Genomen Op Het Autosalon

De Heizel-paleizen daveren op hun grondvesten. Het is vrijdagmiddag op het Autosalon van Brussel en Paleis 5 is een kakofonie van indrukken. Overal flitsen camera's, dreunt pompende basmuziek uit de stands en hangt de specifieke, bedwelmende geur van rubber, autopoets en duur tapijt.

Elise (22) voelt een druppel zweet traag langs haar ruggengraat glijden. Ze heeft spijt van haar kledingkeuze. Onder haar dikke, wollen winterjas draagt ze een jurkje dat eigenlijk net te kort en te strak is – bordeauxrood, met een diepe halslijn die ze vanochtend in de spiegel nog sexy vond, maar die haar nu kwetsbaar doet voelen in deze mensenmassa. Haar voeten branden in haar hoge enkellaarsjes. Ze staat verloren naast Mark. Mark, die al twintig minuten in een verhitte discussie verwikkeld is over laadpalen, snellaadcurves en WLTP-normen, is totaal vergeten dat hij een vriendin heeft die smacht naar een glas water of simpelweg een stoel.

Ze moet weg. Even ademen. Ze laat zich terugzakken in de menigte en glipt weg richting de donkere hoek van de hal, waar de verlichting gedempt blauw is en de muziek bijna hypnotiserend klinkt. Daar staat hij. De "Project Aero". Een zilverkleurig roofdier van een auto, laag bij de grond, badend in spotlights. Het glas is ondoorkijkbaar zilver, de lijnen zijn scherp en agressief. Er staat een zwaar fluwelen koord voor en een duidelijk bordje: PROTOTYPE - DO NOT TOUCH. Het is rustig in deze hoek. De bewaking kijkt net de andere kant op, afgeleid door een groepje vips. Een onweerstaanbare impuls neemt Elise over. Het is niet alleen nieuwsgierigheid; het is een drang om iets te doen wat niet mag, om de verstikkende saaiheid van de middag te doorbreken. Met een snelle, schichtige blik om zich heen wipt ze haar lange benen over het koord. Ze verwacht een gesloten deur, maar wanneer haar vingertoppen de verzonken handgreep strelen, gaat het portier met een zacht sissend geluid open. Een uitnodiging.

Ze laat zich in de bestuurderstoel glijden. De wereld buiten verdwijnt onmiddellijk. De deur klikt dicht en sluit haar op in een cocon van absolute stilte. De geur is overweldigend: het ruikt naar het duurste leer, naar ozon en naar geld. De stoel omarmt haar lichaam, stevig en zacht tegelijk. Ze pakt haar telefoon. Haar handen trillen een beetje van de adrenaline. Dit moet ze vastleggen. Niemand gaat dit geloven. Ze houdt de telefoon omhoog, tuit haar lippen voor een snelle selfie. Klik. Een felle flits verblindt haar in de schemerige cabine. Ze was vergeten hem uit te zetten.

Nog geen seconde later wordt het portier aan passagierszijde opengerukt. De koude lucht en het lawaai van de hal slaan naar binnen als een fysieke klap. Elise krimpt ineen, haar telefoon glijdt bijna uit haar handen. In de opening staat een man. Geen bewaker in uniform, maar iemand met autoriteit. Hij draagt een maatpak dat strak om zijn brede schouders zit, donkerblauw en onberispelijk. Hij is ouder, begin veertig, met donker haar waar wat grijs doorheen schemert en ogen die vuurspuwen. Hij zegt niets. Hij stapt in en trekt het portier dicht. De stilte keert terug, maar de sfeer is veranderd. Het voelt nu alsof alle zuurstof uit de cabine is gezogen. Hij leunt over haar heen om op het touchscreen in de deur te drukken. Klak. Vergrendeld. Elise ruikt hem: een zware, mannelijke geur van espresso, dure tabak en sandelhout. Het is bedwelmend en angstaanjagend tegelijk.

"Ben jij helemaal besodemieterd?" Zijn stem is laag, een gevaarlijk grommen die in haar borstkas resoneert. "Zag ik daar een flits?" "Het... het spijt me," stamelt Elise. Ze drukt zich zo diep mogelijk in het leer, haar jas beschermend om zich heen trekkend. "Ik wilde alleen even kijken." "Kijken? Je zit in een prototype van drie miljoen euro met gepatenteerde technologie. Dat bordje staat er niet voor de sier." Hij grist de telefoon uit haar slappe handen en smijt hem op het dashboard, ver buiten haar bereik.

Hij kijkt haar aan. Zijn blik is niet alleen boos; hij is analyserend, en glijdt over haar hals, haar borsten die snel op en neer gaan onder haar jas en haar blote benen. "Dit is bedrijfsspionage, meisje. Ik kan met één druk op de knop de beveiliging hier hebben. Ze slepen je naar buiten, in het zicht van iedereen. Politie erbij. Een strafblad voor het stelen van intellectueel eigendom." Elise voelt de tranen prikken. De paniek slaat haar om het hart. "Nee, alsjeblieft niet. Ik ben student, ik deed gewoon stom. Ik wis de foto, echt waar. Ik ben hier met mijn vriend."

Hij leunt langzaam achterover in zijn stoel, maar zijn ogen laten haar geen seconde los. De acute woede in zijn blik maakt plaats voor iets veel verontrustender: een koude, berekenende achterdocht. Hij scant haar, niet als een vrouw, maar als een verdachte. Als een object dat een risico vormt. "Je zegt dat je student bent. Dat je spijt hebt," begint hij, zijn stem is ijskoud en beheerst. "Maar in deze industrie is een uitgelekt dashboard miljoenen waard. Een concurrent zou veel betalen voor iemand zoals jij. Een onschuldig uitziend meisje dat 'per ongeluk' over een koord stapt."

Elise staart hem met open mond aan. De beschuldiging is zo absurd dat ze even geen woord kan uitbrengen. "Wat? Nee! U bent gek. Ik vind auto's niet eens leuk, ik verveelde me gewoon!" Hij luistert niet. Hij buigt zich weer iets naar voren, waardoor de ruimte tussen hen angstaanjagend klein wordt. "Hoe weet ik dat je geen andere camera's hebt?" vraagt hij zachtjes. "Technologie is minuscuul tegenwoordig. Een lens in een knoop? Een bodycam onder die dikke jas?" "Wat? Nee, natuurlijk niet! Doe normaal!" De wanhoop maakt haar stem schel. Ze voelt zich klein en geïntimideerd in de kleine ruimte, opgesloten met deze man die haar realiteit compleet verbuigt. "Ik moet het zeker weten," zegt hij koel, alsof hij een zakelijke transactie bespreekt. "Ik neem geen risico's met mijn ontwerp. Ga rechtop zitten. Jas uit."

Een golf van pure afschuw spoelt door Elise heen. Het is niet alleen de vraag zelf, het is de vanzelfsprekendheid waarmee hij het eist. "Nee!" Ze schudt wild haar hoofd, haar paardenstaart zwiept heen en weer. In een reflex kruist ze haar armen stevig voor haar borst, haar handen krampachtig vastgeklemd in de stof van haar mouwen. Ze trekt haar jas zo strak mogelijk om zich heen, een laatste barrière tussen haar en zijn dwingende blik. "Ik ben maar een student! Ik heb geen camera's, ik heb niets! Alsjeblieft, nee. Ik doe helemaal niets uit." Ze werkt niet mee. Ze verzet zich met elke vezel in haar lichaam. Ze drukt zich dieper in de kuipstoel, probeert zich fysiek zo ver mogelijk van hem te verwijderen, maar de middenconsole en het portier blokkeren elke ontsnapping. Ze zit als een rat in de val, gevangen in een kooi van drie miljoen euro.

De man kijkt naar haar defensieve houding. Hij wordt niet boos, hij verheft zijn stem niet. In plaats daarvan laat hij een diepe, theatrale zucht ontsnappen, alsof hij zijn geduld verliest met een lastig, onredelijk kind dat niet wil luisteren naar de regels. "Oké," zegt hij vermoeid. "Als je het zo wilt spelen." Hij reikt traag in de binnenzak van zijn colbert. Elise houdt haar adem in, haar hart bonst pijnlijk tegen haar ribben. Wat pakt hij? Een wapen? Hij haalt zijn eigen telefoon tevoorschijn. Het scherm licht fel op in de donkere cabine, een blauw-wit licht dat zijn gezicht harde schaduwen geeft. "Dan laat ik het over aan de beveiliging en de politie," zegt hij, terwijl hij met zijn duim over het scherm swipet. Hij kijkt haar niet meer aan, zijn aandacht is volledig op het apparaat gericht. "Onze beveiliging is... grondig. Ze zullen je hier uitslepen, voor het oog van al die mensen. En daarna? Eens kijken hoe zij een fouillering aanpakken in het verhoorkamertje hier achter in de catacomben. Ze zijn daar minder subtiel dan ik, kan ik je garanderen. Ze fouilleren iedereen die verdacht wordt van bedrijfsspionage tot op het bot. Mannen, vrouwen, maakt ze niet uit." Hij kijkt haar even kort aan, zijn vinger zwevend boven de bel-toets. "En je school... die bellen we direct daarna. Schorsing is standaard bij dit soort aanklachten."

"Nee!" De angst voor de publieke vernedering, voor de politie, voor het verliezen van haar toekomst, wint het van haar trots. Elise schiet naar voren. Haar handen laten haar eigen jas los en grijpen zijn pols vast. Haar vingers klemmen zich in de dure stof van zijn pak om te voorkomen dat hij die toets indrukt. "Niet bellen. Alsjeblieft." Ze kijkt hem smekend aan, haar ademhaling jaagt, tranen bengelen over haar wangen. "Ik... ik doe mijn jas uit." Met trillende handen laat ze hem los. De man laat zijn telefoon zakken, kijkt haar indringend aan en wacht. Hij bergt het toestel niet op, maar houdt het zichtbaar op zijn knie, als een geladen wapen. "Opschieten," beveelt hij. Elises vingers vinden de knopen van haar winterjas. Een voor een knoopt ze die los. Ze wurmt haar armen uit de mouwen en trekt het zware kledingstuk uit. De koude lucht van de airconditioning slaat onmiddellijk op haar blote huid. Ze zit nu alleen in haar strakke, bordeauxrode jurkje.

Ze overhandigt de jas. Hij grist hem uit haar handen. Hij smijt het kledingstuk op zijn schoot en begint het agressief te doorzoeken. Hij knijpt in de voering, voelt langs de zomen. "Mensen verstoppen de kleinste lenzen in knopen," mompelt hij. Hij pakt een van de grote knopen aan de voorkant vast. Zonder aarzeling trekt hij eraan. Snap. Met een droog geluid scheurt de draad. De knoop laat los. Hij bekijkt hem kort van dichtbij, ziet niets, en laat hem achteloos op de vloermat vallen. Dan gooit hij de jas ruw over zijn schouder naar de achterbank. De boodschap is duidelijk: hij kan maken en breken wat hij wil.

Nu is er geen barrière meer. Hij draait zich langzaam weer naar haar toe. Elise zit rechtop, haar armen ongemakkelijk langs haar zij, haar borstkas gaat snel op en neer. Ze voelt zich naakt, hoewel ze nog gekleed is. "Handen op het dashboard," commandeert hij. Geen vraag, een order. Elise gehoorzaamt. Ze legt haar trillende handen plat op het futuristische oppervlak. Ze leunt iets naar voren, waardoor ze zich weerloos en tentoongesteld voelt. De man leunt naar voren. Zijn handen zijn groot, verzorgd en dwingend. Hij begint bij haar sleutelbeenderen. Zijn vingers duwen hard in het zachte vlees van haar schouders, zoekend naar verborgen bandjes of draden. Het is geen streling; het is een kille, methodische invasie. Zijn vingers glijden ruw onder de dunne bandjes van haar jurkje en laten ze even knappen tegen haar huid.

Dan laat hij zijn handen zakken. Hij kijkt naar haar borsten, die snel op en neer gaan in het strakke decolleté. Hij kijkt niet met lust, maar met een kille, forensische blik die veel erger is. "Draai je om," zegt hij. "Naar mij toe.” Elise laat het dashboard los en draait zich traag om in de kuipstoel, tot ze weer recht tegenover hem zit. Ze durft hem nauwelijks aan te kijken. "De voorkant," zegt hij, terwijl hij naar haar borsten wijst. "Er zijn lenzen die zo plat zijn als een dubbeltje. Ze worden in de zomen van beha's genaaid. In de vulling." Hij leunt achterover en kruist zijn armen. "Ik kan dat niet goed voelen door die stof van je jurk heen. En ik ga hier geen risico mee nemen." Hij knikt naar haar borstkas. "Trek je jurk naar beneden. Tot op je middel."

Elise staart hem aan, verlamd door ongeloof. Haar mond valt open. "Wat? Nee, dat... dat meen je niet." "Ik meen alles," antwoordt hij ijskoud. Hij pakt zijn telefoon weer van zijn knie en tikt met zijn nagel op het scherm. Tik. Tik. Tik. Het geluid klinkt als een aftelklok. "Je hebt twee keuzes. Of je laat me nu zien dat je niks verbergt, hier, zonder camera's, zonder politie. Of ik bel nummer één in mijn snelkeuzemenu en je wordt de rest van de middag door de douane en politie binnenstebuiten gekeerd. Die hebben minder geduld dan ik." Hij kijkt haar strak aan. "Kies maar."

Elise kijkt naar de telefoon, dan naar de donkere ruiten, dan naar zijn ogen. Ze ziet geen bluf. Ze ziet alleen een man die gewend is zijn zin te krijgen. De angst om meegenomen te worden, de schande, is te groot. Ze slikt, haar keel is kurkdroog. "Oké," fluistert ze gebroken. "Oké." Met bevende vingers pakt ze de bovenrand van haar bordeauxrode jurkje. Ze schuift de dunne bandjes van haar schouders. De stof is strak. Ze moet wrikken. Langzaam pelt ze het kledingstuk omlaag. Haar bleke huid komt centimeter voor centimeter vrij. Ze sluit haar ogen van schaamte wanneer de stof over haar borsten glijdt. Haar beha is zwart kant, een balconette die ze vanochtend speciaal had uitgekozen omdat ze zich mooi wilde voelen. Nu voelt het als een vloek. Ze stroopt de jurk verder naar beneden tot hij als een prop op haar buik ligt. Ze zit daar, halfnaakt in de koele lucht, haar borsten deinen zwaar mee op haar gejaagde ademhaling.

"Handen opzij," beveelt hij. Zijn stem is iets veranderd. Iets heser. Zijn handen komen naar haar toe. Hij begint bij de beugels. Zijn vingers drukken hard tegen haar ribbenkast, volgen de curve van het metaal onder haar borsten. Hij zoekt zogenaamd naar verdikkingen, naar zenders. Dan glijden zijn handen hoger. Hij pakt de cups vast. "Even kijken," mompelt hij. "Geen draden in de voering..." Hij trekt de cups iets van haar lichaam af en kijkt erin. Dan laat hij zijn vingers naar binnen glijden. Het excuus van spionage verdwijnt bijna volledig op het moment dat zijn warme, ruwe vingertoppen haar zachte huid raken. Hij graaft zich diep in het vlees. Hij tilt haar borsten op, weegt ze in zijn handen, kneedt ze stevig. Elise houdt haar adem in. Ze durft niet te bewegen. Het is een grondige, vernederende inspectie die veel verder gaat dan nodig is. Zijn duimen vinden haar tepels. Die zijn hard geworden door de kou en de schok. Hij cirkelt eromheen, drukt erin. "Schoon," stelt hij vast. Maar hij haalt zijn handen niet weg. Hij blijft haar vasthouden, zijn grote handen omsluiten haar kwetsbare borsten volledig. Hij kijkt haar nu recht in de ogen. De zakelijke blik is weg. Er is honger voor in de plaats gekomen.

Dan haalt hij zijn handen langzaam, bijna met tegenzin, uit haar beha en laat ze omlaagglijden, over haar middenrif naar haar blote buik. "Tailleband," mompelt hij. Zijn vingers haken achter de elastische band van haar jurk die nu rond haar middel zit. Hij trekt de stof een paar centimeter van haar lichaam, kijkt in de opening, en laat zijn vingers dan een rondje maken langs haar heupbotten, half onder de stof, half op haar huid. "Ziet er ok uit." Dan verplaatst zijn aandacht zich naar haar benen. Hij kijkt naar de zwarte panty die verdwijnt onder de prop stof op haar schoot. Hij legt zijn hand op haar knie en duwt dwingend. "Benen uit elkaar." Elise aarzelt, maar de strijd is gestreden. Hij heeft haar borsten in zijn handen gehad. Hij heeft haar gebroken. De herinnering aan zijn duimen op haar tepels stuurt een schok door haar lijf die ze niet kan ontkennen. Langzaam spreidt ze haar knieën.

Hij legt zijn handen op de binnenkant van haar dijen. Hij wrijft langzaam omhoog, over de synthetische stof van de panty. De wrijving genereert hitte. Dit is het breekpunt. Elise voelt hoe de tranen in haar ogen springen, maar haar lichaam reageert anders. Terwijl zijn handen langzaam, methodisch omhoog glijden langs de zachte, gevoelige huid van haar dijen, voelt ze een zware, bonzende hitte in haar kruis opkomen. Een fysieke reactie die niets met haar wil te maken heeft, een verraad van haar eigen biologie. Hij stopt vlak bij de zoom van haar kleedje. Zijn duimen drukken in het vlees. Hij voelt de spierspanning, de trilling die door haar hele lijf trekt. Hij kijkt niet naar haar benen, maar strak in haar ogen. "Je lichaam is een stuk eerlijker dan jij," zegt hij zacht, terwijl hij de hitte voelt die van haar afstraalt.

Zijn vingers glijden onder de stof van het kleedje. Er is nu niets meer tussen zijn hand en haar intiemste plek, behalve het dunne laagje kant van haar slipje. Hij legt zijn volle hand over haar kruis. De hitte van zijn handpalm brandt tegen haar aan. Hij voelt het. Hij moet het voelen. De vochtigheid die door het kant heen lekt, het onmiskenbare bewijs van haar verlangen. Een lichte kreun ontsnapt aan Elises lippen. Ze slaat haar hand voor haar mond, bang dat iemand buiten het hoort. De man glimlacht, een klein, arrogant krullen van zijn mondhoeken. Hij weet dat hij gewonnen heeft. De pure spionage-act is voorbij; de kaarten liggen op tafel. "Als ik die beltoets indruk, ben je de klos," fluistert hij, leunend over de middenconsole. Zijn adem strijkt langs haar oor, zijn hand blijft zwaar en bezitterig op haar schoot liggen. "Dan word je afgevoerd. Je naam in de krant. Je studie voorbij."

Elise sluit haar ogen. In haar hoofd racen de rampscenario's voorbij. De blik van haar vader. De schorsing. De eeuwige schaamte. Ze ziet zichzelf al naar buiten gesleept worden, huilend, terwijl Mark toekijkt. "Nee," prevelt ze. "Niet de politie." De man verplaatst zijn hand lichtjes. Hij begint zachtjes te wrijven, cirkeltjes draaiend met zijn duim over haar clitoris, dwars door de stof heen. De sensatie is overweldigend. "Er is een alternatief," zegt hij zacht. "We kunnen dit incident... hier en nu afhandelen. Als volwassenen." Zijn duim drukt harder. Een schok trekt door Elises bekken. "Maar dan," gaat hij verder. "Doe je precies wat ik zeg."

Elise hapt naar adem. De tweestrijd verscheurt haar. Aan de ene kant is er de afschuw. Dit is chantage. Het is vies. Het is fout. Ze zou hem moeten slaan, moeten gillen. Maar aan de andere kant... aan de andere kant is er die verraderlijke hitte. De wetenschap dat niemand ze kan zien. De machteloosheid die haar op een zieke manier opwindt. De keuze tussen publieke vernietiging of een geheim, verboden moment met deze man die precies weet welke knoppen hij moet indrukken. Ze kijkt naar buiten, naar de anonieme menigte. Dan kijkt ze naar hem. Naar zijn ogen die haar uitdagen. Naar zijn hand op haar kruis. Als ze 'ja' zegt, is ze geen slachtoffer meer. Dan is ze medeplichtig. Dan is ze een slet in een prototype. En god, ergens wil ze dat zijn. De walging mengt zich met een golf van pure, donkere lust.

"Kies, Elise," dwingt hij. "De politie of ik." Ze laat haar hoofd achterovervallen tegen de hoofdsteun. De strijd is verloren. Of misschien gewonnen, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Haar lichaam heeft al gekozen. "Jij," hijgt ze, haar stem gebroken maar duidelijk. "Ik kies jou." Hij stopt abrupt met wrijven. "Kom hier." Het is een onhandige manoeuvre in de krappe, futuristische cockpit, maar juist dat ongemak maakt het rauwer. Hij helpt haar nauwelijks. Hij blijft wijdbeens zitten en kijkt toe hoe Elise zich moet oprichten. Ze moet over de brede middenconsole klauteren. Terwijl ze dat doet, kruipt haar jurkje genadeloos omhoog tot ver boven haar heupen. Voor een moment hangt ze boven hem, haar benen gespreid om de console te overbruggen, haar vrouwelijkheid volledig onbedekt en kwetsbaar in het kille blauwe licht van het dashboard. Ze ziet hem kijken. Zijn ogen zijn donker en hongerig, gefixeerd op haar open kruis, genietend van het uitzicht voordat ze zich laat zakken.

Ze landt schrijlings op zijn schoot. Haar knieën vinden steun op de randen van zijn dure lederen stoel. De ruimte is zo beperkt dat ze gedwongen wordt haar bovenlichaam tegen het zijne te drukken. Ze zitten nu neus aan neus. Ze ruikt zijn aftershave, een mix van cederhout en musk, die zich nu vermengt met de geur van nieuw leer en de zoete, zware geur van hun eigen opwinding. Achter hem, door het zilveren glas, ziet ze de wereld doorgaan. Mensen lopen voorbij, lachen, wijzen. Een tiener drukt zijn gezicht bijna tegen de ruit om het interieur te zien. Hij kijkt recht in Elises ogen, slechts gescheiden door een laag glas en technologie. Hij ziet alleen zijn eigen spiegelbeeld, maar Elise voelt zich betrapt tot in haar ziel. Ze kijken recht naar ons, denkt ze, duizelig van de adrenaline. En ze zien niets.

De man verspilt geen tijd meer aan voorzichtigheid. Hij grijpt haar billen vast met beide handen, kneedt het zachte vlees stevig en bezitterig. Zijn handen zijn groot en dwingend; ze laten haar voelen dat ze nu van hem is. Met één hand graait hij tussen hun lichamen in en worstelt met zijn riemgesp. Het geluid van de rits die opengaat is het startschot. Hij zoekt haar slipje niet om het uit te trekken. Hij duwt het stofje gewoon ruw opzij, de rand snijdend in haar lies. Dan voelt ze hem. Hard, heet en rechtopstaand, drukkend tegen haar natte ingang.

Hij kust haar niet. Er is geen tederheid, alleen pure lust. Hij kijkt haar strak aan, intens en dwingend, terwijl hij haar heupen vastpakt en haar langzaam, maar onverbiddelijk naar beneden trekt. Elise hapt naar adem en gooit haar hoofd in haar nek als hij haar binnendringt. Hij is groot, en de hoek is scherp. Ze voelt hoe hij haar oprekt, haar vult, centimeter voor centimeter. Haar binnenwanden, strak van de spanning, moeten wijken voor zijn hardheid. Het gevoel is overweldigend. De volheid van hem, de manier waarop hij haar lichaam overneemt in deze openbare, verboden ruimte, stuurt schokgolven door haar zenuwstelsel. Ze is een vreemde in deze auto, gevuld door een vreemde man, en het voelt angstaanjagend goed.

Wanneer hij volledig in haar zit, stopt hij even. Hij laat haar wennen aan zijn omvang, aan de situatie. Ze voelt hem diep in zich kloppen. "Kijk naar buiten," beveelt hij zacht in haar oor. Elise opent haar ogen en draait haar hoofd. Ze kijkt recht in de lens van een camera van een bezoeker die een foto maakt van de auto. "Ze maken foto's van je," fluistert hij, terwijl hij zijn eerste beweging maakt. Hij trekt zich bijna helemaal terug en stoot dan traag en diep weer naar binnen. "Voor hun Instagram. Een mooie glimmende auto. En ze hebben geen idee dat er binnenin een stout meisje geneukt wordt." De woorden, hoe vulgair ook, werken als benzine op het vuur. Elise begint mee te bewegen. Ze zet haar handen op zijn brede schouders voor houvast en begint op en neer te glijden. Het leer van de stoel kraakt zachtjes onder hun gewicht. Hij neemt het ritme over. Hij stoot harder nu, dieper. Elke keer dat hij omhoogkomt, raakt hij haar precies op die plek die haar doet trillen. De ruwe wol van zijn pantalon schuurt tegen de gevoelige huid van haar dijen, een scherp contrast met de gladheid en hitte binnenin haar. Elise kijkt omlaag. Ze ziet hoe haar jurkje is opgepropt tussen hun lichamen, hoe zijn donkere pak contrasteert met haar bleke huid. Ze ziet de plek waar ze verbonden zijn, waar hij in en uit haar glijdt, glanzend van het vocht.

Zijn ademhaling wordt zwaarder, grommend. Zijn handen op haar heupen laten rode vlekken achter, sturend, dwingend. Hij kantelt zijn bekken, zoekt nieuwe hoeken, raakt haar baarmoedermond. Elise verliest zichzelf. De gedachte aan Mark, aan haar studie, aan fatsoen... het verdampt allemaal in de hitte van de cabine. De angst voor ontdekking slaat om in de perverse wens om gezien te worden. Ze bijt op haar lip tot ze bloed proeft om niet te schreeuwen van genot. Het ritme wordt driftig, dierlijk. De auto is zwaar en solide, maar binnenin is het een storm. Haar borsten, bevrijd uit de beha, deinen mee op het geweld van zijn stoten, haar tepels schuren tegen de stof van zijn colbert. "Gebruik me," denkt ze, of misschien zegt ze het hardop. "Neem me."

"Kom voor me," gromt hij, terwijl hij zijn tempo opvoert tot het punt van waanzin. "Nu." En ze komt. Het orgasme begint diep in haar buik en explodeert naar buiten als een dam die doorbreekt. Ze verkrampt, haar nagels graven in de dure stof van zijn pak, haar hoofd slaat tegen het dak van de wagen. Haar binnenwanden trekken ritmisch, masserend samen rond zijn paal, hem melkend met oncontroleerbare spasmen. Hij voelt haar samenspannen, voelt hoe ze hem fijnknijpt van binnenuit. Hij laat zich gaan. Met een laatste, diepe stoot verankert hij zich in haar, drukt haar bekken pijnlijk strak tegen het zijne. Hij kreunt, een diep, rauw geluid dat trilt in haar borstkas, en ze voelt hoe hij in haar schokt, golven van warmte haar binnenste vullen, haar claimen als zijn eigendom.

Seconden later is de betovering verbroken. De stilte keert terug, zwaar en drukkend, alleen verstoord door hun gejaagde, hijgende ademhaling en het zachte zoemen van de airconditioning. Hij blijft nog even in haar zitten, zijn voorhoofd tegen het hare rustend, hun zweet vermengd. Dan wordt hij weer de manager. De minnaar verdwijnt, de kille zakenman keert terug. Hij duwt haar van zich af, niet onvriendelijk, maar wel beslist. Ze klimt onhandig terug naar de bestuurdersstoel. Haar benen trillen zo erg dat ze ze nauwelijks kan bewegen. Ze voelt zich leeglopen, gebruikt, rommelig. Ze trekt haastig haar slipje recht en worstelt haar beha en jurkje weer op hun plek. Hij ritst zijn broek dicht, trekt zijn colbert recht alsof hij net uit een vergadering komt en pakt haar telefoon van het dashboard. Hij ontgrendelt hem (gezichtsherkenning werkt handig als je iemand zijn telefoon voor zijn gezicht houdt), opent de galerij en wist de foto. Daarna opent hij de map 'recent verwijderd' en wist hem daar definitief.

"Zo," zegt hij zakelijk, alsof de transactie is afgerond. Hij drukt op het touch-paneel en de deuren klikken open. Hij gooit de telefoon in haar schoot. "Wegwezen. En als ik je nog eens in de buurt van mijn auto's zie, bel ik wél de politie."

Elise grist haar jas van de achterbank en krabbelt de auto uit. Haar benen voelen als gelei, haar kleding zit nog niet helemaal goed. De koude, lawaaiige hal voelt als een klap in haar gezicht na de intieme hitte van de cabine. De man stapt ook uit, trekt het fluwelen koord weer recht en knikt minzaam naar een passerende bezoeker die bewonderend naar de auto kijkt. "Nee meneer, het interieur is helaas nog geheim," hoort ze hem zeggen met zijn gladde verkoopstem, zonder haar nog één blik te gunnen. "Maar geloof me, de beleving binnenin is ongeëvenaard." Elise draait zich om en loopt weg, dieper de menigte in. Ze voelt het zaad langs haar dijen lopen. Een geheim dat ze meeneemt, midden in de drukte van de Heizel.

Elise probeert haar ademhaling onder controle te krijgen en haalt een hand door haar verwarde haren. "Elise!" Ze schrikt op en draait zich om. Daar komt Mark aanlopen, een stapel glanzende folders onder zijn arm en een brede, jongensachtige grijns op zijn gezicht. Hij ziet er pijnlijk onschuldig en vrolijk uit in deze chaos. "Hey! Daar ben je," roept hij boven de muziek uit. Hij komt naast haar staan en slaat achteloos een arm om haar schouders. "Je gelooft nooit wat die vent bij Audi me net vertelde over hun nieuwe model! De actieradius is waanzinnig." Hij kijkt langs haar heen, recht naar de zilveren auto en de man in het blauwe pak die nu met een andere klant praat. "Wauw," fluit hij bewonderend. "Kijk die lijnen. Wat een bak, hè? Jammer dat we er niet in mogen zitten. Dat interieur moet echt next level zijn." Elise slikt. Ze forceert een glimlach die haar ogen niet bereikt. "Ja," zegt ze met een schorre, hese stem. "Heel jammer."

- - -

Benieuwd naar meer? abonneer je dan op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen (mijn mailadres vind je op mijn profielpagina).

Trefwoord(en): Auto, Borsten, Cowgirl, Creampie, Dwang, Jong En Oud, Manager, Naakt, Neuken, Sperma, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!