Proeven Tot We Samen Kwamen

Anne was 22, een slank meisje met lang blond haar dat in zachte golven over haar schouders viel, grote bruine ogen die altijd een tikje onzeker keken, en een lichaam dat ze zelf nooit helemaal durfde te geloven. Ze studeerde nog, werkte parttime in een koffiezaak, en had net een relatie achter de rug die na drie maanden alweer uitging omdat ze te lief was, te braaf. Nu kwam ze een weekend logeren bij Mies in haar ruime huis aan de rand van de stad – een plek vol warme kleuren, zachte kleden en kaarsen die nog niet brandden.

Mies was 51, vrijgevochten, kort zilvergrijs haar, scherpe jukbeenderen en een lichaam dat nog steeds sterk en sensueel was. Ze was seksuoloog met een eigen praktijk in een lichte aanbouw achter het huis. Ze had al jaren vrouwen begeleid die vastzaten in hun hoofd, in hun lichaam, in hun schaamte. Ze droeg vaak simpele linnen broeken en losse shirts, liep op blote voeten door het huis, en straalde een rust uit die mensen vanzelf liet praten.

Mies was geen echte tante, maar voor Anne voelde ze dat wel. Al vanaf Anne’s zesde paste ze op haar als haar ouders een avond weg waren. Na het overlijden van Anne’s vader, toen Anne twaalf was, werd Mies een soort moederlijk figuur. Ze luisterde urenlang naar haar verdriet, bracht haar naar school als het nodig was, en hield altijd contact – kaartjes, belletjes, logeerpartijtjes. Ze waren close gebleven, een veilige haven in een wereld die vaak te hard voelde.

Tijdens het avondeten zaten ze tegenover elkaar aan de houten keukentafel. Kaarslicht flakkerde zacht, de pasta dampte nog na en er stond een halfvolle fles rode wijn tussen hen in. Het gesprek was eerst luchtig geweest – over Anne’s studie, over Mies’ tuin die eindelijk eens niet verwilderde – maar zoals altijd gleed het vanzelf naar dieper water.

Vertel eens over je praktijk, zei Anne, terwijl ze met haar vork in een stukje champignon prikte. Wie komen er eigenlijk? Wat voor verhalen hoor je? Mies nam een slok wijn, zette het glas neer en keek haar nichtje aan met die rustige, open blik die ze altijd had als ze over haar werk sprak. Heel verschillende vrouwen. Jong, oud, getrouwd, single, hetero, bi, lesbisch… Moeders die na de bevalling hun lichaam niet meer herkennen. Vrouwen die nooit geleerd hebben wat ze lekker vinden omdat het thuis altijd taboe was. En ja… heel veel die niet klaarkomen. Of bijna nooit. Ze denken dat er iets mis met ze is. Dat ze ‘te droog’ zijn, ‘te gespannen’, ‘te saai’. Het breekt mijn hart soms.

Anne herkende het maar liet niets merken. Mies vervolgde: Ik help ze door met ze te praten. Taboes te doorbreken. En soms… ja, soms ook met masturberen. Onder begeleiding.

Anne’s ogen werden groot. Meen je dat?

Mies knikte, zonder aarzeling. Ja. Niet bij iedereen, en nooit geforceerd. Het begint bijna altijd met praten. Heel veel praten. Over schaamte, over opvoeding, over wat ze denken dat seks ‘hoort’ te zijn. Maar soms willen vrouwen verder. Ze willen hun lichaam echt leren kennen. Dan leer ik ze hoe ze zichzelf in de juiste mood kunnen brengen: ademhaling, ontspannen bekken, spanning eruit laten stromen. En ja… soms ontdekken ze zichzelf daar ook echt. Met hun eigen handen. Onder mijn begeleiding.

Anne slikte. Liggen ze dan… bloot? En jij… kijk je toe?

Mies glimlachte zacht, warm. Niet iedereen wil dat. Sommigen houden hun kleren aan, hand in de broek, en dat is al genoeg. Maar ja, er zijn vrouwen die zich veiliger voelen als ze helemaal bloot zijn. Geen knellende randjes, geen stof die afleidt. Dan liggen ze op de mat, ik zit ernaast, gekleed, en ik coach alleen met woorden. ‘Adem hierheen’, ‘laat je billen zakken’, ‘voel waar het prettig is’. Het is heel natuurlijk. Ze geven zelf aan wat ze nodig hebben. En weet je… het gebeurt vaker dan je denkt dat ze daar klaarkomen. Voor het eerst in hun leven. Dan huilen ze. Van opluchting. Van verdriet over al die jaren. Maar het is een mooie huil. Met een lach erbij. En ik ben ontzettend trots als ik ze dat kan geven. Die sessies zijn intiem, ja. Maar niet gek. Niet seksueel in de zin van iets verkeerds. Het is puur helen. Op weg helpen.

Anne legde haar vork neer. Haar ogen werden vochtig. Ik… ik herken dat zo. Ik kom ook nooit klaar. Niet alleen. Niet met een jongen. Tijdens de seks ben ik alleen maar bezig met: wat moet ik nu voelen? Hoe moet ik kreunen? Doe ik het wel goed? Dan doe ik maar alsof. En daarna voel ik me… leeg. Alsof ik er niet echt bij was.

Haar stem brak. Een traan gleed over haar wang. Ze veegde hem snel weg, maar er kwamen er meer. Het spijt me zo dat je dat voelt, lieverd. Dat je zo worstelt. Dat je je zo alleen voelt in je eigen lichaam. Ik vind het rot om je zo te horen. Heb je er wel eens aan gedacht om met een seksuoloog te praten? Iemand die je echt kan helpen?

Anne schudde haar hoofd, tranen nu vrij stromend. Dat vind ik zo spannend. Zo eng. Stel dat ik daar lig en het lukt niet? Stel dat ik moet huilen? Of dat ik niks voel? Ik durf het niet. Ik schaam me al genoeg.

Mies lachte zachtjes, niet spottend, maar geruststellend. Bij een seksuoloog ga je niet standaard masturberen, hoor. Dat beeld is veel te groot. Het is vooral praten, luisteren, oefeningen, ademwerk. Soms pas veel later, als iemand er zelf om vraagt, komt er aanraking bij. Maar nooit omdat het ‘moet’.

Ze pauzeerde even. Ik kan het je aanraden. Ik ken een paar hele goede collega’s. Vrouwen vooral, als je dat fijner vindt. Het helpt echt. En ik ben er ook altijd voor je – als iemand die jou al kent sinds je klein was, als vrouw, als iemand die dit werk al jaren doet. Maar ik kan me voorstellen dat het te dichtbij komt.

Anne zuchtte diep, keek naar haar bord. Ik heb er echt last van. Elke keer weer. Ik vind het fijn om hierover te praten. Met jou. Het voelt… veilig.

Mies knikte langzaam. Ze zag de worsteling, herkende de eenzaamheid die ze zelf ooit zo goed kende. Wil je dat ik je wat oefeningen geef? Simpele dingen. Ademhaling, spanning loslaten, voelen zonder doel. We kunnen naar de praktijkruimte gaan. Alleen maar liggen, praten, proberen. Geen druk. Als het niet goed voelt, stoppen we meteen.

Anne keek op, ogen nog nat, maar met een klein vonkje hoop. Oké… ja. Laten we dat doen.

Mies stond op, ruimde de borden weg en stak haar hand uit. Anne pakte hem vast. Samen liepen ze door de gang naar de lichte aanbouw. De praktijkruimte rook vaag naar lavendel, de mat lag er zacht en uitnodigend bij, kaarsen brandden al laag.

Ga maar liggen, zei Mies zacht. Op je rug. Wat fijn voelt.

Anne liet zich zakken. Mies ging naast haar zitten, op haar knieën, dichtbij maar niet te dichtbij.

We beginnen met ademen. Hand op je buik. Vier tellen in… vier tellen uit. Goed zo. Als gedachten komen – schaamte, twijfel, ‘ik doe het niet goed’ – zeg het maar hardop. Dan praten we er samen doorheen. Geen haast. Alleen maar voelen wat er is.

Anne sloot haar ogen. Haar ademhaling werd dieper. En ergens in die stilte voelde ze voor het eerst dat de blokkade misschien niet onbreekbaar was. Dat Mies er gewoon bij bleef. Dat dat al genoeg was om te beginnen.

Ze lagen op de zachte mat in de praktijkruimte. Kaarslicht wierp warme schaduwen over de muren. Mies ademde diep en rustig voor, Anne volgde zo goed als ze kon. Eerst alleen maar voelen: handen over armen, gezicht, buik. Anne’s adem stokte toen ze bij haar onderbuik kwam. Daar zat iets zwaars, iets dat drukte.

Er zit veel spanning, mompelde Mies zacht. Ze vroeg toestemming met haar ogen. Anne knikte klein. Mies legde haar hand plat op Anne’s buik, precies onder de navel. Warmte straalde door de stof van het shirt heen. Voel je dat? Die knoop. Die wil eruit.

Anne werd onrustig. Haar benen bewogen schokkerig, ze wilde wegrollen, wegkruipen. Ik… ik kan niet…

Blijf ademen, zei Mies kalm, hand stil en stevig. Niet wegrennen. Laat het er zijn. Het mag er zijn.

Er kwamen tranen. Niet zacht, maar ineens, als een dam die brak. Anne’s borst schokte, ze snikte geluidloos, handen tot vuisten gebald. Mies’ hand bleef liggen, warm en onveranderlijk. Langzaam, heel langzaam, werd de adem rustiger. Dieper. Anne voelde haar lijf weer – echt voelen, niet alleen de spanning.

Knap, fluisterde Mies, stem vol ontroering. Dit toelaten… dat is een enorme stap. Je doet het al. Je bent al zo dapper.

Ze wachtte tot Anne weer enigszins kalm was. Ik wil iets proberen, omdat ik je echt wil helpen. Durf je je lijf aan te raken? Wees lief voor jezelf. Raak jezelf eens aan. Alsof je jezelf troost. Met zelfliefde.

Anne knikte, nog nasnikkend. Ze raakte haar wangen aan, haar schouders, haar armen. Toen zei Mies zachtjes: Leg je hand nu eens bij je schaamstreek. Niet drukken. Alleen laten rusten. Over de broek heen. Wat voel je?

Warm. Veilig. Prettig. Alsof die hand daar hoorde.

Durf je hem er nu echt op te leggen? Plat. Zonder beweging.

Anne deed het. Haar adem stokte even, maar ze bleef. Mies gaf de oefening: Thuis kun je dit doen. Hand laten rusten. Ademen. Meebewegen met je adem. Heupen heel licht laten wiegen. Doel is niet masturberen. Alleen maar toegeven aan wat je voelt. Wat er vanzelf komt.

Anne ademde. En voelde het. Een tinteling, laag in haar buik. Haar tepels werden hard onder het shirt, haar ademhaling veranderde – korter, dieper. Mies zag het. Zag hoe Anne zich overgaf, hoe de energie in de ruimte dikker werd, warmer. Ze voelde het zelf ook: een zachte, onmiskenbare opening. Een stap verder was mogelijk. Maar het wás Anne – het meisje dat ze al zo lang kende.

Dit gaat heel erg goed, Anne, zei Mies zacht. Ik wil even met je inchecken. Ik wil je grenzen bewaken. Is dit nog oké? Of is het even goed zo?

Anne opende haar ogen, wazig maar vast. Het is fijn. Veilig. Ik wil dit oplossen.

Mies ademde uit. Oké. Wil je je broek losknoopen? Hand op je schaamstreek, maar nu zonder kleding ertussen. Blijf ademen.

Anne friemelde aan de knoop, schoof de broek een stukje omlaag, slipje mee. Hand weer neer. Warmte. Direct contact. Ze ademde onrustig, sneller. Het voelt… fijn. Alsof ik er naartoe wil… maar ook van weg.

Dat is normaal, zei Mies. Beweeg je vingers maar eens licht. Heel licht.

Anne deed het. Haar lichaam reageerde meteen: heupen schokten even omhoog, een zachte zucht ontsnapte. Toen kwam de onrust terug. Gedachten. Schaamte. Je bent onrustig hè, zei Mies. Wat ik voorstel… denk je dat je durft over te geven aan het hier en nu? Zou je hier bloot durven te liggen? Vrij van kleding, weerstand. Zonder iets om je te verstoppen? En nogmaals, niets moet.

Anne keek haar aan. Bij Mies voelde ze zich vrij, totaal niet ongemakkelijk. Ongeremd. Ze trok alles uit. Mies voelde een kleine tinteling tussen haar eigen benen. Wat is ze prachtig, dacht ze. Ze probeerde het te negeren, professioneel te blijven. Maar ze keek stiekem naar haar jonge borsten.

Anne ging weer liggen. Mies gaf instructies: hoe het bekken te laten zakken, adem laag te houden, te voelen waar het prettig was. Anne was onhandig, onzeker. Vingers bewogen schichtig. Mies kreeg er medelijden van.

Mag ik je hand even vastpakken? vroeg ze beleefd.

Tuurlijk.

Mies nam de pols zacht, leidde de vingers in een langzame cirkel over de schaamlippen. Hoe voelt dat?

Heel fijn… Anne’s adem werd sneller, oppervlakkiger.

Mies keek toe. Zag de verandering: de glans, het vocht dat langzaam verscheen. Ga niet te snel. Neem de bewegingen in je op.

Anne bewoog meer. Heupen wiegden mee. Niet stil meer. Mies voelde zich onrustig worden. Het was Anne – het meisje dat ze al zo lang kende. Maar het liet haar niet onberoerd. Professionele afstand maakte langzaam plaats voor iets warms, iets hongerigs.

Laat je vingers maar eens langs je opening gaan.

Anne drukte twee vingers naar binnen. Te snel.

Niet te snel, Anne. Doe het voorzichtig. Alsof je vriendje probeert te ontdekken of hij verder mag.

In een reflex pakte Mies de hand weer vast, dirigeerde de vingers. Langzaam naar binnen. Anne kreunde harder. Meer vocht. Ademhaling sneller.

Anne stopte ineens, schrok, trok weg.

Het is oké, fluisterde Mies. Loop er niet van weg.

Ze pakte de hand opnieuw. Zelfde beweging. Iets verder. Mies voelde haar eigen geilheid opkomen toen ze zag hoe de vingers dieper gingen. Het is oké, fluisterde ze.

Ze gaf iets meer druk. Vingers helemaal naar binnen. Topjes raakten de binnenkant. Anne maakte een klein geluidje – opwinding? Nee, dat kan niet, dacht Mies. Dat mag niet. Blijf professioneel.

Maar het kreunen werd sterker. Je bent erbij. Hou dit vast. Dit ritme.

Mies voelde zich inmiddels enorm geil. Het werd een obsessie: ze wilde haar zien komen. Echt zien.

Anne trok vanuit angst haar vingers weg – weg van het gevoel dat opkwam, het dierlijke. Door de beweging schoten Mies’ vingers door, diep naar binnen.

Mies schrok, werd rood. Sorry…Ik...

Maar ze zag hoe Anne eruitzag: met haar benen wijd, haar kutje helemaal open en nat.

En toen, zonder aarzeling, boog ze zich voorover en drukte ze haar tong naar binnen, diep in de natte gleuf. De smaak explodeerde op haar tong – zoet, zout, muskusachtig, puur vrouwelijk genot dat haar deed huiveren. Mies ging er helemaal in op, haar wereld vernauwde zich tot dat ene moment: haar lippen die zich sloten om de gezwollen schaamlippen, haar tong die breed en plat likte over de hele lengte, van de opening omhoog naar de harde clitoris die klopte onder haar aanraking. Ze zoog zachtjes, dan harder, liet haar tong cirkels draaien rond de knop, proefde het vocht dat nu vrijelijk vloeide, warm en plakkerig op haar kin, haar wangen. Haar handen grepen Anne's dijen vast, spreidden ze verder, duwden haar vingers dieper terwijl haar mond gulzig werkte – likkend, zuigend, tong diep naar binnen duwend om te voelen hoe de wanden samentrokken, hoe Anne's kutje reageerde met kleine, ritmische kneepjes. Mies kreunde zelf nu, laag en dierlijk, de vibraties doorgerend op Anne's huid, haar eigen geilheid bouwde op tot een brandend vuur tussen haar benen, haar heupen wiegend in een onbewust ritme terwijl ze zich verloor in het likken, het proeven, het verslinden van die jonge, trillende vrouwelijkheid.

Anne wist niet waar ze het zoeken moest. Haar lichaam schokte wild, handen grepen krampachtig in Mies’ haar, trokken haar dichterbij, een lange, trillende kreun ontsnapte haar keel terwijl de wereld vervaagde in puur, overweldigend genot – golven die door haar heen raasden, haar spieren aanspanden, haar adem stokte in haar borst.

Anne’s orgasme kwam niet als een golf, het kwam als een aardbeving. Het begon diep in haar onderbuik, een plotselinge, felle samentrekking die haar hele bekken deed schokken. Haar adem stokte, haar rug boog zo ver door dat haar schouderbladen van de mat loskwamen. Een rauwe, hoge gil ontsnapte haar keel – eerst kort en verrast, dan langer, trillend, alsof haar hele lichaam die klank moest uitstoten om ruimte te maken.

Haar kutje kneep ritmisch, hard en onverbiddelijk om Mies’ vingers, één, twee, drie keer – alsof het haar nooit meer los wilde laten. Elke kneep stuurde een nieuwe schokgolf door haar lijf: haar dijen trilden ongecontroleerd, haar tenen kromden zich, haar borsten deinden mee met de stoten van haar heupen die nu wild omhoog kwamen, smekend om meer druk, meer tong, meer van alles.

Toen kwam het vocht. Niet een beetje, maar een warme, krachtige golf die over Mies’ tong spoot, in haar mond liep, over haar lippen droop en langs haar kin gleed. De smaak – zoet, zout, puur en overweldigend – was de druppel. Mies kreunde diep tegen Anne’s huid, de vibraties versterkten Anne’s schokken nog meer. Haar eigen orgasme brak door op hetzelfde moment: een hete, golvende explosie die begon in haar onderbuik en zich razendsnel verspreidde. Haar kutje kneep hard samen, leeg en vol tegelijk, een golf nattigheid die haar slipje doorweekte en langs haar dijen liep. Ze drukte haar heupen instinctief tegen haar eigen hand die ze krampachtig tussen haar benen had geklemd, wreef hard en snel om de piek vast te houden terwijl Anne’s vocht nog steeds in haar mond stroomde.

Ze likte door, gulzig, verslindend, terwijl haar eigen lichaam schokte in golven die synchroon liepen met Anne’s naschokken. Haar tong bleef cirkels draaien rond de overgevoelige clitoris, zoog zachtjes het laatste vocht op, proefde elke druppel terwijl haar eigen orgasme door haar heen raasde – lang, intens, bijna pijnlijk van genot. Haar adem stokte, haar rug boog, een gedempte kreun ontsnapte tegen Anne’s huid terwijl tranen van pure overgave over haar wangen liepen.

Ze bleven zo verbonden, trillend, na hijgend. Mies’ vingers nog diep in Anne, haar mond nog op haar kutje gedrukt, haar eigen hand nat en plakkerig tussen haar benen. Anne’s snikken mengden zich met Mies’ zachte, uitgeputte kreunen. Beiden beefden na, kleine naschokjes die door hen heen trokken alsof hun lichamen nog niet konden geloven wat er net gebeurd was.

Na een eeuwigheid tilde Mies langzaam haar hoofd op, haar gezicht glanzend van Anne’s vocht, haar lippen rood en gezwollen.

Anne fluisterde, stem gebroken en klein: Ik… ik kwam klaar… écht… voor het eerst…

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!