde. „Ik ook.”

We bleven nog even staan, luisterend naar de regen, voelend hoe de belofte van straks al in ons bloed zat. Warm. Dichtbij. Onvermijdelijk.

Anita

Trefwoord(en): Jong En Oud, Moeder, Neef, Tante, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!