Door: Tdid
Datum: 25-02-2026 | Cijfer: 9.8 | Gelezen: 905
Lengte: Lang | Leestijd: 31 minuten | Lezers Online: 6
Lengte: Lang | Leestijd: 31 minuten | Lezers Online: 6
Vervolg op: Semper Fi - 38
Het was even over half zeven in de ochtend als Henry de donkerblauwe huurwagen van het type Ford Focus station zachtjes op het parkeerterrein van het Noodwest Ziekenhuis opdraait. Het Is een onlogisch terrein met meerdere kleinere parkeerterreinen op diverse locaties om het gebouw. Hij stoot Peter aan die op de plat gedraaide bijrijdersstoel ligt te slapen. Ook een les uit hún professionele leven. Eet wanneer je kan eten en slaap wanneer je kan slapen.
Peter wordt gelijk wakker en vraagt “ zijn we er al. “ Henry bromt “ ja nu even samen opletten, kijken of we een verdachte auto kunnen vinden. Vermoed dat het hier ook wel eens om een zwarte Amerikaanse SUV zou kunnen gaan”. En zo rijden ze rondjes zogenaamd op zoek naar een parkeerplaats. Terwijl er voldoende aanwezig zijn. Niet bepaald onopvallend gezien het tijdstip. Maar op P2 zien ze er een die potentie heeft. Maar rijden toch verder en op P5 een tweede kanshebber.
Verder geen andere opties. Er staan genoeg auto’s maar om nou weken in een kleine Toyota Aygo of VW polo te moeten bivakkeren is niet echt een optie.
Peter zegt “ Henry laten we parkeren en dan verder te voet om deze twee auto’s voorzichtig te bekijken” Dus de auto wordt geparkeerd en even later sluipt Peter de auto uit. Hij loopt langs de geparkeerde auto’s en probeert geen oog contact te maken met de zwarte SUV.
Dan tussen twee rijen auto’s door om dan vlak in de buurt te bukken om zogenaamd zijn veter te strikken. Hierdoor kan hij een blik werpen op de SUV. Niks bijzonders te zien Peter kijkt goed om zich heen om dan snel tussen de auto’s te verdwijnen. En even later zit hij naast de zwarte SUV. Hij drukt zijn oor bijna tegen de auto aan, gehoorapparaat op Max. Maar een doodse stilte, dan snel zijn mobiele telefoon naast de auto omhoog de camera gebruikend om in de auto te kijken. De auto is volledig leeg en is netjes opgeruimd geen enkel teken van bewoning. Dan staat hij op en bekijkt de auto door de ruiten. De auto is spik en span alsof hij net bij een dealer naar buiten is gereden. Peter haalt opgelucht adem en wandelt daarna via een omweg terug naar Henry die vanuit de auto àlles heeft gevolgd.
Eenmaal in de auto zegt Peter “ dat is hem zo wie zo niet, die auto is te schoon van binnen. “
Henry knikt en zegt “ de volgende eens bekijken “ en even later zijn ze terug op parkeerplaats P2. Hier staan veel meer auto’s en van hieruit is ook de hoofdingang van het ziekenhuis goed te observeren. Het is ook een logische keuze om deze parkeerplaats te gebruiken. Al heb je wel grotere kans om gezien te worden. Bij het op rijden rijdt er net een kleine Twingo weg die in de hoek geparkeerd had gestaan, met naast deze parkeerplek een liguster heg en wat struiken ter vergroening van het terrein. Het is een ideaal plekje en Henry parkeert er direct zijn auto. Vanaf hier kun je de gehele parkeerplaats overzien en de ingang. Dit keer is het Henry die gaat wandelen en is op mysterieuze wijze opeens verdwenen tussen de auto’s.
Peter kijkt er naar en is wederom verbaasd hoe Henry dat flikt het ene moment zie je hem lopen, loopt langs een boom of struik en weg.
Hij schudt zijn hoofd lacht en zegt in zichzelf “Die gast heeft de onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter gejat, zomaar poef weg “.
Er gaan zeker 10 minuten voorbij als Peter zich rot schrikt als Henry ineens van achter vandaan op de achterbank gaat zitten.
Hij vloekt en “ Jezus Henry ik schrik me de kolere kan je niet ff kloppen of zo “ Henry grinnikt en zegt “ Nee dan is de lol eraf, maar vriend je moet of beter op gaan letten of de deuren op slot doen. Want als die gast net zo goed getraind is als wij dan was je nú dood geweest “. Peter reageert door boos zijn bril van zijn gezicht af te trekken en te zeggen “ Ja verdomme dat weet ik wel maar ik zie en hoor de helft minder dan vroeger hè. “ wijzend op de littekens aan de linkerkant van zijn gezicht
“ ík ben verdomme een oog kwijt en mijn oor ligt aan puin. En in dat andere oor zit zo’n klote gehoorapparaat dat momenteel weer opgeladen worden. “. Henry hoort en ziet de frustratie op het gezicht van zijn vriend en zegt dan “ Sorry Maat, ik had er geen erg in want ja als we samen zijn of met de meiden dan merk ik niks meer van je handicap. Nu, nu je het zelf zegt weet ik het weer. “ Peter trekt een pijnlijke glimlach en zegt “ Dat zal ik maar beschouwen als een compliment maar het is wel een feit en dat is nu wat lastiger is dan vroeger. Maar wat heb je gevonden?”
Henry grijnst en zegt “ Bingo. Onze vriend woont in die wagen. De bijrijdersstoel staat ver naar achteren, leuning bijna plat, ligt een slaapzak in, en ik kon een jerrycan zien staan waar je in kan pissen. De achterkant is net als bij deze auto voorzien van extra donkere ramen dus kon niet verder bekijken. Maar er zijn teveel aanwijzingen dat die auto bewoond wordt. En helaas hij zat er niet in, anders had ik het zaakje gelijk afgehandeld. “ En trekt een vervaarlijke grijns.
Peter zegt “ oké als hij er niet in zit dan is hij in het ziekenhuis aanwezig maar hoe komen we daar achter ? “ Henry zegt “op dit moment nog niet, we kunnen nu het ziekenhuis niet in om Vincent te gaan bezoeken maar dat kunnen we wel rond het bezoek uur. En daarbij hij moet nog een update geven aan zijn collega’s dus nu even nog pas op de plaats.Ik weet zeker dat hij niet meer weg kan rijden want zijn rechter voorband heb ik leeg laten lopen. Ik ga nu pitten dus hop achter het stuur jij. Want jij hebt net zo’n 3 uur kunnen pitten “
Peter schuift van de bijrijdersstoel nadat hij de deze eerst weer plat heeft gedraaid over naar de bestuurdersstoel,met een “ Uw bed is gereed majesteit “ Henry gromt “ klootzak” en kruipt op de bijrijdersstoel en trekt het plaid over zich heen wat ze uit Peter zijn auto hebben meegenomen, draait zich op zijn zijde en zegt “ als hij terugkomt dan moet je me wakker maken. Anders over 3 uur wisselen. “
Peter geeft hem een vriendschappelijk klap op zijn heup en zegt “oké 3 uur op 3 uur af”
Het was het gebruikelijke ritueel als ze vroeger in de jungle hadden gebivakkeerd.
Ook Peter schuift zijn stoel naar achteren en laat de leuning iets zakken zodat hij nog net naar buiten kan kijken zonder dat hij opvalt. En trekt zijn jas dicht om zich heen en vergrendeld de deuren. Kijkt op zijn horloge het is even voor acht uur en hoort naast zich de rustige ademhaling van Henry, die al sliep.
Het is even over elven als hij Henry wakker maakt. Hij geeuwt en vraagt gelijk “is het al tijd, nog iets gezien? “. Peter antwoord “
Nee is gezellig druk op het parkeerterrein maar wij staan erg goed, en uit het zicht. Ik heb het idee dat de auto naast ons hier al wat langer staat. Want ramen etc zijn erg vies en de voorband staat ook een stuk minder op spanning”. Henry bromt “ Beter, maar wat denk je? Zullen we nog even de boel gaan verkennen, want er lopen nu zat mensen in en uit dus de poli worden druk bezocht. Heb trouwens wel trek in koffie “ zegt hij met een grijns.
Peter zegt “ misschien niet zo’n slecht idee “
En even later lopen ze achter elkaar richting het ziekenhuis. Ze proberen als twee redelijk onopvallende mensen naar binnen te gaan. Alhoewel Peter valt op door zijn gezicht. Dat is niet bepaald alledaags, duidelijke aanwezige brandwonden op zijn gezicht en een pilotenbril met één zwart glas.
En Henry valt op door zijn omvangrijk postuur, hij is nou eenmaal groot en breed gebouwd. Een Rico Verhoeven valt ook op door zijn figuur en Henry kon zijn oudere broer zijn.
Maar binnen in het ziekenhuis verspreiden ze zich. Henry gaat op zoek naar een WC want ja, zij hebben geen jerrycan in de auto. Peter loopt met een omweg naar het restaurant gedeelte en koopt wat te eten en te drinken. En bezoekt ook hier het toilet en als hij terugkomt ziet hij Henry ook wat te eten en drinken kopen. Even zitten, kijken en eten alle twee op een andere plek en met hun rug tegen een muur.
Dan wandelen ze weer rond en bekijken elk afzonderlijk de plattegrond van het ziekenhuis, en prenten zich details van ligging van de diverse afdelingen in het hoofd. Weer een rondje en nogmaals een toilet bezoek op een andere plek.
Peter die een brutaal een deur in stapt en na 3 minuten weer naar buiten komt, en een erg oplettende toeschouwer zou de bult onder zijn jas zien. In de gangen een onopvallend teken en Henry die de hint begrijpt. En even later verdwijnt Peter in een toilet en komt naar buiten in een doktersjas met een klembord in de hand en een stethoscoop om zijn nek.
Henry die het zelfde toilet in gaat en even later met zijn jas opgerold onder zijn arm er weer uit komt. De super oplettende toeschouwer zou misschien gezien hebben dat het twee opgerolde jassen waren. Peter verdwijnt de liften in en gas op pad in het ziekenhuis. Daar waar Henry het restaurant weer opzoekt en een hoekje uitzoekt van waaruit hij de gehele hal kon overzien. Peter is ruim een uur onderweg geweest toen Henry hem weer spotte en zag hoe Peter heel handig het klembord gebruikt om zijn gezicht te verbergen. Het is was ontzettend mooi om te zien hoe hij tussen de mensen door manoeuvreert in zijn witte jas die op dit moment de ideale vorm van camouflage is.
Henry komt uit zijn hoekje en de zelfde truc wordt uitgehaald, alleen gaat nu eerst Henry naar binnen en dan pas Peter.
Henry verlaat het toilet en loopt naar de uitgang. En een tien minuutjes later volgt Peter die eerst nog langs het restaurant loopt. Hier wat water en eten koopt en even later met een papieren tas van het restaurant het ziekenhuis verlaat. Loopt op zijn gemak naar de auto waar Henry al weer in zit.
Eenmaal in de auto gestapt kijken ze elkaar lachend aan “ Het is net als fietsen “ zegt Henry “ als je het eenmaal kunt is er niets meer aan “ Peter lacht en zegt “ was weer even wennen en mijn uiterlijk helpt niet mee maar ik weet wel waar Vincent zich bevindt. En dankzij mijn parate medische kennis zodat ik even voor dokter kon spelen en een lieve, maar heel naïeve verpleegkundige, weet ik dat hij buiten levensgevaar is. En dat hij vanmiddag wordt verplaatst vanaf de IC naar een andere zaal op de derde etage. Dat is voor onze foute vriend misschien wel interessant want de IC is continu bezet met verpleegkundigen en bewaakt door camera’s. Voor ons wat minder omdat wij hem nu beter moeten gaan bewaken. Bijkomend voordeel, ík heb gezien dat zijn vrouw ook in het ziekenhuis aanwezig is. Het is een leuke dame om te zien maar was volgens mij wel zwanger maar dat gaan we vanmiddag meemaken.” Henry kijkt hem aan en zegt “ hoe bedoel je dat? “. “ Omdat wij vanmiddag tijdens het bezoekuur gaan kennismaken en gaan regelen dat we hem permanent kunnen bewaken. Maar nu ga ik eerst nog een uurtje slapen, dan kan jij daarna ook nog een uurtje pitten “. En Peter draait zijn stoel plat, Henry gromt en bromt wat als zijn vriend gaat liggen. Maar na een uur maakt hij hem wakker en wordt er stilzwijgend gewisseld. Het verbaast ze dat de onbekende vriend nog niet is teruggekomen en als ze de telefoon checken zien ze de update in de groepsapp. “No change No chance”. Geen verandering geen kans. En een bericht uit Rotterdam “ No News” geen nieuws. En ze besluiten om een identiek bericht te plaatsen om geen slapende honden wakker te maken.
Henry gaat dan zijn uurtje slapen en Peter vraagt zich af hoe het mogelijk is om continu in dat ziekenhuis te blijven zonder op te vallen of zonder te slapen. En kan maar tot één conclusie komen, dat ‘vlugge Japie’ zich voordoet als een patiënt en gewoon ergens een leeg bed heeft gevonden. Of heeft toegeëigend. Want deze jongens gaan over lijken.
Even voor drie uur maakt hij Henry wakker ze eten en drinken nog wat. Dan stappen ze de auto uit, fatsoeneren zich, en kammen hun haren. ten minste Peter, want aan de stekels van Henry is toch weinig eer te behalen.
Even later wandelen ze gebroederlijk naar de ingang en Peter gaat voor. Eerst langs een bloemenwinkel voor een bosje bloemen en dan de liften in naar de derde verdieping. Daar moeten ze even rondkijken en schiet Peter een oudere wat gezette verpleegkundige aan. ; “ zuster, wij zijn op zoek naar onze vriend Vincent Verhoef, hij lag op de IC afdeling. Maar daar zei men ons net dat het gelukkig iets beter ging en dat hij nú hier moest liggen? “. De verpleegkundige is erg behulpzaam en loopt naar een computer terminal en vraagt “ Verhoef ? Zei U”. “ Ja inderdaad Verhoef, Vincent Verhoef “. De dame tikt wat op het toetsenbord en zegt “ Ja klopt, is hier nog maar net gearriveerd, ligt op kamer 323 dat is helemaal aan het einde van de gang hier en dan naar links “. Ze bedanken de verpleegster en Henry geeft haar een vette knipoog, waarop de dame glimlacht en licht begint te blozen. Dan lopen ze rustig de gang uit op zoek naar kamer 323. En inderdaad aan het einde van de gang kunnen ze naar links en daar bevinden zich twee kamers tegenover elkaar 323 en 322 even en oneven. Ze kijken door het ruitje in de deur. En zien een ruime één persoons kamer met een bank en een paar stoelen. En met haar rug naar de deur zit de vrouw van Vincent naast het bed, terwijl ze met twee handen de hand van Vincent vast houdt. Ze kunnen door het glas niet de gehele kamer zien maar zien genoeg dat de kamer niet vol zit. Ze kijken elkaar aan en halen diep adem en Peter zegt “ laat mij eerst even het woord doen” en dan stappen ze naar binnen.
“Dag mevrouw Verhoef, mijn naam is Peter van de Bos, en deze meneer achter mij is Henry de Boer. Wij zijn opzoek naar Uw man en uw man was op zoek naar Henry “ zegt Peter
De vrouw zit als versteend te kijken naar de twee grote kerels die net binnen stappen. Ze slaat dan van schrik haar hand voor haar mond en probeert achteruit te deinzen. Peter vangt haar meteen op en zegt “ Geen paniek rustig maar, ik begrijp uw reactie en uw angst maar echt er is niks om bang voor te zijn. We zijn hier voor jou en voor Vincent om jullie te helpen en te beschermen. Ik heb nog geen twee dagen geleden met Vincent gesproken en naar ik begrepen heb, heeft hij dezelfde avond dit vreselijk ongeluk gehad. Maar echt we zijn hier om je te helpen “
Dan steekt hij z’n hand uit en zegt nogmaals “ geen paniek, ik ben Peter van den Bos. tot je dienst “ Dan stapt ook Henry naar voren Hij steekt ook zijn hand uit en zegt “Henry de Boer een oude kameraad van uw man Vincent “
De vrouw kijkt dan de twee mannen aan en pakt dan de hand van Peter vast en fluistert “ Denise Verhoef. Ik ben zijn vrouw.”
Peter knikt en zacht “ aangenaam kennis te maken Denise ik had alleen gehoopt dit in andere omstandigheden te kunnen zeggen. Maar voor nu geen zorgen, geen angst. Wij komen hier om op jou en Vincent te letten. Zodat jullie niks meer overkomt. Kunnen we misschien ergens even ongestoord praten Denise knikt en zegt dan tegen Henry “ U bent dus Henry de Boer, mijn man noemde u ook wel eens ‘ Harry’ “
Henry lacht en zegt “ ja dat was mijn bijnaam Harry, Dirty Harry en ik ben met uw man op missie geweest in Afghanistan”
“ ja “. zegt Denise “ dat weet ik. Hij heeft zijn leven aan u te danken. U heeft hem nadat hij gewond is geraakt de helikopter in gedragen.”
Henry knikt en zegt “ Dat klopt. Het spijt me dat ik destijds niet meer voor me hem heb kunnen doen “.
Denise laat Peter zijn hand los en fluistert; “U heeft destijds wel zijn leven gered” dan staat ze op en slaat spontaan haar armen om Henny zijn nek” dank je wel nog hiervoor “ en kust hem op zijn wangen. Henry voelt zich verschrikkelijk ongemakkelijk. Dit was wel het laatste wat hij had verwacht. Peter ziet het aan en glimlacht, en steek z’n duim op. Als Denise Henry weer loslaat, zegt ze tegen Peter. “We kunnen hiernaast wel even rustig een kopje koffie drinken. Daar is een klein keukentje met tafel en stoelen en een koffiezetapparaat. Daar kunnen we ook misschien ook even rustig praten.”
Henry knikt en zegt tegen Peter “ gaan jullie maar, ik ga hier wel zitten en hou Vincent in de gaten”. Dan verlaten Denise en Peter de kamer en lopen in de gang richting het kleine keukentje waar het koffiezetapparaat zich bevindt.
Henny loopt naar het bed en ziet daar weer het toch wel bleke gezicht van Vincent in bed liggen. Hij glimlacht en zegt zachtjes. “ Hallo ghost. Je bent nog niks veranderd. Nog net zo mager en bleek als vroeger, maar wat ben ik blij je weer te zien ”. Dan pakt hij een stoel en gaat in een hoekje van de kamer zitten, achter de deur zodat hij niet opvalt. Hij kijkt naar het bed, het druppelen van het infuus, en zijn gedachten gaan terug naar die fatale dag in Afghanistan. Hij hoort in gedachten weer het brullen van de helikopter motoren, het kloppend geluid van de wieken in de wind, de geschreeuwde commando’s, de explosies, de gil en het zien vallen van Vincent. Het is of hij weer het gewicht op zijn schouders voelt toen hij met hem over zijn schouder naar de helikopter holde. Onverwacht trilt zijn lichaam bij deze gedachtes aan herinneringen die ver waren weg gestopt. Op dat moment gaat heel langzaam de kamerdeur open en stapt er iemand met een witte jas de kamer in. Hij ziet Henry absoluut niet zitten in de hoek van de kamer. Maar Henry ziet hem wel, ziet de injectiespuit in zijn rechterhand terwijl het figuur snel richting het bed van Vincent loopt. Henry komt bliksemsnel overeind waardoor zijn stoel verschuift en de man over zijn schouder Henry aankijkt.
Henry herkent de man direct en zegt vragend “ Mike !!! ?“
Terwijl de man verbaasd roept “Harry !”
in een split second valt Henry de man aan die zich probeert te verdedigen en de injectienaald als een wapen in Henry zijn nek probeert te drukken.
Deze poging die mislukt doordat de grote handen van Henry als bank schroeven om zijn polsen liggen. De draaiende beweging, het uitgestoken been en even later rollen. Ze vechtend over de grond. De injectie spuit rolt in een hoek van de kamer. Henry die krijgt een klap op zijn ribben en deelt er ook een paar uit. Weet daarna zijn arm om het hoofd van de aanvaller te slaan en met een droge knak breekt de nek en Henry blijft hijgend en trillend liggen op het lichaam van Mike, die onder zijn greep verder verslapt.
Dan komt Henry overeind en bijt het lichaam toe “ Ik heb je altijd al een klootzak gevonden Mike “. Terwijl de adrenaline zijn lichaam verlaat, hijgend kijkt hij in het rond. Maar dan komt ook het probleem van hoe los ik dit op, om de hoek kijken.
Hij tilt het lichaam dan overeind en legt het op de bank. Onderzoekt zijn zakken en vindt hier autosleutels maar ook de telefoon en ontgrendelt deze met de duim van Mike. ‘ Geen nieuwe berichten. ‘
Dan doet hij het trucje wat Peter hem had laten zien en het toestel blijft ontgrendeld
Dan pakt hij uit de kast een deken en legt deze over Mike heen en gaat dan de kamer uit, op zoek naar Peter. Maar terwijl hij de kamer uitstapt ziet hij in de gang een rolstoel staan.
Pakt deze en gaat weer vlug de kamer in.
Zet Mike in de rolstoel en trekt hem zijn witte jas uit. Gelijk valt het polsbandje op wat hij over het hoofd had gezien op, en leest de naam. ‘John Decker
23-08-1965 orthopedie kamer 526 ‘.
Nou dat ben jij mooi niet, Michael Douglass “ zegt Henry.
Maar het brengt hem gelijk op een idee hij checkt de rolstoel en ook die blijkt vanaf de afdeling orthopedie te komen.
Henry zet Mike dan netjes rechtop doet de deur open en kijkt de gang in.
Niemand te zien en duwt Mike dan voor hem uit de gang op en loopt dan zo snel mogelijk maar zonder op te vallen richting de liften. Naast de liften zit ook een trappenhuis. Speciaal bedoeld voor brand en deze worden echter zelden door mensen gebruikt.
Zonder door iemand gezien te zijn duwt hij de rolstoel het trappenhuis in, tilt Mike op zijn schouder en loopt 2 etages naar boven.
Dan holt hij weer naar beneden en haalt de rolstoel op. Ook deze verhuist twee verdiepingen omhoog. Houdt halverwege even stil omdat er ergens op de tweede verdieping iemand het trappenhuis in komt. Dan zet hij Mike weer in zijn stoel en zet deze op scherp.
Veegt alle grepen en dingen af waarvan hij denkt dat ze zijn vingerafdrukken kunnen bevatten. Drukt zijn oor haast tegen de deur van het trappenhuis en luistert, pakt een zakdoek en doet deze om zijn hand opent de deur en staat weer naast de lift. Niemand ! Hij doet een dankgebedje naar de hemel drukt op de liftknop en op het moment dat de lift arriveert opent hij snel de deur van het trappenhuis.
De rolstoel krijgt hierdoor een klein zetje en rolt richting de trappen. En terwijl Henry de lift in stapt dondert tegelijkertijd met veel geraas de rolstoel met Mike erin de trappen af. Henry drukt op drie en even later loopt hij de kamer weer in waar Peter en Denise hem verwonderd aankijken.
Peter zegt wat verontwaardigd “ Waar zat jij nou, je zou toch op Vincent letten.!”
Denise zegt niet veel maar haar blikken spreken boekdelen.
“ Sorry Peter, maar ik was vergeten om het licht van de auto uit te doen, dus ik dacht ren als vlugge Japie even heen en weer. “
Peter kijkt verbaasd maar is vlot van begrip en zegt alleen “ zeg dat volgende keer even tegen mij want we stappen net binnen en er was niemand “. Henry knikt en zegt “nogmaals excuses “. Dan gaat hij zitten op de bank en speelt de onschuld zelve. Denise staat dan op en zegt “ Oké Peter dan ga ik nu even naar huis om mijn spullen te pakken en op te frissen. Dan zien jullie mij vanavond meteen wel weer verschijnen “
Peter staat op en loopt een stukje met haar mee de gang op. Als hij weer terug komt kijkt hij vragend Henry aan die zegt “ probleem 2 opgelost “
Voordat Peter ook maar iets kan vragen ontstaat er opeens wat commotie in de gang ter hoogte van de liften en zegt Henry. “ jammer, ik vermoed dat probleem 2 nú al is gevonden. “
Peter kijkt Henry aan en vraagt “ Wat is er in godsnaam gebeurd ? “
En Henry zegt “ Jullie waren nog geen vijf minuten weg “ en vertelt dan wat er is gebeurd. En eindigt het verhaal met “ ja onze Mike wilde met zijn rolstoel de trap af en dat is mislukt “
“ Ja dat is natuurlijk wel de verklaring voor een gebroken nek, en de blauwe plekken “ zegt Peter. En Henry knikt en zegt “ Nu is het alleen niet te hopen dat ze een grondig onderzoek gaan instellen want dan kan het wel eens fout gaan. Maar dat verwacht ik eerlijk gezegd niet. Want deze meneer heeft geen familie die hem komt opzoeken. En dan als ze gaan kijken op naam van zijn polsbandje dan vinden ze niks over hem terug. Ook geen prettig idee als directie van een ziekenhuis lijkt mij om een onbestaand persoon te hebben opgenomen.”
Peter knikt en zegt “ klinkt allemaal erg plausibel. Maar ik ga even op onderzoek uit, wil even iets checken “
Henry knikt, en Peter verlaat de kamer weer, en zegt dan vrij luid tegen Vincent “. Ja Ghost, dat is nou al de tweede keer dat ik direct je hachje moet redden, moet je geen gewoonte van gaan maken vriend . “
Vincent zegt niks terug maar zijn vingers bewegen iets.
Henry ziet het glimlacht en fluistert “ kom maar weer gauw terug maat, want dit keer heb ik jouw hulp echt nodig “
Dan is het stil. Henry gaat weer naar de kast waar hij de witte jas en injectiespuit van Mike even snel heeft verstopt. Hij bekijkt de spuit nog een keer goed maar kan niets bijzonders vinden. Dan spuit hij de doorzichtige vloeistof in de gootsteen op de kamer. Verwijdert de naald en gooit deze in de gele container op de gootsteen die speciaal hiervoor bestemd is. En de plastic injectie spuit in de prullenbak gewikkeld in een paar blauwe rubber handschoenen. Waarvan er reeds meerdere exemplaren in liggen.
Zo opgelost denkt hij bij zichzelf. De witte jas vouwt hij netjes op en legt deze onder een stapel handdoeken. Komt ooit wel weer een keer boven water en dan heeft niemand een idee hoe deze daar verzeild is.
Dan komt Peter weer terug met een hele grote glimlach op zijn gezicht. En zegt direct tegen Henry, “ dat is mooi, onze vriend heeft het allemaal goed voorbereid. Op de vijfde etage en hier op de derde liggen alle kabels uit de camera’s dus jij bent nergens op beeld te zien met hem in een rolstoel”. Henry grijnst en zegt “ Dat heeft die klootzak dan toch maar even goed geregeld”. Dan zegt Peter “ ik heb ook nog in trappenhuis gekeken en daar bevindingen zich geen camera’s. En ik zag dat er op de vijfde twee broeders bezig waren om onze vriend weg te brengen. En ik hoorde twee verpleegkundigen zeggen ‘ Dat is toch wat, wie probeert er nu met een rolstoel naar beneden te komen’. Dus ze gaan nu uit van een noodlottig ongeval. “
Henry gromt “ Dat was wat hún slachtoffers ook moesten krijgen toch “
Dan kijken ze elkaar aan en glimlachen
Peter wordt gelijk wakker en vraagt “ zijn we er al. “ Henry bromt “ ja nu even samen opletten, kijken of we een verdachte auto kunnen vinden. Vermoed dat het hier ook wel eens om een zwarte Amerikaanse SUV zou kunnen gaan”. En zo rijden ze rondjes zogenaamd op zoek naar een parkeerplaats. Terwijl er voldoende aanwezig zijn. Niet bepaald onopvallend gezien het tijdstip. Maar op P2 zien ze er een die potentie heeft. Maar rijden toch verder en op P5 een tweede kanshebber.
Verder geen andere opties. Er staan genoeg auto’s maar om nou weken in een kleine Toyota Aygo of VW polo te moeten bivakkeren is niet echt een optie.
Peter zegt “ Henry laten we parkeren en dan verder te voet om deze twee auto’s voorzichtig te bekijken” Dus de auto wordt geparkeerd en even later sluipt Peter de auto uit. Hij loopt langs de geparkeerde auto’s en probeert geen oog contact te maken met de zwarte SUV.
Dan tussen twee rijen auto’s door om dan vlak in de buurt te bukken om zogenaamd zijn veter te strikken. Hierdoor kan hij een blik werpen op de SUV. Niks bijzonders te zien Peter kijkt goed om zich heen om dan snel tussen de auto’s te verdwijnen. En even later zit hij naast de zwarte SUV. Hij drukt zijn oor bijna tegen de auto aan, gehoorapparaat op Max. Maar een doodse stilte, dan snel zijn mobiele telefoon naast de auto omhoog de camera gebruikend om in de auto te kijken. De auto is volledig leeg en is netjes opgeruimd geen enkel teken van bewoning. Dan staat hij op en bekijkt de auto door de ruiten. De auto is spik en span alsof hij net bij een dealer naar buiten is gereden. Peter haalt opgelucht adem en wandelt daarna via een omweg terug naar Henry die vanuit de auto àlles heeft gevolgd.
Eenmaal in de auto zegt Peter “ dat is hem zo wie zo niet, die auto is te schoon van binnen. “
Henry knikt en zegt “ de volgende eens bekijken “ en even later zijn ze terug op parkeerplaats P2. Hier staan veel meer auto’s en van hieruit is ook de hoofdingang van het ziekenhuis goed te observeren. Het is ook een logische keuze om deze parkeerplaats te gebruiken. Al heb je wel grotere kans om gezien te worden. Bij het op rijden rijdt er net een kleine Twingo weg die in de hoek geparkeerd had gestaan, met naast deze parkeerplek een liguster heg en wat struiken ter vergroening van het terrein. Het is een ideaal plekje en Henry parkeert er direct zijn auto. Vanaf hier kun je de gehele parkeerplaats overzien en de ingang. Dit keer is het Henry die gaat wandelen en is op mysterieuze wijze opeens verdwenen tussen de auto’s.
Peter kijkt er naar en is wederom verbaasd hoe Henry dat flikt het ene moment zie je hem lopen, loopt langs een boom of struik en weg.
Hij schudt zijn hoofd lacht en zegt in zichzelf “Die gast heeft de onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter gejat, zomaar poef weg “.
Er gaan zeker 10 minuten voorbij als Peter zich rot schrikt als Henry ineens van achter vandaan op de achterbank gaat zitten.
Hij vloekt en “ Jezus Henry ik schrik me de kolere kan je niet ff kloppen of zo “ Henry grinnikt en zegt “ Nee dan is de lol eraf, maar vriend je moet of beter op gaan letten of de deuren op slot doen. Want als die gast net zo goed getraind is als wij dan was je nú dood geweest “. Peter reageert door boos zijn bril van zijn gezicht af te trekken en te zeggen “ Ja verdomme dat weet ik wel maar ik zie en hoor de helft minder dan vroeger hè. “ wijzend op de littekens aan de linkerkant van zijn gezicht
“ ík ben verdomme een oog kwijt en mijn oor ligt aan puin. En in dat andere oor zit zo’n klote gehoorapparaat dat momenteel weer opgeladen worden. “. Henry hoort en ziet de frustratie op het gezicht van zijn vriend en zegt dan “ Sorry Maat, ik had er geen erg in want ja als we samen zijn of met de meiden dan merk ik niks meer van je handicap. Nu, nu je het zelf zegt weet ik het weer. “ Peter trekt een pijnlijke glimlach en zegt “ Dat zal ik maar beschouwen als een compliment maar het is wel een feit en dat is nu wat lastiger is dan vroeger. Maar wat heb je gevonden?”
Henry grijnst en zegt “ Bingo. Onze vriend woont in die wagen. De bijrijdersstoel staat ver naar achteren, leuning bijna plat, ligt een slaapzak in, en ik kon een jerrycan zien staan waar je in kan pissen. De achterkant is net als bij deze auto voorzien van extra donkere ramen dus kon niet verder bekijken. Maar er zijn teveel aanwijzingen dat die auto bewoond wordt. En helaas hij zat er niet in, anders had ik het zaakje gelijk afgehandeld. “ En trekt een vervaarlijke grijns.
Peter zegt “ oké als hij er niet in zit dan is hij in het ziekenhuis aanwezig maar hoe komen we daar achter ? “ Henry zegt “op dit moment nog niet, we kunnen nu het ziekenhuis niet in om Vincent te gaan bezoeken maar dat kunnen we wel rond het bezoek uur. En daarbij hij moet nog een update geven aan zijn collega’s dus nu even nog pas op de plaats.Ik weet zeker dat hij niet meer weg kan rijden want zijn rechter voorband heb ik leeg laten lopen. Ik ga nu pitten dus hop achter het stuur jij. Want jij hebt net zo’n 3 uur kunnen pitten “
Peter schuift van de bijrijdersstoel nadat hij de deze eerst weer plat heeft gedraaid over naar de bestuurdersstoel,met een “ Uw bed is gereed majesteit “ Henry gromt “ klootzak” en kruipt op de bijrijdersstoel en trekt het plaid over zich heen wat ze uit Peter zijn auto hebben meegenomen, draait zich op zijn zijde en zegt “ als hij terugkomt dan moet je me wakker maken. Anders over 3 uur wisselen. “
Peter geeft hem een vriendschappelijk klap op zijn heup en zegt “oké 3 uur op 3 uur af”
Het was het gebruikelijke ritueel als ze vroeger in de jungle hadden gebivakkeerd.
Ook Peter schuift zijn stoel naar achteren en laat de leuning iets zakken zodat hij nog net naar buiten kan kijken zonder dat hij opvalt. En trekt zijn jas dicht om zich heen en vergrendeld de deuren. Kijkt op zijn horloge het is even voor acht uur en hoort naast zich de rustige ademhaling van Henry, die al sliep.
Het is even over elven als hij Henry wakker maakt. Hij geeuwt en vraagt gelijk “is het al tijd, nog iets gezien? “. Peter antwoord “
Nee is gezellig druk op het parkeerterrein maar wij staan erg goed, en uit het zicht. Ik heb het idee dat de auto naast ons hier al wat langer staat. Want ramen etc zijn erg vies en de voorband staat ook een stuk minder op spanning”. Henry bromt “ Beter, maar wat denk je? Zullen we nog even de boel gaan verkennen, want er lopen nu zat mensen in en uit dus de poli worden druk bezocht. Heb trouwens wel trek in koffie “ zegt hij met een grijns.
Peter zegt “ misschien niet zo’n slecht idee “
En even later lopen ze achter elkaar richting het ziekenhuis. Ze proberen als twee redelijk onopvallende mensen naar binnen te gaan. Alhoewel Peter valt op door zijn gezicht. Dat is niet bepaald alledaags, duidelijke aanwezige brandwonden op zijn gezicht en een pilotenbril met één zwart glas.
En Henry valt op door zijn omvangrijk postuur, hij is nou eenmaal groot en breed gebouwd. Een Rico Verhoeven valt ook op door zijn figuur en Henry kon zijn oudere broer zijn.
Maar binnen in het ziekenhuis verspreiden ze zich. Henry gaat op zoek naar een WC want ja, zij hebben geen jerrycan in de auto. Peter loopt met een omweg naar het restaurant gedeelte en koopt wat te eten en te drinken. En bezoekt ook hier het toilet en als hij terugkomt ziet hij Henry ook wat te eten en drinken kopen. Even zitten, kijken en eten alle twee op een andere plek en met hun rug tegen een muur.
Dan wandelen ze weer rond en bekijken elk afzonderlijk de plattegrond van het ziekenhuis, en prenten zich details van ligging van de diverse afdelingen in het hoofd. Weer een rondje en nogmaals een toilet bezoek op een andere plek.
Peter die een brutaal een deur in stapt en na 3 minuten weer naar buiten komt, en een erg oplettende toeschouwer zou de bult onder zijn jas zien. In de gangen een onopvallend teken en Henry die de hint begrijpt. En even later verdwijnt Peter in een toilet en komt naar buiten in een doktersjas met een klembord in de hand en een stethoscoop om zijn nek.
Henry die het zelfde toilet in gaat en even later met zijn jas opgerold onder zijn arm er weer uit komt. De super oplettende toeschouwer zou misschien gezien hebben dat het twee opgerolde jassen waren. Peter verdwijnt de liften in en gas op pad in het ziekenhuis. Daar waar Henry het restaurant weer opzoekt en een hoekje uitzoekt van waaruit hij de gehele hal kon overzien. Peter is ruim een uur onderweg geweest toen Henry hem weer spotte en zag hoe Peter heel handig het klembord gebruikt om zijn gezicht te verbergen. Het is was ontzettend mooi om te zien hoe hij tussen de mensen door manoeuvreert in zijn witte jas die op dit moment de ideale vorm van camouflage is.
Henry komt uit zijn hoekje en de zelfde truc wordt uitgehaald, alleen gaat nu eerst Henry naar binnen en dan pas Peter.
Henry verlaat het toilet en loopt naar de uitgang. En een tien minuutjes later volgt Peter die eerst nog langs het restaurant loopt. Hier wat water en eten koopt en even later met een papieren tas van het restaurant het ziekenhuis verlaat. Loopt op zijn gemak naar de auto waar Henry al weer in zit.
Eenmaal in de auto gestapt kijken ze elkaar lachend aan “ Het is net als fietsen “ zegt Henry “ als je het eenmaal kunt is er niets meer aan “ Peter lacht en zegt “ was weer even wennen en mijn uiterlijk helpt niet mee maar ik weet wel waar Vincent zich bevindt. En dankzij mijn parate medische kennis zodat ik even voor dokter kon spelen en een lieve, maar heel naïeve verpleegkundige, weet ik dat hij buiten levensgevaar is. En dat hij vanmiddag wordt verplaatst vanaf de IC naar een andere zaal op de derde etage. Dat is voor onze foute vriend misschien wel interessant want de IC is continu bezet met verpleegkundigen en bewaakt door camera’s. Voor ons wat minder omdat wij hem nu beter moeten gaan bewaken. Bijkomend voordeel, ík heb gezien dat zijn vrouw ook in het ziekenhuis aanwezig is. Het is een leuke dame om te zien maar was volgens mij wel zwanger maar dat gaan we vanmiddag meemaken.” Henry kijkt hem aan en zegt “ hoe bedoel je dat? “. “ Omdat wij vanmiddag tijdens het bezoekuur gaan kennismaken en gaan regelen dat we hem permanent kunnen bewaken. Maar nu ga ik eerst nog een uurtje slapen, dan kan jij daarna ook nog een uurtje pitten “. En Peter draait zijn stoel plat, Henry gromt en bromt wat als zijn vriend gaat liggen. Maar na een uur maakt hij hem wakker en wordt er stilzwijgend gewisseld. Het verbaast ze dat de onbekende vriend nog niet is teruggekomen en als ze de telefoon checken zien ze de update in de groepsapp. “No change No chance”. Geen verandering geen kans. En een bericht uit Rotterdam “ No News” geen nieuws. En ze besluiten om een identiek bericht te plaatsen om geen slapende honden wakker te maken.
Henry gaat dan zijn uurtje slapen en Peter vraagt zich af hoe het mogelijk is om continu in dat ziekenhuis te blijven zonder op te vallen of zonder te slapen. En kan maar tot één conclusie komen, dat ‘vlugge Japie’ zich voordoet als een patiënt en gewoon ergens een leeg bed heeft gevonden. Of heeft toegeëigend. Want deze jongens gaan over lijken.
Even voor drie uur maakt hij Henry wakker ze eten en drinken nog wat. Dan stappen ze de auto uit, fatsoeneren zich, en kammen hun haren. ten minste Peter, want aan de stekels van Henry is toch weinig eer te behalen.
Even later wandelen ze gebroederlijk naar de ingang en Peter gaat voor. Eerst langs een bloemenwinkel voor een bosje bloemen en dan de liften in naar de derde verdieping. Daar moeten ze even rondkijken en schiet Peter een oudere wat gezette verpleegkundige aan. ; “ zuster, wij zijn op zoek naar onze vriend Vincent Verhoef, hij lag op de IC afdeling. Maar daar zei men ons net dat het gelukkig iets beter ging en dat hij nú hier moest liggen? “. De verpleegkundige is erg behulpzaam en loopt naar een computer terminal en vraagt “ Verhoef ? Zei U”. “ Ja inderdaad Verhoef, Vincent Verhoef “. De dame tikt wat op het toetsenbord en zegt “ Ja klopt, is hier nog maar net gearriveerd, ligt op kamer 323 dat is helemaal aan het einde van de gang hier en dan naar links “. Ze bedanken de verpleegster en Henry geeft haar een vette knipoog, waarop de dame glimlacht en licht begint te blozen. Dan lopen ze rustig de gang uit op zoek naar kamer 323. En inderdaad aan het einde van de gang kunnen ze naar links en daar bevinden zich twee kamers tegenover elkaar 323 en 322 even en oneven. Ze kijken door het ruitje in de deur. En zien een ruime één persoons kamer met een bank en een paar stoelen. En met haar rug naar de deur zit de vrouw van Vincent naast het bed, terwijl ze met twee handen de hand van Vincent vast houdt. Ze kunnen door het glas niet de gehele kamer zien maar zien genoeg dat de kamer niet vol zit. Ze kijken elkaar aan en halen diep adem en Peter zegt “ laat mij eerst even het woord doen” en dan stappen ze naar binnen.
“Dag mevrouw Verhoef, mijn naam is Peter van de Bos, en deze meneer achter mij is Henry de Boer. Wij zijn opzoek naar Uw man en uw man was op zoek naar Henry “ zegt Peter
De vrouw zit als versteend te kijken naar de twee grote kerels die net binnen stappen. Ze slaat dan van schrik haar hand voor haar mond en probeert achteruit te deinzen. Peter vangt haar meteen op en zegt “ Geen paniek rustig maar, ik begrijp uw reactie en uw angst maar echt er is niks om bang voor te zijn. We zijn hier voor jou en voor Vincent om jullie te helpen en te beschermen. Ik heb nog geen twee dagen geleden met Vincent gesproken en naar ik begrepen heb, heeft hij dezelfde avond dit vreselijk ongeluk gehad. Maar echt we zijn hier om je te helpen “
Dan steekt hij z’n hand uit en zegt nogmaals “ geen paniek, ik ben Peter van den Bos. tot je dienst “ Dan stapt ook Henry naar voren Hij steekt ook zijn hand uit en zegt “Henry de Boer een oude kameraad van uw man Vincent “
De vrouw kijkt dan de twee mannen aan en pakt dan de hand van Peter vast en fluistert “ Denise Verhoef. Ik ben zijn vrouw.”
Peter knikt en zacht “ aangenaam kennis te maken Denise ik had alleen gehoopt dit in andere omstandigheden te kunnen zeggen. Maar voor nu geen zorgen, geen angst. Wij komen hier om op jou en Vincent te letten. Zodat jullie niks meer overkomt. Kunnen we misschien ergens even ongestoord praten Denise knikt en zegt dan tegen Henry “ U bent dus Henry de Boer, mijn man noemde u ook wel eens ‘ Harry’ “
Henry lacht en zegt “ ja dat was mijn bijnaam Harry, Dirty Harry en ik ben met uw man op missie geweest in Afghanistan”
“ ja “. zegt Denise “ dat weet ik. Hij heeft zijn leven aan u te danken. U heeft hem nadat hij gewond is geraakt de helikopter in gedragen.”
Henry knikt en zegt “ Dat klopt. Het spijt me dat ik destijds niet meer voor me hem heb kunnen doen “.
Denise laat Peter zijn hand los en fluistert; “U heeft destijds wel zijn leven gered” dan staat ze op en slaat spontaan haar armen om Henny zijn nek” dank je wel nog hiervoor “ en kust hem op zijn wangen. Henry voelt zich verschrikkelijk ongemakkelijk. Dit was wel het laatste wat hij had verwacht. Peter ziet het aan en glimlacht, en steek z’n duim op. Als Denise Henry weer loslaat, zegt ze tegen Peter. “We kunnen hiernaast wel even rustig een kopje koffie drinken. Daar is een klein keukentje met tafel en stoelen en een koffiezetapparaat. Daar kunnen we ook misschien ook even rustig praten.”
Henry knikt en zegt tegen Peter “ gaan jullie maar, ik ga hier wel zitten en hou Vincent in de gaten”. Dan verlaten Denise en Peter de kamer en lopen in de gang richting het kleine keukentje waar het koffiezetapparaat zich bevindt.
Henny loopt naar het bed en ziet daar weer het toch wel bleke gezicht van Vincent in bed liggen. Hij glimlacht en zegt zachtjes. “ Hallo ghost. Je bent nog niks veranderd. Nog net zo mager en bleek als vroeger, maar wat ben ik blij je weer te zien ”. Dan pakt hij een stoel en gaat in een hoekje van de kamer zitten, achter de deur zodat hij niet opvalt. Hij kijkt naar het bed, het druppelen van het infuus, en zijn gedachten gaan terug naar die fatale dag in Afghanistan. Hij hoort in gedachten weer het brullen van de helikopter motoren, het kloppend geluid van de wieken in de wind, de geschreeuwde commando’s, de explosies, de gil en het zien vallen van Vincent. Het is of hij weer het gewicht op zijn schouders voelt toen hij met hem over zijn schouder naar de helikopter holde. Onverwacht trilt zijn lichaam bij deze gedachtes aan herinneringen die ver waren weg gestopt. Op dat moment gaat heel langzaam de kamerdeur open en stapt er iemand met een witte jas de kamer in. Hij ziet Henry absoluut niet zitten in de hoek van de kamer. Maar Henry ziet hem wel, ziet de injectiespuit in zijn rechterhand terwijl het figuur snel richting het bed van Vincent loopt. Henry komt bliksemsnel overeind waardoor zijn stoel verschuift en de man over zijn schouder Henry aankijkt.
Henry herkent de man direct en zegt vragend “ Mike !!! ?“
Terwijl de man verbaasd roept “Harry !”
in een split second valt Henry de man aan die zich probeert te verdedigen en de injectienaald als een wapen in Henry zijn nek probeert te drukken.
Deze poging die mislukt doordat de grote handen van Henry als bank schroeven om zijn polsen liggen. De draaiende beweging, het uitgestoken been en even later rollen. Ze vechtend over de grond. De injectie spuit rolt in een hoek van de kamer. Henry die krijgt een klap op zijn ribben en deelt er ook een paar uit. Weet daarna zijn arm om het hoofd van de aanvaller te slaan en met een droge knak breekt de nek en Henry blijft hijgend en trillend liggen op het lichaam van Mike, die onder zijn greep verder verslapt.
Dan komt Henry overeind en bijt het lichaam toe “ Ik heb je altijd al een klootzak gevonden Mike “. Terwijl de adrenaline zijn lichaam verlaat, hijgend kijkt hij in het rond. Maar dan komt ook het probleem van hoe los ik dit op, om de hoek kijken.
Hij tilt het lichaam dan overeind en legt het op de bank. Onderzoekt zijn zakken en vindt hier autosleutels maar ook de telefoon en ontgrendelt deze met de duim van Mike. ‘ Geen nieuwe berichten. ‘
Dan doet hij het trucje wat Peter hem had laten zien en het toestel blijft ontgrendeld
Dan pakt hij uit de kast een deken en legt deze over Mike heen en gaat dan de kamer uit, op zoek naar Peter. Maar terwijl hij de kamer uitstapt ziet hij in de gang een rolstoel staan.
Pakt deze en gaat weer vlug de kamer in.
Zet Mike in de rolstoel en trekt hem zijn witte jas uit. Gelijk valt het polsbandje op wat hij over het hoofd had gezien op, en leest de naam. ‘John Decker
23-08-1965 orthopedie kamer 526 ‘.
Nou dat ben jij mooi niet, Michael Douglass “ zegt Henry.
Maar het brengt hem gelijk op een idee hij checkt de rolstoel en ook die blijkt vanaf de afdeling orthopedie te komen.
Henry zet Mike dan netjes rechtop doet de deur open en kijkt de gang in.
Niemand te zien en duwt Mike dan voor hem uit de gang op en loopt dan zo snel mogelijk maar zonder op te vallen richting de liften. Naast de liften zit ook een trappenhuis. Speciaal bedoeld voor brand en deze worden echter zelden door mensen gebruikt.
Zonder door iemand gezien te zijn duwt hij de rolstoel het trappenhuis in, tilt Mike op zijn schouder en loopt 2 etages naar boven.
Dan holt hij weer naar beneden en haalt de rolstoel op. Ook deze verhuist twee verdiepingen omhoog. Houdt halverwege even stil omdat er ergens op de tweede verdieping iemand het trappenhuis in komt. Dan zet hij Mike weer in zijn stoel en zet deze op scherp.
Veegt alle grepen en dingen af waarvan hij denkt dat ze zijn vingerafdrukken kunnen bevatten. Drukt zijn oor haast tegen de deur van het trappenhuis en luistert, pakt een zakdoek en doet deze om zijn hand opent de deur en staat weer naast de lift. Niemand ! Hij doet een dankgebedje naar de hemel drukt op de liftknop en op het moment dat de lift arriveert opent hij snel de deur van het trappenhuis.
De rolstoel krijgt hierdoor een klein zetje en rolt richting de trappen. En terwijl Henry de lift in stapt dondert tegelijkertijd met veel geraas de rolstoel met Mike erin de trappen af. Henry drukt op drie en even later loopt hij de kamer weer in waar Peter en Denise hem verwonderd aankijken.
Peter zegt wat verontwaardigd “ Waar zat jij nou, je zou toch op Vincent letten.!”
Denise zegt niet veel maar haar blikken spreken boekdelen.
“ Sorry Peter, maar ik was vergeten om het licht van de auto uit te doen, dus ik dacht ren als vlugge Japie even heen en weer. “
Peter kijkt verbaasd maar is vlot van begrip en zegt alleen “ zeg dat volgende keer even tegen mij want we stappen net binnen en er was niemand “. Henry knikt en zegt “nogmaals excuses “. Dan gaat hij zitten op de bank en speelt de onschuld zelve. Denise staat dan op en zegt “ Oké Peter dan ga ik nu even naar huis om mijn spullen te pakken en op te frissen. Dan zien jullie mij vanavond meteen wel weer verschijnen “
Peter staat op en loopt een stukje met haar mee de gang op. Als hij weer terug komt kijkt hij vragend Henry aan die zegt “ probleem 2 opgelost “
Voordat Peter ook maar iets kan vragen ontstaat er opeens wat commotie in de gang ter hoogte van de liften en zegt Henry. “ jammer, ik vermoed dat probleem 2 nú al is gevonden. “
Peter kijkt Henry aan en vraagt “ Wat is er in godsnaam gebeurd ? “
En Henry zegt “ Jullie waren nog geen vijf minuten weg “ en vertelt dan wat er is gebeurd. En eindigt het verhaal met “ ja onze Mike wilde met zijn rolstoel de trap af en dat is mislukt “
“ Ja dat is natuurlijk wel de verklaring voor een gebroken nek, en de blauwe plekken “ zegt Peter. En Henry knikt en zegt “ Nu is het alleen niet te hopen dat ze een grondig onderzoek gaan instellen want dan kan het wel eens fout gaan. Maar dat verwacht ik eerlijk gezegd niet. Want deze meneer heeft geen familie die hem komt opzoeken. En dan als ze gaan kijken op naam van zijn polsbandje dan vinden ze niks over hem terug. Ook geen prettig idee als directie van een ziekenhuis lijkt mij om een onbestaand persoon te hebben opgenomen.”
Peter knikt en zegt “ klinkt allemaal erg plausibel. Maar ik ga even op onderzoek uit, wil even iets checken “
Henry knikt, en Peter verlaat de kamer weer, en zegt dan vrij luid tegen Vincent “. Ja Ghost, dat is nou al de tweede keer dat ik direct je hachje moet redden, moet je geen gewoonte van gaan maken vriend . “
Vincent zegt niks terug maar zijn vingers bewegen iets.
Henry ziet het glimlacht en fluistert “ kom maar weer gauw terug maat, want dit keer heb ik jouw hulp echt nodig “
Dan is het stil. Henry gaat weer naar de kast waar hij de witte jas en injectiespuit van Mike even snel heeft verstopt. Hij bekijkt de spuit nog een keer goed maar kan niets bijzonders vinden. Dan spuit hij de doorzichtige vloeistof in de gootsteen op de kamer. Verwijdert de naald en gooit deze in de gele container op de gootsteen die speciaal hiervoor bestemd is. En de plastic injectie spuit in de prullenbak gewikkeld in een paar blauwe rubber handschoenen. Waarvan er reeds meerdere exemplaren in liggen.
Zo opgelost denkt hij bij zichzelf. De witte jas vouwt hij netjes op en legt deze onder een stapel handdoeken. Komt ooit wel weer een keer boven water en dan heeft niemand een idee hoe deze daar verzeild is.
Dan komt Peter weer terug met een hele grote glimlach op zijn gezicht. En zegt direct tegen Henry, “ dat is mooi, onze vriend heeft het allemaal goed voorbereid. Op de vijfde etage en hier op de derde liggen alle kabels uit de camera’s dus jij bent nergens op beeld te zien met hem in een rolstoel”. Henry grijnst en zegt “ Dat heeft die klootzak dan toch maar even goed geregeld”. Dan zegt Peter “ ik heb ook nog in trappenhuis gekeken en daar bevindingen zich geen camera’s. En ik zag dat er op de vijfde twee broeders bezig waren om onze vriend weg te brengen. En ik hoorde twee verpleegkundigen zeggen ‘ Dat is toch wat, wie probeert er nu met een rolstoel naar beneden te komen’. Dus ze gaan nu uit van een noodlottig ongeval. “
Henry gromt “ Dat was wat hún slachtoffers ook moesten krijgen toch “
Dan kijken ze elkaar aan en glimlachen
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Suuzje, 34 jaar. Heb je dat tintelende gevoel ervaren? Stel je voor hoe dat wordt op mijn prive pagina, waar fantasie en spanning doorgaan...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Mixcouple (38)
Enlie (34)
Annemiekjj (41)
Zienta (45)